Tag Archives: μύθος

Περί του μύθου των «μεγάλων ανδρών»

%ce%bc%ce%b5%ce%b3%ce%b1%ce%bb%ce%ac%ce%bd%ce%b4%cf%81%ce%b5%cf%82Όσοι εξακολουθούν να χρησιμοποιούν ή να κατασκευάζουν μύθους, το πράττουν γιατί δεν έχουν πάψει να πιστεύουν ότι οι μύθοι είναι άτρωτοι.

Και πράγματι οι μύθοι φαίνονται αδιαπέραστοι από κάθε επιχειρηματολογία. Όσο ασυνάρτητοι και παράλογοι και αν είναι. Έτσι οι μύθοι των «Μεγάλων ανδρών» θεωρούνται από τους κυριάρχους ένα συστατικό στοιχείο της λεγόμενης, κατά τους ισχυρισμούς τους, ιστορίας της ανθρωπότητας.

Είναι λάθος να θεωρεί κάποιος, ότι οι πολιτικοί μύθοι είναι αποτελέσματα, έστω και κατά ένα μέρος, της «λαϊκής φαντασίας» ή των «λαϊκών αναγκών». Οι πολιτικοί μύθοι κατασκευάζονται βάσει συγκεκριμένου σχεδίου. Διαδίδονται μεθοδικά στην κατάλληλη συγκυρία, από τα, ενδεδειγμένα κάθε φορά, φερέφωνα της κάθε εξουσίας.

Συνέχεια

Ο ΜΥΘΟΣ ΤΩΝ ΥΠΕΡΤΡΟΦΩΝ

super-foodsΤα τελευταία χρόνια βλέπουμε στα ράφια ορισμένων σούπερ μάρκετ και των ειδικών καταστημάτων με βιολογικά τρόφιμα διάφορες τροφές εισαγωγής, σε μικρές συσκευασίες, με τσουχτερή τιμή και με τον εντυπωσιακό τίτλο στην ετικέτα: υπερ-τροφή ή αγγλιστί super food.

Κάποιες υπερτροφές μάς ηχούν πιο γνώριμες, όπως κάποια βασικά εξωτικά λαχανικά και φρούτα που ήδη εισάγονται εδώ και χρόνια (αβοκάντο, ανανάς, παπάγια κτλ) και έχουν ενταχθεί με άλλη μορφή ήδη στην διατροφή μας (η ωμή σκόνη κακάο, το έλαιο ή γάλα καρύδας), είτε επειδή ευδοκιμούσαν ή ευδοκιμούν και εδώ, όπως το λινάρι (λιναρόσποροι), η πικραλίδα, το σιταρόχορτο, η αλόη κ.τ.λ., είτε επειδή μέσω του εμπορίου ερχόντουσαν από παλιά εδώ, όπως διάφορα μπαχαρικά (κουρκουμάς, τζίντζερ, η πραγματική κανέλλα) ή τα τσάϊ των Ινδιών… Άλλες υπερτροφές μάς είναι πλέον γνώριμες λόγω της μεγάλης διαφημιστικής καμπάνιας που έγινε για αυτές (γκότζι μπέρι, σπιρουλίνα κ.ά.), ενώ άλλες μας είναι λιγότερο γνωστές όπως: η ρίζα μάκας, οι σπόροι chia, τα μούρα camu camu, τα lingonberries (μικρά κόκκινα μούρα), το maqui berry (προφέρεται mah-key), ο σαμπούκος ο μέλας (elderberry), το pitaya ή φρούτο του δράκου, το ραμπουτάν (φρούτο κι αυτό), ο καρπός του μπαομπάμπ, η κομπούχα (μύκητας), τα φασόλια mung, τα φύκια (kelp, seaweed, χλωρέλλα), οι σπόροι κάνναβης, η κινόα (θάμνος, ψευδο-δημητριακό), το λαχανικό κέιλ, το μέλι μανούκας, το βότανο ginko biloba… Μέχρι και την χλωροφύλλη έβαλαν στο μπουκάλι.

