ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ της Συσπείρωσης Αναρχικών για τις εκλογές της 26ης Μαΐου

Μη τους ανέχεσαι, μη τους φοβάσαι, μη γονατίζεις!

ΕΚΛΟΓΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ!

Οι εκλογές είναι μια συνεχής και συστηματική απάτη. Δεν μιλάμε, βέβαια, μόνο για τους απατεώνες οι οποίοι κυβερνούν τα τελευταία τέσσερα και πλέον χρόνια. Αναφερόμαστε σε όλο το εξουσιαστικό συνάφι, το οποίο για δεκαετίες τώρα έχει στήσει μία φάμπρικα εξαπατήσεων. Υπόσχονται πολλά και διάφορα, πριν από την κάθε εκλογική διαδικασία, αλλά στο τέλος κάνουν αυτό που εξυπηρετεί μόνον εκείνους που εξουσιάζουν και κατευθύνουν τις ζωές των ανθρώπων κατά πως τους βολεύει.

Κάθε, πέντε, τέσσερα τρία, δύο χρόνια και, εν τέλει, όποτε θελήσουν να ανανεώσουν τις απατεωνιές τους καλούν τον κόσμο σε ψηφοφορίες. Η ιστορία τραβά σχοινί-κορδόνι και οι απατηλές ελπίδες καλλιεργούνται συνεχώς εδώ και 175 χρόνια. Ο καλός και ελπιδοφόρος υποψήφιος αποδεικνύεται χείριστος και στην θέση του προβάλλεται ένας άλλος δήθεν χαρισματικός που είναι, κι αυτός, άχαρος και λαοπλάνος και ούτω καθ’ εξής. Κι ενώ οι ελπίδες συνεχίζουν να ανανεώνονται, οι καταστάσεις για το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού συγκριτικά και στην ουσία, χειροτερεύουν. Εκείνο, που σίγουρα ισχυροποιείται είναι τα δεσμά της εξουσίας. Επειδή, αυτοί, για τους οποίους φροντίζουν και εργάζονται οι διάφοροι βουλευτές, κομματάρχες, δήμαρχοι και κοινοτάρχες είναι οι κρατούντες, με τις ευλογίες των οποίων ανακηρύσσονται, ενώ οι αφελείς, αυτοί που θαμπώνονται με τα ψίχουλα που τους παρέχουν (καθώς λησμονούν τα πολλά που έχουν χάσει) και τα κορόϊδα, χρησιμοποιούνται σαν άλλοθι για τα εγκλήματα που πρόκειται να διαπράξουν οι «εκλεκτοί». Συνέχεια

Αντί- Εκλογική συγκέντρωση στα Προπύλαια του Πανεπιστημίου

Την Τρίτη 21 Μαΐου  στις 5.30 το απόγευμα θα πραγματοποιηθεί στα Προπύλαια του Πανεπιστημίου των Αθηνών αντί-εκλογική συγκέντρωση. Αυτή η συγκέντρωση αποτελεί την δεύτερη εκδήλωση του αναρχικού αντί-εκλογικού διήμερου Σκέψης και Δράσης (η πρώτη πραγματοποιήθηκε στον χώρο της ΑΝΑΡΧΙΚΗΣ ΑΡΧΕΙΟΘΗΚΗΣ την 16η Μαΐου).

ΑΝΑΡΧΙΚΗ ΑΡΧΕΙΟΘΗΚΗ

ΟΙ ΚΑΛΠΕΣ ΤΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ: Ο ΣΚΟΥΠΙΔΟΤΕΝΕΚΕΣ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ…

«Η «αντικειμενική» σύγκλιση Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ έχει προχωρήσει πολύ σε ό,τι αφορά τις γενικές ιδεολογικές στάσεις και τοποθετήσεις των εκλογικών τους σωμάτων. Τα δύο κόμματα «μοιάζουν» αρκετά, αναπαράγοντας στο εσωτερικό τους τις ίδιες διαιρέσεις οι οποίες, επιπλέον, εμφανίζονται σε αρκετές περιπτώσεις ομοιόμορφα κατανεμημένες. Και τα δύο κόμματα εξουσίας τείνουν είτε στις μεσαίες θέσεις των κλιμάκων που κατασκευάστηκαν είτε παραμένουν μετέωρα, δείχνοντας ότι το ιδεολογικο-πολιτικό τους στίγμα είναι ασθενές, ενώ μειώνεται και η μεταξύ τους διαφορετικότητα. Επιδιώκοντας να διευρύνουν τα εκλογικά τους όρια ρευστοποιούν τις τοποθετήσεις τους και περιορίζουν, σε τελική ανάλυση, την εκλογική τους επιρροή. Από τα δύο κόμματα εξουσίας, τη μεγαλύτερη αμφισημία και το ασθενέστερο στίγμα παρουσίασε το ΠΑΣΟΚ, καταδεικνύοντας ότι, τη χρονική περίοδο στην οποία αναφερόμαστε, πρόκειται για τον ασθενή κρίκο του κομματικού συστήματος». (Βερναρδάκης Χριστόφορος,  Ιδεολογικές αξίες, πολιτικές στάσεις και ηγεμονία: οι «ισχυρές μεταβλητές» της πολιτικής και εκλογικής συμπεριφοράς στη συγκυρία των βουλευτικών εκλογών του 2007)

Έχουμε επανειλημμένα τονίσει ότι κάθε κόμμα, συμπεριλαμβανομένων των κομμάτων που ποτέ δεν διαχειρίστηκαν την εξουσία, είναι ζωτικής σημασίας στο σχηματισμό της καθεστωτικής πραγματικότητας κάθε κράτους. Με άλλα λόγια τα κόμματα βρίσκονται στο σκληρό πυρήνα της κρατικής εξουσίας. Τα πολιτικά κόμματα, ταυτόχρονα «πρακτορεύουν» και εξυπηρετούν ποικίλα κοινωνικά, αλλά και οικονομικά συμφέροντα σε μια διαρκή σχέση εξάρτησης, που παρ’ όλα αυτά χαρακτηρίζεται από μια διαρκή κινητικότητα.

Σ’ αυτό ακριβώς το πλαίσιο μπορούμε να τοποθετήσουμε την ιδεολογική σύγκλιση των κομμάτων, αλλά και την επανεμφάνιση της (υποτιθέμενης) όξυνσης των ιδεολογικών διαφορών τους σαν βάση της οργάνωσης και έκφρασης της πολιτικής.

Αυτή ακριβώς η πραγματικότητα αποτυπώνεται με ξεκάθαρο τρόπο στις «στιγμές» που σημαδεύουν βαθιές μεταβολές σε πολιτικό, κοινωνικό και οικονομικό επίπεδο, τόσο σε περιόδους «κρίσεων» όσο και σε περιόδους «ακμής». Συνέχεια

ΨΗΦΙΖΩ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΠΑΡΑΔΙΝΟΜΑΙ ΣΤΗΝ EΞΟΥΣΙΑ

Η προκήρυξη, που ακολουθεί, κυκλοφόρησε για τις εκλογές του 1996.

