Tag Archives: οξύμωρο

Κράτος κι ελευθερία: σχήμα οξύμωρο

Άλλη μία φαρσοκωμωδία ανέβηκε εχθές στη θεατρική κρατική σκηνή με κομπάρσο το λαό και πρωταγωνιστή τον θεσμικό κλοιό. «Νίκησε η δημοκρατία» φωνάζει ο όχλος. Ο όχλος εκείνος που ακόμα τρέφει αυταπάτες πως εκτελώντας το εκλογικό του δικαίωμα θα βελτιώσει έστω και μία από τις χιλιάδες αδικίες με τις οποίες έρχεται αντιμέτωπος από τη μέρα της γέννησής του έως το τέλος της ζωής του. Καμία κυβέρνηση δεν έχει ως προοπτική της τη βελτίωση της καθημερινότητάς μας. Καμία κυβέρνηση δεν ενδιαφέρεται να φέρει τον άνθρωπο από το περιθώριο στο προσκήνιο ή να δώσει τέλος στην αγωνία επιβίωσής μας. Το κράτος για να ζήσει πρέπει να τρέφεται και να συντηρείται από εμάς και την ανόητη εμμονή μας πως η παρουσία του αποτελεί την ατραπό που θα μας φέρει στο φως της ισότητας και της αλληλεγγύης. Τόσες φορές δοκιμάστηκαν οι αντοχές μας στον τροχό της τύχης, τόσες φορές διασχίσαμε διαύλους και βρεθήκαμε αντιμέτωποι με το αμείλικτο πρόσωπο του κράτους. Το κράτος δεν συμβάδιζε, δεν συμβαδίζει και ούτε πρόκειται να συμβαδίσει με την ελευθερία, τη δικαιοσύνη, την ισότητα, την αλληλεγγύη. Όλοι εμείς θα αποτελούμε το καύσιμο που θα του δίνει την ενέργεια και το λόγο ύπαρξής του για να μας χρησιμοποιεί σύμφωνα με τις εκάστοτε τεχνητές ηθικές του. Εάν κάποιος έπρεπε να καταδικαστεί αυτό είναι το κράτος που αιώνες τώρα γεννά το μίσος μεταξύ μας διατηρώντας τις ταξικές διαφορές, μοιράζοντας υποσχέσεις που δεν θα τηρήσει, θρέφοντας την ελπίδα των ανίσχυρων πως κάποια μέρα θα βρεθούν σε καλύτερη θέση κι αυτό επειδή θα φροντίσει το ίδιο κι όχι η προσπάθεια, η θέληση και η απόφαση του καθενός μας. Αλήθεια, για ποια δικαιοσύνη μιλάμε; Μήπως δικαιώθηκαν τόσοι και τόσοι προγενέστεροί μας που αναγκάστηκαν να πολεμήσουν για ιδεώδη, για πατρίδες και θρησκείες; Μόνο με την κατάλυση του κράτους θα μπορέσουμε να δούμε καθαρά και να συντρίψουμε τον καρπό του φασισμού: όταν ελεύθεροι πια από την πίεση των θεσμών αποφασίσουμε εμείς για εμάς. Συνέχεια