Ο ελλαδικός χώρος λίγο πριν από το 1821

Τα προεπαναστατικά χρόνια

Τουρκαλβανοί

Συ­νε­χί­ζο­ντας τη χά­ρα­ξη του κύ­κλου του ψέ­μα­τος (ό­που κα­λεί­ται να ε­γκλω­βι­στεί κά­θε προ­σπά­θεια λο­γι­κής ερ­μη­νεί­ας της ι­στο­ρί­ας), η κρα­τι­κο­δί­αι­τη ι­στο­ριο­γρα­φί­α θα α­πο­δώ­σει την έ­ξαρ­ση των α­πε­λευ­θε­ρω­τι­κών α­γώ­νων των κα­τα­πιε­σμέ­νων κα­τά την προ­ε­πα­να­στα­τι­κή πε­ρίο­δο στον ο­θω­μα­νο­κρα­τού­με­νο «ελ­λα­δι­κό χώ­ρο», στη με­τεκ­κέ­νω­ση, μέ­σω μιας εκ­πο­ρευό­με­νης και ε­πι­χο­ρη­γού­με­νης απ’ τους α­στούς, κυ­ρίως των πα­ροι­κιών, παι­δευ­τι­κής δια­δι­κα­σί­ας, των ι­δε­ών του ευ­ρω­πα­ϊ­κού δια­φω­τι­σμού, και στην τό­νω­ση ε­νός ου­σια­στι­κά α­νύ­παρ­κτου ε­θνι­κού αι­σθή­μα­τος, στην πο­λυ­φυ­λε­τι­κή, πο­λυ­πο­λι­τι­σμι­κή, πο­λυ­ϊ­διω­μα­τι­κή και χα­λα­ρά συν­δε­μέ­νη κοι­νο­τι­κή ελ­λα­δι­κή κοι­νω­νί­α.

Η α­ντί­λη­ψη αυ­τή, ε­κτός του ό­τι θέ­λει τους πα­ντε­λώς α­ναλ­φά­βη­τους φτω­χούς ρα­γιά­δες κοι­νω­νούς του δη­μιουρ­γού­με­νου ι­δε­ο­λο­γι­κού πλαι­σί­ου α­να­διάρ­θρω­σης των κυ­ριαρ­χι­κών και εκ­με­ταλ­λευ­τι­κών σχέ­σε­ων στον ευ­ρω­παϊ­κό χώ­ρο, ε­πι­χει­ρεί να δια­στρε­βλώ­σει μια ι­στο­ρι­κά τεκ­μη­ριω­μέ­νη α­λή­θεια. Το γε­γο­νός, δη­λα­δή, ό­τι η πο­λι­τι­σμι­κή ο­μο­γε­νο­ποί­η­ση των ε­τε­ρο­γε­νών αν­θρώ­πι­νων πλη­θυ­σμών του «ελ­λα­δι­κού χώ­ρου», μέ­σω της ε­πι­βο­λής του ι­δε­ο­λο­γή­μα­τος του ελ­λη­νι­σμού, θα κα­τορ­θω­θεί με τη βί­α και μια μα­κρό­χρο­νη ε­θνι­κή εκ­παί­δευ­ση, με­τά την συ­γκρό­τη­ση του ελ­λη­νι­κού κρά­τους. Έ­να μέ­ρος, της αλ­λοιω­μέ­νης μέ­σα απ’ τα κά­θε λο­γής ι­δε­ο­λο­γι­κά φίλ­τρα, προ­ε­πα­να­στα­τι­κής κοι­νω­νι­κής πραγ­μα­τι­κό­τη­τας μας με­τα­φέ­ρει με το Γρα­φι­κό Τα­ξί­δι του στον «ελ­λα­δι­κό χώ­ρο», που εκ­δό­θη­κε στα 1782, ο Σουα­ζέλ Γκου­φιέ, πα­ρά τις φα­ντα­σια­κές του εμ­μο­νές να α­να­κα­λύ­πτει πα­ντού έλ­λη­νες και την τά­ση του να α­γνο­εί το δυ­να­στι­κό και εκ­με­ταλ­λευ­τι­κό έρ­γο των χρι­στια­νι­κών η­γε­τι­κών ο­μά­δων, λό­γω της αρ­χαιο­λα­τρί­ας, της χρι­στια­νι­κής πί­στης και της α­ρι­στο­κρα­τι­κής του κα­τα­γω­γής και συ­νεί­δη­σης. «Και ό­μως», γρά­φει, «ας μη νο­μί­σει κα­νείς ό­τι οι Έλ­λη­νες α­πο­θαρ­ρύν­θη­καν. Αν δεν εί­ναι γρα­φτό τους να ε­λευ­θε­ρω­θούν, χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό τους, ό­μως, εί­ναι να λα­τρεύ­ουν πά­ντο­τε το ό­νο­μα της ε­λευ­θε­ρί­ας. Σ’ αυ­τό α­ναμ­φί­βο­λα δεν υ­πο­κι­νού­νται α­πό το πε­φω­τι­σμέ­νο αί­σθη­μα των αν­θρω­πί­νων δι­καιω­μά­των, αί­σθη­μα, βέ­βαια, υ­ψη­λό και που προ­ση­λώ­νει μιαν α­ρε­τή σε α­νά­γκη της ε­λευ­θε­ρί­ας. Έμ­φυ­τη α­πο­στρο­φή προς την κα­τα­πί­ε­ση που τρέ­φε­ται και δυ­να­μώ­νει α­πό το μί­σος που ε­μπνέ­ουν οι κα­τα­χρή­σεις των πα­σά­δων, εί­ναι το κα­τ’ ε­ξο­χήν πά­θος που κυ­ριεύ­ει τις καρ­διές τους, πά­θος α­χώ­ρι­στο α­πό την ύ­παρ­ξη τους».(1)

Συνέχεια

Περί εκτροπών της αναρχίας

Όταν ο αναρχικός λόγος «χωρίζει» με την αναρχική πρακτική και αντίστροφα

 «Εάν συμπεριφερόμαστε όπως οι αντίπαλοί μας, τότε είμαστε σαν αυτούς. Αντί να αλλάξουμε τον κόσμο, θα επιτύχουμε απλώς μια αντανάκλαση αυτού που θέλουμε να καταστρέψουμε».

Η ιστορία των κοινωνικών αγώνων από τα χρόνια της αρχαιότητας, με τον ομηρικό Θερσίτη και τον ρωμαϊκό Σπάρτακο μέχρι τις μέρες μας και τις εξεγέρσεις όπου γης, συνοδεύεται με τη χρήση βίας, ενάντια στους εκάστοτε εξουσιαστές, τους προστάτες και συνοδοιπόρους τους. Η βία αυτή, όταν χρησιμοποιείται από τους εξεγερμένους, αφ’ ενός δείχνει έμπρακτα και άμεσα την εναντίωση στην εξουσία, αφ’ ετέρου, μέσω της αντιπαράθεσης με το κράτος και τους μηχανισμούς του, είναι δυνατόν να ανοίξει τον δρόμο της απελευθερωτικής διεργασίας. Τα μέσα τα οποία χρησιμοποιούνται από τους καταπιεσμένους, διαφέρουν κατά καιρούς. Έχει αποδειχθεί όμως, πως όταν δεν λειτουργούν ανταγωνιστικά μεταξύ τους, συντίθενται μέσα στην πολυμορφία τους και γίνονται ακόμα πιο επικίνδυνα για την εξουσία, προκαλώντας κλυδωνισμούς στο κρατικό οικοδόμημα.

Συνέχεια

Koori, Αnangu, Μurri… ή αυτοί που ονομάστηκαν από τους λευκούς Αboriginals

«Αν έχεις έρθει εδώ για να με βοηθήσεις
χάνεις τον καιρό σου…
Αλλά αν έχεις έρθει γιατί
η ελευθερία σου είναι αλληλένδετη με τη δικιά μου,
τότε ας προχωρήσουμε μαζί.» Lilla Watson, Αβορίγινα εκπαιδεύτρια και ακτιβίστρια του Βrisbane.
Στις 14 Φεβρουαρίου του 2004, στην περιοχή Ρέντφερν του Sydney ξεσπούν ταραχές ανάμεσα σε διαδηλωτές και αστυνομικούς, με αφορμή το θάνατο του 17χρονου Αβορίγινα Tomas Hickey, μετά από καταδίωξη. Στις οδομαχίες που ακολουθούν τραυματίζονται πενήντα αστυνομικοί και πυρπολείται ένας σιδηροδρομικός σταθμός, καθώς και πολλά αυτοκίνητα. Συλλαμβάνονται τέσσερις από τους διαδηλωτές. Αυτές οι ταραχές είναι από τις σοβαρότερες που έχουν σημειωθεί στην περιοχή Ρέντφερν (κάτι σαν «γκέττο» των αυτοχθόνων στο Sydney) τα τελευταία χρόνια αλλά όλοι ξέρουν πως δεν θα σταματήσουν. Κάποιοι θα πουν ότι τώρα μόλις άρχισαν να εκφράζουν την οργή τους. Δεν είναι η πρώτη φορά που Koori πέφτουν θύματα του Αυστραλιανού κράτους, γνήσιου εκφραστή και συνεχιστή της ρατσιστικής λογικής αρκετών λευκών «Αυστραλών», για την ολοκλήρωση της γενοκτονίας που ξεκίνησε 220 χρόνια πριν…

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή…

Για να μπορέσουμε να κατανοήσουμε τον τρόπο διαβίωσης των Koori πριν την επέμβαση των λευκών, θα πρέπει να δούμε κάποια στοιχεία από την μυθολογία τους: Συνέχεια

Η ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΗ ΤΗΣ ΕΞΑΘΛΙΩΣΗΣ, ΚΑΙ Η ΕΞΑΘΛΙΩΣΗ ΤΗΣ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΗΣ…

Δεν χωρά αμφιβολία ότι η «καθυστέρηση» του κλεισίματος της «αξιολόγησης» δηλαδή της επιβολής επί πλέον συντριπτικών μέτρων για πλήθος ανθρώπων που ήδη βρίσκονται σε δεινή θέση έχει να κάνει με ένα και μοναδικό λόγο: το «πέρασμά» τους με όποια διαδικασία ή συνδυασμό διαδικασιών επιλεγεί από το καθεστώς Τσίπρα με την μορφή του «κατεπείγοντος», χαρακτηρισμός που θα καλύψει το περιεχόμενο και τα νέα δυσβάστακτα μέτρα.

