Τα Κίτρινα Γιλέκα για 7η φορά στους δρόμους της Γαλλίας

Για έβδομη φορά τα λεγόμενα Κίτρινα Γιλέκα στους δρόμους και τις πλατείες της Γαλλίας. Διαδηλώσεις έγιναν στο Παρίσι, την Λυών, την Τουλούζη, το Μπορντώ, τη Ναντή, την Ρουέν και σε πολλές άλλες πόλεις.

Στην Ρουέν συνέβησαν οι πιο σημαντικές συγκρούσεις. Χιλιάδες κόσμου κατέβηκε να διαδηλώσει. Στήθηκαν φλεγόμενα οδοφράγματα έξω από το δικαστικό μέγαρο και πυρπολήθηκε η είσοδος από την τράπεζα της Γαλλίας. Από τις συγκρούσεις, μεταξύ άλλων, τραυματίστηκαν και δύο διαδηλωτές από έκρηξη χειροβομβίδας που πετάχτηκε από τους αστυνομικούς.

Στο Μπορντώ  το Δημαρχείο πολιορκείται ενώ αύρες έχουν κατέβει στους δρόμους για να αντιμετωπίσουν τους διαδηλωτές που βρίσκονται πίσω από φλεγόμενα οδοφράγματα. Συνέχεια

Η ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΚΑΤΣΙΦΑ ΑΠΟ ΤΟ ΑΛΒΑΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ Η ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ ΤΟΥ ΚΑΘΕΣΤΩΤΟΣ ΤΣΙΠΡΑ

«Όλες οι χώρες της Βαλκανικής πρέπει να ακολουθήσουν το παράδειγμα της συνεργασίας, όλες οι χώρες της Βαλκανικής να βασίσουν το όραμά τους για την ένταξη στην ΕΕ στην ανάγκη συμμόρφωσης με το ευρωπαϊκό κεκτημένο άρα ο σεβασμός του διεθνούς δικαίου, ο σεβασμός των μειονοτικών δικαιωμάτων καθώς και η διασφάλιση του κράτους δικαίου είναι απαράβατα κριτήρια για ένταξη στην ΕΕ», δήλωσε με αποφασιστικότητα ο Αλέξης Τσίπρας για να τρομάξει την Αλβανική κυβέρνηση, που …τόλμησε πρόσφατα να κρατικοποιήσει τις περιουσίες μέρους της ελληνικής μειονότητας στη Χιμάρα.

Υπέρτατος υπερασπιστής των αδυνάτων ο μεγάλος κομμουνιστής ηγέτης. Άλλωστε, το απέδειξε πρόσφατα. Θα μπορούσε άραγε το αλβανικό κράτος να δολοφονήσει εν ψυχρώ τον Κατσίφα σε μια δύσβατη περιοχή, όπου δεν είχε την παραμικρή φυσική ή άλλου είδους κάλυψη, δηλαδή σε συνθήκες, όπου με ευκολία οι ειδικές δυνάμεις θα μπορούσαν να τον είχαν αφοπλίσει, έστω τραυματίζοντάς τον ή προκαλώντας τον να παραδοθεί καλώντας κάποιο συγγενικό του πρόσωπο ως μεσολαβητή; Σε καμμία περίπτωση, κατά την γνώμη μας, αν δεν είχε την σύμφωνη γνώμη τόσο του καθεστώτος Τσίπρα όσο και των αμερικανών φίλων, τις πρακτικές των οποίων επικαλέσθηκε ο Πάγκαλος για να νομιμοποιήσει την δολοφονία. Συνέχεια

Προσοχή φασίστες!

Εντάξει, το έχουμε συνηθίσει εντελώς πια. «Φασίστας» είναι αυτός που δεν γουστάρουμε, αυτός που θέλουμε να δείρουμε, γιατί μας σπάει τα νεύρα. Κοντεύει να γκρεμίσει από το θρόνο του το άλλο πολύ δημοφιλές ανδρικό προσωνύμιο, που σχετίζεται με την αυτο-ικανοποίηση, είναι πολιτικά ορθός όρος σε αντίθεση με την προδήλως έμφυλη και σεξουαλική διάσταση του προηγούμενου και άρα ταιριάζει απόλυτα με τις ιδεολογικές αναζητήσεις της κυβέρνησης.

