Mάθημα Γενικών Αξιών για τη Γη

Οι πολιτισμοί, τόσο του παρελθόντος όσο και του παρόντος, που διατηρούν πιστεύω και πρακτικές που βασίζονται σε μια σχέση σεβασμού με τον φυσικό κόσμο έχουν κοινές κοσμολογικές αξίες, έχουν κοινές κοινωνικές πρακτικές. Οι πρακτικές αυτές, μας ενδιαφέρουν ιδιαίτερα διότι αποτελούν το μοντέλο κοινωνικών δομών που ονειρευόμαστε, που προσπαθούμε –συνήθως ανεπιτυχώς, να αναπαράγουμε. Τι συμβαίνει όταν οι άνθρωποι ζουν σε στενή σχέση με τη Γη; Η κοινωνία που διαμορφώνουμε θα είναι πιθανολογώ συμμετοχική, δημοκρατική, θα διέπεται από αρχές ισότητας, οι άνθρωποι θα έχουν ελεύθερο χρόνο, θα είναι οικολογική και βιώσιμη. Όπως η μεστή ολότητα του φυσικού κόσμου, τέτοιου είδους πρακτικές διαμορφώνουν και διαμορφώνονται από την ψυχική κατάσταση των ανθρώπων, που πηγάζει από υγιείς ψυχές και που ταυτόχρονα προστατεύουν από το να αναδυθούν ψυχολογικές διαστροφές, όπως οι καταχρήσεις και η κακομεταχείριση.

Κατασκευάζοντας γυαλί στα Νησιά του Σολομώντα

Η πλήρης συμμετοχή στην ζωή και την επιβίωση της ομάδας είναι μια από αυτές τις πρακτικές. Σε πολιτισμούς που βασίζονται στη φύση, ο κάθε ένας σχεδόν είναι ένας ειδικός, ή τουλάχιστον έχει τις ικανότητες να εκτελέσει σχεδόν κάθε μια από τις εργασίες της ομάδας. Αντιθέτως, ελάχιστοι από εμάς έχουμε τις ικανότητες, και ακόμη λιγότεροι είμαστε ειδικοί στο να εκτελέσουμε, λίγες και άνευ σημασίας εργασίες που συμβάλλουν στην λειτουργία της κοινωνίας μας. Και, ακόμη χειρότερα, καθώς οι τεχνολογίες μας γίνονται όλο και πιο σύνθετες και η κοινωνία μας γίνεται όλο και πιο κατακερματισμένη, γινόμαστε όλο και λιγότερο ικανοί. Μόλις ένα πολύ μικρό ποσοστό από εμάς γνωρίζει πώς να εγγράψει μια τηλεοπτική εκπομπή σε βίντεο/dvd, να επιδιορθώσει μια ηλεκτρονική συσκευή, ή να κατανοήσει μια ειδοποίηση ότι κέρδισες το λαχείο. «Αυτό είναι το σχέδιο για ένα βομβαρδιστικό Β-1», είπε η Κάντις Μπέργκεν (σ.τ.μ. Αμερικανίδα ηθοποιός) το 1993 σε μια διαφήμιση σε τηλεοπτικά κανάλια για κινητά. «Αυτό είναι το σχέδιο για το DNA και είναι ένα σχέδιο για το απώτερο μέλλον. Τι το κοινό έχουν; Δεν μπορείς να κατανοήσεις ούτε μια από αυτές!». Εν τω μεταξύ, οι μόνες δραστηριότητες τις οποίες μοιάζει να έχουμε κοινές είναι η κατανάλωση (το «σόπινγκ»), η οδήγηση και η παρακολούθηση τηλεόρασης. Αυτή η στενωπός δεν έχει σχέση με το πώς εξελίχθηκε το ανθρώπινο είδος.

Σύμφωνα με τον ανθρωπολόγο Στάνλευ Ντάιαμοντ, ο μέσος άνδρας της αφρικανικής φυλής κυνηγών-τροφοσυλλεκτών-βοσκών Νάμα είναι «ένας ειδικός σε θέματα κυνηγιού, ένας ικανός παρατηρητής της φύσης, ένας χειροτέχνης που μπορεί να κατασκευάσει μια σειρά εργαλείων και όπλων, ένας κτηνοτρόφος που γνωρίζει τις συνήθειες και τις ανάγκες του κοπαδιού, ένα άτομο με άμεση συμμετοχή σε μια ποικιλία τελετουργικών και τελετών της φυλής του, και μάλλον θα κατέχει καλά τους θρύλους, τους μύθους και τις παροιμίες της φυλής του.» Ο Ντάιαμοντ συνεχίζει: «Ο μέσος πρωτόγονος άνθρωπος είναι πιο ολοκληρωμένος, στην κυριολεξία, από τους περισσότερους πολιτισμένους ανθρώπους. Συμμετέχει περισσότερο και πιο άμεσα στις πολιτιστικές δυνατότητες που του προσφέρονται, όχι σαν καταναλωτής και όχι διαμέσου αντιπροσώπου, αλλά με ενεργή συμμετοχή, και ως ολοκληρωμένο άτομο.»(1) Συνέχεια

ΤΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΤΣΙΠΡΑ ΚΑΙ ΟΙ ΙΣΡΑΗΛΙΝΟΙ «ΦΙΛΟΙ»

Πριν περίπου δύο χρόνια και συγκεκριμένα στις 19 Ιουλίου 2015 ο υπουργός Αμύνης Πάνος Καμμένος, κατά την διάρκεια της τριήμερης επίσκεψής του στο Ισραήλ, ολοκληρώνει την συμφωνία της Status of Forces Agreement (SOFA), η οποία μέχρι τότε εκκρεμούσε και περιέχει συγκεκριμένες ρυθμίσεις για τη διαμονή στρατιωτικών δυνάμεων του ενός κράτους στο έδαφος του άλλου με πρόσχημα την συμμετοχή σε στρατιωτικές ασκήσεις. Όπως είναι γνωστό παρόμοια συμφωνία το κράτος του Ισραήλ έχει συνάψει αποκλειστικά και μόνο με τις ΗΠΑ.

Η συμφωνία μ’ άλλα λόγια δεν αφορά, απλά, στην «στρατιωτική συνεργασία» των δύο κρατών, αλλά το Καθεστώς εγκατάστασης των Δυνάμεων τους (Status of Forces Agreement, SOFA). Σύμφωνα με τις ΗΠΑ, η οποία είναι η πρώτη χώρα παγκόσμια που εφάρμοσε τις συμφωνίες αυτές μετά τον 2ο παγκόσμιο πόλεμο, SOFA είναι πολυμερείς ή διμερείς συμφωνίες που θεσπίζουν σε γενικές γραμμές το πλαίσιο βάσει του οποίου λειτουργεί το στρατιωτικό προσωπικό των ΗΠΑ σε μια ξένη χώρα και πώς η εσωτερική νομοθεσία της ξένης δικαιοδοσίας ισχύει για το προσωπικό των ΗΠΑ στη χώρα αυτή.

Την περίοδο που ολοκληρώνεται η συμφωνία αυτή, μεγάλος αριθμός του στόλου των επιθετικών ελικοπτέρων του ισραηλινού κράτους βρισκόταν στην Λάρισα, ενώ σπουδαστές της Σχολής Ναυτικών Δοκίμων ετοιμάζονταν να μεταβούν στο Ισραήλ. Συνέχεια

Χρονολόγιο κινητοποιήσεων και διαμαρτυριών σε σχέση με το «ατύχημα» στη Φουκουσίμα

Καθώς συμπληρώθηκαν 6 χρόνια από το «ατύχημα» στη Φουκουσίμα θεωρούμε σκόπιμη την υπόμνηση αυτού του γεγονότος. Στο πλαίσιο αυτό αναδημοσιεύουμε, από την αναρχική εφημερίδα ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, φ. 105, Μάιος 2011, το χρονολόγιο των κινητοποιήσεων που πραγματοποιήθηκαν με αδορμή και σε σχέση με αυτό το συμβάν.

Οι ολέθριες επιπτώσεις που προκλήθηκαν στον πυρηνικό σταθμό της Φουκουσίμα, μετά την σεισμική δόνηση και το τσουνάμι που επακολούθησε, φανερώνει άμεσα και απτά στους κατοίκους της Ιαπωνίας πρώτιστα, ότι η πυρηνική ενέργεια, ανεξαρτήτως χρήσης, είναι καταστρεπτική για τον άνθρωπο και τη φύση. Η κυρίαρχη άποψη που επικρατούσε, την προ Φουκουσίμα εποχή, στην Ιαπωνία ήταν ότι η πυρηνική ενέργεια είναι και χρήσιμη και ασφαλής. Φυσικά, υπήρχαν πάντα τα άτομα και οι οργανώσεις εκείνες που αντιτίθονταν στα πυρηνικά με συνεχή αγώνα.