Σ’ αυτήν ακριβώς την κατεύθυνση υπάρχει κατά βάθος μια διακομματική στήριξη. Το καθεστώς Τσίπρα βάλλεται από το σύνολο της αντιπολίτευσης που ανήκει στο λεγόμενο συνταγματικό τόξο ακριβώς γιατί καθυστερεί. Δηλαδή το πρόβλημα ουσιαστικά εντοπίζεται σε αυτήν καθεαυτή την καθυστέρηση, στην οποία, όπως ψευδώς προβάλλεται, οφείλονται τελικά τα δυσβάστακτα μέτρα ή με άλλα λόγια εξ αιτίας της ο «λογαριασμός ανεβαίνει».

Συνέχεια

ΔΕΚΑ ΟΙ ΑΠΟΚΕΦΑΛΙΣΜΕΝΕΣ ΘΑΛΑΣΣΙΕΣ ΧΕΛΩΝΕΣ ΣΤΗΝ ΝΑΞΟ…

Σύμφωνα με τον ναξιώτικο Σύλλογο για την Προστασία της Θαλάσσιας Χελώνας «Αρχελών», «το ποσοστό των νεκρών χελωνών χωρίς κεφάλι στην ίδια περιοχή (παραλία Πλάκας) είναι αρκετά μεγάλο για να είναι σύμπτωση», ενώ στην ίδια ανακοίνωση τονίζεται ότι όπως αποδεικνύεται και από το φωτογραφικό υλικό «δεν φαίνεται να υπάρχει προχωρημένη σήψη, στις περισσότερες των περιπτώσεων, που να δικαιολογεί την έλλειψη κεφαλιού. Επομένως, σε συνέχεια του θλιβερού περιστατικού που έγινε την θερινή περίοδο 2016, όπου εντοπίστηκε θαλάσσια χελώνα δεμένη με τσιμέντο, ώστε να μην μπορεί να ανέβει στην επιφάνεια για να αναπνεύσει, η σκόπιμη θανάτωση θαλασσίων χελωνών δείχνει να έχει εξελιχθεί στον αποτρόπαιο αποκεφαλισμό των ζώων».

Συνέχεια

ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ ΣΤΟ ΠΑΡΙΣΙ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΡΑΤΙΚΗΣ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗΣ-ΕΠΕΙΣΟΔΙΑ ΚΑΙ ΕΠΙΘΕΣΕΙΣ ΔΙΑΔΗΛΩΤΩΝ ΜΕ ΒΟΜΒΕΣ ΜΟΛΟΤΟΦ

Περίπου 10.000 διαδηλωτές συμμετείχαν σήμερα, σε συγκέντρωση και πορεία στο Παρίσι κατά της αστυνομικής βίας με αφορμή την κακοποίηση του 22χρονου Τεό στις αρχές Φλεβάρη από τέσσερις αστυνομικούς κατά την διάρκεια ελέγχου (ένας αστυνομικός διώκεται για βιασμό με γκλομπ) σε παρισινό προάστιο, φωνάζοντας συνθήματα όπως «Αστυνομία παντού, δικαιοσύνη πουθενά» και «Η αστυνομία δολοφονεί ατιμώρητη». 1000 μαυροντυμένοι διαδηλωτές επεδίωξαν την σύγκρουση με την αστυνομία και ορισμένοι, από το τέλος της πορείας, επιτέθηκαν με βόμβες μολότοφ σε αστυνομικές δυνάμεις, που απάντησαν με χρήση δακρυγόνων.

Συνέχεια

ΚΡΑΧ: Καταβροχθίζει ο καπιταλισμός τα παιδιά του;

«Η Πέμπτη 24 Οκτωβρίου είναι η πρώτη ημέρα που η ιστορία -έτσι όπως παραδίδεται γι’ αυτό το ζήτημα- ταυτίζει με τον πανικό του 1929. Με βάση την αταξία, τον τρόμο και τη σύγχυση που επικράτησαν, αξίζει ν’ αντιμετωπίζεται με αυτόν τον τρόπο. Εκείνη την ημέρα 12.894.650 μετοχές άλλαξαν χέρια, πολλές απ’ αυτές με τιμές οι οποίες συνέτριψαν τα όνειρα και τις ελπίδες εκείνων που τις κατείχαν […] Έξω από το χρηματιστήριο της Ν. Υόρκης, στην Μπόαρντ Στριτ, ακούγονταν απόκοσμες φωνές. Πλήθος συγκεντρωνόταν. Ο διευθυντής της Αστυνομίας Γκρόβερ Γουάλεν έμαθε ότι κάτι συνέβαινε κι έστειλε ένα ειδικό απόσπασμα της αστυνομίας στη Γουόλ Στριτ για την τήρηση της τάξης. […] Ένας εργάτης εμφανίστηκε στην κορυφή ενός ψηλού κτιρίου για κάποιες επισκευές και το πλήθος νόμισε ότι ήταν επίδοξος αυτόχειρας και περίμενε να τον δει να πηδά […] Η μια φήμη μετά την άλλη σάρωνε τη Γουόλ Στριτ και τα παραρτήματα των χρηματιστηριακών εταιρειών. Τώρα οι μετοχές πουλιούνταν σχεδόν δωρεάν. Το Χρηματιστήριο του Σικάγου και του Μπάφαλο έκλεισαν. Εξελισσόταν ένα κύμα αυτοκτονιών και έντεκα γνωστοί κερδοσκόποι είχαν κιόλας αυτοκτονήσει». Το Μεγάλο Κραχ του 1929, Τζων Κενεθ Γκάλμπρέϊθ

Αυτό, λοιπόν, ήταν το «άδοξο» τέλος, μαζί με την «Μεγάλη Ύφεση» που ακολούθησε, της λεγόμενης «πρώτης εποχής» της παγκοσμιοποίησης; Απλά τοποθετείται χρονικά ανάμεσα στις δύο παγκόσμιες ανθρωποσφαγές; Ο πόλεμος, τα οικονομικά μέτρα, οι αποζημιώσεις «των ηττημένων» της πρώτης παγκόσμιας ανθρωποσφαγής στους «νικητές», που αποδείχτηκαν περισσότερο ευάλωτοι στο να ανακάμψουν στο κυριαρχικό ταμπλό, συναρτώνται με την άλλη ανάκαμψη εκείνη του εθνικισμού, του «απομονωτισμού» του έθνους-κράτους; Η «παρακμή» ή η «υποχώρηση» των «παγκοσμιοποιητικών» χαρακτηριστικών αυτής της περιόδου προετοίμασε ή όχι την επιβολή ολοκληρωτικών μορφών της κυριαρχίας;

Ολοκλήρωση και ολοκληρωτισμός της κυριαρχίας, έννοιες μάλλον αδιάσπαστες στο πέρασμα του χρόνου.

Μια ακόμη, λοιπόν, «οικονομική κρίση»; Η αδίστακτη κερδοφορία των τραπεζών είναι η μόνη υπεύθυνη; Μια ακόμη «φούσκα» που έσκασε εκκωφαντικά ή κάτι πιο πολύπλοκο;

Συνέχεια

Από τη Χιροσίμα στη Φουκουσίμα…

Καθώς συμπληρώθηκαν 6 χρόνια από το πυρηνικό συμβάν στην Φουκουσίμα, κρίνουμε χρήσιμη την δημοσίευση ενός σχετικού κειμένου από το φύλλο 104 του μηνός Απριλίου 2011 της αναρχικής εφημερίδας ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ.

Μετά από ένα φυσικό γεγονός, αναμφίβολα σημαντικό και μεγάλο όπως αυτό της σεισμικής δόνησης της τάξης των 9 ρίχτερ, άπαντες ανησύχησαν για την αντίδραση των πυρηνικών σταθμών στην Ιαπωνία. Δυο φυσικές καταστάσεις, που η μια αλληλοεπιδρά στην άλλη, σεισμός και τσουνάμι, λειτούργησαν ασφαλώς καταστροφικά για χιλιάδες ανθρώπους και ζώα αλλά το μέγεθος των μακροχρόνιων συνεπειών, θα είναι πολύ μεγαλύτερο από την τεχνολογική αυθάδεια του «ανθρώπου».

Η κατασκευή και λειτουργία πυρηνικών αντιδραστήρων κατά τις τελευταίες δεκαετίες σε πολλά σημεία του πλανήτη καθιστούν την επαγρύπνηση και αντίσταση, μια αναγκαία και απαραίτητη συνθήκη. Και δυστυχώς, και οι γύρω περιοχές (π.χ. Τουρκία) παρουσιάζονται αποφασισμένες για την κατασκευή πυρηνικών σταθμών. Είναι ξεκάθαρο ότι η λειτουργία πυρηνικών σταθμών έχει αντίκτυπο σε περίπτωση ατυχήματος σε όλες τις όμορες χώρες και ορισμένες φορές και σε περιοχές που βρίσκονται αρκετές χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά.