Όλα αυτά απευθύνονται όχι μόνο στους πλούσιους που ανέκαθεν έτρωγαν υγιεινά πιάτα με σπαράγγια και ραπανάκια, αλλά έχουν ως στόχο ένα ευρύτερο κοινό που, μπερδεμένο από τα διφορούμενα μηνύματα των άρθρων περί υγιεινής διατροφής ψάχνουν για μια απάντηση-σωτηρία, δηλαδή στους μανιακούς της υγιεινής διατροφής που νομίζουν ότι θα απολαύσουν καλύτερη υγεία αν τρώνε πολλά προϊόντα με εξωτικά ονόματα. Στην πραγματικότητα ο άνθρωπος επιβιώνει με πολύ λιγότερα, ούτως ή άλλως. Εξυπακούεται δε, πως αν κάποιος αλλάξει την διατροφή του από τα επεξεργασμένα τρόφιμα σε οποιαδήποτε φυσική τροφή θα νιώσει καλύτερα.

Τι κρύβεται όμως πίσω από το μάρκετινγκ τέτοιων προϊόντων; Πώς η ιδέα για το «ένα μήλο την ημέρα τον γιατρό τον κάνει πέρα», σλόγκαν που εφηύραν περί το 1900 οι καλλιεργητές μήλου στην Αμερική για να διαφημίσουν τα μήλα τους, εφαρμόζεται πλέον σε όλα τα τρόφιμα;

Θα το ανακαλύψουμε εξετάζοντας την ιστορία μιας τέτοιας τροφής.

Ένα λοιπόν από αυτά τα τρόφιμα που ταξιδεύει χιλιόμετρα για να φτάσει στον εκάστοτε προορισμό του είναι το acai berry (προφέρεται ασάι -“ah-sah-ee”) και είναι η πιο δημοφιλής από τις σούπερ αντιοξειδωτικές τροφές στις ΗΠΑ.

Πρόκειται για ένα μωβ προς μαύρο φρούτο σε σχήμα μούρου, μεγέθους περίπου 2,5 εκατοστών, ενώ ο σπόρος αποτελεί το 80% του φρούτου. Προέρχεται από ένα είδος φοίνικα το οποίο φύεται στο δέλτα του Αμαζονίου, στην Βραζιλία. Ο φοίνικας αυτός είναι ένα λεπτό δέντρο που φτάνει τα 25 μέτρα ύψος, ενώ τα φύλλα του φτάνουν τα τρία μέτρα μήκος.

Η συγκομιδή του πρέπει να γίνεται με σεβασμό στο δέντρο γιατί αλλιώς κινδυνεύει να πεθάνει και μαζί του όλο το δάσος. Οι άνδρες, σαν καθημερινή εργασία, σκαρφαλώνουν στους πανύψηλους κορμούς για να συλλέξουν τα κλωνάρια πάνω στα οποία βρίσκονται οι καρποί, και η υπόλοιπη κοινότητα τα αφαιρεί από τα κλωνάρια και τα βάζει σε πλεχτά καλάθια.

Το acai berry αποτελεί τη βασική τροφή διαφόρων φυλών της περιοχής του Αμαζονίου εδώ και πολλούς αιώνες. Οι άνθρωποι της περιοχής το καταναλώνουν καθημερινά μαζί με ψάρι, κρέας, σούπα ή απλώς σαν φρούτο.

Φυσικά, μέχρι και πριν μια δεκαετία, το acai berry ήταν ουσιαστικά άγνωστο έξω από τη Βραζιλία. Όσον αφορά την σχετική βιβλιογραφία υπήρχε μόνο ένα βιβλίο, στα πορτογαλικά, ενός ερευνητή τροφών ονόματι Herve Rogez, ο οποίος είχε επισκεφτεί το 1994 τον Αμαζόνιο και το είχε περιγράψει.

Τώρα πλέον, υπάρχουν πολλά προϊόντα με acai berry διαθέσιμα στην αγορά και αφορούν χυμούς, σκόνη και χάπια. Η δε αποξηραμένη μορφή του acai berry έχει προταθεί ως χάπι αποτοξίνωσης και αδυνατίσματος. Πολλά από αυτά τα προϊόντα διακινούνται κυρίως μέσω internet με ελάχιστο έλεγχο, οπότε είναι αμφίβολη η αποτελεσματικότητα και η ασφάλειά τους και άγνωστες οι παρενέργειες που μπορεί να επιφέρουν.