Οι έμποροι της ελπίδας ξανάρχονται… Στήνουν πάλι τις κάλπες αναζητώντας νέα έγκριση στη συνέχιση της επιβολής τους, επιχειρώντας την εκ νέου ανασυγκρότηση των δομών κυριαρχίας μέσα σ’ αυτό το μεταβατικό στάδιο που διανύουμε και όπου το κράτος δεν έχει πλέον στη διάθεσή του λαοπλάνους μπαλκονάκηδες αλλά καθαρόαιμους τεχνοκράτες έτοιμους να το ανασυντάξουν. Χωρίς ιδιαίτερη καούρα για το ποιος θα είναι ο επόμενος διαχειριστής της εξουσίας. Τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι εξουσιαστές, τόσο σε σχέση με τον κοινωνικό ανταγωνισμό, όσο και στις διακρατικές τους υποθέσεις, τους αναγκάζουν να επισπεύσουν, για δεύτερη συνεχόμενη φορά, τις εκλογές, προσπαθώντας ν’ ανακόψουν κοινωνικές διεργασίες από τη μία αλλά και να σταθεροποιήσουν τη θέση τους μέσα στις ενδοεξουσιαστικές αντιπαλότητες.

Οι έμποροι της ελπίδας ξανάρχονται… Ενωμένοι όσο ποτέ άλλοτε για να πετύχουν τα από κοινού προαποφασισμένα σχέδια τους ενάντια στην κοινωνία. Ποιός δεν καταλαβαίνει τι μας περιμένει από την επομένη κιόλας των εκλογών; Τα οικονομικά προγράμματα σύγκλισης της παγκοσμιοποιημένης και διευρυμένης κυριαρχίας θα περάσουν πάνω από τους ανθρώπους επιβάλλοντας στυγνότερη εκμετάλλευση, επέκταση της κρατικής βίας και εξαθλίωση. Παράλληλα, εξετάζουν με μεγάλη προσοχή τις αντιδράσεις που θα προκύψουν από διάφορες κοινωνικές ομάδες, αναζητώντας τον απαραίτητο χρόνο αλλά και τρόπο εφαρμογής των μέτρων αυτών, έτσι ώστε η υπάρχουσα κοινωνική οργή να εκδηλωθεί με όσο το δυνατόν μικρότερες συνέπειες γι’ αυτούς. Η απόσταση μεταξύ της ζωής και της επιβίωσης διαρκώς θα μεγαλώνει και όσο περισσότερα κομμάτια της κοινωνίας το συνειδητοποιούν αυτό τόσο μεγαλύτερα θα είναι τα προβλήματα για το κράτος. Συνέχεια

Αντί-εκλογική εκδήλωση στην ΑΝΑΡΧΙΚΗ ΑΡΧΕΙΟΘΗΚΗ

Σήμερα, Πέμπτη 16 Μαΐου στις 6 το απόγευμα, στον χώρο της Αναρχικής Αρχειοθήκης (οδός Σαριπόλου 8, δίπλα από το Αρχαιολογικό Μουσείου θα πραγματοποιηθεί  αντί-εκλογική εκδήλωση. Η εκδήλωση περιλαμβάνει συζήτηση πάνω στις επερχόμενες εκλογές και παρουσίαση του βιβλίου: «Αντί-εκλογική σκέψη και δράση, 1989-2019, Εκλογική Απεργία».

Στην αρχή της εκδήλωσης θα υπάρξει προβολή οπτικοακουστικού υλικού σχετικού με το υπό συζήτηση θέμα.

ΑΝΑΡΧΙΚΗ ΑΡΧΕΙΟΘΗΚΗ

Αντί-Εκλογική προκήρυξη του 1993

Το κείμενο που ακολουθεί είναι η προκήρυξη της Συσπείρωσης Αναρχικών που κυκλοφόρησε και μοιράστηκε εν όψει των εκλογών του 1993:

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ είναι οι ΕΞΕΓΕΡΣΕΙΣ που ΕΡΧΟΝΤΑΙ…

«Οι ΑΝΘΡΩΠΟΙ δεν θα φτάσουν σε τέτοιο σημείο ώστε να ευγνωμονούν εκείνους που αντλούν ωφέλη από τη δυστυχία τους!»

ΜΕΤΑ από τριάμισυ χρόνια θέλουν να μας οδηγήσουν και πάλι στις κάλπες για να ψηφίσουμε. Για να το πετύχουν αυτό χρησιμοποιούν τη βία και την πειθώ.

Τη βία των νόμων με τους οποίους νομίζουν πως μπορούν να εξαναγκάζουν τη θέληση των ανθρώπων («όποιος δεν ψηφίσει θα υποστεί κυρώσεις»).

Την πειθώ, («είναι καθήκον των πολιτών να ασκούν το εκλογικό τους δικαίωμα για να εκλέξουν αυτούς που θα τους αντιπροσωπεύσουν, για ένα καλύτερο αύριο») για να μας κάνουν να πιστέψουμε πως θα υπάρξουν καλύτερες μέρες από αυτές που πέρασαν. Γι΄ αυτόν το σκοπό συστρατεύονται όλα τα κόμματα βομβαρδίζοντάς μας με υποσχέσεις και άλλα παρόμοια.

Και μεις;

Εμείς καλούμαστε για μια ακόμα φορά να μην σκεφτόμαστε, να μην αντιδρούμε αλλά να ακούμε και να πιστεύουμε στις διάφορες συνταγές που προσφέρουν σε πο­λύχρωμα χαρτιά και αφίσσες, σε τηλεοπτικές διαφημίσεις, σε αποκλειστικές συνεν­τεύξεις, σε διακηρύξεις…

Όλοι τους αλληλοκατηγορούνται για το κακό που μας έκαναν και μας ετοιμά­ζουν χειρότερα δεινά, προσποιούμενοι πως θέλουν το καλό μας.

Αλλά, αφού ήθελαν το καλό μας γιατί δεν το έκαναν τόσο καιρό;

Η σαπίλα και η δυσοσμία που βγάζουν δεν είναι μόνο αποκρουστική αλλά και επικίνδυνη για όλους μας.

Γιατί θέλουν να μας κάνουν να ξεχάσουμε γεγονότα όχι και τόσο μακρινά.

Γιατί θέλουν να μας βάλουν στον τρόπο σκέψης που τους εξυπηρετεί.

Ξέρουν πολύ καλά πως η ωμή βία δεν αρκεί από μόνη της για να μας κρατήσει υποταγμένους, χρειάζεται και η βία των λόγων, των νόμων, των υποσχέσεων, χρειάζε­ται ο βιασμός της σκέψης που πρέπει να συμπληρώνει το βιασμό του σώματος. Συνέχεια

ΔΕΝ ΨΗΦΙΖΟΜΕΝ

Το κείμενο που ακολουθεί δημοσιεύθηκε πριν από 120 έτη στην εφημερίδα ΝΕΟΝ ΦΩΣ και υπογράφεται από τον Β. Θεοδωρίδη. Στο κείμενο διατηρείται ο τονισμός και η ορθογραφία του συγγραφέα.