Το οξύμωρο στη περίπτωση της Ιαπωνίας είναι ότι η χώρα που δέχθηκε πολύνεκρες ατομικές βόμβες, σε Χιροσίμα και Ναγκασάκι το 1945, είναι εκείνη που χρησιμοποιεί 54 πυρηνικά εργοστάσια στην επικράτεια της. Προφανώς, η μνήμη παραχώρησε τη θέση της στη λήθη και η κάλυψη του ενεργοβόρου τεχνολογικού πολιτισμού έγινε αυτοσκοπός. Μετά τις Ηνωμένες Πολιτείες και τη Γαλλία, είναι η τρίτη σε μέγεθος χώρα στη παραγωγή πυρηνικής ενέργειας. Μολονότι παρουσιάζεται από τα διεθνή μέσα ενημέρωσης(!) ως μια άρτια και προηγμένη τεχνολογικά χώρα, έχει να επιδείξει αρκετές αστοχίες και σφάλματα ως προς τη λειτουργία των αντιδραστήρων.

Αλλά δεν είναι μόνο οι Χιροσίμα-Ναγκασάκι που ιστορικά αποτυπώνονται ως μια αρνητική θύμηση για την Ιαπωνία, είναι και η περίπτωση του αλιευτικού «Δράκοντας». Την πρώτη Μαρτίου 1954, στη δοκιμή μιας θερμοπυρηνικής βόμβας των ΗΠΑ κοντά στην ατόλη Μπικίνι, στον Ειρηνικό Ωκεανό, με την κωδική ονομασία «Bravo», απελευθερώθηκε 2,5 φορές μεγαλύτερη ισχύς από ό,τι αναμενόταν(!).

Συνέχεια

Ήχοι και απόηχοι από το 1917

1η ημέρα της Φεβρουαριανής επανάστασης του 1917 στη Ρωσσία

Αποσπάσματα από το βιβλίο του Πήτερ Ουσπένσκυ, «Αναζητώντας τον κόσμο του θαυμαστού».

[Σελ. 485 – 486]: Τώρα πια, δηλαδή το Νοέμβριο του 1916, η ατμόσφαιρα στη Ρωσία είχε αρχίσει να γίνεται πολύ βαριά. Είχαμε μείνει ως τότε, τουλάχιστον οι περισσότεροι από εμάς, ως εκ θαύματος μακρυά από τα “γεγονότα”. Τώρα, τα “γεγονότα” έρχονταν πιο κοντά μας, δηλαδή έρχονταν πιο κοντά στον καθένα από εμάς προσωπικά και δεν μπορούσαμε πια να μην τα προσέχουμε.

Δεν είναι δική μου δουλειά να περιγράψω ή να αναλύσω το τί γινόταν. Όμως, ήταν μια τόσο εξαιρετική περίοδος που δεν μου είναι δυνατόν να μην αναφέρω καθόλου το τί συνέβαινε γύρω μας. Διαφορετικά θα έπρεπε να παραδεχτώ ότι ήμουν και κουφός και τυφλός. Εξ άλλου, τίποτε δεν θα μπορούσε να μας είχε δώσει τέτοιο υλικό για τη μελέτη της “μηχανικότητας” των γεγονότων, δηλαδή της ολοκληρωτικής και απόλυτης απουσίας κάθε στοιχείου θέλησης, όσο η παρατήρηση των γεγονότων αυτής της περιόδου. Μερικά πράγματα φαίνονταν ή μπορεί να φαίνονταν ότι εξαρτώνται από τη θέληση κάποιου άλλου, αλλά ακόμη κι αυτό ήταν ψευδαίσθηση και στην πραγματικότητα ποτέ δεν ήταν τόσο ξεκάθαρο ότι τα πάντα συμβαίνουν, ότι κανείς δεν κάνει τίποτα.

Συνέχεια

Συζήτηση στην Αναρχική Αρχειοθήκη

Την Πέμπτη 16 Μαρτίου θα πραγματοποιηθεί στον χώρο της Αναρχικής Αρχειοθήκης (οδός Σαριπόλου 8, δίπλα στο Αρχαιολογικό Μουσείο), η πρώτη συζήτηση του 5ου Κύκλου.

Συνέχεια

ΜΕ ΤΙΣ ΑΓΕΛΕΣ ΤΩΝ ΛΥΚΩΝ Ή ΜΕ ΤΙΣ ΑΓΕΛΕΣ ΤΩΝ «ΑΝΘΡΩΠΩΝ»;;;

Το λεγόμενο οικολογικό νορβηγικό κράτος εισάγει προς έγκριση τροπολογία που νομιμοποιεί το κυνήγι «αναψυχής», δηλαδή την δολοφονία και την εξολόθρευση των άκρως απειλουμένων λύκων της χώρας.

Η νέα τροπολογία επιτρέπει τις «ψυχαγωγικές και πολιτιστικές» άδειες κυνηγιού, προεκτείνοντας το δικαίωμα που έχουν ήδη κυνηγοί ή κτηνοτρόφοι στην εξόντωση εκείνων των ‘αρπακτικών» ζώων, που  θεωρούνται «δυνητική ενόχληση» για τους αγρότες και κτηνοτρόφους.

Σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας Ναυτεμπορική «περίπου 65 λύκοι ζουν στη Νορβηγία και άλλοι 25 διασχίζουν κατά περιόδους τα σύνορα από τη Σουηδία. Συνολικά στη Σκανδιναβία υπάρχουν σήμερα περίπου 430 λύκοι, ανακάμπτοντας από τους μόλις 10 που είχαν απομείνει τη δεκαετία του 1990. Το κυνήγι αποτελεί τη μεγαλύτερη αιτία θνησιμότητάς τους στην περιοχή».

Συνέχεια

Η «ΘΥΣΙΑ ΤΗΣ ΙΦΙΓΕΝΕΙΑΣ» (Γ. ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΥ) ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΦΘΗΝΑ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΑ ΚΟΛΠΑ…

Τον Οκτώβριο του 2016, η Γιάννα Αγγελοπούλου σε συνέντευξή της στην «Καθημερινή», είπε μεταξύ άλλων για την «σχέση» της με τον μεγάλο κομμουνιστή ηγέτη Τσίπρα: «Γνωριζόμαστε. Όπως είπα, ήρθε η στιγμή που αισθάνθηκα ότι έπρεπε να κάνω μια δήλωση, όπως πραγματικά προσπάθησα να τον βοηθήσω να δει το “μεγάλο” κόσμο στο εξωτερικό – ο ίδιος παραδεχόταν ότι δεν είχε την πείρα ακόμα».

Η Αγγελοπούλου, λοιπόν, καυχήθηκε λίγους μήνες πριν ότι ήταν αυτή που του άνοιξε τα «μάτια», να γνωρίσει και να καταλάβει το «μεγάλο» κόσμο στο εξωτερικό, αφού όπως και ο ίδιος ομολογούσε «δεν είχε ακόμη την πείρα».

Συνέχεια

Η Ευρασία, το Βιετνάμ και οι μπίζνες

Την ώρα που μεγάλοι διεθνείς ειδησεογραφικοί οργανισμοί μετακινούν το κέντρο βάρους τους από την Ευρώπη στην Ασία, μεταφέροντας εκεί τα γραφεία τους λόγω του γεωπολιτικού ενδιαφέροντος που μετατοπίζεται ανατολικότερα, μια σειρά γεγονότων έρχεται να επιβεβαιώσει αυτή την εξέλιξη των τελευταίων χρόνων, η οποία, σε πολλές περιπτώσεις, φέρει και την χαρακτηριστική ονομασία Ευρασία. Αυτή συναντάται όλο και συχνότερα στις αναλύσεις που διαβάζουμε καθημερινά από τα Μέσα.

Δεν υπάρχει καμμία αμφιβολία ότι χρονικά βρισκόμαστε στο σημείο σημαντικών αλλαγών και μεταβολών και ότι η πολιτική γεωγραφία βρίσκεται υπό νέα διαμόρφωση για τις συγκεκριμένες περιοχές. Ο σχετικός όρος «Ευρασία», πέραν της γεωγραφικής του διάστασης, δεν είναι καινούργιος πολιτικά, αλλά συναντάται αρκετά νωρίτερα στη σύγχρονη ιστορία. O Χάλφορντ Μακίντερ (Halford Mackinder) (1861-1947), βρετανικής καταγωγής, ένας από τους σημαντικότερους θεωρητικούς της γεωπολιτικής ισχύος, στη θεωρία του για την Κεντρική Γη την οποία δημοσίευσε το 1904, προτείνει ένα γεωπολιτικό σενάριο σε παγκόσμια κλίμακα, προσπαθώντας να εξηγήσει τη λειτουργία του κόσμου. Συνέχεια

Αντι-εξουσιαστές και Ληστές στα βουνά της Ελλάδας (Α΄ 1821-1871)

«Κάλλια στο κλαρί πέρι στο κλουβί» (Μανιάτικη παροιμία)

«Η διαφορά του αντιεξουσιαστή των βουνών με τον ‘‘ευτακτούντα’’ πολίτη είναι όπως του λύκου με το σκύλο. Ο Άνθρωπος – Αφέντης κρίνει τον λύκο για “κακό”, επειδή δεν τον εξυπηρετεί αλλά τον ζημιώνει, ενώ αντίθετα, θεωρεί το σκύλο “καλό”, επειδή του είναι υποταγμένος».

Ο συγγραφέας από τον πρόλογο αποσαφηνίζει το τίτλο μιας έκδοσης δουλεμένης με μεράκι, σε μια γλώσσα που κυλάει σα το γάργαρο νερό χωρίς περιττά φτιασίδια διανθισμένης με επιστολές ληστών, δημοτικά τραγούδια και βασισμένης σε μια πληθωρική πράγματι βιβλιογραφία.

