«ΗΜΙΕΛΕΥΘΕΡΗ ΔΙΑΒΙΩΣΗ» ΣΤΙΣ ΦΥΛΑΚΕΣ ΚΑΙ Ο ΑΡΙΣΤΕΡΟΣ ΦΕΡΕΤΖΕΣ ΤΩΝ «ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ»…

Σύμφωνα με δηλώσεις του γ.γ. Αντεγκληματικής Πολιτικής του υπουργείου Δικαιοσύνης Ευτύχη Φυτράκη στην εφημερίδα Καθημερινή, πρόκειται για ενεργοποίηση του υφιστάμενου ήδη από το 1989 νομοθετικού πλαισίου, που προβλέπει τη δυνατότητα «ημιελεύθερης διαβίωσης» για κρατούμενους που πληρούν συγκεκριμένες προϋποθέσεις: «Με την ημιελεύθερη διαβίωση μειώνονται οι συνέπειες του εγκλεισμού και ιδίως ο ιδρυματισμός», ενώ ο ίδιος πρόσθεσε ότι η χαρακτηριζόμενη ημιελεύθερη διαβίωση συνδυάζει, καλύτερα από την υφ’ όρον απόλυση, την ανάγκη της προστασίας της κοινωνίας με τις απαιτήσεις της επανένταξης. Επίσης διευκρίνησε ότι η εκκίνηση των διαδικασιών θα γίνει στο πλαίσιο της ενίσχυσης των εναλλακτικών μορφών έκτισης ποινών δηλαδή, «η εφαρμογή της ημιελεύθερης διαβίωσης που προβλέπεται νομοθετικά εδώ και πάνω από 25 χρόνια, θα συνοδευτεί από τα κατάλληλα θεσμικά και οργανωτικά μέτρα, ώστε να εξασφαλιστεί η επιτυχία του θεσμού, αλλά και να κερδηθεί η εμπιστοσύνη της κοινωνίας».

Ο χώρος (130 τμ) στον οποίο θα εγκλειστούν πιλοτικά δέκα κρατούμενοι, που θα πληρούν τις προϋποθέσεις του σωφρονιστικού κώδικα όπως αναμορφώθηκε με τον ν. 2776/1999, πρόκειται για ένα οίκημα εν αχρηστία, έξω από τις φυλακές Κορυδαλλού όπου διέμενε ο εκάστοτε διοικητής των φυλακών. Συνέχεια

Νατούφιοι: μια συζήτηση για την αληθινή φύση του ανθρώπου

Όπως κι αν καταπιαστούμε με το ζήτημα της ελευθερίας, τίθεται πάντοτε το ερώτημα: ποια είναι πραγματικά η φύση του ανθρώπου; Είναι στη φύση μας να ζούμε διαμοιρασμένοι σε μικρά πολιτισμικά «κλουβιά», που μας διασπούν την προσοχή και μας φυλακίζουν σε αυταπάτες; Είναι στην φύση μας να θέλουμε να κερδίζουμε περισσότερα, να μην εμπιστευόμαστε; Είναι στη φύση μας, τελικά, να θέλουμε ο ένας να βλάψουμε τον άλλον ή να του επιβληθούμε;

Τόσο βαθιά που είμαστε οι περισσότεροι βουτηγμένοι στον πολιτισμό, αδυνατούμε να διακρίνουμε ποια είναι τα φυσικά μας χαρακτηριστικά, ποιος είναι ο φυσικός τρόπος θέασης του κόσμου, ποια είναι τα στοιχεία εκείνα που φέρουμε, επειδή γεννηθήκαμε άνθρωποι. Το ζήτημα της ελευθερίας είναι τόσο ζωτικό, όσο το να ορίσουμε αυτή τη φύση. Ο άνθρωπος γεννήθηκε, για να είναι ελεύθερος. Κι όμως, κατάφερε να το ξεχάσει. Πόσοι σήμερα θέτουν ως υπέρτατο φυσικό τους στοιχείο την ελευθερία; Κι αν θέτουμε, όμως, αυτό το ζήτημα, πολλοί θα ισχυριστούν ότι είναι ουτοπικό. Συνέχεια

Η τεχνική του να σκοτώνεις…

Η χρήση τόσο εξειδικευμένων όσο και «αόρατων» όπλων είναι κομμάτι της επίσημα καταγεγραμμένης ιστορίας, της επιβολής και του θανάτου. Ενάντια σε «αντίπαλα» στρατεύματα ή απέναντι σε μεγάλα πληθυσμιακά κομμάτια, αποτελούν από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, μια φρικιαστική πραγματικότητα.

Εδώ, θα πρέπει να σημειωθεί, πως η χρήση τέτοιων όπλων γίνεται συνήθως από «ειδικά τμήματα» του εκάστοτε στρατεύματος, με τις ευλογίες και την καθοδήγηση φυσικά της ηγεσίας. Αυτό βέβαια δεν «δικαιολογεί» τους στρατιώτες που δεν συμμετέχουν σε αυτά τα «ειδικά» τμήματα, επαγγελματίες ή μή, οι οποίοι έχουν τις δικές τους ευθύνες, πάντα αντιμέτωποι με τις επιλογές τους και που σε πολλές περιπτώσεις έχουν πραγματοποιήσει σφαγές, με πιο μη εξειδικευμένα και «ορατά» όπλα…

Το 701 (Παλαιά Χρονολογία) ο Ασσυριακός στρατός αποσύρεται από την πολιορκία της Ιερουσαλήμ, όταν ο στρατός τους «μολύνεται από μια επιδημία που αποδεκάτισε γύρω στις 185.000 στρατιώτες». Τον 6ο και τον 7ο αιώνα, οι ίδιοι συνήθιζαν να μολύνουν «συστηματικά» τα πηγάδια των αντιπάλων. Συνέχεια

Εγκληματοποίηση και ποινικοποίηση

Δεν είναι λίγες οι φορές που γίνεται λόγος σχετικά με την εγκληματικοποίηση ή την ποινικοποίηση των αναρχικών απόψεων και πρακτικών. Χρειάζεται να προσπαθήσουμε να εξετάσουμε, όσο γίνεται πιο περιεκτικά, τα όσα σχετίζονται με αυτό το ζήτημα. Κι αυτό γιατί πολλές φορές εκείνο που συνήθως προβάλλεται δεν είναι πραγματικό, ενώ υπάρχουν ορισμένες σημαντικές πτυχές, οι οποίες -εννοείται- πως είναι λειτουργικό να εξεταστούν.

Κατ’ αρχήν υπάρχει ένα θεμελιακό ζήτημα που δεν θα πρέπει να μας διαφεύγει ούτε στιγμή κι αυτό αφορά την ουσία των αναρχικών απόψεων, θεωρήσεων και πρακτικών οι οποίες αποσκοπούν και κατευθύνονται μόνιμα στην καταστροφή του κράτους και κάθε μορφής εξουσίας.

Το επόμενο σημείο που θα πρέπει, επίσης, να λάβουμε υπ’ όψη μας είναι πως απέναντι στο διαρκή και μακραίωνα αγώνα των ανθρώπων για την απελευθέρωσή τους, έχει αποδειχτεί πως η συγκροτημένη σε κράτος εξουσία (και τα άτομα που την απαρτίζουν και την εκφράζουν), μέσα από την πολύπλευρη βία της, επιβάλλει, διατηρεί και υπερασπίζεται την ύπαρξή της, αλλά και τις συνθήκες υποταγής των ανθρώπων και των κοινωνιών. Συνέχεια

Η συζήτηση της 6ης Απριλίου

Την Πέμπτη 6 Απριλίου πραγματοποιήθηκε στον χώρο της Αναρχικής Αρχειοθήκης  η δεύτερη συζήτηση της Α΄ περιόδου του 5ου Κύκλου συζητήσεων.

Το θέμα της συζήτησης ήταν: Κίνημα και Κόμμα, Ιδεολογία, Πειθαρχία, Προπαγάνδα

Κατά την διάρκεια της συζήτησης κατετέθησαν και ανταλλάχθηκαν απόψεις σχετικά με το υπό συζήτηση θέμα.

Η συζήτηση άρχισε στις 18:30 μμ και έληξε μετά τις 22:30. Συνέχεια

Οι Καθαριστές

Στις 10 Φεβρουαρίου μέρος του πληρώματος του αεροπλανοφόρου USS George Bush, είχε καθαρίσει την παραλία του Σταυρού στα Χανιά. Μάλιστα τότε είχαν δηλώσει ότι, ήταν μια ευκαιρία να προσφέρουν στην τοπική κοινωνία βοηθώντας στη διατήρηση του περιβάλλοντος και δίνοντας ένα χέρι βοηθείας στη δουλειά που κάνουν οι τοπικές αρχές. Είναι συνήθης πρακτική των ΗΠΑ, όπου έχουν βάσεις να επιζητούν μια διασύνδεση με τις τοπικές κοινωνίες, προχωρώντας σε δράσεις με επικοινωνιακό αντίκτυπο. Τα περιττώματα, όμως δυστυχώς, επί πλέουν ή μυρίζουν, δύσκολα κρύβονται. Συνέχεια

Τι εστίν αλήθεια;

Για ν’ ανεβείς στον ουρανό
Χρει-ά-ζο-νται
δυο φτερά,
ένα βιολί
και κάτι πράγματα
που δε μετριούνται, που δεν έχουν όνομα,
πιστοποιητικά ματιού που πάει μακριά και αργά,
επιγραφή στα νύχια της αμυγδαλιάς,
τίτλοι της πρωινής χλόης.
Πάμπλο Νερούδα από τη συλλογή Εστραβαγάριο