Σύμφωνα με την ανάλυσή του Herve Rogez, λοιπόν, το acai berry μοιάζει με την γνωστή σε εμάς ελιά, είναι θρεπτικό και λιπαρό περιέχοντας καλά λιπαρά, βιταμίνη Ε και αντιοξειδωτικά, ενώ δεν περιέχει πολλά σάκχαρα. Επί πλέον, το μεγαλύτερο μέρος του λίπους του αποτελείται από μονοακόρεστο ολεϊκό οξύ (56%) που ρίχνει τη κακή χοληστερόλη (χοληστερίνη).

Ο ερευνητής ανέφερε ότι το acai berry έχει διπλάσια ποσότητα σε ανθοκυανίνες (κατηγορία αντιοξειδωτικών που ανήκουν στα φλαβονοειδή) από οποιοδήποτε άλλο γνωστό φρούτο και αυτό το απέδωσε στο γεγονός ότι το acai berry έπρεπε να προστατευθεί από τις ισχυρές ακτίνες του ήλιου που δεχόταν η συγκεκριμένη περιοχή.

Δύο αδέρφια από την Καλιφόρνια, που είχαν ως χόμπι τα extreme sports, οι Ryan και Jeremy Black, σκέφτηκαν πως είναι καλή ιδέα να εισάγουν το acai berry από τη Βραζιλία στις ΗΠΑ. Οι έμποροι της αμερικανικής αγοράς δεν είχαν ακούσει τίποτε σχετικό για αυτό το φρούτο μέχρι το 2000.

Οι νέες τροφές που λανσάρονται στις ΗΠΑ πρέπει να κατακτήσουν τον διστακτικό καταναλωτή κι έτσι οι αδελφοί Black είχαν να… ξεπεράσουν πολλά εμπόδια στην προσπάθειά τους να προωθήσουν το acai berry. Μέχρι το 2003, παρέμεινε ένα cult φρούτο, γνωστό μεταξύ των νέων που έκαναν extreme sport, σκέιτινγ και σέρφινγκ. Αχρείαστο να προσθέσουμε πως, όταν κάποιος έχει το χρόνο να κάνει σερφ σε ηλιόλουστες παραλίες, συνήθως χαίρει άκρας υγείας και δεν χρειάζεται acai berry, παρά μόνο προστασία από τους καρχαρίες…

shutterstockΣτην προσπάθειά τους να το κάνουν ευρύτερα γνωστό οι αδερφοί Black έπεισαν ένα μοδάτο εστιατόριο του Los Angeles, το Sambazon, να φτιάξει πιάτα με acai berry, ελπίζοντας ότι έτσι ότι θα διαφημιζόταν. Το acai berry είχε τα βασικά στοιχείο που απαιτούσε το αμερικανικό μάρκετινγκ: καλή γεύση, αντιοξειδωτικά και το μυστήριο του Αμαζονίου. Έτσι, η ιδέα τους στέφθηκε με επιτυχία.

Εκείνη τη χρονιά, ο διάσημος δερματολόγος της Ν. Υόρκης Nicholas Perricone, στο νούμερο ένα μπεστ σέλερ βιβλίο του “The Wrinkle Cure” προωθούσε την θεωρία ότι η κυτταρική φλεγμονή ήταν η βασική αιτία των χρόνιων παθήσεων και του γήρατος και πως η διατροφή έπαιζε καθοριστικό ρόλο σε αυτά. Καθώς έγραφε ένα νέο βιβλίο, ο Perricone σκέφτηκε να ζητήσει πληροφορίες για το acai berry από τους αδελφούς Black, οι οποίοι του έδειξαν την περιγραφή του Rogez. Το νέο βιβλίο του Perricone που κυκλοφόρησε το 2003 είχε τίτλο “The Perricone Promise: Look Younger, Live Longer in Three Easy Steps”. Έγινε και αυτό νούμερο ένα μπεστ σέλερ και ήταν η αρχή της… σταδιοδρομίας του acai berry, καθώς φιγουράριζε στην κορυφή της λίστας των υπερτροφών του βιβλίου.