ΔΕΝ ΨΗΦΙΖΟΜΕΝ

Ὄχι· δὲν ψηφίζομεν· ἡ βουλὴ δὲν εἶναι δι’ ἡμᾶς, οὔτε οἱ νόμοι, οὔτε τὰ συντάγματα, οὔτε οἱ στρατοί, οὔτε αἱ ἀστυνομίαι, οὔτε ἡ χωροφυλακή, οὔτε τὰ δικαστήρια, οὔτε τίποτε ἐξ ὅσων ἀποτελεῖται τὸ παρὸν τυραννικὸν καθεστώς, ἀλλὰ δι’ ἐκείνους ποῦ μᾶς κλέπτουν, ἀλλὰ δι’ ἐκείνους ποῦ μᾶς τυραννοῦν, ἀλλὰ δι’ ἐκείνους ποῦ μᾶς ποτίζουν καθημέραν δηλητήριον. Συνέχεια

Αντί-εκλογική Σκέψη και Δράση 1989-2019

Εκλογική Απεργία

(Κείμενα, Αναλύσεις, Αφίσες, Τεκμήρια)

Μία έκδοση για τα 31 χρόνια της Συσπείρωσης Αναρχικών

Σε αυτήν την έκδοση περιλαμβάνονται κείμενα, απόψεις, αναλύσεις, αφίσες, προκηρύξεις και τεκμήρια που αφορούν την αντί-εκλογική σκέψη και δράση κατά την τριακονταετία από το 1989 έως το 2019. Σε αυτό το διάστημα, που αναφερόμαστε, υπάρχει μία καταγεγραμμένη διαρκής και συνεπής αναρχική παρουσία, λόγος, στάση και δράση –κατά του εκλογικού-κοινοβουλευτικού συστήματος εξουσίας–, της οποίας κεντρικός άξονας είναι η ΕΚΛΟΓΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ. Παράλληλα, μέσα από τα κείμενα εκτυλίσσεται μία καταγραφή των προθέσεων και των σχεδιασμών των εκάστοτε κρατούντων και των πολιτικών και οικονομικών διαχειριστών του συστήματος, καθώς και η συμπόρευσή τους αναλόγως προς την κατεύθυνση, οποία χαράσσεται από τον συνασπισμό ή τους συνασπισμούς της ευρύτερης κυριαρχίας.

Υπάρχει, δηλαδή, μία πορεία, κατά την οποία μία από τις επιδιώξεις μας είναι η κοινή δράση με άλλες ομάδες. Είναι, όμως, επόμενο πως όταν υφίστανται αυτές οι συνθήκες, αναπτύσσεται, κατά ένα ορισμένο τρόπο, μία προσπάθεια σύνθεσης. Σε μία τέτοια διαδικασία είναι δυνατόν να αφήνονται ανεπεξέργαστα πολλά ζητήματα των οποίων η εξέταση θα οδηγούσε στην απόρριψή τους ως μη λειτουργικών, τόσο για τον αναρχικό όσο και για τον απελευθερωτικό αγώνα γενικώτερα. Επομένως, δεν θα πρέπει να ξενίζει το γεγονός ότι κατά τις αρχικές κινητοποιήσεις υπάρχουν ταξικές αναφορές, προτάσεις αυτό-οργάνωσης κ.λπ., τις οποίες στην συνέχεια εγκαταλείπουμε και αυτό είναι κάτι το οποίο απορρέει μέσα από την εμπειρία, την ανάλυση και την δοκιμασία μέσα στον κοινωνικό ανταγωνισμό. Επειδή είναι αναγκαίο, η αναρχική σκέψη μπορεί και οφείλει να απαγκιστρώνεται από λαθεμένες απόψεις και να αποδεσμεύεται η αναρχική δράση από τα εξουσιαστικά κατάλοιπα και τις αγκυλώσεις του αναρχισμού. Αυτή η πορεία προς μία καταστάλαξη, διαφαίνεται μέσα από τα κείμενα αυτού του βιβλίου, όπου παρατίθενται όλα τα τεκμήρια χωρίς να παραχαράσσονται τα ήδη κατατεθειμένα και αποτυπωμένα. Συνέχεια

ΟΙ ΑΠΕΙΘΑΡΧΟΙ

ΚΕΙΜΕΝΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΝΕΑΝΙΚΗΣ ΑΝΑΙΔΕΙΑΣ

–Συλλογικό–

Σελ. 268

Πρώτη έκδοση Οκτώβριος 2018

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΟΚΤΩ

 «Στο βιβλίο επιχειρείται η ψηλάφηση όψεων της νεανικής αμφισβήτησης τη μεταπολεμική περίοδο, από τα τέλη της δεκαετίας του ’40 έως και τα τέλη της δεκαετίας του ’90, οι μεταμορφώσεις της και η εξέλιξή της στη διάρκεια περίπου πενήντα χρόνων. Χουλιγκάνοι και μοτοσικλετιστές, «ανήθικες» ΕΠΟΝίτισσες και νεαρές εκδιδόμενες κοπέλες, τοξικομανείς, πανκ και καταληψίες μαθητές στην εποχή των εκπληρωμένων αιτημάτων, θαμώνες των «σφαιριστηρίων», εραστές των φλίπερ. Φαινομενικά ανομοιογενείς ως προς το ιστορικό αποτύπωμα τους, νεανικές συνομαδώσεις και συλλογικότητες ή απλώς δυστυχείς (όπως συμβαίνει με τις εκδιδόμενες) νεαρές υπάρξεις, είχαν ως κοινό παρονομαστή τη μετωπική σύγκρουσή τους με την κυρίαρχη ιδεολογία και ηθική της εποχής τους. Ακαθόριστα αμφισβητίες, τουλάχιστον με την πολιτική σημασία του όρου, αλλά οπωσδήποτε αναιδείς, σόκαραν τους ενήλικες «δείχνοντάς» τους με περίσσιο θράσος την γλώσσα, απαιτώντας έναν καλύτερο και συχνά δικαιότερο κόσμο». (Από το οπισθόφυλλο της έκδοσης).

Στην συλλογική αυτή έκδοση η Πατρίτσια Γερακοπούλου ανοίγει την «αυλαία» με κείμενο που τιτλοφορείται: «Αμφισβήτηση και αμερικανικό fandom στην μεταπολεμική Ελλάδα: πρωτόλεια παγκοσμιοποιημένης χειραφέτησης μέσω της συστηματικής κατανάλωσης αμερικανικών κόμικς και τηλεοπτικών σίριαλ». Η συγγραφέας υποστηρίζει, μεταξύ άλλων, όσον αφορά την μεταπολεμική γενιά, ότι όσοι μεγάλωσαν τότε γνωρίζουν (από εμπειρία ή παρατήρηση) ότι «τα πιο σημαντικά ψυχοκοινωνικά «εργαλεία» για τις νεανικές ταυτότητες και ομάδες ήταν το ροκ και η επιστημονική φαντασία». Συνέχεια

Η ΛΗΣΤΕΙΑ ΣΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ

(μέσα 19ου – αρχές 20ου αι.)
Νικόλαος Αναστασόπουλος

Σελ. 179 / Αθήνα 2018
Εκδόσεις Εστία

Στην Εισαγωγή της έκδοσης αυτής περιγράφεται συνοπτικά η προβληματική του θέματος και ο τρόπος τεκμηρίωσής του, ενώ παρατίθεται κείμενο από ανταπόκριση της εφημερίδας της Κολωνίας για το φαινόμενο της ληστείας στον ελλαδικό χώρο, το οποίο δημοσιεύτηκε σε κύριο άρθρο της εφημερίδας Εμπρός της 12ης Σεπτεμβρίου του 1907:

«Ὁ ἐν Ἀθήναις ἀνταποκριτὴς τῆς Ἐφημερίδος τῆς Κολωνίας ἐν τινὶ ἀνταποκρίσει ὑπὸ ἡμερομηνίαν 10 Σεπτεμβρίου (ν. ημ.) πρὸς τὴν ἀνωτέρω ἐφημερίδα γράφει τὰ ἑξῆς: Συχνὰ ἀκούει τις ἐκ τῶν ἐπαρχιῶν περὶ τῶν ἑκάστοτε ἀναφαινομένων μικρῶν ληστοσυμμοριῶν. Καθόσον τὸ πλεῖστον τοῦ ἐσωτερικοῦ τῆς Ἑλλάδος εἶνε ἀκατοίκητον καὶ ἀπροσπέλαστον ὡς ἐκ τῶν ὀρέων, ἡ δὲ ἀστυνομία καὶ ἡ χωροφυλακὴ δὲν ἐπαρκοῦσι διὰ τὴν φρούρησιν, οὕτω δὲ ἑκάστοτε ἐξ ἕως οὕτω ἐπικηρυχθέντες, ὡς κατάδικοι ἐκφεύγουσι τὰς συνεπείας τοῦ νόμου καὶ συνιστῶσι συμμορίαν, ὅπως ἐξασκήσωσι τὸ ἐπάγγελμα τοῦ ληστοῦ καίτοι ἐκηρύχθησαν ἀμοιβαὶ διὰ τὰς κεφαλὰς των. Ξένοι, λέγει ὁ ἀρθρογράφος, ἀπὸ τοῦ 1870 οὔτε ἀπήχθησαν ἐπὶ τῷ σκοπῶ νὰ ἐξαναγκάσωσιν αὐτοὺς εἰς λύτρα, τοὐναντίον δὲ συμβαίνει προκειμένου περὶ τῶν ἐντοπίων εὐπόρων ἢ τῶν υἱῶν των, οὓς ἀπάγουσιν εἰς τὰ ὄρη καὶ δὲν ἀποκτῶσι τὴν ἐλευθερίαν των, πρὶν ἢ πληρώσωσιν ἀνάλογόν τι ποσόν. Οἱ πλεῖστοι τούτων ἐπεδόθησαν εἰς τὴν ληστείαν, ἕνεκεν ἀσημάντων ποινικῶν ἀποφάσεων… Ἐπειδὴ δὲ κατέφευγον εἰς τὰ ὄρη, συχνάκις δὲ καὶ εἰς τοὺς συγγενεῖς των, ἢ φίλους των ὅπου διήρχοντο πλείστας ὃσας ἡμέρας, τούτου ἕνεκεν ἐψηφίσθη νόμος, ὅστις δίδει τὸ δικαίωμα εἰς τὴν ἐξουσίαν νὰ ἐκτοπίζη τοὺς ὑπόπτους συγγενεῖς τῶν ληστῶν ὡς ὑποθάλποντας αὐτούς. Τὰς ἐλπίδας των τὰς στηρίζουν εἰς τὴν ἀκουσίαν ἢ ἑκουσίαν ὑποστήριξιν τῶν ἀγροτικῶν πληθυσμῶν, διότι πάντοτε τοὺς ἀπειλεῖ ὁ κίνδυνος τῆς ἰδίας των κεφαλῆς, τῆς σφαγῆς τοῦ ποιμνίου των…». Συνέχεια

ΑΝΑΡΧΙΚΟ ΑΝΤΙ-ΕΚΛΟΓΙΚΟ ΔΙΗΜΕΡΟ ΣΚΕΨΗΣ ΚΑΙ ΔΡΑΣΗΣ 16 και 21 Μαΐου 2019

Συνέχεια

ΓΙΑΤΙ ΤΑ ΜΕΤΑΞΩΤΑ ΒΡΑΚΙΑ, ΑΠΑΙΤΟΥΝ ΚΑΙ ΕΠΙΔΕΞΙΟΥΣ ΚΩΛΟΥΣ…

Τουλάχιστον ο Μαραντόνα, το δικαιούται!

Πιθανόν να υπέπεσε στην αντίληψη σας μια ασυνήθιστη κινητικότητα στο «Μαξίμου» από κορυφαία κυβερνητικά στελέχη το τελευταίο σαββατοκύριακο (04-05 Μαΐου)  με αφορμή τη ρύθμιση οφειλών σε 120 δόσεις. Το μυστήριο κορυφώθηκε με την συνέντευξη τύπου (κυριακάτικα!) για αυτή την κάπως αδιάφορη και ατελέσφορη ρύθμιση, αφού όπως γνωρίζουμε λίγοι οφειλέτες προσέρχονται στο ταμείο για ρύθμιση, για διαφορετικούς λόγους ο καθένας.

Κοινές συνεντεύξεις τύπου από υπουργούς δίνονται κυριακάτικα μόνο για να αναγγελθούν γεγονότα, όπως πτωχεύση, ή αν προτιμάτε γενικότερα κατάσταση εκτάκτου ανάγκης…

Το μυστήριο λύθηκε λίγο αργότερα. Συνέχεια

Ἡ δικαιοσύνη στὴν ἄμεση δημοκρατία τῶν Ἀθηναίων

Οἱ ὑποστηρικτὲς τῆς ἄμεσης δημοκρατίας δὲν παραλείπουν νὰ προσφύγουν στὸ μεγαλεῖο τῆς ἄμεσης δημοκρατίας τῶν ἀρχαίων Ἀθηνῶν προκειμένου νὰ ὑποστηρίζουν τὶς κατ’ οὐσίαν ἀνεδαφικὲς ἀπόψεις τους. Διότι, τόσον οἱ φανεροὶ ὑποστηρικτὲς τῶν ἐξουσιαστικῶν θεσμῶν ὅσον καὶ οἱ λοιποὶ ἀριστερίζοντες ἢ ἀναρχίζοντες, ἀγνοοῦν ἢ ὑποβαθμίζουν τὴν ὑπαρκτὴ βαρβαρότητα, ποὺ ἴσχυε καὶ τῆς ὁποίας ἡ ἀναπαραγωγὴ μὲ ἐκσυγχρονιστικὰ φτιασιδώματα δὲν θὰ προσέφερε καμμία μετουσίωσιν τῶν ὑπαρχουσῶν συνθηκῶν.

Ὅποιοι ξεχνοῦν τὶς ρίζες τους σύντομα καταφεύγουν σὲ ἐξουσιαστικὰ ὑποκατάστατα ὅπως εἶναι ἡ ἄμεση δημοκρατία. Λησμονοῦν πὼς ἡ ἀπανθρωπιὰ τῶν ἐξουσιαστικῶν θεσμῶν εἴτε ἐγκαθιδρυθεῖ μὲ τὴν ἔμμεση συγκατάθεση (ψῆφο) τῶν ὑπηκόων (πολιτῶν), εἴτε μὲ τὴν ἄμεση δὲν ἀλλάζει κατ’ οὐσίαν. Ἔτσι, ἔχουμε τὴν ἀνάδειξιν τοῦ ἀναρχισμοῦ ὡς παραμέτρου τῆς ἐξουσιαστικῆς ἰδεολογίας.