Δύο μήνες πριν τη Φουκουσίμα, πέντε ιάπωνες πραγματοποίησαν απεργία πείνας εκφράζοντας την αντίθεση τους στη σχεδιαζόμενη κατασκευή πυρηνικού σταθμού στη πόλη Kaminoseki, της περιοχής Seto Inland Sea, συχνά αποκαλούμενης και Γκαλαπάγκος της Ιαπωνίας, λόγω της πλούσιας βιοποικιλότητας τους. Σε κείμενο τους ανέφεραν μεταξύ άλλων: «Ξεκινήσαμε την απεργία πείνας το απόγευμα της 21ης Ιανουαρίου 2011(…) γιατί δεν θέλουμε τα ραδιενεργά απόβλητα που θα προκύψουν και η ραδιενέργεια που θα συσσωρεύεται σε θάλασσα και ατμόσφαιρα θα πρέπει να αφεθεί σε εμάς και στους απογόνους μας. Επί πλέον, αν και οι πυρηνικοί σταθμοί μπορεί να λειτουργήσουν για περίπου 40 χρόνια, δεν υπάρχει ασφαλή μέθοδος παροπλισμού τους μετά τη χρήση τους(…) Κανείς από εμάς δεν είναι κάτοικος του Kaminoseki, αλλά τα προβλήματα αυτού του πυρηνικού σταθμού παραγωγής ενέργειας δεν είναι καθόλου προβλήματα μόνο αυτής της πόλης. Πρόκειται για πρόβλημα ολόκληρης της χώρας». Συνέχεια

Τα πενήντα χρόνια δουλείας και το «θολωμένο» μυαλό του Τσίπρα…

Στην χθεσινή ομιλία του (24/5) το κομμουνιστικό ανδρείκελο που ονομάζεται Αλέξης Τσίπρας από το βήμα της Γενικής Συνέλευσης του Συνδέσμου Βιομηχανιών Βορείου Ελλάδος (ΣΒΒΕ) απαντώντας στο ερώτημα γιατί δεν υπήρξε λύση στο τελευταίο Eurogroup, απάντησε με τον εξής τρόπο: «Διότι υπήρξε προσπάθεια να προωθηθεί και πάλι μια θολή λύση. Μια λύση μετάθεσης του προβλήματος. Μια λύση που δεν αντιστοιχούσε στο οικονομικό κλίμα, στα δημοσιονομικά αποτελέσματα της ελληνικής οικονομίας αλλά ούτε και στις θυσίες του ελληνικού λαού». Συνέχεια

25 Μάη 1976. Απεργίες και συγκρούσεις στο κέντρο της Αθήνας

Οδός Σταδίου

Το 1975 και το 1976 υπήρξαν από τις πλέον έντονες χρονιές από την σκοπιά των κοινωνικών συγκρούσεων. Οι κινητοποιήσεις χιλιάδων ανθρώπων στους χώρους μισθοδουλείας επιχειρείται να πνιγούν μέσα από την συνδιαλλαγή και την διαπραγμάτευση των κομματικών επιτελείων της αριστεράς και του αναδυόμενου, μέσα από τον εξουσιαστικό ορίζοντα, πράσινου ήλιου, που απλώνεται σκορπίζοντας ελπίδες «ανανέωσης» και «αλλαγής».

Σε ότι αφορά τα κόμματα, τις συνδικαλιστικές παρατάξεις και τα συνδικάτα, η σχέση μεταξύ τους τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης είναι ιδιαίτερα στενή όταν δεν είναι σχέση υποτέλειας του συνδικάτου παράταξης προς το κόμμα. Μετά την πτώση της δικτατορίας τα δύο κόμματα της κομμουνιστικής αριστεράς βρήκαν νέο πεδίο ανταγωνισμού για την κατάκτηση πολιτικής ηγεμονίας με την ανάπτυξη των αντιδικτατορικών συνδικαλιστικών παρατάξεων ΑΕΜ (ΚΚΕ εσωτερικού) και ΕΣΑΚ (ΚΚΕ).

Ο χώρος του ΠΑΣΟΚ οργανώθηκε με την συγκρότηση της ΠΑΣΚΕ που γρήγορα ανέπτυξε μεγάλες δυνάμεις στα εργοστασιακά σωματεία, στις δημόσιες επιχειρήσεις και τράπεζες, εντάσσοντας στους κόλπους της αρκετούς νέους συνδικαλιστές που εμπνέονταν από τις ιδέες της συμμετοχής, του εργατικού ελέγχου, ακόμη και της αυτοδιαχείρισης των εργοστασίων. Συνέχεια

Αναρχικοί και σύνθεση, πρωτοπορία και ανιδιοτέλεια

Ένα βασικό χαρακτηριστικό των αναρχικών και των αναρχικών ομάδων/πυρήνων είναι η σύνθεση μεταξύ τους πάνω σε ανιδιοτελή βάση, στα πλαίσια της δράσης και της συμμετοχής τους στους κοινωνικούς αγώνες για την απελευθέρωση από τα δεσμά κράτους και εξουσίας.

Οργανώνοντας τη δράση τους και τη διάχυση του λόγου τους, οι αναρχικοί αποσκοπούν στην πανανθρώπινη απελευθέρωση. Εννοείται ότι η δράση αυτή δε γίνεται για να εξυπηρετήσει κανένα απολύτως προσωπικό όφελος. Είναι χαρακτηριστικό π.χ. και γνωστό τοις πάσι, ότι σε εξουσιαστικές οργανώσεις, όπως κόμματα, κομματίδια, δημοτικές κινήσεις κτλ. υπάρχει κατά κανόνα προσωπικό όφελος που αυτό μεταφράζεται σε χρηματικές απολαβές (είτε για να γράψει κάποιος ένα κείμενο, είτε για να κολλήσει π.χ. κάποιες εκατοντάδες αφίσες), που ειδικά στην περίπτωση οργανωμένων κομμάτων με στηρίγματα σε εξουσιαστικούς θεσμούς μεταφράζεται και σε κάποιο διορισμό, μια θεσούλα βρε αδερφέ για να εξαργυρώσουν οι «αγωνισταράδες» την όποια νεανική τους συμμετοχή σε κάποιες δράσεις. ‘Άλλωστε, όπως λένε οι «βολεμένοι», «εντάξει, έκανες την επανάστασή σου στην εφηβεία, τώρα κοίταξε να κάνεις…» (εννοώντας οικογένεια, καριέρα κτλ.) Συνέχεια

ΥΒΡΙΔΙΚΟ ΚΡΑΤΙΔΙΟ, ΥΒΡΙΔΙΚΟΣ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ ΚΑΙ ΤΑ ΣΚΥΛΙΑ ΔΕΜΕΝΑ…

Στις 21 Μαρτίου 2014, ο Αλέξης Τσίπρας περιγράφει και χαρακτηρίζει ως εξής τα πλεονάσματα που παρουσίαζε τότε η κυβέρνηση Σαμαρά: «Το πλεόνασμά τους είναι σεσημασμένο για τους Έλληνες και τις Ελληνίδες. Σε αυτό κρύβονται όλες οι αμαρτίες, όλες οι πληγές, όλη η σήψη, όλη η απάτη της σημερινής πολιτικής. Πρόκειται για πλεόνασμα δυστυχίας, τραγωδίας, ακόμα και αίματος. Πρόκειται για πλεόνασμα θράσους και απάτης».

Τρία χρόνια αργότερα, ο καταλληλότερος εφαρμοστής όλων των μνημονίων, των οποίων πρόσφατα ανέλαβε την πατρότητα (βλ. συνέντευξη στην Wall Street Journal), πανηγυρίζει για τα δικά του αιματοβαμμένα 7 δισεκατομμύρια «πλεονάσματος», που ανοίγουν τον δρόμο για το κλείσιμο της δεύτερης λεγόμενης αξιολόγησης.

Τα λόγια είναι φτωχά για να περιγράψουν το θράσος και την απάτη, τον κυνισμό και την σκληρότητα τής συγκεκριμένης εξουσιαστικής εκδοχής, που εκφράζει το καθεστώς Τσίπρα. Συνέχεια

ΟΜΕΡΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΚΟ ΠΟΥ ΕΜΠΛΕΚΕΤΑΙ ΣΕ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΗ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ

Πρόκειται για «διεθνή και ιστορική μη κυβερνητική οργάνωση» η οποία δεν κατονομάζεται παρά την διακοπή της χρηματοδότησης και παρά τις δηλώσεις αξιωματούχων της ΕΕ, όπως ο επίτροπος Ανθρωπιστικής Βοήθειας, Χρήστος Στυλιανίδης. Σύμφωνα με δηλώσεις τού συγκεκριμένου, η ΕΕ αναστέλλει την χρηματοδότηση στη ΜΚΟ. «Η Κομισιόν έχει θεσπίσει έναν διεξοδικό μηχανισμό για την παρακολούθηση και την εξασφάλιση της εφαρμογής της ανθρωπιστικής της χρηματοδότησης παγκοσμίως, με πλήρη σεβασμό όλων των ανθρωπιστικών αρχών και της χρηστής δημοσιονομικής διαχείρισης».

Η δραστηριότητα της «άγνωστης» ΜΚΟ, αφορά «δράσεις» τόσο στην ηπειρωτική χώρα, όσο και στα νησιά του Αιγαίου. Δραστηριοποιείται εδώ και χρόνια στον ελλαδικό χώρο με την έδρα της να βρίσκεται σε ευρωπαϊκό κράτος. Τις καταγγελίες ερευνούν σύμφωνα με δημοσιεύματα πράκτορες της ΕΥΠ, ενώ η Κομισιόν έχει ενεργοποιήσει την Ευρωπαϊκή Υπηρεσία για την Καταπολέμηση της Απάτης(!!!). Συνέχεια

Ο ΚΟΥΤΣΟΥΜΠΑΣ, Ο ΤΣΙΠΡΑΣ, Η ΒΡΩΜΙΚΗ ΚΑΙ Η «ΚΑΘΑΡΗ» ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚH «ΔΟΥΛΕΙΑ» ΚΑΙ Ο «ΠΑΓΚΟΣ»…

«Για να απαλλαγεί ο λαός μας από τα Μνημόνια, πρέπει να αποφασίσει να απαλλαγεί από όλα τα δεσμά της εξουσίας του κεφαλαίου -εγχώρια και ευρωενωσιακά- και να βαδίσει το δικό του δρόμο», δηλώνει σε συνέντευξή του στα Νέα Σαββατοκύριακο ο γενικός γραμματέας της ΚΕ του ΚΚΕ Δημήτρης Κουτσούμπας.