Μετά από λίγους μήνες ο Perricone εμφανίστηκε στην εκπομπή της Oprah Winfrey, όπου εκθείασε τα καλά του άγνωστου φρούτου. Να σημειώσουμε πως η Oprah έχει θεωρηθεί η γυναίκα με την μεγαλύτερη επιρροή στις ΗΠΑ. Μετά από την προβολή της εκπομπής, οι αδερφοί Black λάμβαναν μηνύματα από νέες ή ηλικιωμένες κυρίες που ρωτούσαν που μπορούν να προμηθευτούν το acai berry. Έτσι, μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα οι αδερφοί Βlack έγιναν… πλούσιοι και δεν ήταν οι μόνοι. Πολλοί άλλοι επιχειρηματίες λάνσαραν χυμούς με acai berry, ακόμα και μεγάλες πολυεθνικές, όπως η Anheuser-Busch και η PepsiCo.

Το πιο επιτυχημένο ίσως προϊόν acai berry στην αμερικανική αγορά ήταν το MonaVie που λάνσαρε το 2005 η ομώνυμη εταιρεία ως έναν υγιεινό χυμό. Ο χυμός MonaVie πουλιόταν σε μπουκαλάκια κρασιού συνοδευόμενο από φυλλάδιο με πληροφορίες που θύμιζαν φάρμακο. Η εταιρεία, με πωλήσεις στην τριετία 2005-2008 που έφταναν τα 859 εκατομμύρια δολάρια μπήκε στη λίστα με τις πιο γρήγορα αναπτυσσόμενες εταιρείες των ΗΠΑ. Αν κανείς προσέθετε και τις εξαγωγές σε δεκαεπτά χώρες, οι πωλήσεις ξεπερνούσαν τα 2 δισεκατομμύρια δολλάρια. Όπως δήλωσε ο διευθύνων σύμβουλος της MonaVie, Dallin Larsen, βετεράνος του πολυεπίπεδου μάρκετινγκ, το μοντέλο της εταιρείας ήταν η πυραμίδα μέσω της οποίας «κάθε τρεις μήνες εδημιουργείτο και ένας νέος εκατομμυριούχος».

Μετά την βιομηχανία τροφίμων ακολούθησε η βιομηχανία καλλυντικών με κρέμες από acai berry προς 50-70 δολλάρια.

Η προώθηση του acai berry βασίστηκε αρχικά σε έρευνες που έδειχναν ότι το φρούτο είναι μια αντιοξειδωτική υπερτροφή. Πολλές από τις μελέτες για το acai berry διεξήχθησαν από την εταιρεία AIBMR Life Sciences και χρηματοδοτήθηκαν από τη βιομηχανία τροφίμων. Σύμφωνα με αυτές τις μελέτες, μετά την επεξεργασία και τη μετατροπή του φρούτου σε σκόνη, τα 100 γραμμάρια acai berry περιέχουν 534 θερμίδες, 52 γραμμάρια υδατάνθρακες (εκ των οποίων τα 44 γραμμάρια είναι φυτικές ίνες) 8,1 γραμμάρια πρωτεΐνες και 32 γραμμάρια λίπος. Οι μελέτες έδειξαν ότι το acai berry περιέχει 10-20 φορές περισσότερα φλαβονοειδή από οποιοδήποτε άλλο γνωστό φρούτο.

