Tag Archives: Χούντα

Συνέντευξη του Anarchypress με ανώνυμο προβοκάτορα των εκτρόπων του Ιουλίου του 1965 και της εξέγερσης του Νοεμβρίου του 1973

Με την ευκαιρία της συμπλήρωσης 49 χρόνων από την επιβολή της δικτατορίας της 21ης Απριλίου 1967, το Anarchypress αναζήτησε και βρήκε έναν από του ανώνυμους αγωνιστές της περιόδου αυτής. Του ζητήσαμε να μας δώσει μία συνέντευξη η οποία και ακολουθεί.

Για ευνόητους λόγους του δώσαμε την κωδική ονομασία Ανώνυμος προβοκάτορας. Κάθε ομοιότητα με διαδικτυακές ονομασίες, που ενδεχομένως υπάρχουν, είναι συμπτωματική και δεν αφορά το πρόσωπο το οποίο μας έδωσε την συνέντευξη.

Ερώτηση: Στις 26 Νοεμβρίου 1965 ο Ευάγγελος Δενδρινός, ένας από τους βουλευτές που «αποστάτησαν» τον Ιούλιο της ίδιας χρονιάς, υποστήριξε ότι το 1960 και προτού προκηρυχθεί ο περιβόητος «ανένδοτος αγώνας» ο Γεώργιος Παπανδρέου, γνωστός και ως «Γέρος της Δημοκρατίας», σε σύσκεψη στο Καστρί είχε δηλώσει ότι «Θα κάνουμε πολιτική και εκλογική συνεργασία με τον Καραμανλή. Τα στρατόπεδα θα είναι δύο: οι εθνικόφρονες και οι κομμουνιστές. Θα κάνουμε τις εκλογές με τους χωροφύλακες και με το πιστόλι στο χέρι». Λίγο αργότερα ο «Γέρος της Δημοκρατίας» κατηγορούσε τον Καραμανλή για «βία και νοθεία».

ioulianaΣτις 28 Σεπτεμβρίου 1960 το γερμανικό περιοδικό Σπήγκελ, αλλά και η εφημερίδα «Ηχώ του Αμβούργου» δημοσιεύουν καταγγελία ενός γερμανού αξιωματικού ονόματι Μαξ Μέρτεν καταδικασμένου για εγκλήματα πολέμου κατά την διάρκεια της γερμανικής κατοχής. Ο Μέρτεν που καταδικάστηκε σε 20ετή φυλάκιση όταν συνελήφθη το 1957 σε ταξίδι αναψυχής στην Ελλάδα αφέθηκε ελεύθερος ύστερα από την ψήφιση φωτογραφικού νόμου από την κυβέρνηση Καραμανλή, που υπάκουσε στην παραγγελία των ισχυρών γερμανών φίλων του Μέρτεν.

Είχε, λοιπόν, αληθινό πρόβλημα το προδικτατορικό πολιτικό σύστημα με τις αντιδημοκρατικές μεθόδους της χούντας ή αποτελούσε μια βολικότατη λύση για όλους, αφού η κρατική επιβολή θα ενισχυόταν και το λεγόμενο πεζοδρόμιο, όπως χαρακτηρίζονταν όσοι διαδήλωναν προβοκατόρικα και έξω από τον έλεγχο και της αριστεράς θα έμπαιναν στον γύψο;

Ανώνυμος προβοκάτορας: Η φράση του Παπανδρέου για συνεργασία με τον Κωνσταντίνο Καραμανλή είναι γεγονός. Πρόκειται, επίσης, για ένα άλλοθι που πλασάρισε αργότερα η ΕΔΑ για να δικαιολογήσει την παράδοση των ψηφοφόρων της στην Ένωση Κέντρου. Αυτό δεν σημαίνει πως αυτά τα λόγια δεν τον έκφραζαν. Κάθε άλλο. Ο «Γέρος της Δημοκρατίας» ήτανε και «Γέρος της Δικτατορίας», όταν του το υπέδειχναν οι πολιτικοί του προστάτες.

Συνέχεια

Συγκρούσεις στη Μπούρμα

011Ένας μπάτσος σκοτώθηκε και δεκάδες διαδηλωτές και αστυνομικοί τραυματίστηκαν σε συγκρούσεις που ξέσπασαν χθες κατά τη διάρκεια διαμαρτυρίας αγροτών που απαιτούν να πάρουν πίσω την κατασχεμένη γη τους.