Μάλιστα. Ο λαός, λοιπόν, δεν έχει αποφασίσει ακόμη να απαλλαγεί απ’ όλα τα δεσμά της εξουσίας του κεφαλαίου εγχώρια και ντόπια και να βαδίσει τον «δικό του δρόμο». Ο μέγας ηγέτης του Περισσού δεν μας πληροφορεί ούτε αν θα το κάνει κάποτε ούτε πότε θα το κάνει. Ποιος είναι ο δρόμος της απαλλαγής, που πρέπει να βαδίσει ο λαός κατά Κουτσούμπα; Μα προφανώς ο «δρόμος» του πρωτοπόρου ΚΚΕ, των κομμουνιστών όπως ο Κουτσούμπας, η Παπαρρήγα, ο Τσίπρας, ο Αλαβάνος, ο Δραγασάκης, ο Λαφαζάνης και οι υπόλοιποι της κομμουνιστικής κομπανίας.

Συνέχεια

Να εναντιωθούμε στην «κάρτα του πολίτη»!

Στο πλαίσιο ελέγχου των ανθρώπων η κυριαρχία, κινείται με αργά αλλά προδιαγεγραμμένα και σταθερά βήματα. Η κυριαρχία με τη χρήση της τεχνολογίας και των δυνατοτήτων της ηλεκτρονικής επεξεργασίας δεδομένων δίνει τη δυνατότητα στο κατασκεύασμά της, το κράτος, να μπορεί με ελάχιστο κόστος, να αντλεί όσες περισσότερες πληροφορίες είναι δυνατό να συγκεντρωθούν για τους ανθρώπους. Ακριβώς επειδή το σχέδιο για τον έλεγχο των κοινωνιών είναι διαρκές και αναθεωρούμενο οι κινήσεις προς την τελική εφαρμογή των σχεδίων επιβολής μπορεί να είναι αποσπασματικές αλλά πάντα βασισμένες σε προκαθορισμένο στάδιο υλοποίησης.

Την περίοδο που διανύουμε εκπονείται ένα μεγαλόπνοο σχέδιο αναπροσαρμογής των κοινωνικών σχέσεων και ισορροπιών (και όχι άμεσα οικονομικών) ελέγχου του ρυθμού ανάπτυξης του βιοτικού επιπέδου των, κατά την παράδοση λεγομένων, δυτικού τύπου κοινωνιών. Η υποβάθμιση του βιοτικού επιπέδου των ανθρώπων είναι μια επίθεση όχι μόνο στη «τσέπη» τους αλλά και στην ισορροπία του μηχανισμού «κατανάλωσης» που θεωρούνταν ιδανικός τρόπος συντήρησης και ανάπτυξης του καπιταλιστικού συστήματος που εφαρμόστηκε μετά το 2ο παγκόσμιο πόλεμο, από τους «νικητές» στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού. Αυτή η «δράση» του συστήματος διακυβέρνησης σε τοπικό, όσον αφορά την εφαρμογή του επίπεδο κρατών, αλλά και παγκόσμιο όσον αφορά το σχεδιασμό του, φυσικά αναμένει μια αντίδραση από τους ανθρώπους. Είναι τόσο ζοφερό το μέλλον που η κυριαρχία επιφυλάσσει για τους ανθρώπους, που δε θα μπορούσε να μην σχεδιάσει και τους τρόπους καταστολής ενδεχόμενης αντίδρασης τους. Συνέχεια

ΙΣΧΝΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΝΕΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ-ΕΠΙΘΕΣΕΙΣ ΜΕ ΒΟΜΒΕΣ ΜΟΛΟΤΟΦ ΣΤΟΝ ΑΓΝΩΣΤΟ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗ

Περίπου 3500 διαδηλωτές (ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ, Ανταρσύα, εξω-κοινοβουλευτική αριστερά, ΕΠΑΜ κ.ά.) συμπεριλαμβανομένων εκείνων του ΠΑΜΕ συγκεντρώθηκαν στο Σύνταγμα διαμαρτυρόμενοι για την ψήφιση των νέων μέτρων που επιβάλλει το νέο μνημόνιο της κυβέρνησης Συριζα-Ανελ. Πρόκειται για την πλέον ισχνή αντιμνημονιακή συγκέντρωση από το 2010 μέχρι σήμερα.

Μικρές ομάδες διαδηλωτών αιφνιδιαστικά επιτέθηκαν με πέτρες και βόμβες μολότωφ ενάντια σε διμοιρίες των ΜΑΤ στον άγνωστο στρατιώτη, πυρπολήθηκε επίσης φυλάκιο των ευζώνων, ενώ στην συνέχεια τα επεισόδια συνεχίστηκαν με επιθέσεις στις κατασταλτικές δυνάμεις που βρίσκονταν έξω από το ξενοδοχείο Μ. Βρετανία. Συνέχεια

ΟΙ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΕΣ ΣΩΤΗΡΕΣ, ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΙ ΤΑ ΝΕΑ ΜΝΗΜΟΝΙΑ…

Το καθεστώς Τσίπρα ετοιμάζεται να ολοκληρώσει την διαδικασία ψήφισης τις επόμενες ημέρες, όχι ενός αλλά δύο μνημονίων, ενώ πρόσφατα σε συνέντευξή του στην Wall Street Journal ο ίδιος ο Τσίπρας διεκδίκησε την πατρότητα, όχι μόνο αυτών των μνημονίων, αλλά και όλων των προηγουμένων.

Μ’ αυτόν τον τρόπο γονάτισε πιο βαθιά από κάθε προκάτοχό του, διαβεβαιώνοντας τα μεγάλα αφεντικά, που υποτίθεται είχε αμφισβητήσει προηγουμένως, αφ’ ενός ότι μπορεί να ξεπεράσει κάθε προσδοκία τους και αφ’ ετέρου ότι δεν υπάρχει προηγούμενο όσον αφορά την ικανότητα ακινητοποίησης των κοινωνικών αντιδράσεων. Η ησυχία που επικρατεί, λένε, είναι ιδανική για ασφαλείς επενδύσεις! Ενδεικτικές, μάλιστα, είναι και οι δηλώσεις γάλλων πολιτικών που υποστηρίζουν ότι εάν λάβουν παρόμοια μέτρα θα αντιμετωπίσουν δίχως καμμία αμφιβολία την μέρα της Βαστίλλης.

Έτσι, το καθεστώς Τσίπρα αναδεικνύεται στον δουλικότερο διεκπεραιωτή του συνόλου των ολοένα και σκληρότερων όρων επιβολής, που εφαρμόζονται στον ελλαδικό χώρο από το 2010, όταν η κυβέρνηση Παπανδρέου «έμπασε» το ΔΝΤ στο «παιχνίδι» της «διάσωσης» για να περαστεί, στην συνέχεια, δια πυρός και σιδήρου το λεγόμενο μεσοπρόθεσμο με μέτρα 28 δισεκατομμυρίων ευρώ για το χρονικό διάστημα 2012-15. Συνέχεια

ΦΑΙΝΟΜΕΝΙΚΑ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΕΛΕΓΧΟΝΤΑΙ

«Η α­λή­θεια εί­ναι με­γά­λη,
αλ­λά α­κό­μη με­γα­λύ­τε­ρη
α­πό μια πρα­κτι­κή ά­πο­ψη
εί­ναι η σιω­πή για την α­λή­θεια».
(Aldous Huxley: Θαυμαστός Καινούργιος Κόσμος)

Σή­με­ρα, κά­θε μορ­φής ε­πι­κοι­νω­νί­α που βα­σί­ζε­ται σε τε­χνο­λο­γι­κές ε­πι­νο­ή­σεις, εί­ναι δυ­να­τό να πα­ρα­κο­λου­θη­θεί: τη­λέ­φω­να κι­νη­τά και στα­θε­ρά, φαξ, e-mail, δια­δί­κτυο, κ.λπ. Ε­πί­ση­μες, αρ­μό­διες ε­πι­τρο­πές, τό­σο της ευ­ρω­πα­ϊ­κής έ­νω­σης ό­σο και ε­δώ, α­να­φέ­ρουν ό­τι: Τί­πο­τα δεν εί­ναι 100% α­σφα­λές.

Τα πα­ρα­πά­νω ό­μως, εί­ναι α­πλά η κο­ρυ­φή του πα­γό­βου­νου. Ο έ­λεγ­χος της ζω­ής ε­νός αν­θρώ­που, α­πό τις αρ­μό­διες υ­πη­ρε­σί­ες, μπο­ρεί να ε­κλά­βει πα­ρα­νο­ϊ­κές δια­στά­σεις.