Το ερώτημα αυτό απασχόλησε τον Πιλάτο, όταν βρέθηκε αντιμέτωπος με την τελική απόφαση για την καταδίκη ή απαλλαγή του Ιησού. Το βασικό ερώτημα που μπορεί να απασχολεί τον καθένα για διαφορετικούς λόγους, όταν βρίσκεται μπροστά σε μεγάλες αποφάσεις. Ο Πιλάτος έχει πολλές ιδιαιτερότητες. Είναι ο επίτροπος που πήρε την τελική απόφαση για έναν θεάνθρωπο. Αυτός που έδωσε την τελευταία πινελιά στο δράμα και του έδωσε ιστορική διάσταση. Η παρουσία του Πιλάτου στην αφήγηση των Ευαγγελίων τοποθετεί τη σταύρωση στον ρου της ιστορίας. Όμως για ποιο λόγο προτιμάται ο Πιλάτος κι όχι ο Καίσαρας;

Ο Πιλάτος έχει τη δυνατότητα να μετατραπεί σε δραματικό πρόσωπο. Παρουσιάζεται με όλες τις ψυχολογικές του μεταπτώσεις. Γίνεται σχεδόν λογοτεχνικός ήρωας. Συνδέει την ιστορία με τη λογοτεχνία. Είναι κάποιος που γνωρίζουμε κυρίως χάρη στα Ευαγγέλια. Αντιθέτως, ο Καίσαρας Τιβέριος δεν μας είναι γνωστός από τις ευαγγελικές αφηγήσεις, πατάει με τα δυο πόδια γερά στην ιστορία και με αυτή τη λογική δεν μπορείς εύκολα να τον δραματοποιήσεις. Ανήκει στα ιστορικά πρόσωπα, που δε θα μπορούσαν να στιγματιστούν, εντασσόμενοι σε αυτούς που καταδίκασαν τον Ιησού. Άλλωστε, ο Πιλάτος αντιμετώπιζε προβλήματα με τους εβραίους, εξ αιτίας της περιφρονητικής και καταπιεστικής του στάσης προς τη θρησκεία τους. Συνέχεια

Η ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΕΘΝΟΣΩΤΗΡΙΟΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ, ΤΟ ΜΥΣΤΡΙ ΚΑΙ ΤΟ «ΜΕΓΑΛΟ» ΔΑΝΕΙΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΤΡΑΠΕΖΑ…

Ο μεγάλος κομμουνιστής ηγέτης Τσίπρας ακάματος με ένα ψαλίδι στο χέρι έχει ξεκινήσει ένα πυρετώδη αγώνα δρόμου, σαλπίζει για τις «ημέρες της ανάπτυξης», που ήρθαν και ακόμη περισσότερο για εκείνες που έρχονται (τρομάρα του…) μ’ ένα ψαλίδι στο χέρι. Ο Ψαλιδοχέρης κομμουνιστής πρωθυπουργός κόβει την μια «κορδέλα» μετά την άλλη εγκαινιάζοντας μικρά και μεγάλα έργα, βασικά για την ώρα αυτοκινητόδρομους, ενώ ετοιμάζεται να «ψαλιδίσει» σε πολλές ακόμη περιφέρειες.

Ο Ψαλιδοχέρης πρωθυπουργός κλείνει τα στόματα των ασεβών, των μνησίκακων, και των μικρόψυχων που το μόνο που βλέπουν είναι τα συσσίτια στα σχολεία, το πλήθος των ανθρώπων που ψάχνουν στα σκουπίδια, την «σφαγή» των συνταξιούχων και την τεράστια ανέχεια που αφορά ολοένα και περισσότερους ανθρώπους.

Αυτά, όμως, είναι ψιλά γράμματα. Για όλα αυτά ευθύνονται οι «φαύλες» προηγούμενες κυβερνήσεις (κάτι μας θυμίζει αυτό, κάτι μας θυμίζει…). Συνέχεια

ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΝΕΚΡΟΣ ΔΙΑΔΗΛΩΤΗΣ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΒΙΑΙΩΝ ΑΝΤΙΚΑΘΕΣΤΩΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΩΝ ΣΤΗΝ ΒΕΝΕΖΟΥΕΛΑ

Συνεχίζονται οι ιδιαίτερα βίαιες συγκρούσεις σε διάφορες πόλεις της Βενεζουέλας, όπως το Καράκας, η Βαλένσια, το Σαν Κριστομπάλ και το Μπαρκισιμέντο ενάντια στο καθεστώς Μαδούρο. Ένας 19χρονος φοιτητής ο Ντανιέλ Κελίς είναι ο δεύτερος νεκρός από σφαίρα αστυνομικού. Ο νεαρός δέχθηκε σφαίρα αστυνομικού σε διαδήλωση στην πόλη Βαλένσια τα ξημερώματα της Τρίτης, όταν κατασταλτικές δυνάμεις επιχειρούσαν να διαλύσουν οδοφράγματα που υπερασπίζονταν με σθένος οι αντικυβερνητικοί διαδηλωτές. Συνέχεια

ΥΠΟ ΣΥΝΕΧΗ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΟΙ «ΣΥΝΟΜΩΤΕΣ» ΤΟΥ ΚΚΕ. ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΦΩΣ ΣΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ…

«Γύρεψα θάλαμο του ΟΤΕ να σε ειδοποιήσω,
όμως δεν πρόλαβα ποτέ και όλα με πήγαν πίσω.
Τώρα χωρίς πληροφορία στην ζωή σου
στα προηγούμενα τα λόγια μου βασίσου.
Βρήκα τον θάλαμο αργά, τα σύρματα κομμένα,
τα ακουστικά του σιωπηλά, είναι αργά για εμένα».

Ένα μεγάλα ερώτημα συνεχίζει να βασανίζει, έστω να προβληματίζει για να μην είμαστε υπερβολικοί, πλήθος αγωνιζόμενων και όχι μόνο ανθρώπων. Ποιος παρακολουθεί με τέτοια επιμονή το τηλεφωνικό κέντρο της έδρας του ΚΚΕ που ως γνωστόν βρίσκεται στον Περισσό; Ξένες ή ντόπιες μυστικές υπηρεσίες ή μήπως από κοινού; Τί φοβάται η κομμουνιστική κυβέρνηση Τσίπρα από τα «συντρόφια» του καπετάν Κουτσούμπα;

«Πριν ακόμα ολοκληρωθούν οι έρευνες από τις αρμόδιες αρχές για την υπόθεση των τηλεφωνικών συνακροάσεων, που είχε καταγγείλει το ΚΚΕ την 1/12/2016, σήμερα (5/4/2017), παρατηρήθηκαν νέες επανειλημμένες οχλήσεις στο τηλεφωνικό κέντρο της έδρας της ΚΕ, που αφορούν συνακροάσεις με τρίτους, μεταξύ των οποίων τα τηλεφωνικά κέντρα της ΝΔ και της Ένωσης Κεντρώων», αναφέρει ανακοίνωση του ΚΚΕ, το οποίο καταγγέλλει σε αυστηρούς τόνους το νέο αυτό ανησυχητικό γεγονός και τονίζει την «απαράδεκτη καθυστέρηση -επί 4 και πλέον μήνες- της έκδοσης πορίσματος για την προηγούμενη καταγγελία» του. Συνέχεια

ΜΑΚΕΛΕΙΟ ΣΕ ΔΥΟ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΕΣ ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ ΣΤΗΝ ΑΙΓΥΠΤΟ

Οι επιθέσεις από βομβιστές αυτοκτονίας έγιναν η πρώτη στον προαύλιο χώρο Ναού στην Αλεξάνδρεια και η δεύτερη στον Ναό του Αγίου Γεωργίου της Τάντας, βόρεια του Καΐρου. Σ’ αυτές τις επιθέσεις σκοτώθηκαν 47 άνθρωποι και τραυματίσθηκαν 155. Τα κτήνη του ISIS ανέλαβαν την ευθύνη για το αιματοκύλισμα στις δυο χριστιανικές εκκλησίες Κοπτών, ανακοινώνοντας, με καμάρι, τα ονόματα των δύο αυτόχειρων δολοφόνων.

Οι πράξεις αυτές έχουν άμεση σύνδεση με τα όσα εκτυλίσσονται στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής. Οι δυνάμεις της κυριαρχίας συνεχώς τροποποιούν τους σχεδιασμούς τους. Οι διαπραγματεύσεις γίνονται μέσω των διαφόρων φανερών και μυστικών συναντήσεων, αλλά και με τις δολοφονικές επιθέσεις κατά αμάχων (Αγγλία, Ρωσία, Σουηδία, Αίγυπτος) οι οποίες, επίσης αποτελούν διαπραγματευτικά Συνέχεια

Η «ΙΣΟΡΡΟΠΙΑ» ΤΗΣ …ΑΝΙΣΟΡΡΟΠΗΣ «ΣΥΜΦΩΝΙΑΣ»: Η ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΚΑΙ Ο ΑΠΟΛΥΤΟΣ ΚΥΝΙΣΜΟΣ…

Το θράσος, ο απόλυτος κομμουνιστικός κυνισμός, η κρατική προπαγάνδα, η υπεροψία της κομμουνιστικής εξουσίας σε όλο τους το μεγαλείο και η πλήρης ουσιαστική συναίνεση της «αντιπολίτευσης» χαρακτηρίζουν εν πολλοίς το «νέο επεισόδιο» της «περήφανης» κομμουνιστικής διαπραγμάτευσης με τους «θεσμούς».

