ΔΝΤ: ΤΣΙΠΡΑ ΠΑΡΤΑ ΟΛΑ…

Το ΔΝΤ ακονίζει για μιαν ακόμη φορά τα μαχαίρια του και παραγγέλνει να έρθουν μια ώρα αρχύτερα οι «καλύτερες μέρες».

Τί ζητάει;

Οι εκπρόσωποι του διεθνούς οργανισμού ζητούν την εφαρμογή όλων των μέτρων που έχουν ήδη ψηφιστεί το 2019, εκτιμώντας ότι η δυναμική της ελληνικής οικονομίας δεν είναι ικανοποιητική και πως χρειάζεται πρόσθετη δημοσιονομική εξυγίανση με ταυτόχρονη εφαρμογή της προγραμματισμένης, για τις αρχές του 2019, μείωσης των παλαιών κύριων συντάξεων και της προγραμματισμένης για το 2020 μείωσης του αφορολόγητου ορίου για το ετήσιο εισόδημα. Συνέχεια

Advertisements

John Zerzan: Σχετικά με το μανιφέστο του «unabomber»

Η βομβιστική εκστρατεία ενός αναρχικού[1] κατά της τεχνολογίας, κορυφώθηκε τον Απρίλιο του 1995. Εκείνον τον μήνα ο «Unabomber» (ένα όνομα που του αποδόθηκε από κοινού από τα ΜΜΕ και το FBI –»UNABOM» (UNiversity and Airline BOMber)) σκότωσε για τρίτη φορά. Ο νεκρός άντρας ήταν ο Gilbert Murray στο Sacramento, υπεύθυνος του δασικού συνδέσμου της California. O Murray, υπήρξε στην πραγματικότητα ο υπεύθυνος δημοσίων σχέσεων για την καταστροφή των δασών στις δυτικές Ηνωμένες Πολιτείες. Από εκείνη τη στιγμή και μετά ο ήδη περιβόητος Unabomber έγινε ένα πρόσωπο με πανεθνική αναγνωρισιμότητα που συζητιόταν συνεχώς.

Την ίδια εκείνη περίοδο αυτός (ή ακριβέστερα, το άτομο ή άτομα που χρησιμοποιούσαν το όνομα «FC») έκανε μια δημόσια προσφορά: δεν θα υπάρξουν άλλοί θάνατοι, εάν «Η Βιομηχανική Κοινωνία και το Μέλλον της» δημοσιευόταν ευρέως με μηδενικό κόστος. Στις 21 Σεπτεμβρίου του 1995, ύστερα από συμβουλή του FBI, αυτό το δοκίμιο των 30.000 λέξεων δημοσιεύτηκε από την Washington Post. Μια μακρά σειρά άρθρων πάνω στο θέμα χρειάστηκε να εκδοθούν, προκειμένου να καλυφθεί το τεράστιο ενδιαφέρον πάνω στη συγκεκριμένη πραγματεία, το περίφημο «Μανιφέστο του Unabomber». Συνέχεια

XΤΥΠΗΣΤΕ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΠΟΝΑΕΙ! (Μέρος Β΄)

5. Οι αγωνιστές πρέπει να επιτεθούν στο σύστημα στα αποφασιστικά σημεία

Για να εργαστούν οι αγωνιστές αποτελεσματικά στην κατεύθυνση της εξουδετέρωσης του τεχνολογικοβιομηχανικού συστήματος πρέπει να πολεμήσουν το σύστημα στα σημεία για τα οποία δεν μπορεί να υπαναχωρήσει. Πρέπει να επιτεθούν στα ζωτικά όργανα του συστήματος. Φυσικά, όταν χρησιμοποιώ τη λέξη «επίθεση» εννοώ μόνο νόμιμα μέσα διαμαρτυρίας και αντίστασης.

Μερικά παραδείγματα ζωτικών οργάνων του συστήματος είναι:

Α. Η βιομηχανία ηλεκτρισμού. Το σύστημα κυρίως βασίζεται στο δίκτυο αυτό.

Β. Η βιομηχανία της επικοινωνίας. Χωρίς άμεση επικοινωνία όπως το τηλέφωνο, το ραδιόφωνο, η τηλεόραση, το e-mail, το σύστημα δεν θα επιβίωνε.

Γ. Η βιομηχανία των ηλεκτρονικών υπολογιστών. Χωρίς κομπιούτερ, το σύστημα θα κατέρρεε άμεσα.

Δ. Η βιομηχανία προπαγάνδας. Η βιομηχανία αυτή εμπεριέχει τη βιομηχανία ψυχαγωγίας, το εκπαιδευτικό σύστημα, τη δημοσιογραφία, τη διαφήμιση, τις δημόσιες σχέσεις και μεγάλο μέρος της πολιτικής και της βιομηχανίας πνευματικής υγείας. Το σύστημα δεν μπορεί να λειτουργήσει αν οι άνθρωποι δεν είναι αρκετά υπάκουοι και κομφορμιστές και δεν έχουν τις συμπεριφορές που αυτό χρειάζεται. Είναι η λειτουργία της βιομηχανίας προπαγάνδας που διδάσκει αυτό τον τρόπο σκέψης και συμπεριφοράς