Ἂς δοῦμε, ἐν προκειμένω, τὰ ἰσχύοντα κατὰ τὸν 4ον π.Χ. αἰῶνα, τὸν γνωστό μας «χρυσοῦν αἰῶνα» τοῦ Περικλέους. Συνέχεια

ΚΥΚΛΟΦΟΡEI το 193ο φύλλο της Μηνιαίας Πανελλαδικής Αναρχικής Εφημερίδας ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ

Από την Παρασκευή 3 Μαΐου 2019, η μηνιαία αναρχική εφημερίδα ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ βρίσκεται σε περίπτερα της Αθήνας και στον υπόλοιπο Ελλαδικό χώρο σε σημεία όπου διατίθεται ο ημερήσιος και περιοδικός τύπος.

Ακολουθεί το προλογικό σημείωμα, του Κύκλου Σύνταξης, για αυτήν την έκδοση: Συνέχεια

ΣΤΗΘΗΚΕ Ο ΕΚΛΟΓΙΚΟΣ ΜΠΕΡΝΤΕΣ ΚΑΙ ΣΤΟ ΒΑΘΟΣ Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ ΣΥΡΙΖΑ-ΝΔ…

«Δεν μπορώ να σε μαλώσω, δεν μπορώ να σου θυμώσω
Όσα σφάλματα κι αν κάνεις όλα σου τα συγχωρώ
Λέω πως δεν πάει άλλο, είσαι βάσανο μεγάλο
Και το τέλος πριν να βάλω, ξέρεις και με ηρεμείς».

«Όταν το 2015 ήρθε η μεγάλη κρίση και αρχηγός του κόμματος ήταν ο κ. Μεϊμαράκης, το σύνολο του κόμματος της Νέας Δημοκρατίας, γνωρίζοντας το πολιτικό κόστος, πήρε την απόφαση να ψηφίσει το τρίτο μνημόνιο, το οποίο είμαστε απολύτως σίγουροι ότι ήταν αχρείαστο, διότι προέκυψε μετά τη Βαρουφακιάδα», αποκάλυψε εσχάτως η Ντόρα Μπακογιάννη προσθέτοντας: «Τότε ο κ. Μεϊμαράκης είχε πει στον κ. Τσίπρα ξεκάθαρα ότι στηρίζουμε και αν θέλετε να περπατήσουμε μαζί, να βγάλουμε την Ελλάδα από την κρίση, θα το κάνουμε».

Και γιατί στράβωσε η κολεγιά;

«Η απάντηση του κ. Τσίπρα ήταν, πρώτον, να τον κοροϊδέψει και να κάνει εκλογές, γιατί του είχε πει ότι δεν θα κάνει εκλογές και δεύτερον, να διαλέξει ως αξιόπιστο συνεταίρο του τους ΑΝΕΛ. Έτσι τελείωσε το θέμα του μεγάλου συνασπισμού», τόνισε η Μπακογιάννη διαβεβαιώνοντας ότι αν ο Αλέξης Τσίπρας «δεν είχε πάει σε εκλογές, θα μπορούσε να είχε γίνει μία συζήτηση». Συνέχεια

ΠΑΡΑΜΕΝΟΥΝ ΕΚΤΕΘΕΙΜΕΝΟΙ ΟΙ ΚΑΤΟΙΚΟΙ ΣΤΟ ΜΑΤΙ ΣΤΗΝ ΜΟΛΥΝΣΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΜΙΑΝΤΟ

Όπως καταγγέλλουν κάτοικοι της περιοχής, «Υπάρχουν δεκάδες σπίτια, στα οποία η συλλογή δεν έχει καν αρχίσει, ενώ αλλού, αμέτρητοι σάκοι με επικίνδυνα υλικά παραμένουν στις αυλές εκτεθειμένα».

Υπολογίζεται ότι οι σχετικές εργασίες έχουν αποπερατωθεί σε περίπου 150 σπίτια, ενώ όπως επιβεβαιώνει ο Α. Κεντρωτάς τεχνικός διευθυντής της εταιρίας «Πλίνιος», που κλήθηκε από τις εταιρείες που έχουν αναλάβει την απομάκρυνση των επικίνδυνων υλικών και την αποξήλωση του αμιάντου από τα κατεστραμμένα σπίτια, οι εργασίες έχουν προς το παρόν διακοπεί, καθώς οι συμβάσεις έχουν λήξει: «Εμείς πήραμε δείγματα από 120 σπίτια και τον περιβάλλοντα χώρο τους». Τα σπίτια, ωστόσο, που χρήζουν ανάλογης διαχείρισης, εκτιμώνται ότι είναι τουλάχιστον διπλάσια. Συνέχεια

Η Ρώσικη πρωτοπορεία και το πνεύμα του Αβραμόπουλου…

Μέσα στην γενικότερη σάχλα των δημοτικών-περιφερειακών και των ευρωεκλογών μας κίνησε ιδιαίτερα το ενδιαφέρον η νέα αφίσα της «αντικαπιταλιστικής ανατροπής για την Αθήνα», δηλαδή του συνονθυλεύματος, που υπό τον σεβάσμιο Πέτρο Κωνσταντίνου διεκδικεί το δημαρχιακό θώκο.

Είναι ομολογουμένως καταπληκτική, διότι αποτελεί τομή στην αισθητική των αριστεριστών και περιέχει πρωτόγνωρους, για την αριστερά, συμβολισμούς. Το όραμα τους για την Αθήνα ξεδιπλώνεται σε μια απέριττη δωρική επίπεδη σύνθεση, εντελώς συμμετρική, φτιαγμένη λες εξ ολοκλήρου με το χάρακα, φαντάζει σαν όψη νεοκλασικού κτιρίου της αθηναϊκής μπελ επόκ.

Το θέμα της είναι, βέβαια, το αστικό τοπίο της Αθήνας (μα τί πρωτοτυπία!) Στο κέντρο της και σε περίοπτη θέση απεικονίζεται, κάπως απλουστευτικά είναι η αλήθεια, ο ίδιος ο ιερός βράχος με τον Παρθενώνα! Συνέχεια

«Βρήκες το ευαίσθητο σημείο μου και αυτό είναι μείον μου…»

Περί τα μέσα του 2016 και ενώ το λαοπρόβλητο καθεστώς Τσίπρα προσπαθεί να πάρει πραγματικά στα χέρια του την εξουσία και όχι απλά να ασκεί κυβερνητικό έργο, όπως εξήγησε σχετικά και σε ανύποπτο χρόνο και η θεωρητικός του καθεστώτος Μπέτυ Μπαζιάνα, έλαβε χώρα ημερίδα στη Νέα Σμύρνη με τίτλο: «Διαπλοκή, Διαφθορά και ΜΜΕ». Ομιλητές ήταν ο υπουργός διαστήματος Νίκος Παππάς, η έγκυρη (μην γελάτε ρε κοθώνια του Κυριάκου) δημοσιογράφος Κ. Ακριβοπούλου και ο νυν υποψήφιος ευρωβουλευτής του Συριζα Κ. Αρβανίτης. Στην πρώτη γραμμή των καθισμάτων, προφανώς επειδή συγκαταλεγόταν στα τιμώμενα πρόσωπα, εθεάθη ο επιχειρηματίας Χρήστος Καλογρίτσας. Λίγους μόλις μήνες μετά, τον Σεπτέμβριο του 2016, σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του εφοπλιστή Β. Μαρινάκη (στην πρόσφατη συνέντευξή του στον Χατζηνικολάου) ο Νίκος Παππάς θα ζητούσε από τον Μαρινάκη να «δανείσει» περίπου 22,5 εκατομμύρια ευρώ στον Καλογρίτσα ώστε να αποκτήσει τηλεοπτική άδεια τόσο ο ίδιος όσο προφανώς και ο Συριζα.