Σπανίως ή ποτέ κάθεται κάποιος να ασχοληθεί τί είναι ο φασισμός ή έστω να κατανοήσει τί θέλει ο άλλος, αφού υπάρχει η ιδανική λύση: Τον αποκαλείς «φασίστα» και αυτομάτως έχεις εσύ δίκιο. Εκτός αν προλάβει αυτός και σε πει «φασίστα». Μάλλον πρέπει να είσαι εσύ πιο γρήγορος για να πετύχεις το θανάσιμο πλήγμα (από τους βασικούς κανόνες των διαδικτυακών συζητήσεων, εκεί που βυθίζεται και χάνεται ολόκληρη η ανθρωπότητα…). Συνέχεια

Σπατάλες και κραιπάλες…

Θα θυμάστε, που ο πρωθυπουργός κάποια στιγμή πήγε «εντελώς αυθόρμητα» στο πυρπολημένο Μάτι και μάλιστα κατά την διάρκεια απεργίας της ΕΣΗΕΑ, για να φανεί ότι δεν κάνει στημένες επισκέψεις με κάμερες. Εκεί με το γνώριμο καφενειακό ύφος του είχε το θράσος να παρουσιάσει, σε μια επιλεγμένη ομήγυρη κατοίκων και πυροπληκτών, σαν δική του μια δωρεά της ελληνοκυπριακής κυβέρνησης για ανέγερση νοσοκομείου. Μια πυρόπληκτη τού παραπονέθηκε για το επίδομα των 2.000 ευρώ που δεν καταβλήθηκε και με την μπολσεβικική γαϊδουριά του, την προσέβαλε με το γνωστό «τί να το δώσω, αφού θα το σπαταλήσεις»… Συνέχεια

Στὸν ἴσκιο μου

Βρὲ ἴσκιε μου γιατί μ᾿ ἀκολουθεῖς;
Δὲ μ᾿ ἀφήνεις μόνο μου νὰ τρέχω;
Βρὲ ἴσκιε μου, δὲ πᾶς νὰ μοῦ χαθεῖς,
πρέπει κι ἐσένα σύντροφο νὰ ἔχω;

Πότε στραβὸ σὲ βλέπω πότε ἴσο,
πότε μακρὺ σὰ σούβλα, πότε νᾶνο,
τὴ μιὰ πηγαίνεις μπρός, τὴν ἄλλη πίσω
σὲ ἀπαντῶ ἐδῶ, ἐκεῖ σὲ χάνω. Συνέχεια

ΙΔΟΥ ΟΙ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΕΣ. «ΞΑΝΘΟΣ» ΚΑΙ «ΣΓΟΥΡΟΣ» ΚΑΙ ΟΛΟ ΤΟ «ΣΥΣΤΗΜΑ» ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΚΑΘΟΔΗΓΕΙ…

Η είδηση έκανε πάταγο: «Οι αξιωματικοί της Αντιτρομοκρατικής Υπηρεσίας στρέφονται σε δύο πρόσωπα τα οποία είναι αταυτοποίητα, Ο «σγουρομάλλης» και ο «ξανθός», «Αυτοί είναι οι βασικοί ύποπτοι για το τρομοκρατικό χτύπημα στον Σκάι», «Σύμφωνα με πληροφορίες η Αστυνομία κοιτά το ιστορικό της νεοτρομοκρατίας ώστε να αποκτήσει καλύτερη εικόνα και δύο από τα πρόσωπα που εξετάζονται είναι οι αποκαλούμενοι «Ξανθός» και «Σγουρομάλλης», «Οι δύο προαναφερθέντες «σγουρομάλλης» και «ξανθός» φέρεται να έκαναν τα τηλεφωνήματα, ενώ σύμφωνα με την αντιτρομοκρατική υπήρχαν και άλλα δύο τουλάχιστον άτομα που αποτελούσαν την ομάδα υποστήριξης. Συνολικά δηλαδή στην επιχείρηση μετείχαν τουλάχιστον πέντε με επτά άτομα».

Καλά μιλάμε για πραγματική αποκάλυψη. Αταυτοποίητοι μεν, οι «βασικοί ύποπτοι», αλλά φέρονται να έκαναν τα προειδοποιητικά τηλεφωνήματα. Τί λες τώρα; Ποιοι είναι; Τι κρύβεται πίσω από το μυστήριο της δήθεν μη ταυτοποίησης; Ποιό είναι το μεγάλο μυστικό που κρύβεται πίσω από την υπόθεση; Κάποιοι «σκοτεινοί» κύκλοι θέλουν να κάνουν ένοπλη αντιπολίτευση στην αντιπολίτευση; Αβαντάρουν τους κυβερνώντες; Εκμεταλλεύονται τις «αντιθέσεις του συστήματος»; Μήπως τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά;