Ε. Η βιομηχανία βιοτεχνολογίας. Το σύστημα, απ’ ό,τι ξέρω, δεν εξαρτάται ακόμη από τη προηγμένη βιο-τεχνολογία. Παρ’ όλ’ αυτά, το σύστημα δεν δύναται να υπαναχωρήσει σε αυτό το τομέα, καθώς είναι υψίστης σημασίας γι’ αυτό, όπως θα υποστηρίξω παρακάτω. Συνέχεια

XΤΥΠΗΣΤΕ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΠΟΝΑΕΙ! (Μέρος Α΄)

O Ted Kaczynski, γνωστότερος ως «Γιουναμπόμπερ», γεννήθηκε στις 22 Μαΐου το 1942. Σπούδασε στο Χάρβαρντ, και ήταν καθηγητής μαθηματικών στο πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας. Κάποια στιγμή εγκατέλειψε την δουλειά του και άρχισε να ζει σαν ερημίτης μέσα σε ένα δάσος. Από το 1978 ως το 1995 έστειλε 16 πακέτα – βόμβες σε στελέχη μεγάλων εταιριών και ερευνητές πανεπιστημίων. Τρία άτομα σκοτώθηκαν και 29 τραυματίσθηκαν από τις επιθέσεις αυτές.

Συνελήφθη στις 3 Απριλίου του 1996 (πριν από 22 χρόνια) και το 1997 καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη, 8 φορές χωρίς καμμία μελλοντική δυνατότητα μετατροπής της ποινής του. Γλίτωσε την θανατική ποινή όταν οι δικηγόροι του, παρά την θέλησή του, τον παρουσίασαν ως σχιζοφρενή και παρανοϊκό. Στη σύλληψη του Kaczynski βοήθησε ο αδελφός του David που «τσέπωσε» και ένα εκατομμύριο δολάρια σαν αμοιβή της επικήρυξης.  

Ο Ted Kaczynski δεν είναι αναρχικός, αλλά στρέφεται δυναμικά ενάντια στο σύστημα και ειδικά στην τεχνολογία. Το κείμενο που ακολουθεί είχε σταλεί μέσα από την φυλακή στην εφημερίδα «Green Anarchy».

Το κείμενο αυτό περιβάλλεται από ένα μανδύα νομιμότητας, προφανώς για να μπορέσει να «βγει» από την φυλακή.

Σκοπός αυτού του άρθρου

Στόχος του άρθρου αυτού είναι να επισημάνει μια πολύ απλή αρχή της ανθρώπινης σύγκρουσης. Μια αρχή που οι αντιμαχόμενοι του τεχνολογικοβιομηχανικού συστήματος προσπερνούν. Η αρχή είναι η εξής: σε κάθε μορφή πάλης, αν θες να νικήσεις πρέπει να χτυπήσεις τον αντίπαλο εκεί που πονάει.

Πρέπει να εξηγήσω ότι, όταν λέω το παραπάνω, δεν εννοώ απαραίτητα τα φυσικά χτυπήματα ή όποια μορφή φυσικής βίας. Για παράδειγμα, σε μια προφορική αντιπαράθεση, σημαίνει να χρησιμοποιήσεις τα επιχειρήματα απέναντι στα οποία ο αντίπαλός σου είναι πιο αδύναμος. Στις προεδρικές εκλογές, σημαίνει να είσαι νικητής στις πολιτείες εκείνες όπου ο αντίπαλός σου παίρνει τις περισσότερες ψήφους. Πάντως, θα χρησιμοποιήσω και την αναλογία μιας φυσικής σύγκρουσης γιατί αποτελεί γλαφυρό και ξεκάθαρο παράδειγμα. Συνέχεια

Ο ΘΕΟΣΤΑΛΤΟΣ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ ΚΑΙ Η ΡΟΜΦΑΙΑ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ…

Στις 9 Δεκεμβρίου 2015, στο προσωπικό του ιστολόγιο ο άνθρωπος του Θεού μητροπολίτης Αμβρόσιος μεταξύ άλλων θεοσεβούμενων λόγων της αληθείας και της αγάπης προς τον συνάνθρωπον έγραφε για τους ομοφυλόφιλους:

«Σας συμβουλεύω: Μη τους πλησιάζετε! Μη τους ακούτε! Μη τους εμπιστεύεσθε! Είναι οι κολασμένοι της Κοινωνίας! Δικαίωμά τους, βέβαια, είναι κρυφά -ιδιωτικά- να ζουν όπως θέλουν! Αλλά κάποιοι ξεφτυλισμένοι δεν μπορούν να υπερασπίζωνται δημοσίως τα πάθη της ψυχής των! Την Ελλάδα μας διοικούν σήμερα πια άθεοι άνθρωποι! Σας υπενθυμίζω, λοιπόν, τα λόγια του Λεχ Βαλέσα της Πολωνίας: «άνθρωπος χωρίς Θεό είναι επικίνδυνος!» Ε, λοιπόν, αυτούς τους ξεφτυλισμένους, φτύστε τους! Αποδοκιμάστε τους! Μαυρίστε τους! Δεν είναι άνθρωποι! Είναι εκτρώματα της φύσεως! Ψυχικά και πνευματικά πάσχουν! Είναι άτομα με νοητική διαταραχή! Δυστυχώς, αυτοί είναι τρις-χειρότεροι και πολύ πιο επικίνδυνοι από κάποιους, που ζουν στα τρελλοκομεία! Μη διστάζετε, λοιπόν! Όταν και όπου τους συναντάτε, φτύστε τους! Μη τους αφήνετε να σηκώνουν κεφάλι! Είναι επικίνδυνοι! Η Εκκλησία μας προσεύχεται γι’ αυτούς ως εξής: «Εκλείποιεν αμαρτωλοί από της γης και άνομοι, ώστε μη υπάρχειν αυτούς» (Ψαλμός 103). Δηλαδή. Ας εξαφανισθούν από την γη όλοι οι αμαρτωλοί και όλοι οι άνομοι, ώστε να μην υπάρχουν! Στον αγύριστο να πάνε όλοι αυτοί οι καταραμένοι!». Συνέχεια