Ο ωμός κομμουνιστικός αμοραλισμός

Δήλωσε ο κομμουνιστής υπουργός οικονομικών Τσακαλώτος μεταξύ άλλων:

«Όπως σε όλες τις συμφωνίες υπάρχουν κάποια πράγματα τα οποία μας ικανοποιούν και άλλα που δεν μας ικανοποιούν. Είναι στη φύση μίας συμφωνίας να περιέχει και συμβιβασμούς αλλά και πράγματα που στενοχωρούν τον ελληνικό λαό. Νομίζω όμως ότι η συμφωνία στα μεγάλα ζητήματα είναι για τα μέτρα και τα αντιμέτρα. Όπως ακούσατε και από τον πρόεδρο του EG θα υπάρξουν:
Θετικά μέτρα, 1% 2019 και 1% 2020 και μέτρα πιο περιοριστικά για τις συντάξεις 1 % το 2019 και 1% για τη φορολογία το 2020. Η συμφωνία είναι ότι τα περιοριστικά θα νομοθετηθούν τις επόμενες εβδομάδες και τα θετικά θα νομοθετηθούν επίσης τώρα και θα εφαρμοστούν εάν είμαστε εντός των στόχων
».

Συνέχεια

Παρισινή Κομμούνα 1871 (Μέρος Β΄)

Το πα­νη­γύ­ρι των κα­τα­πιε­σμέ­νων

Α­πό πολ­λές α­πό­ψεις, έ­να α­πό τα πιο ε­ντυ­πω­σια­κά ση­μεία της Κομ­μού­νας εί­ναι η εύ­θυ­μη, πα­νη­γυ­ρι­κή και ε­ορ­τα­στι­κή πλευ­ρά του Πα­ρι­σιού. Κα­τά τη διάρ­κεια της Κομ­μού­νας δη­μιουρ­γού­νται θε­α­τρι­κές ο­μά­δες, λέ­σχες, λο­γο­τε­χνι­κοί ό­μι­λοι κ.τ.λ., ε­νώ δη­μιουρ­γεί­ται «η Έ­νω­ση Καλ­λι­τε­χνών με πρό­ταγ­μα το ό­τι «η αν­θρώ­πι­νη σκέ­ψη εκ­φρα­σμέ­νη μέ­σα α­πό την καλ­λι­τε­χνι­κή πα­ρα­γω­γή συμ­βά­λει δυ­να­μι­κά στην κοι­νω­νι­κή ε­πα­νά­στα­ση». «Το Πα­ρί­σι ε­κεί­νο τον και­ρό εί­ναι γιορ­τή. Συ­ναυ­λί­ες με ά­πει­ρο πλή­θος δί­νο­νται στον Κε­ρα­μι­κό, ρε­σι­τάλ στη Γαλ­λι­κή Κω­μω­δί­α, θε­ά­μα­τα στους δρό­μους…»

Η α­τμό­σφαι­ρα μέ­σα στην πό­λη δεν εί­ναι αυ­τή που θα θύ­μι­ζε μια πό­λη σε πό­λε­μο, αλ­λά α­κρι­βώς το α­ντί­θε­το. Ό­μως αυ­τό γρή­γο­ρα άλ­λα­ξε. Οι κη­δεί­ες ε­ξε­γερ­μέ­νων κομ­μου­νά­ρων ή των με­λών της ε­θνο­φρου­ράς με­τα­τρέ­πο­νται σε τε­ρά­στιες πο­μπές που δια­σχί­ζουν την πό­λη. Πραγ­μα­το­ποιού­νται δη­μό­σιες «τε­λε­τουρ­γί­ες» ό­πως το κά­ψι­μο της γκι­λο­τί­νας και το γκρέ­μι­σμα της στή­λης του Vendome, η ο­ποί­α συμ­βό­λι­ζε την αυ­το­κρα­το­ρί­α. Ο εν­θου­σια­σμός ε­πι­κρα­τεί απ’ ά­κρη σ’ ά­κρη στην πό­λη. Α­κό­μα και την η­μέ­ρα ό­που οι δυ­νά­μεις των Βερ­σαλ­λιών ει­σέ­βαλ­λαν στο Πα­ρί­σι, στις 21 Μα­ΐ­ου, πο­λύς κό­σμος βρι­σκό­ταν στους κή­πους Tuileries, α­κού­γο­ντας συ­ναυ­λί­ες μου­σι­κής που πραγ­μα­το­ποιού­νταν για φι­λαν­θρω­πι­κούς σκο­πούς. Συνέχεια

Παρισινή Κομμούνα 1871 (Μέρος Α΄)

«…το Πα­ρί­σι εί­χε με­τα­τρα­πεί ξαφ­νι­κά σε Καύ­κα­σο: σε κά­θε δρό­μο, σχε­δόν πα­ντού, υ­ψώ­νο­νταν ο­δο­φράγ­μα­τα, βου­νά ο­λό­κλη­ρα ως τις σκε­πές. Πά­νω στα ο­δο­φράγ­μα­τα, α­νά­με­σα στις πέ­τρες και τα σα­ρα­βα­λια­σμέ­να έ­πι­πλα, σαν τους Γε­ωρ­για­νούς μέ­σα στα διά­σε­λά τους, ερ­γά­τες που φο­ρού­σαν παρ­δα­λές μπλού­ζες, μπα­ρου­το­κα­πνι­σμέ­νοι, ο­πλι­σμέ­νοι ως τα δό­ντια, χο­ντρο­μπα­κά­λη­δες, με τα πρό­σω­πα α­πο­χαυ­νω­μέ­να α­πό τον τρό­μο, κοί­τα­ζαν φο­βι­σμέ­να α­πό τα πα­ρά­θυ­ρα… Ε­ξα­φα­νί­στη­καν ό­λοι οι γε­ρο­φα­ντα­σμέ­νοι, ό­λοι οι α­παί­σιοι δαν­δή­δες με το λορ­νιόν και το λε­πτό μπα­στου­νά­κι και, στη θέ­ση τους ερ­γά­τες που κρά­δαι­ναν κόκ­κι­νες ση­μαί­ες, τρα­γου­δού­σαν στρα­τιω­τι­κά τρα­γού­δια, με­θυ­σμέ­νοι α­πό τη νί­κη τους…

Ή­ταν μια γιορ­τή χω­ρίς αρ­χή, μή­τε τέ­λος. Έ­βλε­πα ό­λο τον κό­σμο, και δεν έ­βλε­πα κα­νέ­να, για­τί το κά­θε ά­το­μο χα­νό­ταν μέ­σα στο ί­διο ά­πει­ρο, πε­ρι­πλα­νώ­με­νο πλή­θος. Μι­λού­σα σε ό­λο τον κό­σμο, χω­ρίς να θυ­μά­μαι τα λό­για μου, ού­τε τα λό­για των άλ­λων… Άλ­λω­στε αυ­τόν τον γε­νι­κό πυ­ρε­τό τον συ­ντη­ρού­σαν και τον φού­ντω­ναν οι ει­δή­σεις που έ­φτα­ναν α­πό τα άλ­λα μέ­ρη της Ευ­ρώ­πης…Το α­πί­στευ­το εί­χε γί­νει συ­νη­θι­σμέ­νο, και το πι­θα­νόν και το σύ­νη­θες πα­ρά­λο­γα…»

Στις αρχές του 1871 η Γαλ­λί­α υπογράψει ανακωχή με τους Πρώσους. Ο ε­πι­κε­φα­λής της ε­θνι­κής κυ­βέρ­νη­σης Adolphe Thiers (Αδόλφος Θιέρσος), εί­ναι αυ­τός που συ­ζη­τά και δια­πραγ­μα­τεύ­ε­ται τους ό­ρους της «ει­ρή­νης». Με­τά α­πό αυ­τό, α­ντι­με­τω­πί­ζει το πρό­βλη­μα του να α­να­κτή­σει τον έ­λεγ­χο του Πα­ρι­σιού και να πεί­σει την πό­λη ό­τι ο πό­λε­μος με την Πρω­σί­α έ­χει λή­ξει, κα­θώς και να α­φο­πλί­σει την Ε­θνο­φρου­ρά. Στον Thiers έ­χουν α­πο­μεί­νει μό­νο 12 χι­λιά­δες τα­κτι­κοί στρα­τιώ­τες με­τά την συν­θή­κη ει­ρή­νης, τους ο­ποί­ους πρέ­πει να α­ντι­πα­ρα­τά­ξει α­πέ­να­ντι σε ε­κα­το­ντά­δες χι­λιά­δες ε­θνο­φρου­ρούς.

Δεν έ­χει χρό­νο. Η πλειο­ψη­φί­α της Ε­θνο­συ­νέ­λευ­σης με­τα­φέ­ρε­ται α­πό το Bordeaux ό­που πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­καν οι πρώ­τες συ­νε­λεύ­σεις της, στις Βερ­σαλ­λί­ες, κο­ντά στο Πα­ρί­σι.