Ας δώσουμε το λόγο στους γνωρίζοντας. Κρατήστε την αναπνοή σας… Συνέχεια

ΑΝΑΚΥΚΛΩΣΗ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΩΝ ΣΥΣΚΕΥΩΝ

Όταν η περιβαλλοντική συνείδηση καταλήγει σε χωματερές ανθρώπων

Όλοι μας έχουμε δει σε διάφορα σημεία να υπάρχουν ειδικοί χώροι όπου ο καθένας μπορεί να αφήσει την παλιά ή την χαλασμένη ηλεκτρονική του συσκευή. Τι είδους ανακύκλωση γίνεται όμως και ποιοι την κάνουν; Αρκετοί ίσως να έχουμε δει και μια τηλεοπτική διαφήμιση με το μότο: «ανακύκλωση συσκευών, το κάνεις για σένα». Είναι από τις φορές που θα συμφωνήσουμε απόλυτα με τα παραπάνω και θα εξηγηθούμε γι’ αυτό. Η ανακύκλωση συσκευών είναι όντως κάτι που το άτομο το κάνει μόνο για τον εαυτό του και για τίποτα άλλο. Είναι από τις περιπτώσεις που το άτομο κοιμάται ήσυχο έχοντας ήσυχη την συνείδησή του ότι προσέφερε στο περιβάλλον, ότι δεν δημιούργησε άλλο ένα απόβλητο που δεν θα απορροφηθεί από την φύση στον αιώνα τον άπαντα και όλα αυτά ανακυκλώνοντας την ηλεκτρονική του συσκευή.

Με την ανακύκλωση το άτομο εναποθέτει ένα δικό του πρόβλημα σε κάποιον άλλον, στο Κράτος, σε μια Ανώνυμη Εταιρία σε μια Δημοτική Επιχείρηση κλπ. Τελικά όμως το πρόβλημα, μέσα από την διαχείριση των παραπάνω φορέων, μεταφέρεται ώσπου εν τέλει να το επωμίζονται οι λαοί της Άπω Ανατολής, της Αφρικής και της Ινδίας. Καμμία ανακύκλωση ηλεκτρονικών συσκευών δεν γίνεται από τις εταιρίες που διαφημίζονται ως τέτοιες. Οι εται­ρείες ανακύκλωσης ηλεκτρονικών συσκευών είναι ουσιαστικά κομιστές ηλεκτρονικών αποβλήτων προς άλλες εταιρείες και πάει λέγοντας, μέχρι οι συσκευές να φτάσουν στην Αφρική, στην Ινδία ή στην Κίνα. Το εμπόριο των αποβλήτων έχει μεγάλα κέρδη. Με αυτό τον τρόπο είναι όλοι ευτυχισμένοι: ο καταναλωτής που έπραξε το περιβαλλοντικό του καθήκον (το κάνεις για σένα λέει το σποτ!) και όλοι οι ενδιάμεσοι, Κράτος, Ανώνυμες Εταιρίες, Δημοτικές Επιχειρήσεις κτλ. που τσίμπησαν αρκετά φραγκάκια απ’ την διακίνηση των ηλεκτρονικών αποβλήτων και τέλος τα εκάστοτε εξουσιαστικά οικονομικά συστήματα, καπιταλιστικά, δημοκρατικά, κουμουνιστικά, δικτατορικά κτλ που είναι οι τελικοί αποδέκτες, κερδίζοντας τεράστια οικονομικά οφέλη στις πλάτες όλων αυτών που ζουν και αναπνέουν παρέα με τα ηλεκτρονικά απόβλητα ολόκληρου του κόσμου. Συνέχεια

Από τις κινητοποίησεις των «κίτρινων γιλέκων»

Καθώς συμπληρώθηκε ένας μήνας από το ξεκίνημα των κινητοποιήσεων από τα «κίτρινα γιλέκα»παρουσιάζουμε δύο video τα οποία αλιεύσαμε στο διαδίκτυο.

Συνέχεια

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΟΛΙΜΑ

του
Βαρλάμ Σαλάμοφ

Εκδ. Ίνδικτος, 2011,
μετάφραση Ελένη Μπακοπούλου.

Ο Βαρλάμ Σαλάμοφ, γεννιέται το 1907 στη μικρή πόλη Βολοντγκά, περίπου 500 χλμ. βόρεια της Μόσχας, η οποία κατά τον 19ο αιώνα είχε χρησιμοποιηθεί ως τόπος εξορίας των πολιτικών αντιπάλων του τσαρικού καθεστώτος, κυρίως διανοούμενων. Ο πατέρας του ήταν ιερέας με έντονη κοινωνική δράση, καθώς υποστήριζε τις σχέσεις με τους εξόριστους και συνέβαλε στην εκπαίδευση και στη διάδοση της γνώσης, ενώ είχε διατελέσει ιεραπόστολος στην Αλάσκα και γενικότερα θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως άνθρωπος με ανοιχτούς ορίζοντες σκέψης, γεγονός που του δημιουργούσε προβλήματα με το καθεστώς.