ΚΥΚΛΟΦΟΡEI το 181ο φύλλο της Μηνιαίας Πανελλαδικής Αναρχικής Εφημερίδας ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ

Από την Παρασκευή 30 Μαρτίου 2018, η μηνιαία αναρχική εφημερίδα ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ βρίσκεται σε περίπτερα της Αθήνας και στον υπόλοιπο Ελλαδικό χώρο, στους χώρους όπου διατίθεται ο ημερήσιος και περιοδικός τύπος.

Ακολουθεί το προλογικό σημείωμα, αυτής της έκδοσης, από τον Κύκλο Σύνταξης: Συνέχεια

Κάγκουρας – Μπάτσοι σημειώσατε 1

Κάγκουρας: Άτομο με συνήθως «φτιαγμένο» μηχανοκίνητο όχημα. Προκαλεί φασαρία και αναστατώνει τους γύρω του. Οδηγεί παπί με τα πόδια κλειστά και τα χέρια μαζεμένα θυμίζοντας καγκουρώ και άλλοτε σταυροπόδι. Ο κάγκουρας ρέπει στην ανομία και κύριο μέλημα του είναι να αποφεύγει τους ελέγχους των μπάτσων. Απαγορευμένες λέξεις: Κράνος, Κυριλές, Ησυχία, Μπάτσος. Συνήθεις λέξεις: Κωλοφτιάξιμο, Σούζα, Παντιλίκια, Ρεκτιφιέ.

Όλα τα παραπάνω μπορεί να είναι στερεότυπα για να περιγράψουν τι μπορεί να σημαίνει η λέξη κάγκουρας. Στερεότυπα που δεν παύουν να κρύβουν αλήθειες. Αφορμή για όλα τα παραπάνω είναι μια είδηση που μας προξένησε το ενδιαφέρον. Η συγκεκριμένη είδηση φανερώνει ακόμα δύο χαρακτηριστικά: Αυτό της περιφρόνησης προς την αστυνομία, καθώς και της πλήξης. Η είδηση προέρχεται από την πόλη της Λαμίας: Συνέχεια

Κάντο όπως το σαμιαμίδι! (ή μήπως όχι;)

Τα σαμιαμίδια είναι μικροσκοπικά σαυροειδή, απόλυτα συμβιωτικά με τον άνθρωπο. Θεωρούνται, από πολλούς, ο καλύτερος και φυσικότερος τρόπος, για να ξεμπερδέψεις με τις κατσαρίδες, μιας και αποτελούν το αγαπημένο τους έδεσμα. Θα μπορούσα να πω, επίσης, παρακάμπτοντας την αριστοκρατική ανατροφή μου, πως την κάνουν κανονικώς «ταράτσα», σαν βρεθεί στο διάβα τους ένα καλοθρεμμένο «κοπάδι» από στρουμπουλές κατσαρίδες. Ωστόσο, ενώ λατρεύουν την βρώσιν κατσαριδών, άπαξ και κορέσουν την πείνα τους, δεν πα να περνάν από δίπλα τους, να σκαρφαλώνουν επάνω τους, να στήνουν κατσαριδίσιους χορούς επί της κεφαλής των· χαμπάρι αυτά. Σημασία ουδεμία, δίχως υπερβολή.

Κάπως έτσι, θεωρώ, ότι λειτουργεί σήμερα κι ο χρήστης του διαδικτύου. Ενώ η ανθρώπινη φύση του διψά για γνώση, είναι θεμελιώδες στοιχείο της να μαθαίνει συνεχώς νέα πράγματα, άπαξ και της διοχετεύεις διαρκώς πληροφορίες (με ταχύτητα μάλιστα τόσο μεγάλη που να μην είναι με τίποτα εις θέσιν να μετασχηματίσει σε γνώση), τότε η φύση αυτή γίνεται νωθρή, γίνεται τεμπέλα, γίνεται κοινώς ανόρεκτη. Συνέχεια

Σαββίδης, ΤσίπροΚαμμένος, ΠΑΟΚ ΚΑΙ ΞΕΡΟ ΨΩΜΙ Ή ΑΛΛΟΙΩΣ… ΛΕΓΚΑ ΤΟΥ ΒΟΡΡΑ…

Δεν μπορούμε παρά να καταγγείλουμε, τώρα που έπεσε κάπως ο κουρνιαχτός της υπόθεσης με το ντου του οπλοφόρου ολιγάρχη Ιβάν Σαββίδη, ένθερμου υποστηρικτή του μεγάλη ηγέτη Τσίπρα, την μεγάλη συνομωσία που εξυφάνθη από τα υπολείμματα της διαπλοκής και τα βοθροκάναλα που συνεχίζουν να την στηρίζουν.