Οι Πρώ­σοι έ­χουν κα­τα­λά­βει την Βό­ρεια Γαλ­λί­α, ως εγ­γύ­η­ση και δι­κλεί­δα α­σφα­λεί­ας για την πο­λε­μι­κή α­πο­ζη­μί­ω­ση, που εί­χε συμ­φω­νή­σει να πλη­ρώ­σει η Γαλ­λί­α στα πλαί­σια της συν­θή­κης ει­ρή­νης. Για να μπο­ρέ­σει να πλη­ρώ­σει τις πρώ­τες δό­σεις αυ­τής της α­πο­ζη­μί­ω­σης και να ε­ξα­σφα­λί­σει την εκ­κέ­νω­ση της Βό­ρειας Γαλ­λί­ας α­πό τα Πρω­σι­κά στρα­τεύ­μα­τα, η γαλ­λι­κή κυ­βέρ­νη­ση πρέ­πει να δα­νει­στεί. Δά­νεια και νέ­οι φό­ροι θα μπο­ρού­σαν να ε­ξα­σφα­λι­στούν μό­νο αν ο κό­σμος α­πο­κτού­σε «ε­μπι­στο­σύ­νη» και σι­γου­ριά στην κυ­βέρ­νη­ση. Αυ­τό ή­ταν και το βα­σι­κό πρό­βλη­μα του Thi­ers, η α­νά­κτη­ση της ε­μπι­στο­σύ­νης α­πό τους αν­θρώ­πους. Θα έ­πρε­πε να α­πο­κα­τα­στα­θεί η τά­ξη, τα κα­τα­στή­μα­τα να ξα­να­νοί­ξουν, η ε­μπο­ρι­κο-οι­κο­νο­μι­κή ζω­ή και η κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα να ξα­να­βρεί τους «φυ­σιο­λο­γι­κούς» της ρυθ­μούς. Πά­νω, απ’ ό­λα, α­φού το Πα­ρί­σι ή­ταν η καρ­διά της Γαλ­λί­ας, θα έ­πρε­πε η ε­θνι­κή κυ­βέρ­νη­ση να το θέ­σει υ­πό τον πλή­ρη έ­λεγ­χό της.

Συνέχεια

Η κόκκινη βία, 1947-1950

ΕΝΟΧΕΣ ΣΙΩΠΕΣ, ΑΡΙΣΤΕΡΟΙ ΜΥΘΟΙ
Εκδ. Επίκεντρο
Πρώτη έκδοση, Θεσσαλονίκη 2015, σελίδες 332

Στο πρώτο κεφάλαιο με τον τίτλο Η περιοδολόγηση του Εμφυλίου πολέμου, ο συγγραφέας διευκρινίζει ορισμένες μεθοδολογικές και ερμηνευτικές πτυχές της προσέγγισής του, αναφερόμενος σε ορισμένα θεωρητικά ζητήματα που αφορούν την  έννοια της περιοδολόγησης, εξηγώντας ότι εκ μέρους του η περιοδολόγηση έγινε: «με βάση τα ομοειδή χαρακτηριστικά», που κρίνει «ότι διαθέτει η κάθε περίοδος, την πολλαπλότητα των συλλογικών υποκειμένων», καθώς «και την συνάρθρωση των διεθνών και περιφερειακών (βαλκανικών) εξελίξεων στην εσωτερική κατάσταση».

Στο σύντομο δεύτερο κεφάλαιο με τον τίτλο Εξοπλισμός και τροφοδοσία ΔΣΕ – Η συγκρότηση του Εθνικού Στρατού ο Σάκης Μουμτζής εξηγεί γιατί, κατά την γνώμη του, «η βοήθεια που παρείχαν οι σοσιαλιστικές δημοκρατίες, και κυρίως η Γιουγκοσλαβία στον ΔΣΕ γίνεται προσπάθεια να αμφισβητηθεί ως προς την έκτασή της και την ποιότητά της, και έτσι να υποβαθμιστεί ο ρόλος που αυτή διαδραμάτισε στην έναρξη του Εμφυλίου Πολέμου και, απεναντίας να αναδειχθούν ως γενεσιουργές αιτίες του, οι κοινωνικές αντιθέσεις που παρήχθησαν στην ελληνική κοινωνία κατά τη διάρκεια της κατοχής».

Συνέχεια

Η δεύτερη συζήτηση στην Αναρχική Αρχειοθήκη

Την Πέμπτη 6 Απριλίου θα πραγματοποιηθεί στον χώρο της Αναρχικής Αρχειοθήκης (οδός Σαριπόλου 8, δίπλα στο Αρχαιολογικό Μουσείο), η δεύτερη συζήτηση του 5ου Κύκλου.

Το θέμα της συζήτησης είναι: Κίνημα και Κόμμα, Ιδεολογία, Πειθαρχία, Προπαγάνδα
Συνέχεια

Μύθοι, θρησκείες και Εκκλησία

Η έλευση της άνοιξης συνδυάζεται θρησκευτικά με την μεγάλη περίοδο θρησκευτικής νηστείας και το Πάσχα των χριστιανών. Είναι γνωστό, ότι πάρα πολλά στοιχεία, γιορτές, τελετές, σύμβολα, νηστείες, μυστήρια και συμβολισμούς ο χριστιανισμός τα άντλησε από προηγούμενες θρησκείες. Αυτό μπορεί να ερμηνευθεί τόσο ως μια λογική συνέχεια της θρησκευτικότητας, αλλά ταυτόχρονα και ως μια κίνηση αποτελεσματικότερης διείσδυσης σε πληθυσμούς που ορίζονταν από το θρησκευτικό στοιχείο. Πρέπει, όμως, να επισημάνουμε εξ αρχής ότι μια από τις ουσιαστικές διαφορές του χριστιανισμού με προγενέστερες θρησκείες (π.χ. παγανιστικού χαρακτήρα) είναι ο τρόπος που ορίζει τη σχέση του ανθρώπου με τη φύση και το θείο, αφού αποδέχεται ένα υπερβατικό θεό που παρεμβαίνει αδιάκοπα στα ανθρώπινα και η αναζήτηση του δεν γίνεται στο απτό φυσικό περιβάλλον αλλά σε υπερβατικούς κόσμους.

Όμως οι ανθρώπινες κοινότητες ήταν ανέκαθεν θρησκευόμενες, άθρησκες ή άθεες; Οφείλουμε να πούμε ότι πολλές μελέτες και απόψεις αποτυπώνουν αντιθετικές καταστάσεις ως προς την ύπαρξη και την παρουσία της θρησκευτικότητας των ανθρώπων στις κοινότητες. Για παράδειγμα, ο Lubbock (1871), που είχε μελετήσει πρωτόγονες φυλές σε Αυστραλία και Γη του Πυρός, ισχυρίζεται ότι αρχικά η ανθρωπότητα ήταν άθεη. Και διακρίνει τα στάδια εξέλιξης της θρησκείας στα στάδια του φετιχισμού, τοτεμισμού, σαμανισμού και της ανθρωπόμορφης ειδωλολατρίας. Δηλώνει συγχρόνως την ύπαρξη λαών παντελώς άθεων, όπως οι Μελανήσιοι, οι Γιαγκάνοι της Γης του Πυρός, οι Κάφροι και οι Αρούντα της Αυστραλίας.

Συνέχεια

Οι αντισεξιστικές πολιτοφυλακές και η επαγρύπνηση του αντισεξιστικού κινήματος…

«Όποιος έχει αρχίδια ας τα κόψει»
«Μακριά τα βλέμματά σας από τα κορμιά μας».
Αντισεξιστικά συνθήματα σε τοίχους της Θεσσαλονίκης

Την «αντισεξιστική πρόταση» που ακολουθεί και ορισμένα αποσπάσματα της κινηματικής «συζήτησης», που ακολούθησε, τα αλιεύσαμε από το ιντυμίντια και θεωρήσαμε υποχρέωση και καθήκον μας να τα προβάλλουμε έχοντας την πλήρη επίγνωση της σοβαρότητας και της σπουδαιότητας όσων διαβάσαμε…

«Επικίνδυνοι άνδρες αναρχικοί και μια αντισεξιστική πρόταση

από @ 25/03/2017 1:53 μμ.

Για τις διάφορες macho-τραμπούκικες συμπεριφορές που συναντάμε ανά καιρούς από «συντρόφους»

Τα τελευταία χρόνια έχουμε γίνει μάρτυρες του γνωστού πρότυπου αναρχικού άνδρα manarchist. Έχουν γραφτεί πολλά κείμενα από αντισεξιστικές συλλογικότητες που θίγουν ζητήματα επιθετικότητας λεκτικής ή μη και παρουσιάζουν με σαφήνεια την εικόνα που παράγεται μαζικά στον αναρχικό χώρο. Ωστόσο αυτά τα κείμενα λίγες φορές έχουν πάρει μορφή στη καθημερινότητα εκεί που ζούμε δηλαδή, εκεί που τους έχουμε δίπλα μας. Ενώ έχουν βγει τόσα πολλά κείμενα δεν υπάρχει καμία διάθεση για συλλογικοποίηση του προβλήματος.

Πολύ πρακτικά προτείνω μια δημιουργία ομάδας περιφρούρησης από 4-5 άτομα σε κάθε πάρτυ γνωστό στο γυναικείο πληθυσμό που θα μας προστατεύει από επιθετικές συμπεριφορές όπως βλέμματα, χουφτώματα και χτυπήματα».