Στην κλίμακα της δίαιτας ORAC (Oxygen Radical Absorbence Capacity) το μούρο acai berry είχε υψηλή θέση με 18.500 αντιοξειδωτικές μονάδες. Για να υπάρχει ένα μέτρο σύγκρισης, οι σταφίδες είχαν 2.830 αντιοξειδωτικές μονάδες, τα μπλε μούρα (blueberries) 2.400 μονάδες, τα μαύρα μούρα (blackberries) 2.036, τα κράνα (cranberries)  1.750, οι φράουλες 1.540, τα ρόδια 1.245 και τα σμέουρα (raspberries) 1.220 αντιοξειδωτικές μονάδες. Αυτή η μεγάλη διαφορά στην αντιοξειδωτική ικανότητα σε σχέση με τα άλλα φρούτα έκανε το acai berry ανάρπαστο στις ΗΠΑ. Υπήρχε, όμως, μια «λεπτομέρεια» σχετικά με τις τροφές που πλάσαρε η δίαιτα ORAC. Οι αντιοξειδωτικές μονάδες της κλίμακας ORAC αφορούσαν, πρώτον το δοκιμαστικό σωλήνα και δεύτερον την εξουδετέρωση μόνο μιας ελεύθερη ρίζας που προκύπτει από το οξυγόνο, η οποία ονομάζεται υπεροξειδική ρίζα. Σήμερα είναι γνωστό ότι οι ανθοκυανίνες και τα άλλα φλαβονοειδή δεν απορροφώνται εύκολα από το ανθρώπινο σώμα. Με άλλα λόγια τα αντιοξειδωτικά που βρίσκονται στο acai berry δεν έχουν μεγάλη βιολογική αξία για την εξουδετέρωση των ελεύθερων ριζών μέσα στον οργανισμό. Τελικά, η δίαιτα/κλίμακας ORAC αποσύρθηκε τον Μάιο του 2012 από το site του Αμερικανικό Οργανισμό Γεωργίας (USDA) καθώς έγινε κατανοητό ότι είχε δημιουργηθεί μια απίστευτη σύγχυση για το τί ακριβώς αντιπροσώπευε αυτή η κλίμακα.

Οι ισχυρισμοί των εταιρειών που διέθεταν το acai berry στην αμερικανική αγορά δεν σταματούσαν στις αντιοξειδωτικές του ιδιότητες. Άρχισαν να ισχυρίζονται ότι σύμφωνα με τις μελέτες που είχαν… χρηματοδοτήσει βοηθάει το ανοσοποιητικό σύστημα και ότι μειώνει τον πόνο από την αρθρίτιδα. Για παράδειγμα το 2011 μια μικρή μελέτη με τίτλο «Pain Reduction and Improvement in Range of Motion After Daily Consumption of an Acai», κατέληξε στsuper-foods2ο συμπέρασμα ότι μια τρίμηνη διατροφή που περιέχει acai berry ανεβάζει την συγκέντρωση των αντιοξειδωτικών στο αίμα και μειώνει τον πόνο. Όμως, σ’ αυτήν τη μελέτη δεν υπήρχε ομάδα ελέγχου με την οποία έπρεπε να συγκριθούν τα αποτελέσματα, ώστε να αποκλειστεί το αποτέλεσμα placebo.

Αξίζει να αναφερθεί ότι στο youtube υπάρχουν εντυπωσιακά προπαγανδιστικά video για το acai berry και γενικά στο διαδίκτυο υπάρχουν άπειροι συγκριτικοί πίνακες με διάφορες υπερτροφές. Οι μελέτες, λοιπόν, είτε δεν είναι «ανεξάρτητες», καθώς έχουν χρηματοδοτηθεί από τη βιομηχανία τροφίμων άρα μεροληπτούν, είτε υπάρχει απουσία μελετών στην περίπτωση των καλλυντικών κρεμών που να αποδεικνύουν το ισχυρισμό ότι οι αντιρυτιδικές κρέμες που περιέχουν acai berry προστατεύουν με κάποιο τρόπο το δέρμα από τις ρυτίδες.

Όσον αφορά τον ισχυρισμό ότι το acai berry βοηθά στο αδυνάτισμα, είναι δύσκολο να αντιληφθεί κανείς πως επικράτησε αφού στις κλασσικές δίαιτες οι διαιτολόγοι προτείνουν την αποφυγή των λιπαρών φρούτων, έστω κι αν είναι υγιεινά διότι περιέχουν πολλές θερμίδες. Ο Perricone φαντάστηκε αυτές τις ιδιότητες ισχυριζόμενος ότι όλες οι υπερτροφές βοηθούν το σώμα να κάψει λίπος. Η φαντασίωση συνεχίστηκε από τον Dr Oz, αγαπημένο τηλεοπτικό γιατρό της Oprah, που εμφανίστηκε πολλές φορές στην σόου της και αργότερα απέκτησε τη δική του εκπομπή στην αμερικακινή τηλεόραση, ο οποίος έκανε λόγο για την «ηλεκτρική δύναμη» του acai berry αποκαλώντας το φρούτο «Νούμερο ένα superfood»!