«Το “Στα βουνά της Ελλάδας” του τίτλου δίνει τον τόπο, αλλά και την αντιδιαστολή από άλλους ληστές που ζούσαν και ζουν στις πόλεις. Η συνεχής αντιπαράθεση εξουσίας κρατικής, ελεύθερου φρονήματος και αναρχοατομιστικής αντίληψης της ζωής, από τους κατοίκους του νεαρού κράτους, γέννησε ένα πλήθος συγκρούσεων της πρώτης με το δεύτερο. Ολόκληρη κατηγορία ανθρώπων της ελληνικής υπαίθρου αποτελούσαν οι “φευγόδικοι” ή “φυγόδικοι” ή “ντερματζήδες” (=ενταλματίαι): Και οι περισσότεροι απ’ αυτούς είχαν αναγκαστεί να καταφύγουν σε ήδη προϋπάρχουσα στα βουνά αντάρτικη ομάδα που αποτελούσαν έμπειροι «ληστοφυγόδικοι» που είχαν σαν κύριο τρόπο ζωής τη ληστεία».

Συνέχεια

ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ «ΜΙΑΣ ΕΞΑΡΘΡΩΣΗΣ»

Καθώς συμπληρώθηκαν 7 χρόνια από την δολοφονία του Λάμπρου Φούντα, δημοσιεύουμε το χρονικό συμβάντων από τις 10 Μαρτίου 2010 έως τα τέλη Απριλίου του ιδίου έτους, όπως αυτό δημοσιεύθηκε στο 94ο φύλλο της αναρχικής εφημερίδας ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ του μηνός Μαΐου 2010.

10/03/2010

Πέφτει νεκρός στη Δάφνη, μετά από ανταλλαγή πυροβολισμών με πλήρωμα «διερχόμενου» περιπολικού, ο Λάμπρος Φούντας, ενώ επιχειρούσε με ένα ακόμη άτομο να απαλλοτριώσει ένα αυτοκίνητο.

Τo περιστατικό τοποθετείται σύμφωνα με την αστυνομία στις 4:43 πμ. Η σφαίρα που τον τραυμάτισε θανάσιμα στην αριστερή ωμοπλάτη, εκτιμάται (από την αστυνομία) ότι τον έπληξε καθώς οπισθοχωρούσε πυροβολώντας, σχεδόν έχοντας γυρίσει πλάτη στους αστυνομικούς. Το δεύτερο άτομο, πάλι σύμφωνα με την αστυνομία, πρόλαβε να ρίξει έναν πυροβολισμό και στην συνέχεια κατόρθωσε να διαφύγει.

Από την αρχή, το κράτος επιχειρεί να αποπροσανατολίσει, διαρρέοντας στα ΜΜΕ «ασαφείς» ή σκόπιμα λανθασμένες πληροφορίες σε σχέση με την εθνικότητα και τα στοιχεία του νεκρού. Το απόγευμα της ίδιας ημέρας ανακοινώνονται τα στοιχεία και η φωτογραφία του δολοφονημένου με την προτροπή «οι πολίτες να επικοινωνήσουν με τα τηλέφωνα: 1014, 1964 και 170» και με την «διαβεβαίωση», ότι «εξασφαλίζονται η ανωνυμία και το απόρρητο της επικοινωνίας». Ακολουθούν έρευνες στην κατοικία του Λάμπρου Φούντα, στον χώρο εργασίας του, ενώ προσάγεται άγνωστος αριθμός ατόμων από το φιλικό, συγγενικό και επαγγελματικό του περιβάλλον. Διατυπώνονται διάφορα σενάρια για τον «συνεργό» του Λάμπρου Φούντα, που αρχικά «φέρεται» τραυματισμένος κατά την διάρκεια της συμπλοκής.

Συνέχεια

Επανάσταση χωρίς τίτλους

Η επανάσταση είναι μια λέξη που προκαλεί διαφορετικά συναισθήματα ανάλογα με τα χείλη που την προφέρουν αλλά και τα αυτιά που την ακούν. Ετυμολογικά η λέξη συντίθεται από τις λέξεις επί (πάνω) και το ρήμα ανίστημι (σηκώνω) ή απευθείας από το ρήμα επανίστημι-επανίσταμαι (που σημαίνει σηκώνομαι και πάλι, ξεσηκώνομαι, στέκομαι ξανά ορθός). Η στοιχειώδης γνώση της ελληνικής γλώσσας είναι αρκετή για να αντιληφθούμε την σημασία της λέξεως, καθώς και της κατάστασης που περιγράφει. Στους κύκλους των απανταχού πολιτικάντηδων (εδώ θα μας απασχολήσει συντόμως η χρήση της στην πολιτική) από την άκρα αριστερά έως την άκρα δεξιά, η σημασία της όμως έχει ταυτόσημο νόημα, η ανατροπή-αντικατάσταση ενός καθεστώτος από ένα άλλο. Το «άλλο» φυσικά ποτέ δεν προσδιορίζεται σαν καθεστώς αλλά συνήθως έχει ένα επιθετικό προσδιορισμό που ακούγεται γλυκός στα αυτιά των ανθρώπων που νιώθουν την ανάγκη για αλλαγή και στην ουσία ωθούν αυτή τη δυναμική για να προκύψει μια καινούρια πολιτική κατάσταση. Αυτήν την όποια δυναμική των καταπιεσμένων έρχονται οι ανά περίπτωση θιασώτες της πολιτικής και τη βαφτίζουν όπως ταιριάζει στα συμφέροντα του καθενός τους είτε «λαϊκή», είτε «εθνική», είτε «κοινωνική», είτε «πολιτιστική» κ.ο.κ.

Συνέχεια

ΟΙ «ΤΡΑΜΠΟΥΚΟΙ» ΑΓΡΟΤΕΣ, ΤΑ ΕΠΕΙΣΟΔΙΑ ΚΑΙ ΤΟ «ΟΞΥΓΟΝΟ ΤΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΚΙΝΗΜΑΤΩΝ»…

Ό,τι δεν ελέγχει η εξουσία (κομμουνιστική εν προκειμένω), το συκοφαντεί, ό,τι συκοφαντείται εξοστρακίζεται εκτός κινηματικής νομιμότητας, εκτός κινηματικού πλαισίου, τοποθετείται εν ολίγοις στην αντικοινωνική σφαίρα. Ο εξοβελισμός αυτός επιτυγχάνεται άλλοτε με την χρήση φανερών μέσων, δηλαδή επιτυγχάνεται με φανερούς τρόπους και δίχως προσχήματα και φιοριτούρες και άλλοτε στηρίζεται με έμμεσο τρόπο. Η μία μέθοδος δεν αναιρεί την άλλη, αλλά αντίθετα ο συνδυασμός τους αποδεικνύεται πάντοτε ωφέλιμος για την εξουσία, διότι εξασφαλίζονται καλύτερα αποτελέσματα.

Τα σημερινά γεγονότα σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη είναι ιδιαίτερα ενδεικτικά.

Την ίδια σχεδόν στιγμή που το μεγάλο κομμουνιστικό ηγέτη Τσίπρας (με αφορμή την δέσμευση 52 στρεμμάτων που χρησιμοποιούνταν ως στρατιωτικές εγκαταστάσεις και την μελλοντική τους μετατροπή σε χώρο πρασίνου)  χαρακτήριζε σε ομιλία του στην Θεσσαλονίκη «οξυγόνο» τα κοινωνικά κινήματα λέγοντας ότι «όταν υπάρχει πολιτική βούληση είναι αναγκαία και η πίεση για να βρούμε τις βέλτιστες λύσεις», στην Αθήνα ο υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης, Βαγγέλης Αποστόλου, χαρακτήριζε «τραμπούκους» τους αγρότες που επιτέθηκαν σε δυνάμεις των ΜΑΤ και στο υπουργείο:

Συνέχεια

5ος Κύκλος συζητήσεων της Αναρχικής Αρχειοθήκης Αθήνας (1η περίοδος)

Οι συζητήσεις της 1ης περιόδου του 5ου κύκλου συζητήσεων της Αναρχικής Αρχειοθήκης Αθήνας θα γίνουν στον χώρο της οδού Σαριπόλου 8 (δίπλα στο Αρχαιολογικό Μουσείο)

Συνέχεια

ΟΙ ΚΟΨΟΧΕΡΗΔΕΣ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ, ΤΑ ΚΑΡΑΜΑΝΛΙΚΑ ΔΕΚΑΝΙΚΙΑ ΚΑΙ ΟΙ «ΟΥΡΕΣ» ΤΗΣ «ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗΣ»…

%ce%b1%cf%85%cf%84%cf%8c%cf%82%cf%82%cf%82%cf%82«Μπατάρει» ο Τσίπρας ο εκλεκτός, καθώς προσπαθεί να περάσει πλέον και το τέταρτο μνημόνιο; Χρειάζεται βοήθεια; Θα την έχει.

Γιατί; Γιατί απλά η παραμονή του εξασφαλίζει εκτός των άλλων και ισχυρά εγχώρια πολιτικά συμφέροντα και συσχετισμούς.

Οι πρόσφατες δηλώσεις του πρώην προέδρου της βουλής, αλλά και της ΝΔ Ευάγγελου Μεϊμαράκη είναι χαρακτηριστικές.

«Εσείς πιστεύετε ότι έχει διαφορά η πολιτική Τσίπρα από την πολιτική Σαμαρά ή η πολιτική Μητσοτάκη αν έρθει;», ήταν το ρητορικό ερώτημα που απηύθυνε ο  Μεϊμαράκης στους δημοσιογράφους μη διστάζοντας αμέσως να απαντήσει ο ίδιος ως εξής: «Άρα λοιπόν έλεγα εγώ, “πάμε παρέα να καταλάβουν και οι ξένοι ότι μέχρι εδώ είναι”, να καταλάβει και ο λαός ότι μπορεί κάποιοι να συνεννοηθούμε. Και από εκεί και πέρα κλείνουμε τη συμφωνία, κάνουμε την εθνική ομάδα διαπραγμάτευσης […] «Καταλαβαίνω γιατί έκανε εκλογές. Δεν μπορούσε. Αφού κάνεις εκλογές τις ξαναπαίρνεις και αφού έχεις μια αντιπολίτευση που σου λέει εδώ είμαστε, και αφού κολλάς με τον Πάνο, τι παρά φύσιν θα ήταν να κάνεις μια ομάδα διαπραγμάτευσης;». Συνέχεια

Ας μην ξεχνούμε…

%cf%83%cf%84%ce%ac%ce%bb%ce%b9%ce%bd-%ce%bb%ce%ad%ce%bd%ce%b9%ce%bd-%cf%84%cf%81%cf%8c%cf%84%cf%83%ce%ba%cf%85

Στάλιν, Λένιν, Τρότσκυ

Σαν σήμερα (5 Μαρτίου 1953), πριν από 64 ολόκληρα χρόνια, απήλθε του ματαίου τούτου κόσμου ένας ακόμη στυγνός δικτάτορας, ο αιμοσταγής Ιωσήφ Βησσαριόνοβιτς Τζουγκασβίλι, ο επονομαζόμενος Στάλιν. Δεν είναι τυχαία αυτή η επονομασία, δεδομένου ότι η εγκληματική φύσις αυτού του ατόμου είναι ανυπέρβλητη.