Συνέχεια

ΒΑΣΤΑ ΜΕ, ΝΑ ΣΕ ΒΑΣΤΩ, ΝΑ ΑΝΕΒΟΥΜΕ ΤΟ ΒΟΥΝΟ…

Όσο πλησιάζουμε στο περιβόητο «κλείσιμο» της αξιολόγησης τόσο περισσότερο αρχίζουν να αναζητούνται οι συμφωνίες για την διαχείρισή του ανάμεσα σε κυβέρνηση και αντιπολίτευση. Επειδή, ακριβώς σ’ αυτήν την κατεύθυνση στοχεύουν προσεγγίσεις όπως εκείνη των «σκληρών» Φίλη (είχε θέσει το θέμα στο Πολιτικό Συμβούλιο) και Σκουρλέτη που, επίσης, πρότεινε να ζητηθεί «συναίνεση» στην ψηφοφορία με την απαίτηση για αυξημένη πλειοψηφία 180 βουλευτών για να ψηφιστούν τα νέα μέτρα. Στο «παιχνίδι» αυτό μπαίνουν σταδιακά οι άπαντες. Ο Βορίδης προαναγγέλλει την ψήφιση των μεταρρυθμίσεων, που θα συμπεριληφθούν στην «συμφωνία», ενώ στο εσωτερικό του Συριζα διαφημίζουν την «μεγάλη ευκαιρία» για να κτιστούν χρήσιμες γέφυρες με τις «ευρύτερες δυνάμεις του κινούνται στον χώρο της Κεντροαριστεράς». Συνέχεια

ΚΥΚΛΟΦΟΡEI το φύλλο 170 της Μηνιαίας Πανελλαδικής Αναρχικής Εφημερίδας ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ

Από την Παρασκευή 31 Μαρτίου 2017, η μηνιαία αναρχική εφημερίδα ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ βρίσκεται σε περίπτερα της Αθήνας καθώς και στους χώρους διάθεσης του ημερήσιου και περιοδικού τύπου, στον υπόλοιπο ελλαδικό χώρο.

Ακολουθεί το προλογικό σημείωμα, αυτής της έκδοσης, από τον Κύκλο Σύνταξης:

Συνέχεια

ΕΠΙΘΕΣΗ ISIS ΣΤΟ ΛΟΝΔΙΝΟ, ΜΕ ΤΗΝ ΣΥΝΥΠΟΓΡΑΦΗ(;) ΤΟΥ ΕΡΝΤΟΓΑΝ…

Μία μόλις ημέρα πριν την αιματοβαμμένη επίθεση ενός ακόμη «μοναχικού λύκου» στο Λονδίνο, και για την οποία ανέλαβε την ευθύνη ο ISIS, ο Ερντογάν είχε σπεύσει να αναλάβει προκαταβολικά και εκείνος την ευθύνη.

«Κλείνετε την πόρτα στην Τουρκία, αλλά η Τουρκία δεν είναι χώρα που μπορείτε να παίξετε μαζί της», δήλωσε ο Ταγίπ Ερντογάν μιλώντας σε τοπικούς δημοσιογράφους στο Προεδρικό Μέγαρο στην Άγκυρα και απευθυνόμενος προς τα ευρωπαϊκά κράτη. «Όλα αυτά παρακολουθούνται στενά σε όλον τον κόσμο. Αν συνεχίσετε να συμπεριφέρεστε με αυτόν τον τρόπο κανείς Ευρωπαίος δεν θα μπορεί να βγει στο δρόμο με ασφάλεια και ηρεμία. Αν ανοίξετε αυτόν τον επικίνδυνο δρόμο εσείς θα υποστείτε τη μεγαλύτερη ζημιά».

Λίγες ημέρες αργότερα με αφορμή συγκέντρωση και πορεία κουρδικών οργανώσεων, αλλά και ελβετικών κομμάτων ενάντια στο τουρκικό καθεστώς, ο Ερντογάν σε ομιλία του στην Κωνσταντινούπολη απείλησε εκ νέου, αυτή την φορά το ελβετικό κράτος, λέγοντας, μεταξύ άλλων, ότι: «Θα θερίσετε αυτά που σπείρατε».

Συνέχεια

Στο Φαλιμέντο του Κόσμου

Μια παράσταση για τον Νικόλα Άσιμο

«Δεν είμαι τυφλός, δεν έχω συναισθηματικό πρόβλημα, δεν αισθάνομαι μοναξιά, ούτε πάσχω από ασθένεια που χρήζει θεραπείαν εξωτερικού κι ούτε είμαι σε κατάσταση σαν εκείνα τα παιδάκια τα καμμένα; τα καημένα; Ούτε είμαι καημένος. Είμαι γεμάτος ζωή κα παρόλο που αδυνάτισα κάπου 350 (τριακόσια…) κιλά, νιώθω ακόμα τα κότσια μου. Μόνο που δεν είμαι ουρανοκατέβατος και δε μπορώ πάντα να βγάλω πέρα μόνος μου. Να συστηθώ. Νικόλας ο Άσιμος πεζός και διάσημος κατδικάσιμος φτωχός καλλιτέχνης. Εμφανιζόμουνα κάπου στην Πλάκα μέχρι προλίγο από τα φώτα μαζί με τα 411,5 ελληνικά κιλά μου.

Θέτε για έλλειψη ρεύματος, θέτε για πλάκα, θέτε για ό,τι μπορεί να βάλετε στο νου σας το στέκι τετέλεσται κι εγώ στράτα ψάχνω από κάπου να πιαστώ συμπαράσταση και ποιος δε ζητά, ζητώ επανάσταση σ’ ολονών τα μυαλά. Ζητώ κάποιο στήριγμα τέλος πάντων για να συνεχίζω κάτι που άρχισα… Συνέχεια

Η ΚΑΤΟΧΙΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΚΑΙ Ο …ΑΝΤΑΡΤΟΠΟΛΕΜΟΣ

«Δεν έχουμε κομματική πειθαρχία στους Ανεξάρτητους Έλληνες… Αυτή τη βδομάδα έχουμε ραντεβού με τους αρμόδιους υπουργούς για να μας ενημερώσουν για τα μέτρα. Υπάρχει στο τραπέζι η πρόταση, όταν υπάρξει μείωση αφορολόγητου, να μειωθούν αντίστοιχα και οι φόροι», δήλωσε στην τηλεόραση του Σκάι ο βουλευτής των ΑΝΕΛ Δημήτρης Καμμένος, ενώ δεν δίστασε να ομολογήσει ότι «είμαστε και εμείς κυβέρνηση κατοχής, από το 2010 υπάρχει μια ιδιότυπη κυβέρνηση κατοχής. Κάνουμε ανταρτοπόλεμο, όπως και όλες οι κυβερνήσεις».

Συνέχεια

ΕΝΑΣ ΜΙΚΡΟΣ «ΦΟΡΟΣ ΤΙΜΗΣ» ΣΤΟΝ ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ «ΕΝΔΟΞΟΥ» ΚΚΕ…

Ο Κουτσούμπας ενώ εναποθέτει το κουμπούρι στην έκθεση. Ήταν, άραγε, σκουπισμένο από τα αίματα των δολοφονημένων στον Μελιγαλά και αλλαχού; Μετά το πήρε πίσω, στο «Σπίτι του Λαού»…

Οι πράγματι γελοίες και απεχθείς εικόνες των «μεγάλων» σύγχρονων κομμουνιστών ηγετών, του καπετάν Δημήτρη Κουτσούμπα του ΚΚΕ και του καπετάν Αλέξη Τσίπρα του Συριζα, να συναγελάζονται και να περιεργάζονται το πιστόλι του Ν. Μπελογιάννη, προς στιγμήν φαντάζουν από μόνες τους αποτρεπτικές από το να ασχοληθεί κάποιος με το «γεγονός» διατηρώντας ταυτόχρονα την σοβαρότητά του. Οι μεγάλοι ηγέτες έδωσαν ένα βροντερό παρών στα εγκαίνια της μόνιμης έκθεσης Ν. Μπελογιάννης, που στεγάζεται στην πρώην οικία του, στην Αμαλιάδα.

Με άλλα λόγια επρόκειτο για μια κακόγουστη φιέστα, ένα φθηνό κομματικό πανηγύρι του ΚΚΕ και του Συριζα, που ήρθε για να προπαγανδίσει το «αδιαφιλονίκητα ένδοξο» παρελθόν, στιγμές του οποίου τελικά δέχθηκαν αμφότερες πλευρές να μοιραστούν διατηρώντας τις απαραίτητες «αποστάσεις» μεταξύ των δύο μαντριών. Οι νεολαίοι γενικά κούνησαν έστω και βαριεστημένα τις κομματικές σημαίες στις ομιλίες των κομμουνιστών ηγετών τους, ενώ από την πλευρά τους οι ΚΚέδες σιγοψιθύρισαν ορισμένα αντιμνημονιακά συνθήματα, πήραν τις σημαιούλες και προς σημαντική ένδειξη της «διαφοροποίησής» τους αποχώρησαν κατά την ομιλία Τσίπρα.

Συνέχεια

«ΤΑ ΤΣΙΓΑΡΑ, ΤΑ ΠΟΤΑ, ΚΑΙ ΤΑ ΞΕΝΥΧΤΙΑ ΕΧΟΥΝ ΚΛΕΙΣΕΙ ΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΤΑ ΣΠΙΤΙΑ…»

Ο Άσωτος βίος των «τεμπέληδων» και «φιλήδονων» λαών του νότου είχε αυτές τις ημέρες την τιμητική του.

Όλα ξεκίνησαν με την παρακάτω δήλωση του Ντάισελμπλούμ που προκάλεσε την «θύελλα» αντιδράσεων, που επακολούθησε:

«Κατά τη διάρκεια της κρίσης του ευρώ, οι χώρες του Βορρά έδειξαν αλληλεγγύη στις χώρες που επηρεάσθηκαν από την κρίση. Ως σοσιαλδημοκράτης, αποδίδω εξαιρετική σημασία στην αλληλεγγύη. Αλλά και αυτοί έχουν υποχρεώσεις. Δεν μπορούν να ξοδεύουν όλα τα χρήματα σε ποτά και γυναίκες και μετά να ζητούν βοήθεια».