Οι συγκρούσεις ξέσπασαν στην κοινότητα Maubin, ενώ οι κινητοποιήσεις είχαν ξεκινήσεις την προηγούμενη Πέμπτη όταν εκατοντάδες αγρότες συγκεντρώθηκαν κοντά στο χωριό Παλαούνγκ.

Οι αγρότες ισχυρίζονται ότι η γη τους κατασχέθηκε από τη στρατιωτική χούντα της Μπούρμα το 1996 και πουλήθηκε σε μια εταιρία το 2004. Παρόμοια θέματα υπάρχουν και σε άλλες περιοχές της χώρας.

Δημοσιεύτηκε από Αναρχικό Πυρήνα ΞΑΝΑ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

Συγκρούσεις στη Χιλή για την «επέτειο» της χούντας


Συγκρούσεις ξέσπασαν στους δρόμους του Σαντιάγκο κατά τη διάρκεια των κινητοποιήσεων με αφορμή την «επέτειο» για τα 38 χρόνια από τη στρατιωτική χούντα στη χώρα στις 11/9/1973. Ένας 15χρονο κορίτσι τραυματίστηκε σοβαρά και δεκάδες συνελήφθησαν. Συνέχεια

Μαλαισία: μεγάλη πορεία ενάντια στη χούντα

Στις 9 Ιουλίου, η BERSIH (Συμμαχία για Καθαρές και Δίκαιες Εκλογές), μια συμμαχία αριστερών, ΜΚΟ και ομάδων ακτιβιστών που προωθούν αλλαγές στον εκλογικό νόμο, διοργάνωσαν πορεία υπέρ της εκλογικής μεταρρύθμισης. Το κράτος προχώρησε σε αυστηρούς αποκλεισμούς δρόμων μετατρέποντας την πρωτεύουσα Κουάλα Λουμπούρ σε μπατσοκρατούμενη πόλη. Συνέχεια

Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΔΟ ΤΗΣ «ΧΟΥΝΤΑΣ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΑΡΧΩΝ»

Κατά τη χρονική περίοδο της επταετίας, η εκκλησία όχι μόνο δεν τήρησε αποστάσεις από τον κρατικό μηχανισμό, όπως ξεδιάντροπα ισχυρίζονται μέχρι και σήμερα οι διάφοροι υποστηρικτές της, αλλά –αντίθετα– επιχείρησε να διευκολύνει με κάθε τρόπο τις κινήσεις του και συμπαρατάχθηκε με τους τυράννους. Αυτούς τους ιδιαίτερα συνεκτικούς δεσμούς τόνιζαν με έμφαση, από την πρώτη στιγμή, οι χουντικοί με το ασταμάτητα προβαλλόμενο «Ελλάς, Ελλήνων Χριστιανών».

[…] Σύσσωμοι οι «πνευματικοί» ηγέτες αλλά και κατώτεροι κληρικοί, έταξαν εαυτούς στο πλευρό των εξουσιαστών και των συμμοριών τους, επιβεβαιώνοντας τον βαθιά αντιανθρώπινο χαρακτήρα της ύπαρξης και επιβολής τους.

Χαρακτηριστικό άλλωστε παράδειγμα αποτελεί ο διορισμός στον αρχιεπισκοπικό θρόνο του Ιερώνυμου, γνωστού για τις φιλοχουντικές του πεποιθήσεις και φανατικού πολέμιου κάθε άποψης και πρακτικής που δεν συμβάδιζε με τα συμφέροντα των κρατιστών και των ομοτράπεζων τους.

Όπως ήταν αναμενόμενο, η «εθνοσωτήριος επανάσταση» άρχισε να βρίσκει συμπαράσταση έμπρακτα από την εκκλησία, από τις πρώτες κιόλας στιγμές της εγκατάστασής της:

«Ο απροκαταλήπτως κρίνων την εν Ελλάδι πραγματικότητα, μετά την εγκατάστασιν της νέας Εθνικής Κυβερνήσεως, δεν είναι δυνατόν ή να ομολογήσει ότι εις πολλούς τομείς της εθνικής και κρατικής δραστηριότητος εγένετο ήδη αισθητή μια νέα πνοή υγείας και ανακαινιστικής δημιουργίας. Η επιτευχθείσα γαλήνη και το εξαγγελθέν πρόγραμμα της Κυβερνήσεως γεννούν την ελπίδα ότι θα ανατείλουν δια τον τόπον καλύτεραι ημέραι. Οι στόχοι του κυβερνητικού προγραμματισμού είναι τω όντι αξιέπαινοι» (περιοδικό Εκκλησία, 15-5-67).