Κατ’ αρχήν, όπως υποστήριξε και ο μέγας βουλευτής του αριστερού καθεστώτος Βαρεμένος (όνομα και πράγμα) επρόκειτο απλά για μια συμβολική κίνηση του Ιβάν.

Σύμφωνα με τον Αριστείδη Φωκά, βουλευτή Β’ Θεσσαλονίκης της Ένωσης Κεντρώων, «Είναι πολλά τα λεφτά. Ο Ιβάν Σαββίδης εδώ και πέντε χρόνια θέλει να καθαρίσει το ποδόσφαιρο που βρωμοκοπάει όπου και να το πιάσεις. Δεν μπορεί να ξεβρωμίσει. Ο Ολυμπιακός για ένα χαρτάκι δεν βγήκε στον αγωνιστικό χώρο. Έπρεπε να πέσει στη Β’ Εθνική. Είδατε τον αγώνα με τον ΠΑΟΚ; Δεν έπεσε ούτε καπνογόνο. Όπλο δεν μπήκε. Ούτε η αστυνομία το είδε. Μπήκε με ένα μπουφάν, δεν φαινόταν τίποτα. Από πού προέκυψε αυτή η φωτογραφία, δεν ξέρω. Δεν είδε κανένας ότι έφερε όπλο. Μπήκε για να διαμαρτυρηθεί με το μπουφάν ο άνθρωπος. Έβγαλε το μπουφάν του από την αγανάκτησή του. Οι παίκτες της ΑΕΚ γιατί δεν βγήκαν στον αγωνιστικό χώρο; Τι φοβήθηκαν; Ο Σαββίδης μπήκε για να ζητήσει εξηγήσεις για τον λόγο που δεν μέτρησε το γκολ. Δεν υπήρξε προπηλακισμός, δεν μπήκε κόσμος μέσα στον αγωνιστικό χώρο. Οι παίκτες της ΑΕΚ αρνήθηκαν να βγουν στον αγωνιστικό χώρο. Τα συστημικά κανάλια κάνουν ό,τι μπορούν για να σταματήσουν την πορεία του ΠΑΟΚ. Ένας μοναχικός καβαλάρης, όπως είναι ο Ιβάν Σαββίδης, δεν θα μπορέσει να ξεβρωμίσει το ποδόσφαιρο». Συνέχεια

Ο ΝΕΟΣ ΝΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΑ ΑΔΕΣΠΟΤΑ ΚΑΙ Η «ΦΙΛΟΖΩΗ» ΑΡΙΣΤΕΡΑ…

Στις αρχές Φλεβάρη αποσύρεται η τροπολογία Τσιρώνη για την «εγκατάσταση κέντρων αδέσποτων ζώων σε δασικές και χορτολιβαδικές εκτάσεις» μετά τις αντιδράσεις φιλοζωικών οργανώσεων.

Στον υπό ψήφιση νέο νόμο, όπως έχει αναφερθεί και σε σχετική συνέντευξη Τύπου, θα καταστεί υποχρεωτικό, εντός έξι μηνών, από την ψήφιση του νομοσχεδίου, ο ιδιοκτήτης του ζώου να το στειρώνει. Παράλληλα, κατά τη διάρκεια των κινήσεών του (βόλτες κλπ) θα πρέπει να έχει υποχρεωτικά μαζί του το διαβατήριο, το οποίο θα αντικαταστήσει το βιβλιάριο υγείας του ζώου, χωρίς ουσιαστική επιβάρυνση. Αξίζει να σημειωθεί πως όποιος επιλέξει να μη στειρώσει το ζώο του, θα κληθεί να πληρώσει ετήσιο τέλος, το ύψους του οποίου ανέρχεται στα 100 ευρώ ετησίως. Παράλληλα, αναγκαστικά το κατοικίδιο θα πρέπει να είναι τσιπαρισμένο και εγγεγραμμένο στη βάση δεδομένων του υπουργείου, με το κόστος του τσιπαρίσματος (σε όσους δεν το έχουν ήδη κάνει) να ανέρχεται στα 6 ευρώ.

Η Πανελλαδική Φιλοζωική Περιβαλλοντική Ομοσπονδία σε ανακοίνωσή της, μεταξύ άλλων επισημαίνει: Συνέχεια

ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΑΠΑΓΩΓΗΣ ΚΑΙ ΟΜΗΡΙΑΣ ΤΩΝ ΔΥΟ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΩΝ ΑΠΟ ΤΟ ΤΟΥΡΚΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ…

Η λέξη όμηρος προέρχεται από την αρχαία λέξη ὅμηρος [ήδη τον 5ο αι. π.Χ., πβ. Ηροδ. Ἱστ. 6.99.3: καὶ ὁμήρους τῶν νησιωτέων παῖδας ἐλάμβανον], η οποία αρχικά σήμαινε «αυτός που εξαναγκάζεται να ακολουθήσει» και, κατ’ επέκταση, «αυτός που ακολουθεί».