Για πα­ρά­δειγ­μα, ε­πί­ση­μα πλέ­ον στις Η.Π.Α., λειτουρ­γεί­ται μια νέ­α υ­πη­ρε­σί­α, το Γρα­φεί­ο Ε­νη­μέ­ρω­σης Πο­λι­τών (ΓΕΠ). Ο ρό­λος αυ­τού, εί­ναι να προ­λαμ­βά­νει (τι άλ­λο;) «τρο­μο­κρα­τι­κές ε­πι­θέ­σεις». Προ­σω­πι­κές πλη­ρο­φο­ρί­ες θα συ­γκε­ντρώ­νο­νται α­πό η­λε­κτρο­νι­κό τα­χυ­δρο­μεί­ο, κί­νη­ση λο­γα­ρια­σμών μέ­σω τρα­πε­ζι­κών Α.Τ.Μ., α­γο­ρές μέ­σω πι­στω­τι­κών καρ­τών, ει­κό­νες α­πό η­λε­κτρο­νι­κές κά­με­ρες πα­ρα­κο­λού­θη­σης σε δη­μό­σιους χώ­ρους, αρ­χεί­α τη­λε­φω­νι­κών κλή­σε­ων α­πό στα­θε­ρά και κι­νη­τά τη­λέ­φω­να, κ.λπ.. Στη συ­νέ­χεια θα «φιλ­τρά­ρο­νται» και τέ­λος θα συν­δυά­ζο­νται για τον ε­ντο­πι­σμό «ύ­πο­πτων» δρα­στη­ριο­τή­των. Α­νά­λο­γη υ­πη­ρε­σί­α, θα λει­τουρ­γεί και για την πα­ρα­κο­λού­θη­ση του υ­πό­λοι­που κό­σμου. Φυ­σι­κά, ό­λα αυ­τά δεν εί­ναι μια α­πο­κλει­στι­κό­τη­τα των Η­νω­μέ­νων Πο­λι­τειών, α­πλά ε­κεί ε­πι­ση­μο­ποι­ή­θη­κε.

Τι α­κρι­βώς ό­μως εί­ναι η­λε­κτρο­νι­κή πα­ρα­κο­λού­θη­ση; Πέ­ρα α­πό τις πλη­ρο­φο­ρί­ες μέ­σω echelon π.χ., που α­φο­ρούν τα τη­λέ­φω­να, το ηλ. τα­χυ­δρο­μεί­ο κ.λπ. εί­ναι δυ­να­τό να συ­γκε­ντρώ­νο­νται και άλ­λα εί­δη προ­σω­πι­κών στοι­χεί­ων. Συνέχεια

Το μήνυμα είμαι ’γω…

Μια πόλη χτίζεται πάνω σ’ άλλη νεκρή πόλη, που κι αυτή χτίστηκε πάνω σε μια άλλη νεκρή. Με τις πόλεις συμβαίνει να μπορούν να ζήσουν πάνω στο θάνατο των άλλων. Έτσι, βγάζουν ρίζες και φυτρώνουν, προσπαθώντας να φτάσουν στον ουρανό. Νεκροζωούν, λοιπόν, παίρνοντας την τροφή τους από το παρελθόν του πολιτισμού. Και μέσα εκεί βρίσκεται η ουσία της ζωής τους. Τα φώτα σήμερα μας βοηθούν να το ξεχάσουμε, αλλά οι παλιές πόλεις δε θα μπορούσαν να το κρύψουν. Θα είχαν στο στόμα τη γεύση του μετάλλου, καθώς θα επέστρεφαν στη γη.

Τα φώτα, όμως, χαλάνε τη γεύση. Βγάζουν την άρνηση από το δεν και κάνουν το ναι έναν ξεπεσμένο συμβιβασμό. Δεν είμαστε αιώνιοι ούτε κι η νεκρανάσταση των πόλεων είναι. Δεν είναι όλα πόλη. Είναι κι αυτά που γεννιούνται και πεθαίνουν μέσα σε αρχέγονες αλήθειες, μέσα στο χώμα των νυχιών αυτών των πόλεων. Είναι η βρωμιά τους, τα ανεπιθύμητα· τα άλλα ανάμεσα στους ίδιους και απαράλλαχτους μοναδικούς.

Η Αναρχία ανήκει σε έναν κόσμο που οι λέξεις ήταν εικόνες, πριν γίνουν οι εικόνες ψεύτικες λέξεις και μας ζαλίσουν με τη φλυαρία τους. Είναι τόσο απλό κι όμως τόσο δύσκολο να θυμηθούμε πώς είναι να μη ζητάς ανταλλάγματα, να μη θέλεις κάτι, γιατί όλα είναι γύρω σου. Συνέχεια

ΓΟΝΙΔΙΟ D2

Η συμπεριφορά του ανθρώπου αποτελεί αντικείμενο μελέτης για πάρα πολλά χρόνια. Αμέτρητα πειράματα έχουν διεξαχθεί και εξακολουθούν να διεξάγονται ανά τον κόσμο, με την υποστήριξη και τη χρηματοδότηση των κρατών και των πολυεθνικών εταιριών, που συνεργάζονται και αλληλοϋποστηρίζονται. Στόχος είναι ο έλεγχος του ανθρώπινου μυαλού, μιας και ο τρόπος που ενεργεί, αντιδρά και λειτουργεί ένας άνθρωπος είναι κάτι που δεν μπορεί να προβλεφθεί. Παραδείγματα προσπάθειας ελέγχου, με στόχο κυρίως τον αποπροσανατολισμό σκέψης, υπάρχουν πολλά, π.χ. τα κάθε είδους δάνεια (οικονομικός έλεγχος), τα μεταλλαγμένα (διατροφικός έλεγχος), τα ΜΜΕ (που προβάλλουν τρόπο σκέψης και διαβίωσης), κ.τ.λ. Παρ’ όλα αυτά, ο άνθρωπος δεν έχει μετατραπεί σε υπάκουο πλάσμα, έτοιμο να αποδεχτεί και ανεχτεί όλες τις καταπιέσεις που υφίσταται.

Σε πείραμα που διεξάχθηκε στο Αμερικανικό Εθνικό Ινστιτούτο Διανοητικής Υγείας (NIMH – National Institute of Mental Health) προέκυψαν κάποια αρκετά ενδιαφέροντα, για τους κυρίαρχους αποτελέσματα. Τα πορίσματα δημοσιεύτηκαν στην επιθεώρηση Nature Neuroscience από τον νευροβιολόγο και διευθυντή προγράμματος Μπάρι Ρίτσμοντ, πριν από μερικούς μήνες: «Οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν κίνητρο να δουλέψουν σκληρά και καλά μόνο όταν υπάρχει η προσδοκία κάποιας αμοιβής, είτε πρόκειται για κάποιο χρηματικό ποσό είτε απλώς για έναν έπαινο. Στα πειράματα αυτά βρήκαμε ότι μπορούμε να ακυρώσουμε αυτή τη σύνδεση, δημιουργώντας μια κατάσταση όπου η επαναλαμβανόμενη σκληρή δουλειά συνεχίζεται χωρίς οποιαδήποτε επιβράβευση». Συνέχεια

ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟΣ: Ένα μοντέλο εξουσίας

«Στην πολιτική, τα κοινά μίση είναι σχεδόν πάντα η βάση της φιλίας». Alexis De Tocqueville, Η δημοκρατία στην Αμερική.

Διαχειριστής θεωρείται το άτομο που έχει την επίσημη ευθύνη για την περιουσία ή γενικότερα τις υποθέσεις άλλου ή άλλων. Στην πολιτική, μια κλασική έκφραση της αντιπροσώπευσης ως διαχείριση συναντά κανείς στα λόγια που απεύθυνε ο Edmund Burke στους ψηφοφόρους του στο Μπρίστολ το 1774: «Εκλέγετε έναν βουλευτή. άπαξ όμως και τον εκλέξετε, δεν είναι πια μέλος του Μπρίστολ, αλλά μέλος του κοινοβουλίου… Ο αντιπρόσωπός σας σάς οφείλει όχι μόνο το αξίωμά του, αλλά και την κρίση του. και σας προδίδει, δεν σας υπηρετεί αν θυσιάζει την κρίση του στις απόψεις σας». Είναι σαφής σ’ αυτήν την περίπτωση η πεποίθηση ότι ο ηγέτης, ο πολιτικός ή ο συνδικαλιστής «δέχεται εντολή από τον λαό», αλλά «γνωρίζει περισσότερα από τον λαό» και τον υπηρετεί χωρίς να τον …προδίδει μόνο αν ακολουθεί την δική του «ώριμη ή πεφωτισμένη» κρίση που αντλείται από την «ανώτερη μόρφωση», αλλά και οξύνοια που διαθέτει…

Μ’ άλλα λόγια, το έργο ενός επαγγελματία πολιτικού, ενός πεφωτισμένου ηγέτη είναι η καθοδήγηση της λεγόμενης κοινής γνώμης, ακόμα και η υπέρβαση «δεσμευτικών» προεκλογικών υποσχέσεων ή προγραμμάτων, αφού η κρίση των «εκλεκτών» αντι-προσώπων είναι εκείνη, που μπορεί να προσδιορίζει κάθε φορά το λεγόμενο δημόσιο ή εθνικό συμφέρον. Συνέχεια

Δημογραφική συρρίκνωση και χαρτζηλίκι

Ας ξεκινήσουμε με κάτι ουσιαστικά αισιόδοξο. Δεν πρόκειται κανείς(;) να πάρει σύνταξη από το 2050 και έπειτα. Όποιος δουλεύει και για αυτή την προοπτική ας το ξανασκεφτεί. Επειδή το σύστημα όπως έχει οικοδομηθεί στο δυτικό, κυρίως, κόσμο επανατοποθετεί από την αρχή τα ζητήματά του, η έννοια της παραγωγικότητας (με την στενή οικονομική έννοια) θα παραταθεί λίγα χρόνια περισσότερο. Η κυρίαρχη αντίληψη θεωρεί πως με τη συνταξιοδότηση παύει η παραγωγικότητα του ανθρώπου. Όμως ο άνθρωπος παράγει διαρκώς και για πάντα όσο εντάσσει τον εαυτό του σε μια κοινότητα, ένα σύνολο ή ομάδα. Για την κυριαρχία έχει αξία μόνο ό,τι παράγεται και αποτυπώνεται χρηματικά, αγοραστικά ή στο δείκτη του ΑΕΠ. Αλλά, ο άνθρωπος παράγει υλικά ή άυλα μέχρι τα βαθειά του γεράματα. Δυστυχώς, όμως και για πάρα πολλούς ανθρώπους η αλλοτρίωση που έχουν δεχθεί από την πολύχρονη ενασχόληση και καθημερινή επανάληψη του μισθωτού μοντέλου εργασίας, τούς τοποθετεί στο πάγκο της απόσυρσης αμέσως μετά τη συνταξιοδότηση. Είχαν ταυτίσει την ικανότητά τους με τη παροχή μισθωτής εργασίας. Δεν είχαν και δεν έχουν τοποθετήσει τον εαυτό τους σε διαφορετικό ρόλο. Και αυτή είναι μια πραγματική επιτυχία για το σύστημα κυριαρχίας, που τώρα εμπλουτίζεται με τη συνέχιση της επαιτείας. Επαίτης κατά τα χρόνια της δουλειάς, επαίτης και στα χρόνια της σύνταξης. Μια ζωή επαίτες… Συνέχεια