Στα μαθητικά χρόνια τού Βαρλάμ Σαλάμοφ ξεσπά η Οκτωβριανή Επανάσταση. Το 1918 ολοκληρώνει τη φοίτησή του στο γυμνάσιο και το 1923 σε επαγγελματική σχολή. Το 1924, φεύγει για τη Μόσχα και το 1926 γίνεται δεκτός στη Σχολή Σοβιετικού Δικαίου του Πανεπιστημίου Μόσχας. Συμμετέχει ενεργά στην μετεπαναστατική ζωή της μοσχοβίτικης νεολαίας. Ζει στην καρδιά των πολιτικών και πολιτιστικών γεγονότων της Μόσχας του ’20, «εκκολαπτόμενος ποιητής πολλά υποσχόμενος, παρακολουθεί από απόσταση αναπνοής στα αμφιθέατρα των πανεπιστημίων και τις θεατρικές αίθουσες τον ανθό της ρωσικής πρωτοπορίας να πραγματοποιεί την ‘‘έφοδο στον ουρανό’’ με έναν πρωτοφανή οργασμό ιδεών, δημιουργικότητας, πειραματισμών, τόλμης, ατελείωτων λογοτεχνικών και καλλιτεχνικών φιλονικιών, κατηγορηματικών ‘‘πάνω ’’ και κατηγορηματικών ‘‘κάτω’’, και μια γερή δόση αυθάδειας. Γνωρίζει τους σπουδαιότερους ανθρώπους των γραμμάτων και της τέχνης, τους καινούργιους ‘‘θεούς’’». (Από τον πρόλογο της Ελένης Μπακοπούλου) Συνέχεια

Δουλειά, μία ακόμη εξαπάτηση της κυριαρχίας

Στην ση­με­ρι­νή ε­πο­χή της εκ­με­τάλ­λευ­σης και της α­να­διορ­γά­νω­σης της κυ­ριαρ­χί­ας στην πα­γκό­σμια σκα­κιέ­ρα των οι­κο­νο­μι­κών συμ­φε­ρό­ντων, ε­κα­τομ­μύ­ρια αν­θρώ­πων, α­πό την ε­φη­βι­κή κιό­λας η­λι­κί­α, α­γω­νιούν, α­ντα­γω­νί­ζο­νται και διεκ­δι­κούν μια θέ­ση ερ­γα­σί­ας που θα τους προ­σφέ­ρει την πο­λυ­πό­θη­τη «οι­κο­νο­μι­κή ε­λευ­θε­ρί­α». Μια «ε­λευ­θε­ρί­α» που έ­χει χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά οι­κο­νο­μι­κής α­πο­κα­τά­στα­σης και συ­νε­πώς ο ο­ποιοσ­δή­πο­τε που την κα­τέ­χει θα έ­χει την ι­κα­νό­τη­τα να «ζή­σει» κα­τα­να­λώ­νο­ντας πε­ρισ­σό­τε­ρες «α­νά­γκες». Φυ­σι­κά ό­σα ε­φό­δια δια­θέ­τει κά­ποιος σε μορ­φω­τι­κό ε­πί­πε­δο (ου­σια­στι­κά ό­σα πε­ρισ­σό­τε­ρα χαρ­τιά έ­χει κά­ποιος) τό­ση πε­ρισ­σό­τε­ρη «ε­λευ­θε­ρί­α» θα καρ­πω­θεί α­πό τους άλ­λους.

Η δου­λειά, λοι­πόν, σε κά­νει «ε­λεύ­θε­ρο»!!

Εί­ναι μια α­ντί­λη­ψη που έ­χει ρί­ζες α­πό τις αρ­χαί­ες πε­ριό­δους και ε­πο­χές, ό­που με το πέ­ρα­σμα των αιώ­νων α­να­δεί­χτη­κε η ω­μή και η βί­αι­η εκ­με­τάλ­λευ­ση της κυ­ριαρ­χί­ας εις βά­ρος του αν­θρώ­που, με τα θλι­βε­ρά α­πο­τε­λέ­σμα­τα των σφα­γών, των λε­η­λα­σιών, των κα­τα­κτή­σε­ων και της σκλα­βιάς. Συνέχεια

Το Μυθιστόρημα Ενός Ανθρώπου Δίχως Πεπρωμένο

«Όταν υπάρχει μοίρα, τότε η ελευθερία είναι αδύνατη˙ όταν όμως υπάρχει ελευθερία, θα πει ότι η μοίρα είμαστε εμείς οι ίδιοι»[1].