Όμηρος, όμως, είναι επίσης εκείνος ο αιχμάλωτος, που δίνεται ως εγγύηση για να τηρηθούν συμφωνίες, οι οποίες έχουν γίνει, όμηρος είναι και εκείνος, που κρατείται ως μέρος αντιποίνων για συμφωνίες που δεν τηρήθηκαν…

Στις 6-12-2017, σε συνέντευξή του στον τηλεοπτικό σταθμό Σκάι και συγκεκριμένα στον Α. Παπαχελά, ο τούρκος πρόεδρος Ρατζίπ Ταγίπ Ερντογάν αναφερόμενος στην υπόθεση των οκτώ τούρκων δήλωσε τα εξής:

«Όταν οι τούρκοι πραξικοπηματίες, ήρθαν στην Ελλάδα και αναζήτησαν καταφύγιο, κάλεσα αμέσως τον Πρωθυπουργό κ. Τσίπρα. Του είπα, «Αγαπητέ μου φίλε, αυτή είναι η κατάσταση. Δραπέτευσαν από την Τουρκία και προσγειώθηκαν στην Ελλάδα. Αυτά τα άτομα οργάνωσαν πραξικόπημα, ή επιχείρησαν να οργανώσουν πραξικόπημα και θέλω την έκδοσή τους στην Τουρκία». Αυτό ήταν την πρώτη νύχτα του αποτυχημένου πραξικοπήματος. Και μου είπε ότι θα δρομολογήσει την κατάσταση, και ότι σε 15 με 20 ημέρες θα εκδίδονταν στην Τουρκία. Αυτό είπε. Αλλά δυστυχώς, αυτή τη στιγμή, βρίσκονται ακόμη στην Ελλάδα». Συνέχεια

Ο ΛΕΒΕΝΤΗΣ, ΤΟ ΙΔΡΥΤΙΚΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΟΥ «ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΑΛΛΑΓΗΣ» ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ …ΣΥΝΤΑΡΑΚΤΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ

Μας λείπει ένας αρχηγός;… πενήντα ξεφυτρώνουν,
το ένα κόμμα χάνεται;… θα έβγουν άλλα δέκα•
όλοι για το αξίωμα του αρχηγού μαλώνουν,
κι ίσως αργότερα μας βγη στη μέση και γυναίκα.
Αλλά κι εγώ ο αφανής των Αθηνών πολίτης
ελπίζω πως καμμιά φορά θα γίνω Κυβερνήτης
.

Γ. Σουρής

Οι περισσότεροι μάλλον προσπερνούν βιαστικά και με περισσή αδιαφορία τα σημαντικότερα των γεγονότων. Συνηθισμένο φαινόμενο θα πει κάποιος, σημάδι των καιρών θα σχολιάσει σκωπτικά κάποιος άλλος. «Χέσε ψηλά, κι αγνάντευε», σου λέει ο ένας, «δεν βαριέσαι, αδερφέ», σου λέει ο άλλος». Δεν γίνεται, όμως, έτσι δουλειά. Γίνεται; «Των γαρ ηλιθίων απείρων γένεθλα», έλεγε ο Σιμωνίδης ο Κείος, αρχαίος ποιητής και συγγραφέας επιγραμμάτων, δηλαδή «άπειρη η γενιά των ηλιθίων». Δυσοίωνη η εκτίμηση του για την ανθρωπότητα, δεν λέμε, αλλά απ’ ότι αποδείχθηκε δεν λάθεψε και πολύ.

Τέλος πάντων. Ας μπούμε στο ψητό.

Το παράπονό μας έχει να κάνει με το ιδρυτικό συνέδριο του Κινήματος Αλλαγής της Φώφης, του Σταύρου του ανθρώπου με το σακίδιο, της δημαρχάρας Αθηνών και πασών των περιχώρων Καμίνη, του προέδρου της ΔΗΜΑΡ Θεοχαρόπουλου (όποιος δεν τον ξέρει να φάει μια μερίδα σκατά παραπάνω) και λοιπών συγγενών. Συνέχεια

ΜΕΤΑΞΙ, ΡΑΣΟ ΚΑΙ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

Ταυτόχρονα με τις «μεγάλες» ιστορίες και τα μεγάλα ιστορικά γεγονότα, υπάρχουν και οι «μικρές» ιστορίες οι οποίες διαδραματίζονται υπό την ομπρέλα των «μεγάλων» ιστορικών γεγονότων. Άλλοτε προσυπογράφουν και άλλοτε διαψεύδουν τις «μεγάλες» ιστορίες. Συνήθως οι «μεγάλες» ιστορίες είναι ευάλωτες στην παραποίηση και την μεθόδευση και επιλέγονται ως «μεγάλες» ανάλογα με τον πολιτικό σκοπό που πρόκειται να υπηρετήσουν. Οι «μικρές», από την άλλη, συνήθως παραμένουν αλώβητες από κάθε είδους πολιτική εκμετάλλευση και πάντα μέσα τους εμπεριέχουν συμπυκνωμένη, ολόκληρη και αναλλοίωτη την αλήθεια ενός οποιουδήποτε «μεγάλου» ιστορικού γεγονότος.