Θα ήταν ίσως πλεονασμός να αναλύσουμε την δήλωση Ντάισελμπλούμ για τον απλό λόγο ότι είναι ηλίου φαεινότερη η στόχευση. Η δήλωση είναι φτιαγμένη έτσι, ώστε να «προκαλέσει». Και το πέτυχε. Είναι δύσκολο να φανταστούμε ότι ο, προσεκτικός σε κάθε του δήλωση, εξ Ολλανδίας ευρωπαίος αξιωματούχος χωρίς σκέψη προχώρησε σε μια τόσο «χοντροκομμένη» δήλωση. Από την μια τα πλούσια βορειοευρωπαϊκά κράτη, «εργατικά και συνεπή στις υποχρεώσεις» τους και από την άλλη οι χώρες του νότου, των οποίων ο πληθυσμός ξοδεύει όλα τα δανεικά «σε ποτά και γυναίκες». Ο Ντάισελμπλούμ βέβαια εξέφρασε εκ των υστέρων την «λύπη» του και δήλωσε πως: «Λυπάμαι αν κάποιος προσβλήθηκε από αυτό το σχόλιο. Ήταν άμεσο, και μπορεί να εξηγηθεί (αν ιδωθεί) από μια αυστηρή ολλανδική, καλβινιστική κουλτούρα, με ολλανδική αμεσότητα».

Συνέχεια

ΝΑΥΜΑΧΙΕΣ ΣΤΟ ΑΙΓΑΙΟ: ΤΟ «ΓΕΓΟΝΟΣ» ΔΕΝ ΕΠΕΤΑΙ, ΑΛΛΑ ΠΡΟΗΓΕΙΤΑΙ ΤΩΝ «ΕΞΕΛΙΞΕΩΝ»…

Στις 17 Φεβρουαρίου ολοκληρώθηκαν οι εργασίες της διήμερης Υπουργικής Συνόδου του ΝΑΤΟ στις Βρυξέλλες, όπου, μεταξύ άλλων, αποφασίστηκε η συνέχιση τής παρουσίας και της δραστηριοποίησης των νατοϊκών δυνάμεων στο Αιγαίο με αιχμή του δόρατος την αντιμετώπιση της προσφυγικής «κρίσης».

Ο υπουργός Αμύνης Π. Καμμένος έσπευσε να δηλώσει την ικανοποίησή του:

«Αποτελεί σημαντική εθνική επιτυχία η απόφαση του Συμβουλίου Υπουργών Άμυνας των χωρών-μελών του ΝΑΤΟ για τη συνέχιση της επιχείρησης SΝΜG-2 στο Αιγαίο, παρά τις διαφωνίες της Τουρκίας. Η απόλυτη πλειοψηφία των υπουργών Άμυνας, με εξαίρεση την Τουρκία, δέχθηκε ότι η επιχείρηση αυτή είναι επιτυχημένη. Η ανακοπή των προσφυγικών ροών, με την παρουσία των πλοίων του ΝΑΤΟ, θα συνεχιστεί όσο υπάρχουν ακόμα υποψήφιοι παράνομοι μετανάστες ή και πρόσφυγες από την άλλη πλευρά του Αιγαίου, οι οποίοι θέλουν να περάσουν προς την Ευρώπη. Έθεσα το θέμα των 15.000 προσφύγων, αλλά και μεταναστών, που βρίσκονται στα ελληνικά νησιά, ζητώντας την επιτάχυνση των διαδικασιών και την παραμονή των δυνάμεων. Έγινε αποδεκτό από το Συμβούλιο Υπουργών και θέλω να ευχαριστήσω ιδιαίτερα τους συναδέλφους υπουργούς Άμυνας του ΝΑΤΟ για την αποδοχή των ελληνικών θέσεων».

Σύμφωνα με τον γενικό γραμματέα του ΝΑΤΟ Γενς Στόλτενμπεργκ η ναυτική νατοϊκή δύναμη SNMG2, η οποία ήδη περιπολεί στην περιοχή, υπό γερμανική διοίκηση θα αναλάβει τη διεξαγωγή αναγνώρισης, παρακολούθησης και επιτήρησης των παράνομων διελεύσεων στο Αιγαίο σε συνεργασία με τις αρμόδιες αρχές, ενώ παράλληλα θα έχει «απευθείας σύνδεση» με τον Ευρωπαϊκό Οργανισμό διαχείρισης συνόρων, Frontex, ενώ επίσης κάλεσε τα μέλη του ΝΑΤΟ να την ενισχύσουν. Συνέχεια

ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ’21

Πολ­λά χρό­νια πριν το ξέ­σπα­σμα της ε­πα­νά­στα­σης, πολ­λά ε­ξε­γερ­τι­κά γε­γο­νό­τα συ­νέ­βαι­ναν συ­νε­χώς σε πολ­λές πε­ριο­χές της ο­θω­μα­νι­κής αυ­το­κρα­το­ρί­ας. Οι ε­ξε­γέρ­σεις αυ­τές ή­ταν λα­ϊ­κές, αυ­θόρ­μη­τες και α­πο­τέ­λε­σμα της κα­τα­πιε­στι­κής συ­μπε­ρι­φο­ράς των Ο­θω­μα­νών ε­ξου­σια­στών. Οι κοι­νω­νι­κές αυ­τές δρά­σεις δεν εί­χαν κα­νέ­να ε­θνι­κό ή θρη­σκευ­τι­κό χα­ρα­κτή­ρα. Ε­ξάλ­λου η ι­δέ­α του έ­θνους ή­ταν τό­τε έ­να υ­πό κα­τα­σκευ­ή δη­μιούρ­γη­μα των νέ­ων α­στι­κών κρα­τών της δυ­τι­κής Ευ­ρώ­πης. Η ορ­θό­δο­ξη εκ­κλη­σί­α, απ’ την άλ­λη, εί­χε κα­λές σχέ­σεις με την ε­ξου­σί­α και ε­ξέ­φρα­ζε την ά­πο­ψη ό­τι το κα­θε­στώς της ο­θω­μα­νι­κής κυ­ριαρ­χί­ας και οι κα­κου­χί­ες που συ­νε­πα­γό­ταν, ή­ταν θέ­λη­μα του θε­ού. Οι φα­να­ριώ­τες, (οι μορ­φω­μέ­νοι και εύ­πο­ροι χρι­στια­νοί που ζού­σαν στην Κων­στα­ντι­νού­πο­λη) εί­χαν α­νέλ­θει στα υ­ψη­λό­τε­ρα α­ξιώ­μα­τα της αυ­το­κρα­το­ρί­ας και στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα ή­ταν αυ­τοί που ορ­γά­νω­ναν τον εκ­συγ­χρο­νι­σμό της διοί­κη­σής της και ει­δι­κά τις σχέ­σεις της με την Ευ­ρώ­πη. Και αυ­τοί λοι­πόν δεν εί­χαν κα­νέ­να λό­γο να εν­θαρ­ρύ­νουν ο­ποια­δή­πο­τε ε­πα­να­στα­τι­κή τά­ση.

Οι κο­τζα­μπά­ση­δες, οι πλού­σιοι χρι­στια­νοί του ελ­λα­δι­κού χώ­ρου, ου­σια­στι­κά εί­χαν τον ρό­λο του το­πι­κού το­πο­τη­ρη­τή της αυ­το­κρα­το­ρί­ας. Ή­ταν αυ­τοί που ει­σέ­πρατ­ταν τους φό­ρους για λο­γα­ρια­σμό της αυ­το­κρα­το­ρί­ας και μά­λι­στα προ­σαυ­ξη­μέ­νους πολ­λές φο­ρές προς ί­διον ό­φε­λος. Οι πρού­χο­ντες αυ­τοί ή­ταν συ­νή­θως με­γα­λο­τσι­φλι­κά­δες ή πλοιο­κτή­τες στις πε­ρι­πτώ­σεις των νη­σιών και ά­ρα πο­λύ πλου­σιό­τε­ροι και ι­σχυ­ρό­τε­ροι πο­λι­τι­κά α­πό τους πε­ρισ­σό­τε­ρους μου­σουλ­μά­νους που ζού­σαν στις πε­ριο­χές τους.

Συνέχεια

Ο ελλαδικός χώρος λίγο πριν από το 1821

Τα προεπαναστατικά χρόνια

Τουρκαλβανοί

Συ­νε­χί­ζο­ντας τη χά­ρα­ξη του κύ­κλου του ψέ­μα­τος (ό­που κα­λεί­ται να ε­γκλω­βι­στεί κά­θε προ­σπά­θεια λο­γι­κής ερ­μη­νεί­ας της ι­στο­ρί­ας), η κρα­τι­κο­δί­αι­τη ι­στο­ριο­γρα­φί­α θα α­πο­δώ­σει την έ­ξαρ­ση των α­πε­λευ­θε­ρω­τι­κών α­γώ­νων των κα­τα­πιε­σμέ­νων κα­τά την προ­ε­πα­να­στα­τι­κή πε­ρίο­δο στον ο­θω­μα­νο­κρα­τού­με­νο «ελ­λα­δι­κό χώ­ρο», στη με­τεκ­κέ­νω­ση, μέ­σω μιας εκ­πο­ρευό­με­νης και ε­πι­χο­ρη­γού­με­νης απ’ τους α­στούς, κυ­ρίως των πα­ροι­κιών, παι­δευ­τι­κής δια­δι­κα­σί­ας, των ι­δε­ών του ευ­ρω­πα­ϊ­κού δια­φω­τι­σμού, και στην τό­νω­ση ε­νός ου­σια­στι­κά α­νύ­παρ­κτου ε­θνι­κού αι­σθή­μα­τος, στην πο­λυ­φυ­λε­τι­κή, πο­λυ­πο­λι­τι­σμι­κή, πο­λυ­ϊ­διω­μα­τι­κή και χα­λα­ρά συν­δε­μέ­νη κοι­νο­τι­κή ελ­λα­δι­κή κοι­νω­νί­α.