«Δεν μπορώ να σε αλλάξω, δεν μπορώ να σε υποτάξω

Όποιο νόμο κι ας σου βάλω πάλι εσύ παρανομείς»

Συνέχεια

ΤΟ ΣΚΥΛΑΚΙ (ΤΣΙΠΡΑΣ) ΤΟ ΚΑΝΙΣ ΠΟΙΟΣ ΤΟ ΔΙΕΤΑΞΕ; ΚΑΝΕΙΣ;

Μεγάλη εντύπωση έχει κάνει το νέο προεκλογικό σποτ των Ανεξαρτήτων Ελλήνων.

Εμφανίζει ένα μαύρο σκυλάκι κανίς (υπονοείται ο Τσίπρας) εκπαιδευμένο και υπάκουο στις εντολές που δέχεται στα γερμανικά από μια κυρία (υπονοείται η Μέρκελ) η οποία το διατάζει: Thanassis, έλα εδώ «σήκω», «κάτσε», «φάε ψίχουλα», «κάνε κωλοτούμπα», «φέρε λεφτά», «μπράβο, (διακρίνονται μόνο τα χέρια της και τα μανίκια ενός κίτρινου παλτού». Το κανίς λέγεται Thanassis και κατ’ εντολήν της κυρίας του πηδάει με επιτυχία μια μπλε πινακίδα στην οποία αναγράφεται ευρωεκλογές 2019.

Τις πραγματικές εξηγήσεις, όμως, μάς τις δίνει ο ογκόλιθος του αντιμνημονιακού αγώνα, ο Πάνος ο Λεβέντης ο Καμμένος ο Ελληναράς. Συνέχεια

Υπέρ της ανάστασης των «νεκρών» (Μέρος Β΄)

Το βασίλειο των «νεκρών»

Η ευαισθησία είναι η αρχή κάθε γνώσης (Μάνος Ελευθερίου)

Από την οπτική γωνία της διδασκαλίας, δηλαδή από την οπτική γωνία του –σχηματικά λεγόμενου– «ανώτερου Εγώ» που βρίσκεται μέσα σε κάθε άνθρωπο, εάν έχουμε την περιέργεια να δούμε με τί μοιάζει ο κόσμος των νεκρών, τότε δεν έχουμε παρά να ρίξουμε μια ματιά γύρω μας –και μέσα μας.

Πρόκειται για έναν πολύ ισχυρό συμβολισμό. Οι αρχαίοι ταύτισαν το σύνολο των ανθρώπων που αντιλαμβάνονται τον κόσμο με βάση τον συνηθισμένο καθημερινό «εαυτό» –ο οποίος σχηματικά αντιστοιχίζεται στο «κατώτερο Εγώ»– με νεκρούς, οι οποίοι είναι «νεκροί» επειδή δεν «βλέπουν», δεν «ακούν», δεν «αισθάνονται». Αυτό που δεν βλέπουν και δεν ακούν είναι το «ανώτερο Εγώ» ή αλλοιώς ο «πραγματικός τους Εαυτός». Ένας «Εαυτός», με τον οποίο –μολονότι είναι πλήρως ανεπτυγμένος μέσα τους, στην καθημερινότητα– για κάποιον άγνωστο λόγο της εξέλιξης, δεν έχουν καμμιά επαφή. Τα φευγαλέα αγγίγματά του πολύ γρήγορα φροντίζουν να τα ξεχνούν, ίσως θεωρώντας τα ένα παράξενα «περισσότερο αληθινό» όνειρο. Οι «νεκροί» ζουν μέσα στη φαντασίωση γι’ αυτό και η ζωή τους μοιάζει με όνειρο. «Κοιμούνται» όντας στον τυπικό ξύπνιο τους. Κανένας δεν εξαιρείται από αυτόν τον κανόνα. Πλούσιοι και φτωχοί, σπουδαγμένοι και αγράμματοι, μαχητές και δειλοί, νομιμόφρονες κι εγκληματίες.

Όντας στην κατάσταση αυτού του «ύπνου», ο άνθρωπος εξαπατά τον εαυτό του πως διαθέτει χαρακτηριστικά τα οποία στην πραγματικότητα δεν διαθέτει. Μπορεί να πιστεύει πως είναι ελεύθερος ενώ η πραγματικότητα τού δείχνει πως είναι έρμαιο τόσο των εσωτερικών του σκέψεων και συναισθημάτων, που συνήθως παράγονται και ανακυκλώνονται τυχαία, όσο και των ερεθισμάτων του εξωτερικού κόσμου, απέναντι στα οποία διαμορφώνει αντανακλαστικές συμπεριφορές σύμφωνα με την οικογενειακή, κοινωνική και πολιτισμική διαμόρφωση της προσωπικότητάς του. Πιστεύει πως έχει δική του βούληση ενώ δεν γνωρίζει καν από που προέρχονται οι συμπεριφορές και οι πράξεις του. Δεν γνωρίζει και δεν θέλει να ξέρει, βολεύεται σε ότι έτυχε να έχει μάθει και σε ότι φαίνεται να παράγει κάποια ευχαρίστηση. Το «κατώτερο Εγώ» δεν θέλει να ξέρει για το «ανώτερο Εγώ», ενοχλείται, το θεωρεί κάτι το αποδιοπομπαίο, γιατί το εμποδίζει από το να απολαμβάνει τις φαντασιώσεις του, την ψευτοελευθερία του, την ανευθυνότητά του.

Το αρχαίο «γνώθι σ’ αυτόν» ξεκινούσε από εκεί: Το να δει δηλαδή ο άνθρωπος ότι στην συνηθισμένη του κατάσταση δεν ξέρει ούτε τι κάνει, ούτε έχει δική του αυτόνομη βούληση και κατά συνέπεια δεν μπορεί να είναι ελεύθερος. Είναι ένα κατακερματισμένο εσωτερικά ον που δεν μπορεί παρά να άγεται και να φέρεται από τυχαίες εσωτερικές και εξωτερικές επιδράσεις. Αυτή είναι η πραγματική διάσταση του «ύπνου». Το να πιστεύεις ότι είσαι κάτι άλλο από αυτό που πραγματικά είσαι, ότι κάνεις κάτι άλλο από αυτό που πραγματικά κάνεις και ότι εκεί «έξω» συμβαίνει κάτι άλλο από αυτό που πραγματικά συμβαίνει. Και όλο αυτό το συνονθύλευμα θεωρεί πως μπορεί να συνεννοηθεί, επί της ουσίας, με ένα άλλο συνονθύλευμα απέναντί του. Είναι γελοίο. Πόσο μάλλον να «δει» πράγματα που θα απαιτούσαν περισσότερη ευαισθησία, περισσότερη ενέργεια, περισσότερη αφοσίωση. Να «δει» το θαύμα, το μεγαλείο που βρίσκεται κάθε στιγμή μπροστά στα μάτια του, ακριβώς δίπλα του.