Βεβαίως, ένας κούκος δεν φέρνει την άνοιξη. Γι’ αυτό θα πρέπει να κατανοηθεί η όλη πραγματικότης: ότι, δηλαδή, ο Στάλιν δεν ήταν μόνος του, ο Σταλινισμός προκειμένου να εδραιωθεί απαιτεί ιδεολογία, την πολιτική της εφαρμογή, άτομα τα οποία θα την υλοποιήσουν και ένας κοινωνικός χώρος ο οποίος θα ασπασθεί, θα αποδεχθεί, θα ακολουθήσει, θα θέσει σε πράξη και θα ανεχθεί την τυραννία.

Το εν λόγω (όπως και τα άλλα ομοειδή του Κορέα, Κίνα κ.λπ.) τυραννικό κομμουνιστικό καθεστώς δεν έχει εξαιρέσεις, έχει διακυμάνσεις. Ο Στάλιν και ο σταλινισμός δεν είναι η εξαίρεση, είναι εκδήλωση του κομμουνισμού, μιας στυγερής κρατιστικής ιδεολογίας, στις δεδομένες ιστορικές συνθήκες.

Συνέχεια

ΔΕΥΤΕΡΗ ΑΦΙΕΡΩΣΗ ΣΤΟΥΣ ΠΑΛΑΙΟΥΣ ΚΑΙ ΝΕΟΥΣ ΣΤΑΛΙΝΙΚΟΥΣ…

Για να μην ξεχνάμε

Για να μην ξεχνάμε

Τον Μάρτιο του 1938 ο Μπουχάριν λίγο πριν καταδικαστεί και εκτελεστεί από το σταλινικό καθεστώς έγραφε μεταξύ άλλων στον Στάλιν προσδοκώντας ότι ίσως αποφύγει τον θάνατο:

«Ο Στάλιν έχει μια μεγάλη και τολμηρή πολιτική ιδέα για μια γενική εκκαθάριση α) σε σχέση με την προπολεμική περίοδο και β) με μια μετάβαση στη δημοκρατία. Αυτή η εκκαθάριση αφορά α) τους ενόχους, β) τους υπόπτους, γ) τους δυνητικά υπόπτους. Σ’ αυτή την περίπτωση δεν μπορώ να αποκλειστώ. Μερικοί γίνονται ακίνδυνοι με έναν τρόπο, άλλοι με άλλον, άλλοι μ’ έναν τρίτο… μεγάλα σχέδια, μεγάλες ιδέες και μεγάλα συμφέροντα υπερισχύουν των πάντων και θα ήταν μικρόψυχο να θέσω θέμα για το δικό μου άτομο μπροστά στα παγκόσμια-ιστορικά καθήκοντα που βαραίνουν πρώτα απ’ όλα τους δικούς σου ώμους [του Στάλιν]

Συνέχεια

ΚΥΚΛΟΦΟΡEI το φύλλο 169 της Μηνιαίας Πανελλαδικής Αναρχικής Εφημερίδας ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ

Από την Πέμπτη 2 Μαρτίου 2017, η μηνιαία αναρχική εφημερίδα ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ βρίσκεται σε περίπτερα της Αθήνας καθώς και στους χώρους διάθεσης του ημερήσιου και περιοδικού τύπου, στον υπόλοιπο ελλαδικό χώρο.

diadromi169i

Ακολουθεί το προλογικό σημείωμα, αυτής της έκδοσης, από τον Κύκλο Σύνταξης: Συνέχεια

ΠΡΩΤΗ ΑΦΙΕΡΩΣΗ ΣΤΟΥΣ ΠΑΛΑΙΟΥΣ ΚΑΙ ΝΕΟΥΣ ΣΤΑΛΙΝΙΚΟΥΣ…

%cf%83%cf%84%ce%ac%ce%bb%ce%b9%ce%bd-%cf%87%ce%af%cf%84%ce%bb%ce%b5%cf%81Επειδή, όπως όλοι γνωρίζουν, δεν έχουμε πάψει να συγκινούμαστε από τις πάσης φύσεως άοκνες εκδηλώσεις παλαιών και νέων σταλινικών (βλ. εκδηλώσεις για τον ΔΣΕ, αφίσες, προβολή τους στην κινηματική αντιπληροφόρηση) σκεφτήκαμε να βοηθήσουμε και εμείς να διατηρηθεί αυτή η «ωραία» ατμόσφαιρα και είπαμε σιγά σιγά να αρχίσουμε να φρεσκάρουμε την μνήμη όλων.

Θυμηθήκαμε, λοιπόν, δύο εξέχουσες προσωπικότητες, Λετονούς, τον Γέκαμπς Πέτερς αξιωματούχο της πρώιμης Τσεκά και τον Μάρτινς Λάτσις αρχικά ανακριτή της Λαϊκής Επιτροπής Εσωτερικών Υποθέσεων. Αυτά τα δύο κτήνη άφησαν πραγματικά εποχή με τις θηριωδίες τους συνεργαζόμενοι στενά.

Ο πρώτος ο Γέκαμπς Πέτερς πήγε το 1917 στην Ρωσία, όπου εντάχθηκε στην Τσεκά. Γρήγορα ανέλαβε την διεύθυνσή της, ενώ στην συνέχεια ανέλαβε το πόστο τού επικεφαλής της Τσεκά στο Πέτρογκραντ. Ο Πέτερς, όπως και άλλοι λετονοί, ήταν της γνώμης ότι η Τσεκά θα έπρεπε να ήταν υπόλογη μόνο στον αρχηγό της κυβέρνησης, ώστε να έχει λυμένα τα χέρια της να κάνει έρευνες, συλλήψεις και φυσικά αθρόες εκτελέσεις. Στην Μόσχα, ο Πέτερς οργάνωνε επιδρομές στις οποίες δολοφονούνταν εκατοντάδες αναρχικοί, ενώ στο Πέτρογκραντ χρησιμοποιούσε τον προεπαναστατικό τηλεφωνικό κατάλογο για να συλλάβει τους μεσοαστικής τάξης, εμπόρους, δημόσιους υπαλλήλους, διανοούμενους ως ομήρους για αντίποινα. Συγκεκριμένα στις 12-13 Ιουνίου 1919 σε μια συνδυασμένη επιχείρηση της Τσεκά-κόμματος με τον Στάλιν, εκατοντάδες ύποπτοι, οι περισσότεροι απλοί συγγενείς λιποτακτών, συνελήφθησαν και εκτελέστηκαν.

Συνέχεια

Κοινωνία και κοινωνικοί αγώνες: μια «αιρετική» αναρχική οπτική

koin_ag1Πολλά απ’ όσα κάνουμε ή λέμε, πολλά απ’ όσα νιώθουμε ακόμη για τον εαυτό μας και τους άλλους περνάνε μέσα από το μεγάλο κοινωνικό φίλτρο. Η κοινωνία συχνά είναι αυτή που παίζει το ρόλο κλειδί για την ερμηνεία αυτού που, συμβατικά, ονομάζεται πραγματικότητα. Η ακαδημαϊκής υφής μελέτη της είναι ολόκληρος επιστημονικός κλάδος. Αλλά για έναν αναρχικό η κοινωνία δεν είναι ένα σύνολο ουδέτερα φορτισμένο. Επόμενο είναι, λοιπόν, να αναρωτηθούμε αν μπορεί η Αναρχία να υπάρξει σε μια κοινωνία, αν είναι αντικοινωνική και για ποιο λόγο, τέλος πάντων, μιλάμε για κοινωνικούς αγώνες.

Θεωρούμε πως οι απόψεις των αναρχικών παρουσιάζουν θεμελιώδεις αποκλίσεις, ως προς τον προσδιορισμό της κοινωνίας –δομικά και ιστορικά–, αλλά και σχετικά με την στάση των αγωνιζόμενων ανθρώπων απέναντί της. Το παρόν κείμενο, ουδόλως έχει ως σκοπούμενο «να βάλει τα πράγματα στην θέση τους», ούτε βεβαίως διεκδικεί τον τίτλο του αλάθητου. Ας λογιστεί ως μία ακόμη προσπάθεια αναρχικής ομάδας να προσθέσει κάτι επί πλέον στο όλον της αναρχικής θεώρησης για το ζήτημα, επιχειρώντας να προσεγγίσει και τούτο με μια συνολικά απελευθερωτική οπτική. Τι είναι, λοιπόν, η κοινωνία για τους αναρχικούς; Τι ακριβώς εννοούμε με τον όρο κοινωνικοί αγώνες; Μήπως πολλοί ενδιαφερόμενοι περί των εν λόγω ζητημάτων βρίσκονται σε ένα διαρκές μπέρδεμα –κι όχι αδίκως–, όσον αφορά την σχέση αναρχικής θεώρησης-κοινωνίας; Ας δούμε, λοιπόν, ένα-ένα τα άνωθι, με σκοπούμενο βεβαίως την αποσαφήνιση κι επ’ ουδενί την δημιουργία επί πλέον σύγχυσης.