Μέσα στο παραπάνω πλαίσιο θα παρουσιαστεί η «μικρή» ιστορία ενός ιερομόναχου του Γεράσιμου Παπαδόπουλου, που έζησε στα χρόνια της ελληνικής επανάστασης του 1821 και υπήρξε ένθερμος ενάντιός της. Υπήρξε αντιπρόσωπος της πόλης της Καλαμάτας στη Β΄ Εθνοσυνέλευση στο Άστρος, γεγονός που φανερώνει την επιρροή που είχε στην πόλη. Η συμμετοχή ενός τέτοιου ανθρώπου στην Β΄ Εθνοσυνέλευση φανερώνει και το κλίμα που επικρατούσε σε αυτήν, που κατέληξε στον εμφύλιο. Η στάση του και ο λόγος του, όπου ο ίδιος έχει αποτυπώσει σε βιβλίο του, φανερώνουν την αρνητικότητά του απέναντι στην επανάσταση. Η στάση του αντικατοπτρίζει την αρνητικότητα της εκκλησίας, του κλήρου σε μεγάλο βαθμό, καθώς και όσων είχαν βολευτεί οικονομικά και συναλλάσσονταν μια χαρά με τις οθωμανικές αρχές. Ο συγκεκριμένος ιερομόναχος εκφράζει και τα δύο παραπάνω χαρακτηριστικά, καθώς εκτός από ιερομόναχος ήταν και επιχειρηματίας, αφού κατείχε κτήματα, ένα γυναικείο μοναστήρι, ακίνητα και 27 εργαστήρια επεξεργασίας μεταξιού. Μάλιστα η φήμη που απέκτησε η Καλαμάτα για τα μεταξωτά υφαντά της, εξ ού και το δημοτικό τραγούδι «Μαντήλι Καλαματιανό», ήταν λόγω της έντονης επιχειρηματικής δραστηριότητας του συγκεκριμένου ιερομόναχου, που εκτίναξε την παραγωγή μεταξιού, κάνοντας την Καλαμάτα γνωστή για τα μεταξωτά μαντήλια της. Συνέχεια

ΣΤΟΝ ΑΣΤΕΡΙΣΜΟ ΤΗΣ «ΠΟΛΩΣΗΣ» Ή ΣΤΟΝ ΑΣΤΕΡΙΣΜΟ ΤΗΣ ΠΛΑΝΗΣ…

Στην πολιτική συχνά κατασκευάζονται αντιπαραθέσεις ανάμεσα σε εξουσιαστικές μερίδες, που βαθμιαία στοχεύουν να προβληθούν ως έχουσες πολωτικό χαρακτήρα. Στην λεγόμενη μεταπολιτευτική περίοδο η εναλλαγή στην εξουσία των δύο μεγαλύτερων πολιτικών σχηματισμών, δηλαδή της ΝΔ και του Πασοκ, χαρακτηρίστηκε πολλάκις από την λεγόμενη πόλωση, η οποία αποδείχθηκε πολιτικά ωφέλιμη για τους σχεδιασμούς τους.

Επρόκειτο για μια ευρύτερη περίοδο, κατά την οποία τουλάχιστον έως το 1989, ήταν σχετικά εύκολο να διατηρηθούν οι ιδεολογικές γραμμές, οι οποίες είχαν χαραχθεί με έμφαση ήδη από την περίοδο του Εμφυλίου, χωρίς να διαταράσσονται στο ελάχιστο οι διαδικασίες κοινωνικού και οικονομικού μετασχηματισμού που δρομολόγησαν και επέβλεπαν οι «εγγυήτριες» μεγάλες δυνάμεις.

Οφείλουμε, όμως, έγκαιρα να τονίσουμε ορισμένα βασικά χαρακτηριστικά της «πόλωσης» από εκείνα δευτερευούσης σημασίας, όχι μόνο διότι εν προκειμένω δεν επιδιώκουμε μια εξαντλητική διερεύνηση του «φαινομένου», αλλά κυρίως επειδή θέλουμε να φθάσουμε απλούστερα και καίρια στις ουσιαστικότερες διαπιστώσεις. Συνέχεια

Έμφυλες Ταυτότητες και ο Εναγκαλισμός του Κράτους (Μέρος Β΄)

Η Gayle Rubin, το 1975, προσφέρει μια από τις πρώτες θεωρητικές προσεγγίσεις της πολιτικής διάστασης των διαδικασιών μέσω των οποίων το φύλο και η σεξουαλικότητα παράγονται ως πολιτισμικά ιδιώματα, σωματικές ιδιότητες και κοινωνικές ταυτότητες. Προσφέρει μια διεξοδική ανάλυση του συστήματος «βιολογικού/κοινωνικού φύλου»: τον πολιτισμικό μηχανισμό που παράγει ιεραρχικά τοποθετημένα και ετεροφυλικά προδιατεθειμένα έμφυλα υποκείμενα. Αυτός ο μηχανισμός, «σμίλευσης της σεξουαλικότητας», τόσο ψυχικά εγγεγραμμένος όσο και θεσπισμένος στο πλαίσιο της αναπαραγωγικής οικογένειας και της επιβεβλημένης ετεροφυλοφιλίας, καθιστά τον κοινωνικό και σεξουαλικό δεσμό ανάμεσα σε δύο διακριτά, σχεσιακά και συμπληρωματικά φύλα στο πλαίσιο της ετεροφυλοφιλικής γαμήλιας ένωσης θεμελιώδη μονάδα της ανθρώπινης κοινωνίας (Αθηνά Αθανασίου, Φεμινιστική Θεωρία και Πολιτισμική Κριτική, εκδ. Νήσος). Η συγκεκριμένη ανάλυση της Rubin θεωρείται σήμερα ένα κλασσικό άρθρο φεμινιστικής θεωρίας (“The traffic in women: Notes in the political economy of sex”) ενώ κατείχε πρωτοποριακό ρόλο κατά τη δεκαετία του ’70. Συνέχεια

Έμφυλες Ταυτότητες και ο Εναγκαλισμός του Κράτους (Μέρος Α΄)

Είναι σχεδόν βέβαιο, ότι οι περισσότεροι κάτοικοι του ελλαδικού χώρου δεν είχαν ξανακούσει τους όρους «ταυτότητα φύλου», έμφυλη ταυτότητα ή «κοινωνικό φύλο» και δεν γνωρίζουμε εάν πραγματικά οι έννοιες αυτές έγιναν κατανοητές, ή απλά μέσω των πολιτικών-νομοθετικών χειρισμών ουσιαστικά ισχυροποιήθηκαν οι πόλοι της εκκλησίας και της ακροδεξιάς. Είναι γεγονός πως τα τελευταία χρόνια το Κράτος έχει εντάξει το ζήτημα του «φύλου» στην ατζέντα του.