ΣΥΣΤΗΜΑ ΤΕΧΝΗΤΗΣ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗΣ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΕΙ Η ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ ΣΤΟ ΝΤΟΥΡΧΑΜ ΤΗΣ ΑΓΓΛΙΑΣ

Σύμφωνα με το BBC η αστυνομία του Ντούρχαμ στην Αγγλία έχει ήδη δοκιμάσει την χρήση ενός συστήματος τεχνητής νοημοσύνης ειδικά σχεδιασμένου για να «εκτιμά» ή μάλλον για την ακρίβεια να «αξιολογεί» έναν ύποπτο και να αποφαίνεται αν θα πρέπει να συνεχίσει να είναι υπό κράτηση ή όχι!!! Οι «ύποπτοι» αξιολογούνται σε μια κλίμακα υψηλού, μέσου ή χαμηλού κινδύνου όσον αφορά στο ενδεχόμενο να προβούν ξανά σε αδικήματα, και έχει ήδη δοκιμαστεί, «εκπαιδευόμενο» σε δεδομένα ιστορικού διάπραξης αδικημάτων πέντε ετών. Σύμφωνα με τους υπεύθυνους του προγράμματος οι προβλέψεις για «υπόπτους» που είχαν κατηγοριοποιηθεί ως χαμηλού κινδύνου «διαπιστώθηκε» πως είχαν ποσοστό «ακριβείας» 98%, ενώ για τις περιπτώσεις «υψηλού κινδύνου» το αντίστοιχο ποσοστό ήταν 88%. Το σύστημα που δοκιμάστηκε βασίστηκε σε δεδομένα από τη βάση του αστυνομικού τμήματος του Ντούρχαμ και όχι στο εθνικό σύστημα υπολογιστή της αστυνομίας.

Συνέχεια

Ο ΤΣΙΠΡΑΣ ΣΥΓΚΥΒΕΡΝΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΚΑΡΑΜΑΝΛΙΚΟΥΣ ΚΑΙ Ο ΚΟΥΛΗΣ ΦΑΝΤΑΣΙΩΝΕΤΑΙ ΟΤΙ ΘΑ ΠΑΡΕΙ ΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ…

Η πρόσφατη δικαστική απόφαση της «ανεξάρτητης δικαιοσύνης» σχετικά με την περιβόητη υπόθεση Βατοπεδίου άνοιξε τον δρόμο για την «δικαίωση» του Καραμανλή. Δεν πανηγύρισε μόνο ο ίδιος ο Καραμανλής παρ’ ότι τότε είχε σπεύσει να πάρει την πολιτική ευθύνη για το «σκάνδαλο», αλλά και ο επιφανής τοποτηρητής του στην κυβέρνηση Τσίπρα αναπληρωτής Υπουργός Δικαιοσύνης Παπαγγελόπουλος, πρώην επικεφαλής της ΕΥΠ και πρώην εισαγγελέας μεταξύ άλλων και διώκτης της «τρομοκρατίας».

Δήλωσε, λοιπόν, προ μηνός ο αξιότιμος κ. Παπαγγελόπουλος, στην εφημερίδα Ελευθερία, ότι ο Κώστας Καραμανλής είναι απρόσβλητος από τον ιό της διαπλοκής και ότι: «Τους λαοπρόβλητους ηγέτες τα ντόπια και ξένα συμφέροντα, οι νταβατζήδες της διαπλοκής, οι λακέδες και τα γιουσουφάκια της ενημέρωσης προσπαθούν να τα εξουδετερώσουν με κάθε τρόπο. Αυτό συνέβη με τον Κώστα Καραμανλή, αυτό συμβαίνει και σήμερα με τον Αλέξη Τσίπρα».

Συνέχεια

ΔΣΕ. Η συγκρότηση και συντριβή της κομμουνιστικής εξουσίας

Την Πέμπτη 4 Μαΐου πραγματοποιήθηκε στον χώρο της Αναρχικής Αρχειοθήκης (οδός Σαριπόλου 8, δίπλα στο Αρχαιολογικό Μουσείο), η τρίτη συζήτηση του 5ου Κύκλου. Με την συζήτηση,  της οποία το θέμα ήταν ΔΣΕ. Η συγκρότηση και συντριβή της κομμουνιστικής εξουσίας, ολοκληρώθηκε η Α΄ περίοδος αυτού του Κύκλου. Συνέχεια

ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΡΩΣΙΚΟΥ, ΤΟΥΡΚΙΚΟΥ ΚΑΙ ΙΡΑΝΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΓΙΑ ΤΙΣ «ΖΩΝΕΣ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ» ΣΤΗΝ ΣΥΡΙΑ

Στην πρωτεύουσα του Καζακστάν Αστάνα τρία από τα σοβαρότερα εμπλεκόμενα κράτη στην διάλυση της Συρίας, το ρωσικό, το τουρκικό και το ιρανικό υπέγραψαν μνημόνιο που αφορά τον καθορισμό των λεγόμενων ζωνών ασφαλείας , που θα καλύπτουν όλη την επαρχία Ιντλίμπ καθώς και τμήματα του Χαλεπίου, της Λαττάκειας και της Χομς.
Συνέχεια

Ο ΤΣΙΠΡΑΣ, Η «ΚΡΙΣΙΜΗ ΣΤΡΟΦΗ», ΚΑΙ Η «ΑΠΟΛΥΤΗ ΓΝΩΣΗ» ΤΟΥ ΛΑΟΥ…

Οι κομμουνιστές στην εξουσία, αρουραίοι θλιβεροί, πεινασμένοι όσο ποτέ για αξιώματα, ανεμίζουν την σημαία της «κάθαρσης», αλλά η μπόχα που τους περιβάλλει γίνεται ολοένα και πιο αφόρητη. Σεσημασμένοι ψεύτες, σεσημασμένοι απατεώνες, θρασίμια, γλοιώδεις και εμετικοί, κατορθώνουν κάθε φορά να ξεπερνούν τον εαυτό τους στην παραμόρφωση της πραγματικότητας.

«Βρισκόμαστε στην πιο κρίσιμη στροφή της κυβερνητικής θητείας, της κρίσιμης στροφής της υλοποίησης της εντολής που λάβαμε από τον ελληνικό λαό, τον Σεπτέμβριο του 2015», ανέφερε μεταξύ άλλων ξεκινώντας την ομιλία του στη συνεδρίαση της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ ο Τσίπρας.

Συνέχεια

ΚΥΚΛΟΦΟΡEI το φύλλο 171 της Μηνιαίας Πανελλαδικής Αναρχικής Εφημερίδας ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ

Από την Πέμπτη 4 Μαΐου 2017, η μηνιαία αναρχική εφημερίδα ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ βρίσκεται σε περίπτερα της Αθήνας καθώς και στους χώρους διάθεσης του ημερήσιου και περιοδικού τύπου, στον υπόλοιπο ελλαδικό χώρο.

Ακολουθεί το προλογικό σημείωμα, αυτής της έκδοσης, από τον Κύκλο Σύνταξης:

Συνέχεια

Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ (ΘΑΟΥΡΑ) ΣΤΑ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΑ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΑ ΤΩΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΩΝ

Ο «ό­ρος» Ε­πα­νά­στα­ση χρη­σι­μο­ποι­ή­θη­κε πλα­τιά α­πό τους Πα­λαι­στί­νιους των στρα­το­πέ­δων, που την δέ­χθη­καν ό­πως ο δι­ψα­σμέ­νος το νε­ρό. Πολ­λοί θ’ αμ­φι­σβη­τή­σουν τον «ό­ρο», α­φού με την κα­θιε­ρω­μέ­νη έν­νοια της λέ­ξης δεν α­να­τρά­πη­κε κα­νέ­να κα­θε­στώς.