Ασφαλώς, κάποιος που θα είχε τη γνώση, τη θέληση και την ικανότητα να βγάλει τους ανθρώπους από αυτόν τον καθημερινό λήθαργο στον οποίον τους καταδίκασε η ίδια τους η –χαρισματική και πολυμήχανη κατά τα άλλα– φύση, μπορεί έγκυρα να ειπωθεί πως «ανασταίνει νεκρούς». Τους «ανασταίνει» για δύο λόγους. Πρώτον γιατί είναι δύσκολο και πρέπει ο άνθρωπος να το επιθυμήσει ο ίδιος. Και συνήθως δεν το επιθυμεί παρά μόνον εάν έχει απελπιστεί από ο,τιδήποτε άλλο. Δεύτερον γιατί η επαφή του με τον «πραγματικό Εαυτό» τον αλλάζει δραστικά και για πάντα. Δεν μπορεί να είναι ξανά ο ίδιος.

Υπάρχει ένας περισσότερο σύγχρονος όρος για τον «ύπνο»: το «Matrix». Οι αρχαίοι είχαν αντιληφθεί σε όλη του τη διάσταση πως η πραγματικότητα είναι ένα Matrix. Οι παραγωγοί της ομώνυμης ταινίας έδρασαν όπως οι αρχαίοι μυθοπλάστες: περιτύλιξαν μέρη της διδασκαλίας γύρω από μια φανταστική περιπέτεια. Απλώς, στην αρχαιότητα, δεν δημιουργούσαν κινηματογραφικές ταινίες, αλλά εφάρμοζαν την διδασκαλία δια του παραδείγματος, επιτρέποντας στους μαθητές τους να σπάσουν τα μούτρα τους απέναντι στον εαυτό τους. Όσοι την έχουν παρακολουθήσει, θα θυμούνται πως από το Matrix δεν μπορείς να βγεις μόνος σου. Κάποιος άλλος, που για κάποιο λόγο βρέθηκε έξω από αυτό, θα πρέπει να σε βγάλει και να σου δείξει τον πραγματικό κόσμο, εάν βέβαια το θέλεις.

Εάν σου αρέσει ο «Μεγάλος Ύπνος» και δεν επιθυμείς μπελάδες, σεβαστό˙ παίρνεις το «μπλε χάπι» και τα ξεχνάς όλα, συνεχίζοντας να πιστεύεις ο,τιδήποτε σου αρέσει. Έτσι κι αλλιώς δεν έχει σημασία το τί πιστεύεις και οι μπελάδες θα σε βρουν και στον ύπνο: το Σύμπαν και ο πλανήτης αυτός θα συνεχίσουν να κάνουν τη δουλειά τους μ’ εσένα. Εάν ξεγελαστείς και πάρεις το «κόκκινο χάπι», διασώζεσαι από τη φαντασίωση, αλλά ξεκινούν διαφορετικού είδους μπελάδες. Ξεκινούν, επειδή διαπιστώνεις πως στον δρόμο αυτόν τα πάντα είναι εναντίον σου και πως πρέπει να αντισταθείς στα πάντα προσέχοντας τα πάντα. Ξεκινούν, γιατί διαπιστώνεις πως η αλήθεια είναι φουρτουνιασμένη θάλασσα και όχι απάνεμο λιμάνι. Δεν είναι βολική και δεν θα σε λυπηθεί επειδή την θέλησες. Το «κατώτερο Εγώ» πρέπει να «σταυρωθεί», εθελούσια.

Και στην αρχαιότητα το «κατώτερο Εγώ» συμβολιζόταν από τον γάιδαρο (όνο) που ο καβαλάρης του (το «ανώτερο Εγώ») το έχει «δαμάσει» για να αποδεχτεί το τέλος του.

Όλα αυτά όμως είναι το τίμημα που καταβάλλει ο άνθρωπος για να γνωρίσει τον εαυτό του και τον κόσμο, έναν κόσμο πολύ παράξενο στ’ αλήθεια. Στην πραγματικότητα υποχρεώνεται να το κάνει ούτως ή άλλως, «σταυρώνεται» διαρκώς, όχι εθελούσια όμως, ανεξάρτητα με ποιον δρόμο θα διαλέξει ή θα διαλέξουν άλλοι γι’ αυτόν. Κοιτάζοντας έξω τον κόσμο μαθαίνει κάτι για τον εαυτό του. Κοιτάζοντας μέσα στον εαυτό του μαθαίνει κάτι για τον κόσμο. Κάποτε, ίσως, μετά από αρκετές ταλαιπωρίες, αντιλαμβάνεται πως δεν υπάρχει διαφορά ανάμεσα στο «μέσα» και στο «έξω». Η εσωτερική σύγκρουση θα μεταφερθεί και έξω και το αντίστροφο. Ο άνθρωπος δεν μπορεί να ξεφύγει από τη σύγκρουση εάν δεν αγκαλιάσει όλον τον εαυτό του. Δεν μπορεί ν’ αφήσει τίποτα απ’ έξω, επειδή δεν του αρέσει, χωρίς αυτό να τον βασανίζει. Και μετά διαπιστώνει πως για να αγκαλιάσει τον εαυτό του είναι υποχρεωμένος ν’ αγκαλιάσει όλον το κόσμο, μαζί με την ομορφιά και όλη του τη φρίκη, μαζί με όλα αυτά που μισεί και αγαπά. Πάλι δεν μπορεί ν’ αφήσει κάτι απ’ έξω. Δεν υπάρχει «μέσα» και «έξω». Τότε «βλέπει» έναν πραγματικό καθρέφτη του εαυτού του σε κάθε άνθρωπο, κάθε ζώο, κάθε δένδρο και στον ίδιο τον πλανήτη· ότι ο ίδιος και όλα αυτά είναι πραγματικά το ίδιο Ον. Και αυτό δεν είναι πλέον μια ωραία ιδέα των ποιητών, αλλά η γυμνή πραγματικότητα που κλονίζει –και κλονίζει για πάντα.

Η αναγέννηση

Η ιερότητα του χρόνου και του κόσμου σήμερα κατέληξε να θεωρείται δεισιδαιμονία. Κάθε βίωση ιερότητας αντιμετωπίζεται ως υποδούλωση, επειδή ο θεός ταυτίστηκε με τον αφέντη-πατέρα, που βλέπει και ελέγχει τα πάντα. Ο θεός έφτασε να ταυτίζεται με το οικονομικό συμφέρον και την συναλλαγή, διαμορφώνοντας μια ωφελιμιστική ηθική. Πολλές θρησκείες διαστρέβλωσαν κάθε αίσθηση ιερού και θεϊκού, μόνο και μόνο, επειδή κατέβασαν τον θεό στην περιορισμένη κι αποσπασματική αντίληψη των πέντε αισθήσεων και της διάνοιας και τον μετέτρεψαν σε πολιτική. Ο κόσμος έτσι έμεινε πολύ περιορισμένος στα μάτια του ορθολογιστή, ο οποίος τυφλώνεται από την λατρεία της υποτιθέμενης ατομικής και εγωιστικής του διάνοιας. Αυτή η ψευδεπίγραφη εικόνα, δυστυχώς, στέκει παγερά στέρεα ανάμεσα στον άνθρωπο και την ιερότητα του κόσμου.