Με τα λόγια αυτά συνοψίζει τις σκέψεις του στο ερώτημα τι σήμαινε να είσαι «Εβραίος», αλλά και γενικά άνθρωπος, ο Γκιόργκι Κόβατς, ένας έφηβος Ούγγρος εβραϊκής καταγωγής, όπως τον έπλασε ο Ίμρε Κέρτες στο Μυθιστόρημα Ενός Ανθρώπου Δίχως Πεπρωμένο. Ο Κέρτες γεννήθηκε στην Βουδαπέστη στις 9 Νοεμβρίου του 1929, από εβραϊκή οικογένεια. Το 1944, σε ηλικία 14 χρόνων, εκτοπίστηκε για έναν χρόνο στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Άουσβιτς-Μπίργκεναου και κατόπιν σε εκείνο του Μπούχενβαλντ. Μετά την ήττα των Εθνικοσοσιαλιστών, επέστρεψε στην Βουδαπέστη, όπου ολοκλήρωσε τις σπουδές του και στην συνέχεια εργάστηκε ως δημοσιογράφος και μεταφραστής. Εξ αιτίας των προβλημάτων που αντιμετώπιζε από το κομμουνιστικό καθεστώς της μεταπολεμικής Ουγγαρίας, το 1951 απολύθηκε από την εφημερίδα, όπου εργαζόταν και από το 1953 δούλευε ως συνεργαζόμενος δημοσιογράφος σε διάφορα έντυπα, ενώ παράλληλα έγραφε οπερέτες για να εξασφαλίσει τα προς το ζην. Γνώστης της γερμανικής γλώσσας, μετέφρασε έργα των Νίτσε, Φρόυντ, Βιττγκενστάιν και Ελίας Κανέττι. Μετά το 1990 μετακόμισε στο Βερολίνο, αναζητώντας τους ρυθμούς μιας ζωής αλλοιώτικης από εκείνη της Βουδαπέστης. Το 2002 του απονεμήθηκε το Νόμπελ Λογοτεχνίας. Πέθανε στις 31 Μαρτίου του 2016 στην Βουδαπέστη, σε ηλικία 86 ετών. Συνέχεια

Οι σφαγείς του μέλλοντος

Στρατός από τηλεκατευθυνόμενα ανθρωποειδή

Ο στρατός του μέλλοντος, όπως τον οραματίζεται το αμερικανικό Πεντάγωνο που χρηματοδοτεί σχετικές έρευνες του Πανεπιστημίου της νότιας Καρολίνας, θ’ αποτελείται από κομάντο με τσιπάκι στον εγκέφαλο που θα …θυμούνται λεπτομερώς την εκπαίδευσή τους και θα λαμβάνουν εντολές σε αληθινό χρόνο.

«Πιστεύω σύντομα ότι θα μπορέσουμε να συνδέουμε τον εγκέφαλο με Η/Υ ή άλλα συστήματα», είχε δηλώσει, προ ετών, περιχαρής ο επικεφαλής των πειραμάτων καθηγητής Θιοντόρ Μπέργκερ, «διευρύνοντας τις δυνατότητες της ανθρώπινης φυλής»…

Τα οράματα για την «διεύρυνση των δυνατοτήτων της ανθρώπινης φυλής» του εν λόγω επιστήμονα και των ομοίων του δεν απέχουν διόλου από έναν εφιάλτη, δυστυχώς όχι πλέον επιστημονικής φαντασίας. Συνέχεια

Μωρίας Εγκώμιον

Εκδόσεις ΗΡΙΔΑΝΟΣ

Μετάφραση Στρατής Τσίκρας

1970/ σελ. 191

«Παρακαλώ τους συκοφάντες μου να καταλάβουν πως αφιέρωσα τα νειάτα μου μελετώντας με πάθος τ’ αρχαία γράμματα και με πολλά ξενύχτια μπόρεσα ν’ αποχτήσω μια μέτρια γνώση της λατινικής και της ελληνικής γλώσσας, όχι γιατί αναζητούσα κάποια μάταιη δόξα ή για να ευφράνω μ’ ασήμαντες χαρές το πνεύμα μου, αλλά για να ομορφύνω το ναό του Κυρίου, που τον ντροπιάζουν η αμάθεια και η βαρβαρότητα…» Desiderius / Erasmus

Μέσα από αυτό το σατιρικό βιβλίο του, ο Έρασμος, κάνει κριτική στους ασύδοτους και αδίστακτους ισχυρούς της γης, με σκοπό «να δασκαλέψει και να ορμηνέψει». Προσωποποιώντας την Μωρία, την  τρέλλα, τής δίνει φωνή και τής επιτρέπει να μιλήσει για τον εαυτό της, για την δύναμη που διαθέτει, την ακαταμάχητη γοητεία και τον έλεγχο που ασκεί πάνω στους ανθρώπους. Έτσι, η  τρέλλα «ελέγχοντας ειρωνικά τα σύγχρονα κοινωνικά και πολιτικά φαινόμενα», χωρίς πολλές πολλές τσιριμόνιες, περιγράφει ανάγλυφα και με λεπτομέρειες τα έργα και τις ημέρες αυτών που δρουν υπό την επιρροή της. Όμως, κατά τον Έρασμο, πώς να θυμώσεις με μία τρελλή, αφού υποτίθεται ότι δεν ξέρει τί λέει ή μάλλον, αφού είναι τρελή, δεν μπορεί να μιλήσει σοβαρά; Συνέχεια

ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

Επανήλθε στο προσκήνιο και στη δημοσιότητα το θέμα των σχέσεων μεταξύ Κράτους και Εκκλησίας και μιας ενδεχόμενης συμφωνίας μεταξύ των δύο μερών. Όπως είπε, σε δεύτερο χρόνο, ο Ιερώνυμος «υπήρξε πρόθεση για συμφωνία» και όχι συμφωνία, αλλά φυσικά δεν γνωρίζουμε πότε δυο μέρη και φορείς συζητούν ένα θέμα με την, εκ των προτέρων, πρόθεση να διαφωνήσουν. Στη διαπραγμάτευση ο στόχος της κάθε πλευράς είναι να υπάρξει συμφωνία που τουλάχιστον η κάθε πλευρά είτε θα είναι είτε θα νιώθει ωφελημένη είτε θα μπορεί να διαχειριστεί επικοινωνιακά/πολιτικά τα οφέλη μιας απόφασης. Διαφορετικά εάν η πρόθεση είναι η διαφωνία τότε δεν υφίστανται συζητήσεις προς τη κατεύθυνση για μια νέα θεσμική συμφωνία. Ασφαλώς γνωρίζουμε ότι η συγκεκριμένη δήλωση απευθυνόταν αποκλειστικά και κύρια στους ιεράρχες και στις άμεσα εκφρασμένες αντιρρήσεις τους ως προς τη «συμφωνία».

Η ελληνική Εκκλησία, ως επίσημος θεσμικός και εκτελεστικός φορέας της ορθόδοξης χριστιανικής θρησκείας στον ελλαδικό χώρο, εξ αρχής είχε άμεση και στενή σύνδεση με το Κράτος από την ίδρυση του ελληνικού μοναρχικού κρατιδίου. Άλλωστε, από το 1833 η Αντιβασιλεία της Ελλάδας επεξεργάζεται σχέδια απόσπασης της Ελλαδικής Εκκλησίας από το Οικουμενικό Πατριαρχείο και ίδρυση αυτοκέφαλης εκκλησίας του ελληνικού βασιλείου. Τις προτάσεις αυτές παρουσιάζει την εποχή εκείνη ο Σπυρίδων Τρικούπης και η Αντιβασιλεία εκδίδει, χωρίς απόφαση και συναίνεση του Οικουμενικού Πατριαρχείου, βασιλικό διάταγμα όπου ανακηρύσσεται η αυτονομία της. Η σχέση της Εκκλησίας της Ελλάδος έχει πια δογματική σχέση με το Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης και όχι διοικητική. Συνέχεια

ΑΝΑΘΥΜΙΑΣΕΙΣ «ΕΙΛΙΚΡΙΝΕΙΑΣ»

Το κείμενο που ακολουθεί δημοσιεύθηκε πριν από 9 χρόνια, στο υπ’ αριθμ. 86 φύλλο του μηνός Σεπτεμβρίου 2009, της μηνιαίας αναρχικής εφημερίδας ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ. Η αναδημοσίευσή του αποσκοπεί στην επαναφορά στη μνήμη ορισμένων καταστάσεων και διαδικασιών, οι οποίες είχε επισημανθεί ότι προετοίμαζαν αλλά και αποτελούσαν συνέχεια προγενέστερων συνθηκών και οδήγησαν στα όσα βιώνονται επί των ημερών μας με την σύμπραξη ακροδεξιών και κομμουνιστών-αριστερών στην διαχείριση της εξουσίας, καθώς και την συμπόρευση αντιεξουσιαστών και αναρχιστών με το παρόν καθεστώς. Το κείμενο γράφηκε με αφορμή δηλώσεις του Π. Κοροβέση σε σχέση με το σκάνδαλο της Ζήμενς.

Ας κάνουμε μια ακόμα παρατήρηση του ρυπαρού σκηνικού της πολιτικής μετά και την πρόσφατη «θύελλα» που ξεσηκώθηκε, για μια ακόμα φορά, στους κόλπους του ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ

Επισημαίνουμε, κατ’ αρχήν, πως μέσα σ’ αυτό το υπερφορτωμένο σύστημα ραδιουργιών και πολυσύνθετων τεχνικών, που αποκαλείται πολιτική, περιλαμβάνεται (εκτός των άλλων) η τεχνική της «αθωότητας» και της «ευθιξίας», της υπεράσπισης της ηθικής και της τιμής. Η ηθική γίνεται σημαία κάθαρσης, που σείεται ανάλογα με τις σκοπιμότητες που υπάρχουν (και για τους λιπόψυχους ανάλογα με το πόσους υποστηρικτές μπορούν να μαζέψουν). Σ’ αυτές τις περιπτώσεις ανασύρονται και συνδέονται με την επικαιρότητα γεγονότα που έχουν λάβει χώρα πριν από δεκαετίες. Γίνονται εργαλεία στα χέρια της μιας ή της άλλης εξουσιαστικής μερίδας με σκοπό την επικράτηση.