Πριν περάσουν λίγες μέρες, ο Ιερώνυμος επιδίδει και προσωπικά τα διαπιστευτήρια και τις ευχαριστίες του στον τότε υπουργό παιδείας Καλαμποκιά. «Η Εθνική Κυβέρνησις ηθέλησε ίνα η αναγεννητική πνοή την οποία αντιλαμβανόμεθα πνέουσα εις πάντας τους τομείς της δημόσιας ζωής πνεύση και εντός της εκκλησίας. Επιθυμούμεν να επαναλάβομεν τας προς την Εθνικήν Κυβέρνησιν προσωπικάς ευχαριστίας». (23-5-67).

Ο ίδιος ρασοφόρος τον Μάιο του 1968 απένειμε στον Παπαδόπουλο τον χρυσό σταυρό του «αποστόλου» Παύλου, αποδίδοντας του έτσι μια τιμή που δεν αποδόθηκε σε κανένα πρωθυπουργό των μεταπολιτευτικών κυβερνήσεων. Την ίδια μέρα προσφώνησε τον Παπαδόπουλο στο μέγαρο της αρχιεπισκοπής Αθηνών, ο Αντώνιος Γαβαλάς, εκ μέρους όλων των κληρικών που δούλευαν εκεί. […] «Αι άγιαι ψυχαί των ιερέων θα δέωνται του θεού υμών υπέρ της ευοδώσεως και ολοκληρώσεως του εθνοσωτήριου έργου της επαναστάσεως της 21 Απριλίου του 1967… Η επανάστασις της 21ης Απριλίου σώζει την Ελλάδα από την καταστροφήν και την εξουθένωσιν, εις την οποίαν αφεύκτως ωδηγείτο. Επί της Εθνικής Κυβερνήσεως αποκτά επί τέλους και η εκκλησία της Ελλάδος Ηγεσίαν. Ω, χαράς ευαγγέλια».

Η ιεραρχία της εκκλησίας, συνεχίζοντας ακάθεκτη τη προσπάθεια της καθαγίασης των χουντικών και πλέουσα σε πελάγη ευτυχίας για την τόσο αγαστή συνεργασία της με τους τυράννους, δεν σταματάει εκεί. Τον Νοέμβριο του 1972, ο Ιερώνυμος απονέμει στον Παπαδόπουλο τα «Διάσημα Μεγαλόσταυρου του Τάγματος Αποστόλου Παύλου», συνοδεύοντάς τα με τις ακόλουθες κολακείες:

«Η Υμετέρα μόνο Εξοχότης το ετόλμησε (από ιδρύσεως του ελληνικού κράτους) και με το ξίφος της αποφασιστικότητος, η οποία Σας διακρίνει, αποκόψατε τα δεσμά τής εσταυρωμένης Εκκλησίας. Η Εκκλησία Σάς ικετεύει: ολοκληρώσατε το έργο σας μέχρι τέλους. Η Εκκλησία σάς ευγνωμονεί ήδη και θα σας ευγνωμονεί εσαεί».

Κανείς από τους σημερινούς μητροπολίτες, όσο και αν επιχειρείται να απλωθεί ένα πέπλο λήθης πάνω από αυτό το γεγονός, δεν διαφοροποιήθηκε από τις επίσημες θέσεις της ιεραρχίας, τασσόμενος στο πλευρό όλων αυτών που φυλακίστηκαν, εξορίστηκαν και εξοντώθηκαν από τους εξουσιαστές.

Κάτι, που έχει επιβεβαιωθεί και από τον πρωτοπρεσβύτερο Πυρουνάκη, με επιστολή του στον Γ. Καρανικόλα: «Σημειώνω το καλόπιστο λάθος σου να νομίζεις ότι ελάχιστοι δεσπότες στη δικτατορία έκαναν αντίσταση. Κανείς!».

Αναρχικός Πυρήνας ΠΕΡΑΣΜΑ
Δημοσιεύθηκε στην ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, φ. 2, Απρίλιος 2002

Συγκρούσεις σε πορεία για τη Μέρα Μνήμης στην Αργεντινή

Στις 24/3 πραγματοποιήθηκαν οι προγραμματισμένες διαδηλώσεις για την Ημέρα Μνήμης (Dia de la Memoria) στην Αργεντινή, επέτειος του στρατιωτικού πραξικοπήματος της 24/3/1976.