Εί­ναι ση­μα­ντι­κό, ό­μως, να πού­με ό­τι χρή­ση του ό­ρου Ε­πα­νά­στα­ση δεν ταυ­τί­στη­κε με τις ορ­γα­νω­τι­κές δο­μές, έ­νο­πλες ή μη, που συ­γκρο­τή­θη­καν. Πολ­λές φο­ρές χρη­σι­μο­ποι­ή­θη­κε ως συ­νώ­νυ­μο του έ­νο­πλου α­γώ­να, αλ­λά και ως σύμ­βο­λο ζω­ής και θυ­σί­ας, κα­θώς ε­πε­κτει­νό­ταν στο πα­ρελ­θόν για να ζω­ντα­νέ­ψει τους ξε­ση­κω­μούς που έ­γι­ναν στην Πα­λαι­στί­νη και για να δεί­ξει τον δρό­μο προς το μέλ­λον. Η κε­ντρι­κή θέ­ση που πή­ρε ο έ­νο­πλος α­γώ­νας ή­ταν α­πόρ­ροια της ι­στο­ρι­κής ε­μπει­ρί­ας των Πα­λαι­στί­νιων, που σ’ ό­λες τις τε­τα­μέ­νες πε­ριό­δους α­φο­πλί­ζο­νταν συ­στη­μα­τι­κά. «Αυ­τή η ε­μπει­ρί­α υ­πήρ­χε α­πό τα χρό­νια της βρε­τα­νι­κής κα­το­χής και ι­διαί­τε­ρα με­τά το ξέ­σπα­σμα της Ε­ξέ­γερ­σης του 1936. Την ί­δια ε­μπει­ρί­α εί­χαν και οι ξε­ρι­ζω­μέ­νοι στη γκούρ­μπα: ό­σοι α­πό τους φυ­γά­δες χω­ρι­κούς εί­χαν πά­νω τους ό­πλα, ό­ταν πέ­ρα­σαν τα σύ­νο­ρα προς τις ‘‘φι­λο­ξε­νού­σες’’ χώ­ρες, α­να­γκά­σθη­καν να τα πα­ρα­δώ­σουν. Στα στρα­τό­πε­δα δεν μπο­ρού­σαν να προ­μη­θεύ­ο­νται ή να κρύ­βουν ό­πλα». Έ­τσι η έλ­λει­ψη ό­πλων κα­τέ­λη­ξε να συμ­βο­λί­ζει, ό­χι μό­νο την α­πώ­λεια την Πα­λαι­στί­νης, αλ­λά και την κα­τά­πνι­ξη του α­πε­λευ­θε­ρω­τι­κού α­γώ­να α­πό τα α­ρα­βι­κά κρά­τη. Εί­ναι χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό, ό­τι ό­ταν τα χω­ριά της Δυ­τι­κής Ό­χθης χτυ­πή­θη­καν α­πό τους Ισ­ρα­η­λι­νούς πριν α­πό τον πό­λε­μο των έ­ξι η­με­ρών, ού­τε βο­η­θή­θη­καν α­πό τον ιορ­δα­νι­κό στρα­τό, ού­τε τους ε­πι­τρά­πη­κε να συ­γκρο­τή­σουν δι­κιά τους αυ­το­ά­μυ­να. Στην Συ­ρί­α τα στρα­τό­πε­δα δέ­χθη­καν ε­πι­θέ­σεις τό­σο α­πό τους Ισ­ρα­η­λι­νούς, ό­σο και α­πό τον συ­ρια­κό στρα­τό. Έ­τσι στη γκούρ­μπα κα­θη­λω­μέ­νοι στα στρα­τό­πε­δα οι Πα­λαι­στί­νιοι δεν μπο­ρού­σαν πια να ξε­σπούν, ό­πως προ­η­γου­μέ­νως, με ε­ξε­γέρ­σεις.

Λί­γοι λα­οί, λοι­πόν, α­φέ­θη­καν τό­σο συ­στη­μα­τι­κά α­βο­ή­θη­τοι α­πέ­να­ντι σ’ ε­πι­θέ­σεις τρί­των, ό­σο οι Πα­λαι­στί­νιοι, μ’ α­πο­τέ­λε­σμα το του­φέ­κι να γί­νει σύμ­βο­λο της α­να­κτη­μέ­νης ταυ­τό­τη­τας τους ως α­γω­νι­στών. Συνέχεια

Τα Αραβικά κράτη τα πρώτα χρόνια της Ισραηλινής επιβολής στην Παλαιστίνη (1948-1954)

Από την ί­δρυ­ση ισ­ρα­η­λι­νού κρά­τους (1948) μέ­χρι το 1956 υ­πο­λο­γί­στη­κε ό­τι υ­πήρ­χαν συ­νο­λι­κά 922.000 Πα­λαι­στί­νιοι πρό­σφυ­γες στις γει­το­νι­κές Α­ρα­βι­κές χώ­ρες. Στην Ιορ­δα­νί­α υ­πήρ­χαν 512.000, στον διά­δρο­μο της Γά­ζας 216.000, στον Λί­βα­νο 102.000 και στην Συ­ρί­α 90.000.

Ό­λοι αυ­τοί, α­πό τα τέ­λη του 1949 πα­ρέ­μει­ναν στα στρα­τό­πε­δα της UNRWA (Ορ­γά­νω­ση για την Α­να­κού­φι­ση και Α­πα­σχό­λη­ση Προ­σφύ­γων στην Πα­λαι­στί­νη), ό­που η βο­ή­θεια σε ε­πί­πε­δο βα­σι­κής τρο­φής, στέ­γης, υ­γειο­νο­μι­κών υ­πη­ρε­σιών, εκ­παί­δευ­σης και ερ­γα­σί­ας ή­ταν α­νε­παρ­κής, με α­πο­τέ­λε­σμα να πα­ρα­μεί­νουν ε­ξα­θλιω­μέ­νοι. Έ­νας τε­ρά­στιος α­ριθ­μός α­νει­δί­κευ­των ερ­γα­τών, ά­κλη­ρων, ξυ­πό­λη­των, α­γρο­τών, γυ­ναι­κών και παι­διών κα­τα­δι­κά­στη­καν να ζουν σε συν­θή­κες α­πό­λυ­της στέ­ρη­σης, α­πο­γο­η­τευ­μέ­νοι, πι­κρα­μέ­νοι και κρε­μα­σμέ­νοι α­πό την ελ­πί­δα ό­τι κά­πο­τε θα γύρ­να­γαν στην χα­μέ­νη γη τους.

Η ισ­ρα­η­λι­νή νί­κη εί­χε με­γά­λο α­ντί­κτυ­πο στους πλη­θυ­σμούς των α­ρα­βι­κών κρα­τών αυ­τών, για τους ο­ποί­ους ή­ταν έ­να σοκ και την θε­ω­ρού­σαν μια τα­πεί­νω­ση χω­ρίς προ­η­γού­με­νο. Ό­λη αυ­τή η κα­τά­στα­ση α­πο­τέ­λε­σε την α­φορ­μή να ξε­σπά­σουν βί­αιες α­ντι­δυ­τι­κές δια­δη­λώ­σεις, τις ο­ποί­ες εκ­με­ταλ­λεύ­τη­καν νέ­ες εν­δο­ε­ξου­σια­στι­κές δυ­νά­μεις, που άρ­χι­σαν να ε­να­ντιώ­νο­νται έ­ντο­να στους πα­λιούς πο­λι­τι­κούς σχη­μα­τι­σμούς που κυ­βερ­νού­σαν στα α­ρα­βι­κά κρά­τη και να στο­χεύ­ουν στην α­να­τρο­πή τους.

Ο­λό­κλη­ρος ο α­ρα­βι­κός κό­σμος θε­ω­ρού­σε την πο­λι­τι­κή και τις ε­σω­τε­ρι­κές α­δυ­να­μί­ες των α­ρα­βι­κών γε­ρα­σμέ­νων κα­θε­στώ­των, την πραγ­μα­τι­κή αι­τί­α της α­πο­τυ­χί­ας και της τα­πεί­νω­σης των Πα­λαι­στι­νί­ων.

Συνέχεια

Η τρίτη συζήτηση του 5ου Κύκλου στην Αναρχική Αρχειοθήκη

Την Πέμπτη 4 Μαΐου θα πραγματοποιηθεί στον χώρο της Αναρχικής Αρχειοθήκης (οδός Σαριπόλου 8, δίπλα στο Αρχαιολογικό Μουσείο), η τρίτη συζήτηση του 5ου Κύκλου. Με την συζήτηση αυτή ολοκληρὠνεται η Α΄ περίοδος αυτού του Κύκλου

Το θέμα της συζήτησης είναι: ΔΣΕ. Η συγκρότηση και συντριβή της κομμουνιστικής εξουσίας.

Συνέχεια

Τα «δρώμενα» στην κεντροαριστερά «ανατινάζουν» το πολιτικό σκηνικό: Ο πρόεδρος Σταύρος προσπαθεί να συναντηθεί με τον λαό «του» και η πρόεδρος Φώφη καρατομεί τον Ξεκαλάκη…

Συνεντεύξεις δεν δίνει μόνο ο Τσίπρας, αλλά και ο πρόεδρος Σταύρος. Ο αναμφισβήτητος ηγέτης (λέμε τώρα…) του Ποταμιού Σταύρος Θεοδωράκης έβγαλε την μουτσούνα του στην κρατική τηλεόραση για να δώσει συνέντευξη, την οποία όσοι είχαν την μεγαλοφυή ιδέα (λέμε τώρα…) να την δουν αποζημιώθηκαν, για τον απλό λόγο ότι διασκέδασαν ανέλπιστα. Ο πρόεδρος Σταύρος αφού εξήγησε την πολιτική σχέση συγγένειας, που έχει με τον Μακρόν, τον πρώην γάλλο τραπεζίτη, που εμφανίζεται φαβορί για την γαλλική προεδρία με αντίπαλο την Λεπέν, ρωτήθηκε από την δημοσιογραφική διάνοια τον Χαρίτο για τους λόγους, που ο ίδιος και το κόμμα του δεν μπόρεσαν να έχουν την ίδια επιτυχία. Τότε ο πρόεδρος Σταύρος μειδιώντας ειρωνικά με τον τρόπο, που μόνο αυτός ξέρει από τότε που έκανε εκπομπές κουβαλώντας ένα σακίδιο, τού απάντησε πάνω κάτω ότι ποτέ δεν ξέρεις πότε είναι η κατάλληλη στιγμή για να συναντήσεις τον λαό σου!!!