Η «θύελλα» που προαναφέραμε σχετίζεται με τα όσα δήλωσε ο νεότευκτος βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά παλιά καραβάνα στις ραδιουργίες και τους φραξιονισμούς (για να μην ξεχνάμε και την ορολογία της αριστεράς), Π. Κοροβέσης.

Σύμφωνα με τα γραφόμενα, θεώρησε τον εαυτό του αποδέκτη των ερωτημάτων που έθεταν τα άρθρα των Βότση και Μπέη στην Ελευθεροτυπία και έσπευσε να τοποθετηθεί, συμπαρατασσόμενος «ανακυκλικά» με συνέντευξη που έσπευσε να δώσει στο Κανάλι 1 του Πειραιά. Συνέχεια

Η ΕΠΙΔΕΙΞΗ «ΤΑΞΙΚΗΣ ΜΕΡΟΛΗΨΙΑΣ» ΤΟΥ ΚΑΘΕΣΤΩΤΟΣ ΚΑΙ Η ΑΝΟΣΙΑ ΣΤΟ ΔΗΛΗΤΗΡΙΟ…

Είναι η μεγαλύτερη δυσκολία για τέτοιας φύσης άρθρα-χρονογραφήματα: Πώς ξεκινάμε; Έχουμε σκεφτεί ορισμένα θέματα, έχουμε απομονωθεί –εξ ανάγκης– από το ιντερνετικό μπάχαλο, τους κομματικούς στρατούς των σόσιαλ μήντια, δεν ακούμε καν ειδήσεις από το ραδιόφωνο μη τυχόν και έχει αμολήσει ενδιαμέσως καμμία καινούργια σαχλαμάρα ο Κυριάκος Μητσοτάκης ή έχει δώσει νέα …βαρυσήμαντη συνέντευξη ο Αλέξης, γιατί αμέσως αποσπάται η προσοχή και δεν χρειάζεται πολύ για να συμβεί κάτι τέτοιο. Κυκλοφορούν διάφορες μεθοδολογίες, αλλά η πρώτη κίνηση μάλλον πρέπει να είναι βίαιη, όπως μια βουτιά στο νερό ή κάπως ανορθόδοξη.

Έτσι αυτή τη φορά θα ξεκινήσουμε κάπως ασυνήθιστα, με έναν πολύ διακριτικό πανηγυρισμό: Επιβεβαιωθήκαμε πλήρως πως οι Ευρωπαίοι είχαν προαποφασίσει την «αναβολή της περικοπής της προσωπικής διαφοράς των συντάξεων» (βάζουμε επίτηδες πέντε γενικές στη σειρά για μεγαλύτερη επισημότητα…) για το 2019. Η τυπική επικύρωση έγινε σε ένα euroworking group και σε μία μόνο συνεδρίαση.

Να πως καταργούνται τα μνημόνια και τα χαράτσια! Συνέχεια

ΕΘΕΛΟΥΣΙΟΣ ΕΓΚΛΕΙΣΜΟΣ: Η ΕΞΟΥΣΙΑ ΕΠΕΥΛΑΥΝΕΙ…

Λίγο μετά τον πόλεμο της Κορέας το 1950 ξεκινούν στις ΗΠΑ μια σειρά πειραμάτων, που ονομάστηκαν «μέθοδοι αλλαγής συμπεριφοράς», στα οποία πρωτοστατούν γνωστοί χειρούργοι εγκεφάλου και ψυχολόγοι. Ένας εκ των συμμετεχόντων μάλιστα στο εγχείρημα ο Dr. Shein εξέδωσε 24 άρθρα που αποτέλεσαν το πρόγραμμα «αλλαγής συμπεριφοράς». Καθένα από αυτά περιείχε ψυχολογικές και διοικητικές εφαρμογές με στόχο την αλλοίωση, την συντριβή και τελικά την «αναμόρφωση» της προσωπικότητας του ατόμου. Παρόμοια πειράματα στην συνέχεια πραγματοποιούνται και στην Δ. Γερμανία, πειράματα που βοήθησαν στον σχεδιασμό των λευκών κελιών που προορίζονταν κυρίως για τους αντάρτες πόλεων. Συνέχεια