Σίγουρα, μια κυβέρνηση με το στελεχιακό δυναμικό του Σύριζα έχει τις δυνατότητες και την υποδομή για να αναδείξει ζητήματα «φύλου», αφού ανέκαθεν στους κόλπους του λειτουργούσαν ομάδες εργασίας με το συγκεκριμένο θέμα. Το 2017, μπορούμε να πούμε πως είναι για το «φύλο» και το Κράτος, μια σημαντική χρονιά. Και αυτό για­τί κατά τη σχολική περίοδο 2016-17, στα γυμνάσια υπήρξε για πρώτη φορά η ανάπτυξη θεματικής ενότητας με θέμα: «Έμφυλες Ταυτότητες», οι οποίες ξεσήκωσαν αντιδράσεις στους κόλπους της εκκλησίας και σε άλλους συντηρητικούς κύκλους. Για τους δικούς της λόγους, την αντίθεσή της στη συγκεκριμένη θεματική ενότητα είχε εκφράσει και η ΟΛΜΕ. Συνεπώς βρισκόμαστε σε μια χρονική περίοδο, όπου η έννοια του «φύλου» ενδιαφέρει αρκετά το Κράτος και συγκεκριμένα δυτικού τύπου κράτη, καθώς διαπιστώνουμε ότι και άλλα εκπαιδευτικά συστήματα (π.χ. στις ΗΠΑ) αλλά και τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης έχουν εντάξει το «φύλο» στις θεματικές τους, για την ακρίβεια, το «κοινωνικό φύλο». Και το όψιμο αυτό ενδιαφέρον, εντάσσεται ασφαλώς στη λογική τής εν τέλει παροχής «δικαιωμάτων» και «ελευθεριών», ως τις πλέον σύγχρονες μορφές εξαπάτησης των ανθρώπων που αποτελούν είτε «μειοψηφία» είτε κατέχουν «ειδικό βάρος». Συνέχεια

Προ του Νόμου

Προ του Νόμου στέκεται ένας θυρωρός. Σ’ αυτόν το θυρωρό έρχεται ένας άντρας απ’ την ύπαιθρο και παρακαλεί να του επιτραπεί η είσοδος στο Νόμο. Όμως ο θυρωρός λέγει ότι δεν μπορεί να του επιτρέψει τώρα τήν είσοδο. Ο άντρας συλλογίζεται κι έπειτα ρωτάει αν θα μπορέσει νά μπει αργότερα. «Μπορεί», λέγει ό θυρωρός, «τώρα όμως όχι».

Επειδή η πόρτα του Νόμου μένει όπως πάντα ανοιχτή κι ο θυρωρός παραμερίζει στην άκρη, σκύβει ο άντρας για να ιδεί ανάμεσα απ’ την πόρτα στο εσωτερικό. Καθώς το αντιλαμβάνεται αυτό, ο θυρωρός, γελάει λέγοντας: «Αφού σε τραβάει τόσο, δοκίμασε, λοιπόν, να μπεις παρά την απαγόρευσή μου. Όμως πρόσεξε: είμαι δυνατός. Κι είμαι μόνο ο κατώτατος θυρωρός. Από αίθουσα σε αίθουσα όμως στέκονται θυρωροί, ο ένας δυνατότερος, απ’ τον άλλον. Ακόμα και την θέα τού τρίτου δέν μπορώ μήτ’ εγώ να την υποφέρω». Συνέχεια

Οι «επαναστατικές γραφές» και οι «γραμματικοί» αυτών

Κριτσανίζοντας, χθες βράδυ, το ταπεινό μου τυράκι, στη σκιώδη τρύπα μου μονάχος, ως άλλος φασή-στας (στη «φάση» μου, δηλαδή, όπως τόσο εύστοχα είχε διατυπώσει ο μακαρίτης Άκης Πάνου), σκεφτόμουν τι θα μού ομολογούσε ένας «φωτισμένος» κινηματίας, αν πάθαινε ξαφνικά οξεία κρίση ειλικρίνειας. Σας παραθέτω τις ακατέργαστες σκέψεις μου, ευχαρίστως.