Η κοινωνία κατ’ αρχάς σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να ειδωθεί ως μορφή ελεύθερης οργάνωσης των ανθρώπων. Δεν σχηματοποιήθηκε, λοιπόν, για να καλύψει τις φυσικές ανάγκες τους· η κοινοτική συμβίωση τούς προσέφερε και με το παραπάνω, ο,τιδήποτε πραγματικά επιθυμούσαν. Όταν ο άνθρωπος μετέβαλε τη σχέση του με το φυσικό περιβάλλον και το είδε ως τόπο με καθορισμένα όρια, δομημένα με σχέσεις ιδιοκτησίας με τη γη, τότε, θα μπορούσαμε να πούμε ότι γεννήθηκαν οι πρώτες κοινωνίες, ως προϊόντα του πολιτισμού του. Αυτή η μεταβολή δεν είναι μια χρονική στιγμή, βέβαια, δεν συνέβη σε μια μέρα ούτε παντού ταυτόχρονα. Είναι μια μετάβαση σε μιαν άλλη εμπειρία, ένα πέρασμα στον πολιτισμό και τις κοινωνικές του δομές, μια άλλου είδους ζωή. Με άλλα λόγια, η κοινωνία προέκυψε, όταν οι πρώτες αγροτικές κοινότητες (και όχι κοινωνίες), με «πρωτοβουλία» της πρωτογενούς εξουσίας –που εδραζόταν στην θεσμισμένη μεταφυσική– προχώρησαν στην δημιουργία ιερατείων. Συνέχεια

Ο Πάνος, ο γαλάζιος… Ινδιάνος, το «σκοτεινό αντικείμενο» του συριζαίικου πόθου και η ΕΑΜίτικη σκέψη…

«Τα λερωμένα τ’ άπλυτα, τα παραπεταμένα μάσ’ τα και φύγε φίλε μου, δεν κάνεις πια για μένα»
tsipras_kammenosΣυθέμελα ταρακούνησε το πολιτικό σκηνικό πέρα ως πέρα ο γίγαντας, ο μοσχαναθρεμμένος, το ολάκερο θεριό, η πρώην υπουργάντζα του Σύριζα, το φόβητρο του παπαδαριού, ο μέγας και τρανός Κωνσταντίνος Φίλης.

Τι είπε ο στόμας του; Είπε και εδήλωσε ότι είναι καλύτερη η συγκυβέρνηση με το Πασοκ «και ας είναι βρώμικο» παρά με το κόμμα του Πάνου του Καμμένου του στρατηλάτη των επτά θαλασσών, του φόβητρου των τουρκοαλβανών και λοιπών τρισκατάρατων εχθρών, που επιβουλεύονται το συριζαίικο κράτος.

Δεν του κάνει πια ο Πάνος, του πέφτει λίγος και μικρός, δεξιός και θεοβαρεμένος και θέλει να ξαναγίνει ο Φίλης αυθεντικός κομμουνιστής, να έχει το κόκκινό του κούτελο καθαρό. Και σήκωσε το φλάμπουρο της εσωκομματικής αντιπολίτευσης και κάλεσε σε συστράτευση καμμιά δεκαριά αγανακτισμένους συριζαίους, που ξάφνου «επαναστάτησαν» και κατηγορούν όλοι μαζί τον Πάνο ότι είναι έτοιμος να ξοδέψει πολλά για εξοπλισμούς και «κανόνια» και ετοιμάστηκαν να κάνουν και επερώτηση στην βουλή. Η ύστερη αυτή ιδεολογική επαγρύπνηση του Φίλη και η έκτακτη συγκρότηση σωματοφυλακής για την προστασία των κομμουνιστικών ιδεωδών του Συριζα, που μολύνθηκαν από την συγκυβέρνηση με τον Πάνο τον Καμμένο τον δεξιό, όπως είπαμε, έκανε βαθιά εντύπωση σε όλους. Μόνο και μόνο η λέξη «βρώμικο» Πασοκ θύμισε πολλά. Βρώμικο ’89, βρώμικο Πασοκ, βρώμικες κομμουνιστικές συμμαχίες. Πολλή βρωμιά ρε αδερφέ. Αλλά λίγο «καθυστερημένα» όλα αυτά ή μήπως μας θεωρεί όλους καθυστερημένους ο κομισάριος πρώην υπουργός και μας ταΐζει κουτόχορτο;

Συνέχεια

Η «ΣΥΝΟΜΩΣΙΑ» ΤΗΣ ΔΙΑΠΛΟΚΗΣ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ, ΠΡΟΣΩΠΑ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΠΟΥ ΦΩΤΙΖΟΥΝ ΤΟ «ΜΥΣΤΗΡΙΟ»…

%ce%b9%ce%b8%ce%ac%ce%ba%ce%b7-%ce%b8%cf%81%ce%ac%ce%ba%ce%b7Μια μεγάλη αστυνομικοπολιτική αποκάλυψη έκανε ο υπουργός δημόσιας τάξης της πρώτης φορά κομμουνιστικής κυβέρνησης, που συγκυβερνά με την λεγόμενη λαϊκή δεξιά.

Δήλωσε, όπως είναι γνωστό, ότι η επίθεση μεταμφιεσμένων σε καρναβαλιστές στα γραφεία του Συρίζα δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια προσπάθεια των «συμφερόντων διαπλοκής» να δημιουργήσουν συνθήκες αναταραχής στην Ελλάδα.

«Τίποτα δεν είναι τυχαίο σε αυτόν τον τόπο και υπάρχουν και κοινά συμφέροντα διαπλοκής. Κάποιοι θέλουν την αποσταθεροποίηση της χώρας. Δεν μιλάω τυχαία. Μιλάω πιο συγκεκριμένα όταν έχω στοιχεία αλλά αυτοί οι άνθρωποι δεν πρόκειται να αφεθούν να συνεχίσουν τη δραστηριότητά τους γιατί αποσταθεροποιούν όχι την κυβέρνηση αλλά τη χώρα», δήλωσε χαρακτηριστικά ο Νίκος Τόσκας.

Ανατρίχιασαν όσοι έπιασαν το υπονοούμενο. Σόδομα και Γόμορα. Το παρακράτος επιστρέφει, οι γερμανοτσολιάδες, τα τάγματα ασφαλείας της διαπλοκής επιτίθενται πλέον ανοικτά στην λαϊκή κυβέρνηση της αριστεράς και του Καμμένου. Συνέχεια

Lepenski Vir: όταν αλλάζει ένας ολόκληρος τρόπος ζωής

Μετά από χρόνια εκατό
Τον Τόπο αυτό κανείς δεν ξέρει
Η Τραγωδία που παίχτηκε εκεί
Τώρα Σιγή Αχάραχτη

Χορτάρια αγριέψανε τριγύρω
Ξένοι διαβήκανε περαστικοί
Την έρημη συλλάβισαν Ορθογραφία
Που κράταγαν οι Αλλοτινοί Νεκροί

Τον δρόμο τον αναθυμούνται
Άνεμοι σε Χωράφια Θερινά –
Το Ένστικτο μαζεύει το Κλειδί
Που πέταξε η μνήμη μακριά –

Emily Dickinson, Ποίημα 1149
(από το 44 Ποιήματα και 3 Γράμματα)

lepenskiΣτις Σιδηρές Πύλες, στη Σερβία, ανακαλύφθηκε ο νεολιθικός οικισμός του Lepenski Vir. Το αρχαιολογικά ιδιαίτερο σε αυτή την περιοχή είναι ότι διατηρούνται στοιχεία για τη συνύπαρξη γεωργών-κτηνοτρόφων με κυνηγούς-τροφοσυλλέκτες. Εντυπωσιακό είναι ότι ο οικισμός των γεωργών συνεχώς αυξανόταν σταδιακά σε μέγεθος και κατέστρεφε τις γύρω δασικές εκτάσεις, προκειμένου να μετατραπούν σε χωράφια και να εκθρέψουν τον διαρκώς αυξανόμενο πληθυσμό. Η μετάβαση από έναν νομαδικό σε έναν σταθερό τρόπο ζωής είναι πιο εμφανής, καθώς μαζί με στοιχεία μονιμότητας παρατηρείται ένας κυνηγετικός και τροφοσυλλεκτικός τρόπος ζωής.

Ωστόσο, η εντατικοποίηση της υλοτόμησης στέρησε από τους συνυπάρχοντες κυνηγούς-τροφοσυλλέκτες τον ζωτικό τους χώρο. Δεν ακολούθησε όλη η ανθρωπότητα την πρακτική των νήσων του Σολομώντα[1].Υπήρξαν ο αδύναμος κρίκος στην αλυσίδα της εξέλιξης κι αργά ή γρήγορα έπρεπε να υποκύψουν, να χάσουν ό,τι διαθέτουν και να προσαρμοστούν στο νέο. Όποιος δεν ακολουθήσει το άρμα της εξέλιξης θεωρείται οπισθοδρομικός.

