Tag Archives: «χώρος»

Φιντέλ Κάστρο, ο Επαναστάτης!

Αλιεύσαμε από το διαδίκτυο  το παρακάτω βίντεο το οποίο παρά τον τίτλο του αναφέρεται ουσιαστικά στην παρούσα κατάσταση του λεγόμενου χώρου εν Ελλάδι. Απολαύστε το, όσοι δεν είχατε, μέχρι τώρα, την τύχη να το εντοπίσετε. Συνέχεια

Η ΣΤΡΟΥΘΟΚΑΜΗΛΟΣ ΤΟΥ «ΧΩΡΟΥ» ΚΑΙ ΤΑ ΕΡΕΙΠΙΑ ΤΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ…

«Το φυτό δεν μπορεί παρά να ανθίσει.
Ωστόσο, άνθιση γι’ αυτό σημαίνει ενίοτε
και θάνατο. Και λοιπόν;
Ο χυμός θα αναβλύζει πάντα!» Ζαν-Μαρί Γκυγιώ

«Καταστρέφοντας τα πάντα σημαίνει να οικοδομείς χωρίς θεμέλια· αλλά θα πρέπει να κρατάς όρθιους τους τοίχους με τα χέρια σου. Εκείνος που απαρνιέται το παρελθόν στο σύνολό του, χωρίς να κρατά τίποτα που να χρησιμέψει για να ζωογονήσει την επανάσταση καταδικάζεται να βρει τη δικαίωση μόνο στο μέλλον και στο μεταξύ αναθέτει στην αστυνομία να τον δικαιώσει για το παρόν». Αλμπέρ Καμύ, Ο επαναστατημένος άνθρωπος

στρουθοκάμηλοςΕίναι, ιδιαίτερα, συνηθισμένη η εντύπωση ότι τα περισσότερα σφάλματα προκύπτουν εξαιτίας της άγνοιας εκείνων, που τα διαπράττουν. Πράγματι, είναι εύλογο να σκεφθούμε ότι εφ’ όσον είναι παράλογο να θελήσουμε να αποτύχουμε με ό,τι καταπιανόμαστε, δεν μπορεί παρά η αποτυχία μας, τα λάθη, μικρά ή μεγαλύτερα, επουσιώδη ή με σημαντικές συνέπειες να οφείλονται σε άγνοια και μόνο άγνοια.

Έτσι, αφού θεωρείται ότι τα λάθη είναι με βεβαιότητα ακούσια, το μόνο που χρειάζεται, για να μην επαναληφθούν, αλλά και για να υπολογισθεί το μέγεθος της απώλειας ή της καταστροφής που σημειώνεται, είναι να πεισθούν όσοι τα διαπράττουν για την άγνοιά τους. Μ’ άλλα λόγια, σ’ αυτές τις περιπτώσεις δεν καταλογίζεται πρόθεση, και αναζητείται ο τρόπος να διορθωθούν, όσα ανεπιθύμητα προέκυψαν.

Συνέχεια

Η «ΕΓΚΛΗΜΑΤΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΧΩΡΟΥ» ΚΑΙ Ο ΜΥΘΟΣ ΤΟΥ ΛΑΓΟΥ…

prison«Ο Πλίνιος αναφέρεται στους χριστιανούς που είχε θανατώσει ως εκείνους «που προσήχθησαν ενώπιον μου με την κατηγορία ότι ήταν χριστιανοί» («qui ad me tamquam Christiani deferebantur»), και λέει ότι η μόνη ερώτηση που απηύθυνε σε αυτούς τους ομολογητές ήταν αν παραδέχονταν την κατηγορία («interrogavi ipsos, an essent Christiani») […] Όσο για τους κατήγορους (delatores), που πρώτοι κατηγόρησαν τους χριστιανούς ενώπιον του Πλίνιου επειδή ήταν χριστιανοί, δεν μπορούσαν να είναι σίγουροι (όπως θα δούμε) ότι ο Πλίνιος θα συγκατετίθετο να λάβει έστω και γνώση του ζητήματος, και, ακόμη λιγότερο, ότι θα επέβαλλε τη θανατική ποινή. Εφόσον νόμιζαν ότι «άξιζε να προσπαθήσουν», προφανώς γνώριζαν ότι υπήρξαν στο παρελθόν άλλοι αξιωματούχοι διατεθειμένοι να τιμωρήσουν τους χριστιανούς για το Όνομα».

Τζέφρυ ντε Σαίντ Κρουά, Ο Χριστιανισμός και η Ρώμη, Διωγμοί, Αιρέσεις και Ήθη.

 

Συνέχεια

Υπερταξικό Μεθύσι [1]

Όπως έχουμε ήδη αναφέρει, θεωρούμε πως οι αναρχικοί οφείλουν –και πρώτα απ’ όλα στους εαυτούς τους– να παίρνουν ξεκάθαρη θέση για ζητήματα που άπτονται των κοινωνικών απελευθερωτικών αγώνων, αλλά και όσων τραγελαφικών γίνονται ηθελημένα ή άθελα ανάχωμά τους. Στην κατεύθυνση, λοιπόν, αυτή δεν πρέπει να αποτελέσει τροχοπέδη στον λόγο τους η μικρή ή μεγάλη πιθανότητα οιασδήποτε κριτικής. Εξ άλλου, οι αναρχικές ομάδες δεν γράφουν όσα γράφουν, για να γίνουν ευχάριστες ή δυσάρεστες σε οικείους και αγνώστους, ούτε βεβαίως αυτοπαγιδεύονται στα πλαίσια του «παρεϊσμού», που σαν ανίατη ίωση ταλαιπωρεί εδώ και χρόνια τον λεγόμενο χώρο. Συνέχεια