Α, όλα κι όλα. Αν το ’χει «πει» ο Μπακούνιν, δεν σηκώνω κουβέντα. Αν το έχει γράψει ο άνθρωπος, δηλαδή. Αυτό εννοώ. Ποιός είσαι τώρα εσύ, που τολμάς να διαφωνήσεις; Εμείς κάνουμε ό,τι γράφει ο Μπακούνιν, άντε κι ο Κροπότκιν, άντε και μερικοί ακόμη «ευαγγελιστές» του αναρχισμού. Πέραν τούτου, όμως, ουδέν. Είναι ζήτημα ταυτολογίας, Πόντικά μου, αν θέλεις να λέγεσαι «αναρχικός» ακολουθείς τις «γραφές». Οφείλεις να παπαγαλίζεις θεωρίες και να αντιγράφεις τυφλοσούρτη πρακτικές, ασχέτως αν εκφράστηκαν με βάση μια πραγματικότητα, ένα κοινωνικό γίγνεσθαι, που πόρρω απέχει από τις αντίστοιχες σημερινές. Αυτό είναι το σωστό. Συνέχεια

Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ. Η ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΕΙΝΑΙ ΕΒΡΑΪΚΗ; (Μέρος 2ο)

Οι τεταμένες και συχνά εχθρικές σχέσεις μεταξύ της ελληνικής και εβραϊκής κοινότητας της Θεσσαλονίκης εντείνονταν πολλές φορές από περιστατικά όπου εμπλέκονταν μέλη και των δύο κοινοτήτων. Τα οικονομικά κίνητρα συγχρονίζονταν πολλές φορές με πολιτικές επιδιώξεις σε μια περίοδο έντονων ανακατατάξεων ως προς τη νομή της εθνικής και κρατικής εξουσίας. Είναι δεδομένο, λοιπόν, ότι η πλειονότητα των εβραίων αντιμετώπιζε αρνητικά την προσάρτηση της πόλης, το 1912, στο ελληνικό κράτος. Αυτή τους η στάση οφειλόταν στο ότι η Θεσσαλονίκη, κατά τη περίοδο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, αποτελούσε μια πολυπολιτισμική πόλη, με έντονο εμπορικό χαρακτήρα και το λιμάνι της αποτελούσε πύλη για τα βαλκάνια και την Ευρώπη, πέραν των προνομίων που μέλη της εβραϊκής κοινότητας απολάμβαναν. Η δυναμική του συγκεκριμένου λιμανιού θα μειωνόταν, αφού λίγα χιλιόμετρα βορειότερα θα υπήρχαν σύνορα και συνεπώς οι μεταφορές προς τη βαλκανική χερσόνησο δεν θα είχαν την ίδια αμεσότητα προς τη βαλκανική ενδοχώρα.

Οι προβληματισμοί της εβραϊκής κοινότητας δεν εντάσσονταν μόνο στο οικονομικό σκέλος αλλά και στο πολιτικό. Εντός της κοινότητας υπήρχαν, από τις αρχές του 20ου αι., τρεις κύριες τάσεις: οι σιωνιστές, οι αφομοιωτικοί, οι οποίοι πίστευαν ότι πρέπει να ενσωματώνονται στη κυρίαρχη εξουσία και να μην λειτουργούν διακριτά ή ανταγωνιστικά. Γι’ αυτό το λόγο συμμετείχαν ενεργά στο κίνημα των νεοτούρκων στη Θεσσαλονίκη. Οι σοσιαλιστές αποτελούσαν τη τρίτη τάση και θεωρούσαν ότι το εθνικό ζήτημα στα Βαλκάνια όφειλε να υποταχθεί στη προοπτική της σοσιαλιστικής αναδιάρθρωσης της οθωμανικής κοινωνίας. Συνέχεια

Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ. Η ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΕΙΝΑΙ ΕΒΡΑΪΚΗ; (Μέρος 1ο)

Εξ αρχής δηλώνουμε ότι ο τίτλος είναι παραπλανητικός. Κατ’ αρχήν, διότι, μπορεί να ερμηνευθεί ποικιλοτρόπως και ως προς το πρώτο αλλά και ως προς το δεύτερο μέρος του. Στο πρώτο προσδίδεται μια θέση, αμετακίνητη, η οποία επ’ ουδενί αποτελεί άποψη μας και στο δεύτερο μέρος το ερώτημα, εάν ετύχαινε απαντήσεως, θα είχε βάση πριν από 100 χρόνια. Αλλά και πάλι, μπορούμε να εθνο/θρησκευο προσδιορίζουμε εδάφη; Σε κάθε περίπτωση το «είναι» ουσιαστικά, θέλει να προσδιορίσει την κυρίαρχη παρουσία μιας εθνοτικής ομάδας σε μια συγκεκριμένη γεωγραφική περιοχή, που συχνά, συγχρονίζεται και συνταυτίζεται με την επ’ αυτής ασκούμενη δύναμη επιβολής. Για να το θέσουμε, διαφορετικά, το τί «είναι» η κάθε περιοχή εξαρτάται από την εκάστοτε εξουσία. Οι περιοχές από μόνες τους περιλαμβάνουν ανθρώπους, λαγκάδια και βουνά. Στο παρόν σημείωμα, θα ασχοληθούμε αποκλειστικά με τη παρουσία μιας πολυπληθούς κοινότητας στην περιοχή της Θεσσαλονίκης για αρκετούς αιώνες, της εβραϊκής, επειδή η μελέτη της πλήρους πορείας και εξέλιξης της συγκεκριμένης κοινότητας μας προσφέρει πολλά στοιχεία για αρκετούς τομείς της ιστορίας, όπως τους λόγους δια των οποίων έγινε η πολυπληθέστερη εθνοθρησκευτική κοινότητα στη Θεσσαλονίκη, τις εντάσεις με άλλες θρησκευτικές και εθνικές κοινότητες, την εξαφάνισή της το 1943. Συνέχεια