Τα ανείπωτα εγκλήματα αιώνων των επίσημων μονοθεϊστικών θρησκειών ήταν απολύτως προβλέψιμα, τόσο που θα μπορούσε κάποιος να τα «προφητεύσει» ήδη από τότε. Και μοιραία οδήγησαν τελικά στην υιοθέτηση ενός εξίσου «θρησκόληπτου» επιστημονικού ορθολογισμού, ως αντίπαλου δέους στην πνευματική εξαθλίωση στην οποία οδηγήθηκε η ανθρωπότητα, που ουδεμία σχέση έχει με αυτό που ήταν αντιληπτό στην αρχαιότητα ως Ορθός Λόγος και δεν εμπεριείχε δυϊσμούς. Τα εγκλήματα της νέας αυτής «θρησκείας» μπορούμε επίσης να τα «προφητεύσουμε» από τώρα. Από τη Σκύλλα στη Χάρυβδη και πίσω, ενώ φυσιολογικά δεν υπάρχει λόγος για κάτι τέτοιο. Υπό το φως όμως και των νέων επιστημονικών δεδομένων, φαίνεται πως αυτή η σύγκρουση –η οποία κανονικά δεν θα έπρεπε καν να υφίσταται– μπορεί στις μέρες μας να πάρει τέλος. Και το χρειαζόμαστε, επειδή γίνεται ολοένα και πιο δύσκολο το να ζούμε σ’ έναν κόσμο δίχως ιερό και όσιο, προσπαθώντας να αποτινάζουμε διαρκώς από πάνω μας μύριες στρεβλώσεις που επιβλήθηκαν από την εξουσία, πολιτική και θρησκευτική.

Η αποσπασματικότητα με την οποία βιώνουμε τον κόσμο, μεταμόρφωσε την πολιτική στον αποκλειστικό φορέα της «πραγματικότητας». Ρεαλιστής ή πραγματιστής είναι όποιος αποδέχεται ως αποκλειστική πηγή γνώσης την ενασχόληση με τα «γήινα», δηλαδή με τις υλιστικές αποδοχές, απολαβές και απολαύσεις, οι οποίες ικανοποιούν πρόσκαιρες επιθυμίες. Την ίδια ώρα που η πολιτική ευαγγελίστηκε ότι κατέχει την απόλυτη αλήθεια ή πραγματικότητα, την ίδια ώρα ώθησε στη μέγιστη αυταπάτη.

Κάθε ύπαρξη που βιώνει την ιερότητα του κόσμου, απελευθερωμένη από τον φόβο του θανάτου, μπορεί να επικοινωνεί με την Ενότητα. Με αυτό τον τρόπο μεταμορφώνεται και ανασταίνεται, επειδή αρχίζει να βλέπει τη σύνδεσή της με τον κόσμο. Η ψυχή δεν είναι ατομική υπόθεση. Κάθε τι που υπάρχει είναι κομμάτι μίας ενιαίας ψυχής. Ένα ον που αντιλαμβάνεται την ιερότητα του κόσμου και βιώνει την σύνδεσή του με την Ενότητα, δεν χρειάζεται διακηρύξεις ελευθερίας, νόμους και ελέγχους, για να σέβεται ό,τι τον περιβάλλει. Είναι ελεύθερο να βιώσει την αδυναμία και τη δύναμή του, την ατέλειά του και τις ικανότητές του, να νιώσει μικρό και μηδαμινό, αλλά και απέραντο, χωρίς να καλείται να αποδείξει τίποτε. Απελευθερώνεται από το καλό και το κακό, από όρους και όρια, επειδή αρχίζει να του φανερώνεται ο κόσμος μέσα του και έξω του ως Ένα. Η ζωή είναι ένα πολύτιμο ταξίδι προς την απελευθέρωση.

Ελευθερία δεν είναι να «απελευθερωθείς» από τον εξωτερικό σου εξουσιαστή, επιτρέποντας σε κάποιον άλλον να πάρει πρόθυμα τη θέση του. Ελευθερία είναι να απαλλαγείς από τον φόβο του θανάτου και ό,τι μας καταδυναστεύει από την ώρα που γεννιόμαστε. Δυνάστες μπορεί να είναι –και είναι κυρίως– τα εσωτερικά μας «εγώ», που μας καταλαμβάνουν και μας διαβεβαιώνουν ότι είμαστε κάτι ξεχωρισμένο και ατομικό κι ότι μπορούμε να ζήσουμε μόνοι μας ή να τα καταφέρουμε εις βάρος οποιουδήποτε άλλου.

Όταν ζούμε μονίμως υπό τεχνητά φώτα, τεχνητή θέρμανση και τεχνητή νεότητα, ξεχνάμε την διαδικασία του θανάτου και της αναγέννησης, που είναι η ίδια η ζωή. Με αυτό τον τρόπο, ενώ νομίζουμε ότι αποφεύγουμε τον θάνατο, τον εξυμνούμε. Και βέβαια, έχουμε σοβαρό πρόβλημα με το οριστικό και το αμετάκλητο· το αποδεικνύουμε διαρκώς. Προτιμάμε να βλέπουμε μια σχέση να κακοφορμίζει μόνο και μόνο για να μη βιώσουμε το οριστικό της τέλος –κι αυτό είναι μόνο ένα συνηθισμένο παράδειγμα. Αντίστοιχα, προτιμάμε να βλέπουμε τη ζωή να κακοφορμίζει, αρκεί ο θάνατος να πάει όσο γίνεται πιο μακρυά. Ο θεός που πεθαίνει κι ανασταίνεται μάς θυμίζει ότι εμείς είμαστε αυτοί που πεθαίνουμε και ανασταινόμαστε –όχι αβασάνιστα και όχι χωρίς πόνο–, μεταμορφωμένοι σε κάτι νέο, που καταφάσκει στη ζωή, ακριβώς επειδή αποδέχεται τον θάνατο. Τα πάντα γύρω μας πεθαίνουν, για να ξαναγεννηθούν. Κάθε τι στη φύση έχει τον χειμώνα και την άνοιξή του. Χρειάζεται να μάθουμε να πεθαίνουμε, για να μπορούμε να εξυμνούμε τη ζωή κάθε στιγμή.

Αναρχική συλλογικότητα Πυργῖται

Σχετικά Βιβλία

Timothy Freke & Peter Candy, Τα μυστήρια του Ιησού

Mircea Elliade, Το Ιερό και το Βέβηλο

Peter Kingsley, Αρχαιοελληνική σκέψη και Δυτικός Πολιτισμός

Peter Kingsley, Αρχαία φιλοσοφία, μυστήρια και μαγεία. Ο Εμπεδοκλής και η Πυθαγόρεια παράδοση.

Jiddu Krishnamurti, Μιλώντας για τον Θεό

Κέλσος, Αληθής Λόγος

Pierre Chuvin, Οι τελευταίοι εθνικοί.

G.H. Smith, Ο θάνατος του αρχαίου κόσμου

H. Diels & W. Kranz, Οι προσωκρατικοί, τόμος α και β.

Alex. Krappe, Παγκόσμιος Μυθολογία

K. Kerenyi, Διόνυσος, η αρχέγονη εικόνα της άφθαρτης ζωής