Είναι εύκολο και βολικό, όταν θέλει κάποιος να επιβάλλει έναν τρόπο ζωής, να τον παρουσιάζει ως νέο και εξελιγμένο, σε αντίθεση με έναν άλλο που φαίνεται, φευ, «παλαιάς κοπής». Όλη η ευρωπαϊκή σκέψη που προσανατολίστηκε στη νεωτερικότητα, διέκρινε το (ορθο)λογικό από το λεγόμενο μεταφυσικό, αλλά και το παλιό απ’ το νέο. Το τελευταίο μάλιστα παρουσιάζεται ως απαραίτητο, ενώ από τότε και στο εξής το παλιό μοιάζει αποκομμένο από το σήμερα, η έννοια της συνέχειας σχεδόν περιφρονείται και το παρελθόν, ακόμη και το πρόσφατο, είναι συνώνυμο του ξεπερασμένου. Το παρελθόν μικραίνει και το μέλλον μεγαλώνει. Το παρόν είναι στραμμένο σχεδόν εξ ολοκλήρου στο αύριο. Είναι, όμως, έτσι; Συνέχεια

«ΑΛΛΟΙ ΠΑΠΑΔΕΣ ΗΡΘΑΝΕ, ΑΛΛΑ ΧΑΡΤΙΑ ΚΡΑΤΟΥΝ»…

papadesΤην παραπάνω παροιμία χρησιμοποίησε ο γνωστός αλογομούρης του Συριζα, ο μεγάλος, ο ανυπέρβλητος Πολάκης, όταν μια λογοθεραπεύτρια του ζήτησε τον λόγο σε εκδήλωση του ΣΥΡΙΖΑ στην περιοχή του Βύρωνα για τις περικοπές κονδυλίων και τα προβλήματα, που έχουν δημιουργηθεί με τα παιδιά που χρήζουν βοήθειας, θυμίζοντάς του τα «ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα».
«Έχω το δελτίο Τύπου του Υπουργείου Υγείας το 2015, 1η Ιουλίου του 2015», ανέφερε στον αναπληρωτή υπουργό Υγείας η λογοθεραπεύτρια, με τον υπουργό να απαντά: «Άλλοι παπάδες ήρθανε, άλλα χαρτιά βαστούνε».

Η λογοθεραπεύτρια ανταπάντησε ρωτώντας: «Συνεχίζεται η πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ; Εγώ είμαι ψηφοφόρος του Συριζα και εκτιμώ και το δικό σας έργο. Δεν θέλετε τέτοιους; Αλήθεια; Τί θέλετε, τί θέλετε κύριε; Θέλετε ανθρώπους που να γλείφουν τους υπουργούς;».
Συνέχεια

ΕΝΟΠΛΟΣ ΑΓΩΝΑΣ, ΛΕΝΙΝΙΣΤΙΚΕΣ ΑΓΚΥΛΩΣΕΙΣ ΣΤΑΛΙΝΙΚΟΥ ΤΥΠΟΥ ΚΑΙ «ΠΑΡΑΝΟΜΙΑ»…

«Με μόνη την πρωτοπορία δεν μπορούμε να νικήσουμε. Θα ήταν όχι απλώς ανοησία, αλλά και έγκλημα να ρίξουμε μόνη την πρωτοπορία στην αποφασιστική μάχη, προτού όλη η τάξη, προτού οι πλατιές μάζες να έχουν πάρει θέση ανοικτής υποστήριξης της πρωτοπορίας, ή τουλάχιστον ευμενούς ουδετερότητας απέναντί της και να έχουν δείξει ότι είναι εντελώς ανίκανες να υποστηρίξουν τον αντίπαλό τους […]. Για να γίνει αυτό χρειάζεται η πολιτική πείρα των ίδιων των μαζών. Τέτοιος είναι ο βασικός νόμος όλων των μεγάλων επαναστάσεων, που τον επιβεβαίωσε τώρα με καταπληκτική δύναμη και παραστατικότητα όχι μόνο η Ρωσία, αλλά και η Γερμανία». (Λένιν, Άπαντα)

%ce%ad%ce%bd%ce%bf%cf%80%ce%bb%ce%bf%cf%82Mια καθαρόαιμη λενινιστική πρωτοπορία, ένοπλη ή μη, αυτοπροσδιοριζόμενη ως τέτοια δεν υφίσταται, δεν νοείται έξω από την συγκρότηση και την λειτουργία ενός κόμματος.

«Το κόμμα [σύμφωνα με τον Λένιν] είναι η οργανωμένη πρωτοπορία της εργατικής τάξης, ο καθοδηγητικός-υποβοηθητικός μοχλός της σχέσης μάζες-επανάσταση. Ούτε υποκαθιστά την εργατική τάξη, ούτε την ακολουθεί, ούτε συγχέεται μ’ αυτήν. Ξεχωρίζει απ’ αυτήν και γιατί είναι αυτόνομη οργάνωση και γιατί πολιτικοϊδεολογικά είναι ο πιο συνειδητός εκφραστής των αντικειμενικών ταξικών συμφερόντων της τάξης αυτής. Είναι η οργανωμένη και συνειδητή πρωτοπορία της εργατικής τάξης».

Θα θεωρούσε κάποιος αυτονόητο ότι οι αναρχικές ιδέες και πρακτικές είναι αδύνατον να συγχέονται με τα παραπάνω. Όχι μόνο στα λόγια, αλλά και στην πράξη. Όχι με μισόλογα, αλλά με ειλικρινείς και καίριες τοποθετήσεις. Όχι βαπτίζοντας το κρέας ψάρι, αλλά με θάρρος και αποφασιστικότητα.

Το λενινιστικό κόμμα, μικρό ή μεγάλο, καθοδηγεί πολιτικοϊδεολογικά, εκφράζει τα «αντικειμενικά ταξικά συμφέροντα της εργατικής τάξης», ώστε να την οδηγήσει στην «νίκη».

Στην πρώτη παράγραφο του καταστατικού του λενινιστικού κόμματος νέου τύπου αναφέρεται ότι: Συνέχεια

Οι άνθρωποι με τις πολλές αφηγήσεις: τα φαντάσματα της Ιστορίας

%cf%86%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%ac%cf%83%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b1-%cf%84%ce%b7%cf%82-%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%81%ce%af%ce%b1%cf%82Ποιος ειναι τελικα αυτος που έχει το δικαίωμα να κατέχει τη μνήμη; Ποιος είναι ο κάτοχος της μνήμης και της αλήθειας; Υπάρχει μια παγκόσμια Ιστορία ή πολλές ιστορίες που συγχωνεύονται σε μία; Με αφορμή το έργο του Wolf, συζητάμε για άλλη μια φορά το νόημα της Ιστορίας.

Όταν ο Wolf στο έργο του Η Ευρώπη κι οι λαοί χωρίς ιστορία, ανέφερε τον όρο, τον διαπραγματεύτηκε με μια ειρωνική διάθεση απέναντι στη Ευρώπη, που θεώρησε τον εαυτό της κάτοχο της Ιστορίας, με τον ίδιο τρόπο που θεώρησε και τον υπόλοιπο κόσμο ως πεδίο δόξης λαμπρό για την εξάπλωση των επιχειρήσεών της, θανατώνοντας τις ιστορίες των άλλων λαών, που δεν ένιωσαν την ανάγκη να διασφαλίσουν μια καλύτερη θέση στην πυραμίδα της εξουσίας, διαχειριζόμενοι το παρελθόν και τη μνήμη. Είχαμε μιλήσει παλιότερα για την ιστορία και το ρόλο της, αλλά και την αποδοχή του όρου ιστορίες. Η διασφάλιση μιας αντικειμενικής ιστορίας είναι ένα ζήτημα για μας που δεν τίθεται καν. Απεναντίας, τοποθετούμαστε με αυτούς που πηγαίνουν τη συζήτηση σε άλλες πιο γόνιμες αναζητήσεις.

Είναι καλό να μιλάμε για ιστορίες, γιατί με αυτό τον τρόπο αναγνωρίζουμε την ανάγκη των ανθρώπων να διαφυλάξουν έναν τρόπο ζωής και μνήμες μακραίωνες και σταθερές. Η επικράτηση μιας ιστορίας και της Ιστορίας ως επιστήμης διασφάλισε την παγίωση ενός συγκεκριμένου τρόπου ή συγκεκριμένων αποδεκτών μεθόδων να συντίθεται ως μια μακραίωνη σάγκα της εξουσίας, δομημένη με χειρουργική ακρίβεια, για να καθορίσει τη λογική και την φυσιολογία της σκέψης. Αυτό που είμαστε σχετίζεται σε μεγάλο βαθμό με τον τρόπο που βλέπουμε ένα συλλογικό και ατομικό παρελθόν.

Συνέχεια

Περί κινηματικής … Κυβερνοαντιπολίτευσης…

%ce%ba%cf%85%ce%b2%ce%b5%cf%81%ce%bd%ce%bf%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%b9%cf%80%ce%bf%ce%bb%ce%af%cf%84%ce%b5%cf%85%cf%83%ce%b7Κοινωνική διαίρεση, η συντριβή κάθε βεβαιότητας, η ματαίωση κάθε κοινωνικής προσδοκίας για «κάτι καλύτερο», η ματαίωση των προσδοκιών, που οδηγούσαν «λίγο πριν» στην ανυποταξία, κοινωνικών ομάδων ή ατόμων, έστω και για λόγους διατήρησης κεκτημένων αποτελούν πρώτα απ’ όλα τους βασικούς λόγους, που εξηγούν γιατί το καθεστώς, που διαχειρίζεται τις κρατικές υποθέσεις μπορεί να χαμογελά ακόμη, έστω συγκρατημένα.

Πρόκειται, λοιπόν, για μια συνθήκη κοινωνικής παράδοσης και μάλιστα με τους χειρότερους όρους; Ή μήπως είναι υπερβολικός αυτός χαρακτηρισμός; Και αν, πράγματι, έτσι έχουν τα πράγματα, είναι πιθανός ο απεγκλωβισμός και πότε είναι εφικτό να γίνει κάτι τέτοιο;

Θα πρέπει, εξ αρχής, να τονίσουμε ότι πρόκειται για ένα καθεστώς αριστεροδεξιό, που εξέφρασε από την πρώτη στιγμή τις βαθύτερες ιστορικές καταβολές της συνύπαρξης και της αλληλεξάρτησης αριστεράς-δεξιάς – σφραγίζοντας για πάντα τις εμφυλιοπολεμικές αντιθέσεις.

