Tag Archives: ψέμμα

Η δυναμική ενός καλαίσθητου ψέμματος

Πάντα και σε όλα μπροστά βαδίζει η Ψευτιά ελκύοντας τους ανόητους με τη χυδαία κραυγή της. Τελευταία και πάντα αργά έρχεται και η Αλήθεια, σέρνοντας πίσω από τον κουτσό Χρόνο. Μπαλτάσαρ Γκρασιάν 

nitse-psevdosΟι περισσότεροι άνθρωποι, ως επί τω πλείστον, διαθέτουν μόνον τα εκ φύσεως προερχόμενα, οφθαλμούς και ώτα και σχεδόν τίποτε άλλο. Αυτό που κυρίως τούς διακρίνει είναι η έλλειψη κριτικού πνεύματος και επίσης η βραχεία μνήμη. Η πλειονότητα των ανθρώπων στοχάζεται ελάχιστα, γιατί τους λείπει ο χρόνος και η άσκηση. Αυτός είναι και ο λόγος που διατηρούν τις πλάνες τους για μεγάλο χρονικό διάστημα, χωρίς όμως να είναι, όπως η πλειονότητα του χώρου των διανοούμενων, σαν τον ανεμοδείχτη που κάθε φορά προσαρμόζεται στους ανέμους της μόδας.

Συνέχεια

Το ψέμμα μέσα στο οποίο ζούμε

to-psema

Στο μικρό ντοκυμαντέρ που ακολουθεί ο σκηνοθέτης Spencer Cathcart, που το δημιούργησε, επισημαίνει, με κριτικό μάτι, τα συμβάντα του κόσμου στον οποίο βρισκόμαστε και εκφράζει τις σκέψεις του για τα όσα συμβαίνουν στις κοινωνίες όπου ζούμε. Συνέχεια

Μούσαις χάρισι θύε

«Ο κόσμος να γίνει εικόνα. Αυτή θα είναι η τελευταία ζωή των ανθρώπων να τους σκεπάσει μια εικόνα […] Αλλού οι τοίχοι εξογκώνονταν και εξείχαν σα να γεννούσαν αγάλματα κι άμορφα ακόμα που μόλις σχηματίζονταν, εκρέμονταν από τους τοίχους […]».
Γιώργος Χειμωνάς, «Οι χτίστες»

Μούσαις-χάρισι-θύεΤι είναι τελικά ένα μουσείο; Είναι τα αγάλματα και οι πίνακες, τα μικρά και μεγάλα εκθέματα που γεμίζουν τις γυάλινες προθήκες; Μήπως είναι οι κρύες αίθουσες με τα ψηλά ταβάνια και τις περίτεχνες ροζέτες; Μάλλον όχι. Κάθε μουσείο, είναι ένα μνημείο της μούσας∙ της αθάνατης κόρης που ο πολιτισμός τής φόρτωσε το έλλειμμα χάριτος που έφερε απ’ τα γεννοφάσκια του. Η κόρη όμως γέρασε. Αβάσταχτο το φορτίο του πολιτισμού, βλέπεις. Πολύς ο πόνος, μεγάλη η απάτη. Συνέχεια

Πες μου (ακόμη) ένα ψέμμα, ν’ αποκοιμηθώ

Δεν είμαστε σε θέση να απαντήσουμε για το εάν οι λέξεις μπορούν να εκφράσουν μόνες τους το νόημα του κόσμου. Σίγουρα, όμως, αγγίζουν με τον εγγύτερο τρόπο το ανθρώπινο πνεύμα, προσφέροντάς του την δυνατότητα να συλλάβει, να σχηματοποιήσει και να εκφράσει συναισθήματα και λογική. «Ό,τι μπορεί να ειπωθεί, μπορεί να ειπωθεί με σαφήνεια. 

Πες μου (ακόμη) ένα ψέμα, ν’ αποκοιμηθώ

Για τα υπόλοιπα, είναι προτιμότερο να σιωπούμε», έγραψε ο Βιτγκενστάιν και δεν έχουμε κανέναν λόγο να διαφωνήσουμε. Έτσι και αλλιώς, η σιωπή είναι η κραυγή του άρρητου μες στο κουφάρι του χρόνου. Η πραγματική σιωπή συμβαίνει, όταν ακόμη και η ποίηση γίνεται απλώς μια βροχή από λέξεις. Η σημασία της βρίσκεται στις παύσεις που προσφέρει ανάμεσα σε διαστήματα ειλικρινούς λόγου. Επειδή, από τη στιγμή που ο λόγος μετατρέπεται σ’ ένα σωρό από ψέματα, οι λέξεις γίνονται παγίδες. Όταν μάλιστα ο δόλος είναι πολιτικοποιημένος, τότε και το δόκανο γίνεται εξουσιαστικό.

Συνέχεια