Ο πρόεδρος Σταύρος έχασε τον δρόμο, επειδή έτρεχε γρήγορα πάνω στον καλάμι που έχει καβαλήσει και δεν λέει να κατέβει, και ο λαός του τον έχασε; Εξήγηση δεν δόθηκε… Ο πρόεδρος Σταύρος στην συνέχεια με ύφος χιλίων και βάλε ξεπεσμένων αριστοκρατών εκμυστηρεύθηκε ότι συναντήθηκε με πολλούς παλαιούς ευρωπαίους ηγέτες και μοιράστηκε με όσους από τον λαό «του» παρακολουθούσαν την συνέντευξη προφανώς κρατώντας την κοιλιά τους από τα γέλια τι αποκόμισε από τις «σημαντικές» αυτές συναντήσεις. Συνέχεια

Αύγουστος Σπις (1855-1887)

Ο August Vincent Theodore SPIES (10 Δεκεμβρίου 1855 – 11 Νοεμβρίου 1887) ήταν ένας αναρχικός εργατικός αγωνιστής που κρίθηκε ένοχος για συνωμοσία και κρεμάστηκε μετά από μια βομβιστική επίθεση εναντίον της αστυνομίας στην εξέγερση του Haymarket.

Το Υπόβαθρο

Ο Αύγουστος Σπις γεννήθηκε στη Γερμανία το 1855 και μετανάστευσε στην Αμερική το 1872 με τη μητέρα του, Χριστίνα, και τα πέντε αδέρφια του, Henry, Kenny, Maggie, Willy και Adolph. Ο πατέρας του είχε πεθάνει το 1871. Εγκαταστάθηκε στο Σικάγο, όπου έγινε ταπετσιέρης. Ασχολήθηκε με εργατικά συνδικαλιστικά τεκταινόμενα λόγω των αδικιών που έζησε και προσχώρησε στο Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα το 1877, όπου άρχισε τη έντονη ενασχόλησή του με την εργατική υπόθεση και τελικά έγινε εκδότης της αναρχικής ημερήσιας εφημερίδας, Arbeiter-Zeitung, το 1880.

Αναρχικός

Γνωστός για την επιθετική του ρητορική, οργισμένος ο Αύγουστος δημοσίευσε ένα φυλλάδιο στις 4 Μάη του 1886 με τίτλο: “Εκδίκηση! Εργάτες στα Όπλα!” Περιείχε το απόσπασμα: “Σκότωσαν τους φτωχούς ταλαίπωρους επειδή, όπως κι εσείς, είχαν το κουράγιο να δείξουν ανυπακοή στην ανώτατη θέληση των αφεντικών σας. Τους σκότωσαν για να δείξουν, σ’ εσάς τους “Ελεύθερους Αμερικανούς Πολίτες” ότι πρέπει να είστε ικανοποιημένοι με ό,τι επιτρέπουν τα αφεντικά σας, αλλιώς θα σκοτωθείτε. Αν είστε άντρες, αν είστε γιοι των μεγάλων σας προγόνων, που έχυσαν το αίμα τους για να σας ελευθερώσουν, τότε θα σηκωθείτε με τη δύναμή σας, σαν τον Ηρακλή, και θα καταστρέψετε το ειδεχθές τέρας που επιδιώκει να σας καταστρέψει. Στα όπλα σας καλούμε, στα όπλα”. Συνέχεια

ΤΟ ΚΚΕ ΚΑΙ Η ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΕΠΑΓΡΥΠΝΗΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΙΑΦΥΛΑΞΗ ΤΟΥ ΕΥΡΩΝΟΜΙΣΜΑΤΟΣ…

Ένα Quiz για «γερούς» λύτες. Ποιός είπε το κάτωθι;

«στην περίπτωση αλλαγής νομίσματος στη χώρα μας το λαϊκό εισόδημα θα εξανεμιστεί μέσω της υποτίμησης του νέου νομίσματος, της αισχροκέρδειας, της ραγδαίας πτώσης της αγοραστικής δύναμης, καθώς και μέσω της μεγάλης ανατίμησης των εισαγόμενων εμπορευμάτων, στα οποία στηρίζεται όχι μόνο η κατανάλωση, αλλά και η βιομηχανία. Επίσης, θα χτυπηθεί και ένα μεγάλο μέρος αυτοαπασχολούμενων, φτωχών αγροτών, δανειοληπτών

α. Γιάννης Στουρνάρας, Διοικητής ΤτΕ
β. Ο Γερούν ο Ντάισελμπλουμ από το Eurogroup
γ. O Kυριάκος Μητσοτάκης, σε συνεστίαση της ΝΔ
δ. Η ΚΕ του ΚΚΕ
ε. Ο Θάνος ο Τζήμερος με ανάρτηση στο facebook
στ. Ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος
ζ. Ο Άρης Πορτοσάλτε, μια συνηθισμένη μέρα στο ΣΚΑΙ Συνέχεια

«ΟΤΙ ΤΟΥ ΦΑΝΕΙ ΤΟΥ ΛΟΛΟΣΤΕΦΑΝΗ» Ή «ΕΙΝΑΙ ΠΟΝΗΡΟΣ Ο ΒΛΑΧΟΣ»;;;

Η πρόσφατη συνέντευξη Τσίπρα στον Χατζηνικολάου και συγκεκριμένα στο δελτίο ειδήσεων του τηλεοπτικού σταθμού Antenna πραγματοποιήθηκε μόλις λίγες ημέρες μετά από την συνέντευξη, που έδωσε στην εφημερίδα Wall Street Journal και στην οποία δεν δίστασε, φυσικά καθ’ υπόδειξιν, να συμμορφωθεί και να δεχθεί την «πατρότητα» όλων ανεξαιρέτως των μνημονίων.

Η πρώτη συνέντευξη απευθύνεται, κυρίως, στο «εξωτερικό», αποτελεί πρώτα απ’ όλα την έσχατη δήλωση πλήρους υποταγής, αφού όπως είπαμε διεκδικεί και αναλαμβάνει την πατρότητα όλων των μνημονίων, που ονομάζονται πλέον πακέτα σωτηρίας. Ο Τσίπρας, δηλαδή, όχι μόνο δεν κάνει πια τον «δύσκολο», όσον αφορά την αποδοχή της λεγόμενης ιδιοκτησίας τού τρέχοντος μνημονίου, αλλά ανοιχτά, δημόσια, αυτοανακηρύσσεται «πατέρας» κάθε μνημονίου, που έχει προηγηθεί. Ομολογεί, τελικά, και όπως φαίνεται την καταλληλότερη στιγμή ότι και τότε δούλευε για αυτόν ακριβώς τον σκοπό. Συνέχεια

Σφαγές αμάχων από το Ισραηλινό Κράτος (1948-1999)

Το κείμενο αυτό είναι ένα ενδεικτικό χρονικό από σφαγές που πραγματοποίησε το Ισραηλινό κράτος κατά Παλαιστινίων και Λιβανέζων, σε προσφυγικούς καταυλισμούς και πόλεις κατά τη διάρκεια των ετών 1948-1999.

  • Το 1948 έγινε σφαγή στο Salha με 105 νεκρούς. Αφού με τη βία έβαλαν τους κατοίκους του χωριού στο τζαμί, οι δυνάμεις κατοχής τούς διέταξαν να γυρίσουν και ν’ αντικρίσουν τον τοίχο. Άρχισαν να τους πυροβολούν. Οι τοίχοι βάφτηκαν με αίμα.
  • Στις 17/10/1949 εξοντώνονται 90 άνθρωποι στο συνοριακό χωριό Houla. Πρόκειται για μία από τις πολλές σφαγές που έγιναν σε χωριά του Λιβάνου. Το συγκεκριμένο γεγονός αποτελεί μια εκδήλωση απύθμενου μίσους εναντίον των ανθρώπων του Houla επειδή υποδέχτηκαν Παλαιστίνιους πρόσφυγες.

Tα γεγονότα της 31/10/1948 είναι ακόμη νωπά στις μνήμες όσων επέζησαν και είδαν τις επιπτώσεις τους.

Σε μια συνέντευξη τύπου στη Βηρυτό, η Συμμαχία για την Ανάπτυξη του χωριού Houla παρουσίασε ένα νέο βιβλίο με τις βιογραφίες των εβραίων στρατιωτών που συμμετείχαν στη σφαγή Λιβανέζων και όσων επέζησαν. Ο επικεφαλής της Συμμαχίας, Δόκτορας Α.Hijazi είπε πως η έκδοση αυτή θα πρέπει να αντιμετωπιστεί σαν «ξύπνημα των συνειδήσεων».

Παραθέτουμε απόσπασμα:

«Το χωριό Houla βρίσκεται στο Νότιο Λίβανο, λίγα μόλις χιλιόμετρα απ’ τα σύνορα με το Ισραήλ. Όταν Άραβες εθελοντές συγκεντρώθηκαν για να απελευθερώσουν τη Παλαιστίνη από τις ισραηλινές δυνάμεις κατοχής, έστησαν εκεί το αρχηγείο τους, αντιμετωπίζοντας με επιτυχία επιθέσεις σε χωριά του Λιβάνου. Ξαφνικά όμως οι αγωνιστές υποχώρησαν στις 26 Οκτώβρη του 1948. Συνέχεια

ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΑΚΗ ΧΙΤΖΡΑ

Από την αξιοπρέπεια στο δρόμο της ταπείνωσης…

«…χιτζρά*, μια ακέφαλη πορεία χιλιάδων ταλαιπωρημένων και πανικόβλητων χωρικών, με τους μπόγους τους να λύνονται στην άκρη του δρόμου, οικογένειες με σκορπισμένα τα μέλη τους, γέρους να πεθαίνουν απ’ την εξάντληση, παιδιά να κουβαλάνε μικρότερα παιδιά, μωρά να πεθαίνουν από αφυδάτωση. Όσοι γλίτωσαν, θυμούνται πως έτρωγαν γρασίδι κι έπιναν απ’ τα ίδια τους τα ούρα (ήταν κατακαλόκαιρο όταν έφυγαν οι περισσότεροι τους)…»

Οι Παλαιστίνιοι μετά τις τρομο-κρατικές επιχειρήσεις και τις κτηνωδίες των Ισραηλινών το 1948 χωρίζονται σε τρεις κυρίως ομάδες.