Στην πόλη Neuquen, μια ομάδα 40 ατόμων επιτέθηκε με βόμβες μολότοφ εναντίον αστυνομικού τμήματος. Συνέχεια

Για τη σημερινή επέτειο από τη δικτατορία στην Αργεντινή

ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ Ή ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ – Ο ΕΧΘΡΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΙΔΙΟΣ:
ΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΚΑΙ Η ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ
ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΗΣ
Ενάντια σε κάθε εξουσία, για την ελευθερία

Ποια γεγονότα οδήγησαν στην εξέγερση του Πολυτεχνείου του 1973 (Μέρος Β΄)

ΚΑΤΩ Η ΕΞΟΥΣΙΑ[Το μέρος αυτό αναφέρεται στο διάστημα που ακολούθησε από το δημοψήφισμα που διενήργησε το καθεστώς  έως και την εξέγερση. Τα γεγονότα εκτυλίχθηκαν με γρήγορους και απρόβλεπτους ρυθμούς. Από την ουσιαστική πλευρά του όλου ζητήματος, έχει ιδιαίτερη βαρύτητα η διαπλοκή αλλά και η σύμπλευση των αντιτιθέμενων και ανταγωνιστικών κατευθύνσεων των κομματικών μηχανισμών ΚΚΕ, ΚΚΕ εσ. και των λοιπών εξουσιαστικών φορέων σε σχέση με τις διαθέσεις του κόσμου είναι πασιφανής, όπως θα διαπιστωθεί από τα όσα αναφέρονται στη συνέχεια. ]

Συνέχεια

Ποια γεγονότα οδήγησαν στην εξέγερση του Πολυτεχνείου του 1973 (Μέρος Α΄)

[Καθώς συμπληρώνονται 36 χρόνια από την εξέγερση του Νοέμβρη του 1973, είναι χρήσιμο και  δημιουργικό το να επαναφέρονται και να «αναμοχλεύονται» μνήμες. Το κείμενο που ακολουθεί είναι μια περιεκτική παρουσίαση των γεγονότων (από έναν που συμπεριλαμβάνεται στους 300 προβοκάτορες σύμφωνα με την ανακοίνωση του ΚΚΕ) και φτάνει μέχρι το δημοψήφισμα που προκήρυξε το καθεστώς, που επικράτησε μετά την 21η Απριλίου 1967.]

Η δυναμική της κοινωνικής εξέγερσης είναι απρόβλεπτη ακόμα κι απ’ αυτούς που την οετοιμάζουν ή διαισθάνονται πως έρχεται.

Το να ζει κανείς μέσα σε μια εξέγερση είναι κάτι ανεπανάληπτο, κάτι που δεν μπορεί να περιγραφεί. Κι αυτό το συναίσθημα δεν μπορούν να το καταλάβουν όσοι την εξορκίζουν και την πολεμούν, γιατί τα ανθρώπινα αντανακλαστικά τους έχουν διαβρωθεί, ατονήσει ή μεταλλαχθεί μέσα από τη συνεχή τριβή, επαφή ή συγχώνευση με τις λογικές της εξουσίας. Μερικές φορές έχει σημασία ακόμα και το ποιος θ’ ανάψει το σπίρτο ή θα δημιουργήσει τη μικρή σπίθα, για να απλωθεί η φλόγα της ανθρώπινης επιθυμίας και δημιουργικότητας.

Γιατί η εξέγερση είναι η προϋπόθεση για ένα κόσμο ανθρώπινο. Αυτή η στιγμή είναι ανεπανάληπτη. Τα όσα θ’ ακολουθήσουν, απερίγραπτα. Όσοι βρίσκονται μέσα σ’ αυτό τον δημιουργικό παλμό της κοινωνίας μπορούν να ζήσουν και να αισθανθούν πόση δύναμη κρύβεται μέσα στην ανθρώπινη κοινωνία.

300_prov

Η πορεία των 300 προβοκατόρων

Ανάμεσα στους ύμνους και τους χαρακτηρισμούς που αποδίδονται στην εξέγερση του 1973 και στις προσπάθειες να φανεί ένα «μήνυμα» κι ένα «νόημα» σύμφωνα με τις επιδιώξεις των κρατούντων και των διάφορων πολιτικών σχηματισμών τους, εκείνο που εξακολουθεί να ισχύει διαχρονικά είναι πως η ΕΞΕΓΕΡΣΗ ανήκει σ’ αυτούς που τη δημιούργησαν, που τη δυνάμωσαν, που την έκαναν να παραμένει ο διαρκής εφιάλτης των κάθε είδους εξουσιαστών.

Με κανένα τρόπο δεν συγκαταλέγονται στους δημιουργούς της εξέγερσης όλοι αυτοί που έκαναν τα αδύνατα δυνατά ώστε να αποτραπεί κάθε εξεγερτική κίνηση των αγωνιζόμενων. Συνέχεια