ΚΟΥΪΖ ΓΙΑ ΠΡΟΧΩΡΗΜΕΝΟΥΣ…

  • «Θα είμαστε εδώ, στην πρώτη γραμμή, ώσπου τα «Πολυτεχνεία» του μέλλοντος να ολοκληρώσουν το έργο που ξεκίνησαν τα Πολυτεχνεία του παρελθόντος: τη μεγάλη κοινωνική, πολιτική, οικονομική, και πολιτισμική αλλαγή που τόσο χρειαζόμαστε.»
  • «Για να πάψει η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Για να συμμετέχει ενεργά ο Λαός στον προγραμματισμό της οικονομικής, κοινωνικής και πολιτιστικής πορείας της Χώρας».
  • «Αν ένα όργανο διακυβέρνησης είναι δικτατορικό, όπως στα πολιτικά συστήματα στον κόσμο σήμερα, η επαγρύπνηση της κοινωνίας απέναντι σε παρεκκλίσεις από το νόμο θα έχει μόνο έναν τρόπο για να πετύχει αναδιευθέτηση. Αυτός είναι η βία που σημαίνει επανάσταση απέναντι στο όργανο διακυβέρνησης».
  • «Είμαστε συνδεδεμένοι με τα διεθνή κινήματα ενάντια στον ρατσισμό, τον αντισημιτισμό και την ισλαμοφοβία. Τα κινήματα για την προστασία του περιβάλλοντος, τα ανθρώπινα δικαιώματα, τα δικαιώματα των γυναικών, τα δικαιώματα των μεταναστών και των προσφύγων, τα νέα δικαιώματα, τα δικαιώματα των LGBT».

Συνέχεια

Η ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΠΙΤΗΡΗΣΗΣ

του Ιγνάσιο Ραμονέ

σελ. 186 / ΕΚΔΟΣΕΙΣ του ΕΙΚΟΣΤΟΥ ΠΡΩΤΟΥ ΑΙΩΝΑ

 Ο Ιγνάσιο Ραμονέ ήδη στην Εισαγωγή δίνει το στίγμα της Αυτοκρατορίας της επιτήρησης, που θα περιγράψει στην συνέχεια σε τέσσερα κεφάλαια:

«Με την βοήθεια ολοένα και πιο τελειοποιημένων αλγορίθμων, χιλιάδες ερευνητές, μηχανικοί, μαθηματικοί, στατιστικολόγοι, προγραμματιστές, ιχνηλατούν και ξεδιαλέγουν πληροφορίες, που παράγουμε εμείς οι ίδιοι. Δορυφόροι και δρόνοι με διαπεραστικό βλέμμα μάς παρακολουθούν από το διάστημα. Στα αεροδρόμια, βιομετρικοί σαρωτές αναλύουν το βάδισμά μας, «διαβάζουν» την ίριδα των ματιών μας και τα δακτυλικά μας αποτυπώματα. Υπέρυθρες κάμερες μετρούν τη θερμοκρασία του σώματός μας. Οι σιωπηλοί φακοί των βιντεοκαμερών μάς περνούν από κόσκινο στα πεζοδρόμια των πόλεων ή στους διαδρόμους των σουπερμάρκετ. Μας παρακολουθούν επίσης στο γραφείο, στους δρόμους, στο λεωφορείο, στην τράπεζα, στο μετρό, στα γήπεδο, στα πάρκινγκ, στα ασανσέρ, στα εμπορικά κέντρα, στα διόδια, στους σταθμούς, στα αεροδρόμια».

Ο συγγραφέας εξηγεί πώς έχει συγκροτηθεί μια χωρίς προηγούμενο συμμαχία κράτους, στρατιωτικών μηχανισμών ασφαλείας και των γιγάντιων βιομηχανιών του Ίντερνετ με στόχο να τεθεί το διαδίκτυο, όλο το διαδίκτυο και όλοι οι χρήστες του υπό παρακολούθηση, δηλαδή οι μισοί κάτοικοι του πλανήτη. Συνέχεια

Να ’τανε το ’21, χρόνια δοξασμένα…

21Θα έχετε οπωσδήποτε παρατηρήσει μια αυξανόμενη κινητικότητα στον βόρβορο της κεντρικής πολιτικής σκηνής και της αυτοδιοίκησης τα τελευταία 2-3 χρόνια, από μπουρμπουλήθρες και έντονες αναθυμιάσεις.

Δεν είναι τίποτα άλλο από τα νέα κόμματα και δημοτικές παρατάξεις που συγκροτούνται από διάφορες προσωπικότητες-βιτρίνες με σαφείς και ομολογημένες αναφορές στον υποκόσμο, το οργανωμένο έγκλημα, λαμπρούς μεγαλοεπιχειρηματίες και ιδού το νέο «τρεντ»: τηνπραγματική ή φανταστική σύνδεση με ξένες πρεσβείες και διεθνή οικονομικά συμφέροντα. Τα νέα «μορφώματα» έρχονται να μοιραστούν την πίτα μαζί με τους επίσημους κομματικούς σχηματισμούς, που ομολογημένα και αυτοί χρωστούν την εξουσία τους στη σύνδεση με ισχυρά οικονομικά συμφέροντα και την εύνοια του «ξένου παράγοντα». Συνέχεια