Η α­ντί­λη­ψη αυ­τή, ε­κτός του ό­τι θέ­λει τους πα­ντε­λώς α­ναλ­φά­βη­τους φτω­χούς ρα­γιά­δες κοι­νω­νούς του δη­μιουρ­γού­με­νου ι­δε­ο­λο­γι­κού πλαι­σί­ου α­να­διάρ­θρω­σης των κυ­ριαρ­χι­κών και εκ­με­ταλ­λευ­τι­κών σχέ­σε­ων στον ευ­ρω­παϊ­κό χώ­ρο, ε­πι­χει­ρεί να δια­στρε­βλώ­σει μια ι­στο­ρι­κά τεκ­μη­ριω­μέ­νη α­λή­θεια. Το γε­γο­νός, δη­λα­δή, ό­τι η πο­λι­τι­σμι­κή ο­μο­γε­νο­ποί­η­ση των ε­τε­ρο­γε­νών αν­θρώ­πι­νων πλη­θυ­σμών του «ελ­λα­δι­κού χώ­ρου», μέ­σω της ε­πι­βο­λής του ι­δε­ο­λο­γή­μα­τος του ελ­λη­νι­σμού, θα κα­τορ­θω­θεί με τη βί­α και μια μα­κρό­χρο­νη ε­θνι­κή εκ­παί­δευ­ση, με­τά την συ­γκρό­τη­ση του ελ­λη­νι­κού κρά­τους. Έ­να μέ­ρος, της αλ­λοιω­μέ­νης μέ­σα απ’ τα κά­θε λο­γής ι­δε­ο­λο­γι­κά φίλ­τρα, προ­ε­πα­να­στα­τι­κής κοι­νω­νι­κής πραγ­μα­τι­κό­τη­τας μας με­τα­φέ­ρει με το Γρα­φι­κό Τα­ξί­δι του στον «ελ­λα­δι­κό χώ­ρο», που εκ­δό­θη­κε στα 1782, ο Σουα­ζέλ Γκου­φιέ, πα­ρά τις φα­ντα­σια­κές του εμ­μο­νές να α­να­κα­λύ­πτει πα­ντού έλ­λη­νες και την τά­ση του να α­γνο­εί το δυ­να­στι­κό και εκ­με­ταλ­λευ­τι­κό έρ­γο των χρι­στια­νι­κών η­γε­τι­κών ο­μά­δων, λό­γω της αρ­χαιο­λα­τρί­ας, της χρι­στια­νι­κής πί­στης και της α­ρι­στο­κρα­τι­κής του κα­τα­γω­γής και συ­νεί­δη­σης. «Και ό­μως», γρά­φει, «ας μη νο­μί­σει κα­νείς ό­τι οι Έλ­λη­νες α­πο­θαρ­ρύν­θη­καν. Αν δεν εί­ναι γρα­φτό τους να ε­λευ­θε­ρω­θούν, χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό τους, ό­μως, εί­ναι να λα­τρεύ­ουν πά­ντο­τε το ό­νο­μα της ε­λευ­θε­ρί­ας. Σ’ αυ­τό α­ναμ­φί­βο­λα δεν υ­πο­κι­νού­νται α­πό το πε­φω­τι­σμέ­νο αί­σθη­μα των αν­θρω­πί­νων δι­καιω­μά­των, αί­σθη­μα, βέ­βαια, υ­ψη­λό και που προ­ση­λώ­νει μιαν α­ρε­τή σε α­νά­γκη της ε­λευ­θε­ρί­ας. Έμ­φυ­τη α­πο­στρο­φή προς την κα­τα­πί­ε­ση που τρέ­φε­ται και δυ­να­μώ­νει α­πό το μί­σος που ε­μπνέ­ουν οι κα­τα­χρή­σεις των πα­σά­δων, εί­ναι το κα­τ’ ε­ξο­χήν πά­θος που κυ­ριεύ­ει τις καρ­διές τους, πά­θος α­χώ­ρι­στο α­πό την ύ­παρ­ξη τους».(1)

Συνέχεια

Περί εκτροπών της αναρχίας

Όταν ο αναρχικός λόγος «χωρίζει» με την αναρχική πρακτική και αντίστροφα

 «Εάν συμπεριφερόμαστε όπως οι αντίπαλοί μας, τότε είμαστε σαν αυτούς. Αντί να αλλάξουμε τον κόσμο, θα επιτύχουμε απλώς μια αντανάκλαση αυτού που θέλουμε να καταστρέψουμε».

Η ιστορία των κοινωνικών αγώνων από τα χρόνια της αρχαιότητας, με τον ομηρικό Θερσίτη και τον ρωμαϊκό Σπάρτακο μέχρι τις μέρες μας και τις εξεγέρσεις όπου γης, συνοδεύεται με τη χρήση βίας, ενάντια στους εκάστοτε εξουσιαστές, τους προστάτες και συνοδοιπόρους τους. Η βία αυτή, όταν χρησιμοποιείται από τους εξεγερμένους, αφ’ ενός δείχνει έμπρακτα και άμεσα την εναντίωση στην εξουσία, αφ’ ετέρου, μέσω της αντιπαράθεσης με το κράτος και τους μηχανισμούς του, είναι δυνατόν να ανοίξει τον δρόμο της απελευθερωτικής διεργασίας. Τα μέσα τα οποία χρησιμοποιούνται από τους καταπιεσμένους, διαφέρουν κατά καιρούς. Έχει αποδειχθεί όμως, πως όταν δεν λειτουργούν ανταγωνιστικά μεταξύ τους, συντίθενται μέσα στην πολυμορφία τους και γίνονται ακόμα πιο επικίνδυνα για την εξουσία, προκαλώντας κλυδωνισμούς στο κρατικό οικοδόμημα.

Συνέχεια

Koori, Αnangu, Μurri… ή αυτοί που ονομάστηκαν από τους λευκούς Αboriginals

«Αν έχεις έρθει εδώ για να με βοηθήσεις
χάνεις τον καιρό σου…
Αλλά αν έχεις έρθει γιατί
η ελευθερία σου είναι αλληλένδετη με τη δικιά μου,
τότε ας προχωρήσουμε μαζί.» Lilla Watson, Αβορίγινα εκπαιδεύτρια και ακτιβίστρια του Βrisbane.
Στις 14 Φεβρουαρίου του 2004, στην περιοχή Ρέντφερν του Sydney ξεσπούν ταραχές ανάμεσα σε διαδηλωτές και αστυνομικούς, με αφορμή το θάνατο του 17χρονου Αβορίγινα Tomas Hickey, μετά από καταδίωξη. Στις οδομαχίες που ακολουθούν τραυματίζονται πενήντα αστυνομικοί και πυρπολείται ένας σιδηροδρομικός σταθμός, καθώς και πολλά αυτοκίνητα. Συλλαμβάνονται τέσσερις από τους διαδηλωτές. Αυτές οι ταραχές είναι από τις σοβαρότερες που έχουν σημειωθεί στην περιοχή Ρέντφερν (κάτι σαν «γκέττο» των αυτοχθόνων στο Sydney) τα τελευταία χρόνια αλλά όλοι ξέρουν πως δεν θα σταματήσουν. Κάποιοι θα πουν ότι τώρα μόλις άρχισαν να εκφράζουν την οργή τους. Δεν είναι η πρώτη φορά που Koori πέφτουν θύματα του Αυστραλιανού κράτους, γνήσιου εκφραστή και συνεχιστή της ρατσιστικής λογικής αρκετών λευκών «Αυστραλών», για την ολοκλήρωση της γενοκτονίας που ξεκίνησε 220 χρόνια πριν…

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή…

Για να μπορέσουμε να κατανοήσουμε τον τρόπο διαβίωσης των Koori πριν την επέμβαση των λευκών, θα πρέπει να δούμε κάποια στοιχεία από την μυθολογία τους: Συνέχεια

Η ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΗ ΤΗΣ ΕΞΑΘΛΙΩΣΗΣ, ΚΑΙ Η ΕΞΑΘΛΙΩΣΗ ΤΗΣ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΗΣ…

Δεν χωρά αμφιβολία ότι η «καθυστέρηση» του κλεισίματος της «αξιολόγησης» δηλαδή της επιβολής επί πλέον συντριπτικών μέτρων για πλήθος ανθρώπων που ήδη βρίσκονται σε δεινή θέση έχει να κάνει με ένα και μοναδικό λόγο: το «πέρασμά» τους με όποια διαδικασία ή συνδυασμό διαδικασιών επιλεγεί από το καθεστώς Τσίπρα με την μορφή του «κατεπείγοντος», χαρακτηρισμός που θα καλύψει το περιεχόμενο και τα νέα δυσβάστακτα μέτρα.

Σ’ αυτήν ακριβώς την κατεύθυνση υπάρχει κατά βάθος μια διακομματική στήριξη. Το καθεστώς Τσίπρα βάλλεται από το σύνολο της αντιπολίτευσης που ανήκει στο λεγόμενο συνταγματικό τόξο ακριβώς γιατί καθυστερεί. Δηλαδή το πρόβλημα ουσιαστικά εντοπίζεται σε αυτήν καθεαυτή την καθυστέρηση, στην οποία, όπως ψευδώς προβάλλεται, οφείλονται τελικά τα δυσβάστακτα μέτρα ή με άλλα λόγια εξ αιτίας της ο «λογαριασμός ανεβαίνει».