Η πρώτη περιλαμβάνει 60.000 που παρέμειναν στα τρία τέταρτα της Παλαιστίνης που έλεγχε πλέον το Ισραήλ και ονομάστηκαν «αραβική μειονότητα» του Ισραήλ, ενώ εφοδιάστηκαν με ειδικές ταυτότητες.

Η δεύτερη περιλαμβάνει 1.000.000 ανθρώπους που παρέμειναν ή μετακινήθηκαν σε εκείνα τα τμήματα της Παλαιστίνης, που δεν τέθηκαν υπό τον έλεγχο του ισραηλινού κράτους παρά μόνο με τον πόλεμο του 1967. Ονομάστηκαν «Λωρίδα της Γάζας» (που φυσικά δεν είχε καμία σχέση με τη προπολεμική Γάζα) και «Δυτική Όχθη», την οποία αποτελούσαν η Ναμπλούς και Ραμαλάχ, μαζί με μεγάλα τμήματα του Τζενίν, του Τουλκάρμ, και της Ιερουσαλήμ. Έτσι στην Γάζα σ’ έναν πληθυσμό 80.000 κατοίκων προστέθηκαν 200.000 πρόσφυγες, ενώ στην Δυτική Όχθη 360.000 πρόσφυγες ενώθηκαν με τους 425.000 κατοίκους της περιοχής.

Η τρίτη περιλαμβάνει τους περίπου 300.000 ανθρώπους που κατέφυγαν στον Λίβανο (104.000) στην Υπεριορδανία (110.000) και στην Συρία (82.000). Επίσης, και τους περίπου 12.000 που έφθασαν ακόμα πιο μακριά: στο Ιράκ, την Αίγυπτο, τη Λιβύη, τη Σαουδική Αραβία, αλλά και στο Λονδίνο (πρόκειται γι’ αυτούς που είχαν εργαστεί στο κρατικό μηχανισμό στην διάρκεια της βρετανικής κατοχής και είχαν βρετανικά διαβατήρια). Συνέχεια

Η “Διαδικασία” της Εγκατάστασης Αποικίας στην ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ (1880-1948)

Οι ισραηλινοί στρατιώτες και ο μικρός Παλαιστίνιος

Κατά τη διάρκεια των τελευταίων είκοσι χρόνων του 19ου αιώνα, οι εξουσιαστικοί Σιωνιστικοί μηχανισμοί ξεκίνησαν μια εκτεταμένη προσπάθεια για την δημιουργία κράτους στην περιοχή της Παλαιστίνης. Εκείνη την εποχή (1880), ο Σιωνισμός εμφανίζεται σαν αποικιοκρατικό ιδεολόγημα και θα προσπαθήσει να εκμεταλλευτεί τον Ευρωπαϊκό Εθνικισμό και τον κατακτητικό αγώνα δρόμου της Αφρικανικής Ηπείρου, από τις Αυτοκρατορίες της Αγγλίας, Γαλλίας, Ιταλίας, Αυστροουγγαρίας, Γερμανίας και Ρωσίας.

Οι Σιωνιστές πλουτοκράτες, κρίνουν πως «η κοινή θρησκεία και τα υποτιθέμενα φυλετικά γνωρίσματα» είναι η απόδειξη της Εβραϊκής Εθνότητας και επομένως το «Εβραϊκό  Έθνος», μπορεί, όπως και τα άλλα Ευρωπαϊκά  Έθνη, να προσαρτήσει ένα κομμάτι γης και να φτιάξει μία αποικία-κράτος, για όλους τους Εβραίους. Φυσικά αυτή η περιοχή έπρεπε πάση θυσία να είναι η υποσχόμενη «γη της επαγγελίας», που είναι το Αφρικανό-ασιατικό πέρασμα από την μία  Ήπειρο στην άλλη.

Συνέχεια

Οι Α­γρο­τι­κές Ρί­ζες και οι ε­πι­δρά­σεις τους στις Κοι­νω­νι­κές Ε­ξε­γέρ­σεις στην Παλαιστίνη α­πέ­να­ντι στην Ο­θω­μα­νι­κή και Βρετα­νι­κή Κα­το­χή

Καθώς ευρίσκεται εν εξελίξει η απεργία πείνας περισσότερων από 1000 Παλαιστινίων οι οποίοι βρίσκονται φυλακισμένοι στις ισραηλινές φυλακές, δημοσιεύουμε αυτό το άρθρο μνήμης για τις εξεγέρσεις των Παλαιστινίων κατά των κατοχικών Οθωμανικών και Βρετανικών δυνάμεων. Το κείμενο έχει δημοσιευθεί στην ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, φ. 3, Μάϊος 2002.

Η πλειο­νό­τη­τα των Πα­λαι­στι­νί­ων ή­ταν συ­γκε­ντρω­μέ­νη σε πε­ρισ­σό­τε­ρα α­πό 1000 χω­ριά. Οι α­γρό­τες σ’ ό­λη την πε­ρί­ο­δο της βρε­τα­νι­κής κα­το­χής (1918-1948) συ­νέ­βα­λαν σε με­γά­λο βαθ­μό σε κά­θε α­ντι­στα­σια­κή κί­νη­ση, χω­ρίς πο­τέ να κα­θο­δη­γή­σουν ή να ε­λέγ­ξουν τις προ­σπά­θειες αυ­τές.

Οι α­γρό­τες εί­ναι ε­κεί­νοι που ξε­ση­κώ­νο­νται στη Γιά­φα το 1921 και στην Ιε­ρου­σα­λήμ το 1929. Οι α­γρό­τες εί­ναι ε­κεί­νοι που α­κο­λου­θούν τον σε­ΐ­χη Κα­σάμ στους λό­φους πά­νω α­πό τη Χά­ι­φα το 1935 και ε­πω­μί­ζο­νται το βά­ρος της Με­γά­λης Ε­ξέ­γερ­σης του 1936-39.

Οι α­γρό­τες παρ’ ό­λα αυ­τά εί­ναι α­πο­κλει­σμέ­νοι α­πό την γνώ­ση. Χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό εί­ναι έ­να πα­λιό ρη­τό των φε­λά­χων: «οι κά­τοι­κοι των πό­λε­ων εί­ναι οι α­φε­ντά­δες του κό­σμου. Οι χω­ριά­τες εί­ναι τα υ­πο­ζύ­για».

Οι μορ­φω­τι­κές α­νι­σό­τη­τες που υ­πήρ­χαν στην Πα­λαι­στί­νη πριν το 1948, συ­ντέ­λε­σαν αρ­γό­τε­ρα στις δια­φο­ρε­τι­κές ευ­και­ρί­ες α­πο­κα­τά­στα­σης, α­φού οι δι­πλω­μα­τού­χοι Πα­λαι­στί­νιοι βρή­καν ευ­κο­λό­τε­ρα δου­λειά στις α­ρα­βι­κές χώ­ρες, ε­νώ η πλειο­ψη­φί­α του α­γρο­τι­κού, ερ­γα­τι­κού βε­δου­ι­νι­κού πλη­θυ­σμού γέ­μι­σε τα στρα­τό­πε­δα.

Συνέχεια

Κάποιες σκέψεις με αφορμή τα 50 χρόνια από την 21η Απριλίου 1967

Γκιζίκης- Καραμανλής. Παράδοση και παραλαβή σκυτάλης.

Μισό αιώνα μετά και η αλήθεια δεν έχει αποκατασταθεί. Από τη μία πλευρά οι υμνητές και από την άλλη οι επικριτές. Ο διαχωρισμός –και η επιμονή στην διατήρησή του– υποκρύπτει, ή τουλάχιστον προσπαθεί  προς αυτήν την κατεύθυνση, την συνάφεια μεταξύ της δικτατορίας και της δημοκρατίας, των ονομαζομένων απολυταρχικών συστημάτων διακυβέρνησης και των αποκαλουμένων ως δημοκρατικών. Χρησιμοποιούμε την λέξη  αποκαλουμένων, όχι εκ του λόγου ότι αναζητούμε κάποια πραγματική δημοκρατία, αλλά επειδή στην πραγματικότητα η ονομασία της δημοκρατίας είναι ψευδεπίγραφος. Πρόκειται για μία άλλη μορφή διακυβερνήσεως, με την οποίαν επιβάλλονται και υλοποιούνται οι θελήσεις των κρατούντων.

Άλλωστε, κυριολεκτούντες, η λέξη δημοκρατία ανάγεται εις την υποτιθέμενη κυριαρχία του δήμου, η οποία κυριαρχία σημαίνει λήψη αποφάσεων, οι οποίες επιβάλλονται και συνεπώς δεν αποτελούν προϊόν της κοινής θελήσεως όλων των ανθρωπίνων ομάδων και ατόμων. Διότι η κοινή θέλησις, δεν επιβάλλεται αλλά συνδιαμορφώνεται, κάτι το οποίο δεν μπορεί να υπάρξει και να αναδειχθεί εντός του πλαισίου μιας κοινωνίας. Μπορεί, όμως, να υπάρξει και να μεγαλουργήσει μέσα από την κοινοτική ζωή των ανθρώπων,  ο αντίλαλος της οποίας δεν είναι εύκολο να σβησθεί.

Ας έλθουμε στο προκείμενο. Συνέχεια