Μα, θα αναρωτηθεί κάποιος και πώς συνταιριάζεται κάτι τέτοιο με την χρήση παραδοσιακών συμβόλων ή συμβολισμών από το νέο καθεστώς, που ήρθε να εκφράσει το «αδούλωτο πνεύμα του ελληνικού λαού» με προσκυνήματα στην Καισαριανή για να τιμηθεί ο αντιφασιστικός αγώνας ή με τις απίθανες αντιγερμανικές αντιιμπεριαλιστικές κορώνες; Πολύ γρήγορα, έγινε φανερό ότι ακριβώς αυτή η διαχείριση διευκόλυνε όχι μόνο την συνέχιση της κοινωνικής ισοπέδωσης, αλλά και την επιβολή χειρότερων όρων δουλείας.

Συνέχεια

Η «επανάσταση» κατά του Τραμπ και ο επαναπροσδιορισμός της παγκοσμιοποιητικής διαδικασίας

«Ο Έντμουντ Μόργκαν συνοψίζει τον ταξικό χαρακτήρα της Επανάστασης με τον ακόλουθο τρόπο: “Η εμπλοκή των κατώτερων τάξεων στη διαμάχη δεν θα πρέπει να επισκιάζει το γεγονός ότι η διαμάχη ήταν σε γενικές γραμμές μια πάλη για την απόκτηση αξιωμάτων και εξουσίας ανάμεσα σε μέλη μιας ανώτερης τάξης, δηλαδή μιας νέας άρχουσας τάξης εναντίον της καθεστηκυίας […] Ο Καρλ Ντένγκλερ αναφέρει στο βιβλίο του Πέρα από το παρελθόν μας (Out of our past): “Καμμία νέα κοινωνική τάξη δεν κατέλαβε την εξουσία μέσω της Αμερικάνικης Επανάστασης, Αυτοί που σχεδίασαν την Επανάσταση ήταν σε μεγάλο βαθμό μέλη της αποικιακής άρχουσας τάξης”. Ο Τζωρτζ Ουάσιγκτων ήταν ο πλουσιότερος άνθρωπος στην Αμερική. Ο Τζον Χάνκοκ ήταν ευκατάστατος έμπορος της Βοστόνης.

Ο Βενιαμίν Φραγκλίνος ήταν εύπορος τυπογράφος και ούτω καθ’ εξής.

Από την άλλη πλευρά η ρητορική της Επανάστασης κατάφερε να κάνει τους τεχνίτες, τους εργάτες, τους ναυτικούς, αλλά και τους μικροκαλλιεργητές, να νιώσουν ότι ανήκουν στον “λαό” χάρη στην συντροφικότητα που προσέφερε η στρατιωτική θητεία και την διανομή εδαφών. Έτσι, δημιουργήθηκε ένα σημαντικό υποστηρικτικό σώμα, μια εθνική πλειοψηφία, κάτι που –έστω και χωρίς να ανήκουν σε αυτό οι αγνοημένοι και καταπιεσμένοι– μπορούσε να αποκαλείται “Αμερική” Howard Zinn, Ιστορία του λαού των Ηνωμένων Πολιτειών

%cf%84%cf%81%ce%b1%ce%bc%cf%80Αν πιστέψουμε τους ποικιλώνυμους «επαναστάτες» κατά της εκλογής Τραμπ, δημοσιογράφους και εκδότες (όπως ο γερμανός εκδότης της Die Zeit, που στο ερώτημα αν υπάρχει νόμιμος τρόπος να απομακρυνθεί από το αξίωμά του ο Τραμπ απάντησε: «να δολοφονηθεί στον Λευκό Οίκο»), ντόπιους και ξένους, προοδευτικούς πολιτικούς και πανεπιστημιακούς, καλλιτέχνες και ηθοποιούς, όπως αυτοί του Χόλυγουντ, αντιρατσιστές κάθε είδους και προέλευσης και διαπρύσιους υπερασπιστές των ανθρωπίνων και κοινωνικών δικαιωμάτων, αλλά και ιθύνοντες της CIA, η ηγεσία των ΗΠΑ βρίσκεται στα χέρια ενός «επικίνδυνου τύπου», εξ αιτίας του οποίου η ανθρωπότητα κινδυνεύει να βρεθεί ενώπιον μιας πραγματικής «Αποκάλυψης».

Ορισμένοι μάλιστα από τους εγχώριους «επαναστατήσαντες» με την εκλογή Τραμπ ισχυρίζονται ότι ενάντια στον Τραμπ βρίσκονται ακόμη και οι ιδρυτές του αμερικανικού έθνους, την άποψη των οποίων για το θέμα δεν διστάζουν να μας αποκαλύψουν!!!

Συνέχεια

ΜΑΣΚΑΡΑ ΤΣΙΠΡΑ, ΜΑΣΚΑΡΑ…

t%cf%83%ce%af%cf%80%cf%81%ce%b1-%ce%bc%ce%b1%cf%83%ce%ba%ce%b1%cf%81%ce%ac«Μασκαράδες», καρναβαλιστές (μεταμφιεσμένοι με αποκριάτικες στολές) επιτέθηκαν με βόμβες μολότοφ στα γραφεία του Συριζα, δηλαδή των πραγματικών μασκαράδων.

Σύμφωνα με τις αστυνομικές αρχές, περίπου 30 άτομα που φορούσαν αποκριάτικα ρούχα, εμφανίστηκαν από την οδό Πειραιώς και πέταξαν τέσσερις βόμβες μολότοφ εναντίον της αστυνομικής δύναμης, που φρουρούσε τα γραφεία του κυβερνώντος κόμματος με αποτέλεσμα τον ελαφρύ τραυματισμό αστυνομικού, ενώ επίσης προκλήθηκαν ζημιές σε δυο αυτοκίνητα και στην τζαμαρία των γραφείων.

Οι αστυνομικές αρχές προχώρησαν άμεσα στην προσαγωγή τουλάχιστον 21 ατόμων, προφανώς καρναβαλιστών, χωρίς να διευκρινίσουν ποιές ακριβώς στολές κίνησαν περισσότερο τις υποψίες των σαϊνιών, που ξαμολύθηκαν στο κατόπιν αυτών των «επικίνδυνων» για την δημοκρατία «στοιχείων»…

Θαυμάστε τώρα την ανακοίνωση του Συριζα:

Συνέχεια

ΤΟ ’ΠΕ ΤΟ ’ΠΕ Ο ΠΑΠΑΓΑΛΟΣ (ΚΟΥΤΣΟΥΜΠΑΣ) ΤΑ ΜΕΤΡΑ ΘΑ ΠΕΡΑΣΟΥΝ ΔΙΧΩΣ ΑΛΛΟ…

%cf%84%cf%83%ce%b9%cf%80%cf%81%ce%bf%ce%ba%ce%bf%cf%8d%cf%84%cf%83%ce%bf%cf%85%ce%bc%cf%80%ce%bfΟ έτερος μεγάλος κομμουνιστής ηγέτης Δημήτριος Κουτσούμπας σε συνέντευξή του στην ΕΡΤ1 διαφώτισε και καθοδήγησε την εργατική τάξη και γενικότερα τον χειμαζόμενο λαό για τα μνημονιακά μελλούμενα. Και τί μάντεψε ο άξιος διάδοχος της Παπαρήγα; Ότι η αξιολόγηση θα κλείσει ενώ έδειξε και τον τρόπο με τον οποίο «τα μέτρα θα περάσουν ευκολότερα, όχι τόσο από την κοινοβουλευτική ομάδα της κυβέρνησης, όσο στον λαό». Με μια διορατικότητα, που εξέπληξε ακόμα και την Λιάνα Κανέλη, μάς πληροφόρησε ότι «τα όποια αντισταθμιστικά θα αφορούν ψίχουλα ελεημοσύνης για συνθήκες ακραίας φτώχειας».

Βέβαια δεν εξήγησε, γιατί αφού «τα όποια αντισταθμιστικά θα αφορούν ψίχουλα ελεημοσύνης για συνθήκες ακραίας φτώχειας», δεν καλεί έστω σε εκείνες τις γνωστές «μεγαλειώδεις» κινητοποιήσεις τις οποίες οργανώνει το ΚΚΕ, συναινώντας πλέον ολοένα και πιο απροκάλυπτα στην άνετη διαχείριση της κατάστασης εκ μέρους των «παλαιών» συντρόφων του (Συριζα) και των συνοδοιπόρων τους (ΑΝΕΛ).

Συνέχεια

ΕΚΑΤΟΝΤΑΔΕΣ ΕΙΔΗ ΘΗΛΑΣΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΠΤΗΝΩΝ ΥΠΟ ΕΞΑΦΑΝΙΣΗ ΕΠΙΒΑΡΥΝΟΝΤΑΙ ΕΠΙ ΠΛΕΟΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΛΙΜΑΤΙΚΗ ΑΛΛΑΓΗ

%cf%84%ce%ac%cf%81%cf%83%ce%b9%ce%bf%cf%82-%cf%84%cf%89%ce%bd-%cf%86%ce%b9%ce%bb%ce%b9%cf%80%cf%80%ce%af%ce%bd%cf%89%ce%bdΗ έκθεση των πανεπιστημίων Σαπιέντσα της Ρώμης, UCL και του Ινστιτούτου Ζωολογίας του Λονδίνου, Κέιμπριτζ, Κουίνσλαντ της Αυστραλίας και της αμερικάνικης ΜΚΟ Wildlife Conservation Society, πιστοποιεί ότι τα πρωτεύοντα και τα μαρσιποφόρα βρίσκονται ψηλά στην λίστα των επαπειλούμενων με εξαφάνιση ειδών, τα οποία επιβαρύνονται, επί πλέον, και από την κλιματική αλλαγή. Αυτό συμβαίνει αφ’ ενός επειδή έχουν ζήσει για χιλιάδες χρόνια σε σταθερό τροπικό κλίμα με αποτέλεσμα η ραγδαία κλιματική αλλαγή να τα επηρεάζει σημαντικά και αφ’ ετέρου γιατί αντίθετα οι ρυθμοί αναπαραγωγής τους είναι αργοί.

Συνέχεια