Συνέχεια

ΔΕΚΑ ΟΙ ΑΠΟΚΕΦΑΛΙΣΜΕΝΕΣ ΘΑΛΑΣΣΙΕΣ ΧΕΛΩΝΕΣ ΣΤΗΝ ΝΑΞΟ…

Σύμφωνα με τον ναξιώτικο Σύλλογο για την Προστασία της Θαλάσσιας Χελώνας «Αρχελών», «το ποσοστό των νεκρών χελωνών χωρίς κεφάλι στην ίδια περιοχή (παραλία Πλάκας) είναι αρκετά μεγάλο για να είναι σύμπτωση», ενώ στην ίδια ανακοίνωση τονίζεται ότι όπως αποδεικνύεται και από το φωτογραφικό υλικό «δεν φαίνεται να υπάρχει προχωρημένη σήψη, στις περισσότερες των περιπτώσεων, που να δικαιολογεί την έλλειψη κεφαλιού. Επομένως, σε συνέχεια του θλιβερού περιστατικού που έγινε την θερινή περίοδο 2016, όπου εντοπίστηκε θαλάσσια χελώνα δεμένη με τσιμέντο, ώστε να μην μπορεί να ανέβει στην επιφάνεια για να αναπνεύσει, η σκόπιμη θανάτωση θαλασσίων χελωνών δείχνει να έχει εξελιχθεί στον αποτρόπαιο αποκεφαλισμό των ζώων».

Συνέχεια

ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ ΣΤΟ ΠΑΡΙΣΙ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΡΑΤΙΚΗΣ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗΣ-ΕΠΕΙΣΟΔΙΑ ΚΑΙ ΕΠΙΘΕΣΕΙΣ ΔΙΑΔΗΛΩΤΩΝ ΜΕ ΒΟΜΒΕΣ ΜΟΛΟΤΟΦ

Περίπου 10.000 διαδηλωτές συμμετείχαν σήμερα, σε συγκέντρωση και πορεία στο Παρίσι κατά της αστυνομικής βίας με αφορμή την κακοποίηση του 22χρονου Τεό στις αρχές Φλεβάρη από τέσσερις αστυνομικούς κατά την διάρκεια ελέγχου (ένας αστυνομικός διώκεται για βιασμό με γκλομπ) σε παρισινό προάστιο, φωνάζοντας συνθήματα όπως «Αστυνομία παντού, δικαιοσύνη πουθενά» και «Η αστυνομία δολοφονεί ατιμώρητη». 1000 μαυροντυμένοι διαδηλωτές επεδίωξαν την σύγκρουση με την αστυνομία και ορισμένοι, από το τέλος της πορείας, επιτέθηκαν με βόμβες μολότοφ σε αστυνομικές δυνάμεις, που απάντησαν με χρήση δακρυγόνων.

Συνέχεια

ΚΡΑΧ: Καταβροχθίζει ο καπιταλισμός τα παιδιά του;

«Η Πέμπτη 24 Οκτωβρίου είναι η πρώτη ημέρα που η ιστορία -έτσι όπως παραδίδεται γι’ αυτό το ζήτημα- ταυτίζει με τον πανικό του 1929. Με βάση την αταξία, τον τρόμο και τη σύγχυση που επικράτησαν, αξίζει ν’ αντιμετωπίζεται με αυτόν τον τρόπο. Εκείνη την ημέρα 12.894.650 μετοχές άλλαξαν χέρια, πολλές απ’ αυτές με τιμές οι οποίες συνέτριψαν τα όνειρα και τις ελπίδες εκείνων που τις κατείχαν […] Έξω από το χρηματιστήριο της Ν. Υόρκης, στην Μπόαρντ Στριτ, ακούγονταν απόκοσμες φωνές. Πλήθος συγκεντρωνόταν. Ο διευθυντής της Αστυνομίας Γκρόβερ Γουάλεν έμαθε ότι κάτι συνέβαινε κι έστειλε ένα ειδικό απόσπασμα της αστυνομίας στη Γουόλ Στριτ για την τήρηση της τάξης. […] Ένας εργάτης εμφανίστηκε στην κορυφή ενός ψηλού κτιρίου για κάποιες επισκευές και το πλήθος νόμισε ότι ήταν επίδοξος αυτόχειρας και περίμενε να τον δει να πηδά […] Η μια φήμη μετά την άλλη σάρωνε τη Γουόλ Στριτ και τα παραρτήματα των χρηματιστηριακών εταιρειών. Τώρα οι μετοχές πουλιούνταν σχεδόν δωρεάν. Το Χρηματιστήριο του Σικάγου και του Μπάφαλο έκλεισαν. Εξελισσόταν ένα κύμα αυτοκτονιών και έντεκα γνωστοί κερδοσκόποι είχαν κιόλας αυτοκτονήσει». Το Μεγάλο Κραχ του 1929, Τζων Κενεθ Γκάλμπρέϊθ

Αυτό, λοιπόν, ήταν το «άδοξο» τέλος, μαζί με την «Μεγάλη Ύφεση» που ακολούθησε, της λεγόμενης «πρώτης εποχής» της παγκοσμιοποίησης; Απλά τοποθετείται χρονικά ανάμεσα στις δύο παγκόσμιες ανθρωποσφαγές; Ο πόλεμος, τα οικονομικά μέτρα, οι αποζημιώσεις «των ηττημένων» της πρώτης παγκόσμιας ανθρωποσφαγής στους «νικητές», που αποδείχτηκαν περισσότερο ευάλωτοι στο να ανακάμψουν στο κυριαρχικό ταμπλό, συναρτώνται με την άλλη ανάκαμψη εκείνη του εθνικισμού, του «απομονωτισμού» του έθνους-κράτους; Η «παρακμή» ή η «υποχώρηση» των «παγκοσμιοποιητικών» χαρακτηριστικών αυτής της περιόδου προετοίμασε ή όχι την επιβολή ολοκληρωτικών μορφών της κυριαρχίας;

Ολοκλήρωση και ολοκληρωτισμός της κυριαρχίας, έννοιες μάλλον αδιάσπαστες στο πέρασμα του χρόνου.

Μια ακόμη, λοιπόν, «οικονομική κρίση»; Η αδίστακτη κερδοφορία των τραπεζών είναι η μόνη υπεύθυνη; Μια ακόμη «φούσκα» που έσκασε εκκωφαντικά ή κάτι πιο πολύπλοκο;

Συνέχεια

Από τη Χιροσίμα στη Φουκουσίμα…

Καθώς συμπληρώθηκαν 6 χρόνια από το πυρηνικό συμβάν στην Φουκουσίμα, κρίνουμε χρήσιμη την δημοσίευση ενός σχετικού κειμένου από το φύλλο 104 του μηνός Απριλίου 2011 της αναρχικής εφημερίδας ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ.

Μετά από ένα φυσικό γεγονός, αναμφίβολα σημαντικό και μεγάλο όπως αυτό της σεισμικής δόνησης της τάξης των 9 ρίχτερ, άπαντες ανησύχησαν για την αντίδραση των πυρηνικών σταθμών στην Ιαπωνία. Δυο φυσικές καταστάσεις, που η μια αλληλοεπιδρά στην άλλη, σεισμός και τσουνάμι, λειτούργησαν ασφαλώς καταστροφικά για χιλιάδες ανθρώπους και ζώα αλλά το μέγεθος των μακροχρόνιων συνεπειών, θα είναι πολύ μεγαλύτερο από την τεχνολογική αυθάδεια του «ανθρώπου».

Η κατασκευή και λειτουργία πυρηνικών αντιδραστήρων κατά τις τελευταίες δεκαετίες σε πολλά σημεία του πλανήτη καθιστούν την επαγρύπνηση και αντίσταση, μια αναγκαία και απαραίτητη συνθήκη. Και δυστυχώς, και οι γύρω περιοχές (π.χ. Τουρκία) παρουσιάζονται αποφασισμένες για την κατασκευή πυρηνικών σταθμών. Είναι ξεκάθαρο ότι η λειτουργία πυρηνικών σταθμών έχει αντίκτυπο σε περίπτωση ατυχήματος σε όλες τις όμορες χώρες και ορισμένες φορές και σε περιοχές που βρίσκονται αρκετές χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά.

Το οξύμωρο στη περίπτωση της Ιαπωνίας είναι ότι η χώρα που δέχθηκε πολύνεκρες ατομικές βόμβες, σε Χιροσίμα και Ναγκασάκι το 1945, είναι εκείνη που χρησιμοποιεί 54 πυρηνικά εργοστάσια στην επικράτεια της. Προφανώς, η μνήμη παραχώρησε τη θέση της στη λήθη και η κάλυψη του ενεργοβόρου τεχνολογικού πολιτισμού έγινε αυτοσκοπός. Μετά τις Ηνωμένες Πολιτείες και τη Γαλλία, είναι η τρίτη σε μέγεθος χώρα στη παραγωγή πυρηνικής ενέργειας. Μολονότι παρουσιάζεται από τα διεθνή μέσα ενημέρωσης(!) ως μια άρτια και προηγμένη τεχνολογικά χώρα, έχει να επιδείξει αρκετές αστοχίες και σφάλματα ως προς τη λειτουργία των αντιδραστήρων.

Αλλά δεν είναι μόνο οι Χιροσίμα-Ναγκασάκι που ιστορικά αποτυπώνονται ως μια αρνητική θύμηση για την Ιαπωνία, είναι και η περίπτωση του αλιευτικού «Δράκοντας». Την πρώτη Μαρτίου 1954, στη δοκιμή μιας θερμοπυρηνικής βόμβας των ΗΠΑ κοντά στην ατόλη Μπικίνι, στον Ειρηνικό Ωκεανό, με την κωδική ονομασία «Bravo», απελευθερώθηκε 2,5 φορές μεγαλύτερη ισχύς από ό,τι αναμενόταν(!).

Συνέχεια