Ένα πρόβλημα με τα προϊόντα διατροφής (ή ακόμα και τα φάρμακα) που διακινούνται μέσω διαδικτύου είναι ότι μπορεί να μην είναι γνήσια. Για παράδειγμα, μια αμερικανική μελέτη που έγινε για 27 συμπληρώματα διατροφής σε χάπια μίας άλλης υπερτροφής, του εκχυλίσματος ροδιού (pomegranate), έδειξε ότι μόνο 5 από αυτά περιείχαν τα συστατικά που ανέγραφε η ετικέτα. Όσον αφορά τους χυμούς, μια άλλη μελέτη έδειξε ότι από τα 23 προϊόντα χυμών ροδιού που έγραφαν 100% χυμός ρόδι, τα περισσότερα έλεγαν ψέματα και μόνο τα 6 περιείχαν αυτό που ισχυρίζονταν. Πουλούσαν, μ’ άλλα λόγια, φύκια για μεταξωτές κορδέλες…

Το ενδιαφέρον είναι ότι ακόμα και εταιρείες που παράγουν το acai berry κατηγορούν άλλες, που βρίσκονται στην ίδια αγορά, για απάτη, ελλιπή δοσολογία ή νοθεία.

Το άλλο πρόβλημα με τα προϊόντα που διακινούνται μέσω internet είναι ο ελλιπής έλεγχος όπως προαναφέραμε, αλλά και η απουσία συμβουλής έστω από φαρμακοποιό ή δερματολόγο κ.ο.κ. Για παράδειγμα, πριν από λίγους μήνες ο ΕΟΦ είχε ανακοινώσει ότι σύμφωνα με ενημέρωση των Καναδικών Αρμόδιων Αρχών, διακινούνται μέσω διαδικτύου προϊόντα που περιέχουν acai berry, τα οποία είναι νοθευμένα με τη ουσία sildenafil. Τα προϊόντα αυτά έφεραν τα εμπορικά ονόματα Anti-Aging Acai Berry, Guarana Blast, Brazillian Pure, Anti-aging Vital Rez V, Weight Loss, Vital Acai, Dietary Supplement Acai Powder blast και Muscle Mass και δεν ήταν γνωστοποιημένα στον ΕΟΦ.

Τα συγκεκριμένα προϊόντα προωθούνται για την απώλεια βάρους, ως αντιοξειδωτικά και αντιγηραντικά αλλά περιείχαν sildenafil χωρίς αυτό να δηλώνεται στην επισήμανσή τους. Η ουσία sildenafil περιέχεται σε συνταγογραφούμενα φάρμακα που προορίζονται για την αντιμετώπιση της στυτικής δυσλειτουργίας και μπορεί να προκαλέσει παρενέργειες εάν ληφθεί ανεξέλεγκτα, χωρίς να έχει συνταγογραφηθεί από γιατρό.

Ο κάθε περιοχή του πλανήτη προσφέρει απλόχερα τις τροφές της, που αν είναι αμόλυντες και φύονται σε πλούσια εδάφη, αποτελούν την ιδανική βάση για την διατροφή του ανθρώπου, αλλά και τις υπερτροφές του (π.χ. κάρδαμο, μαύρη σταφίδα, ελιές και ελαιόλαδο, γιαούρτι, αποξηραμένα σύκα, δαμάσκηνα, κάπαρη, δίκταμο, ρίγανη, μαϊντανός και γενικά τα αρωματικά φυτά-βότανα, μαστίχα, μέλι και τα σχετικά με αυτό, σουσάμι, ζέα, δημητριακά ολικής άλεσης, σκόρδο, κρεμμύδι, σαρδέλες, καρύδια, αμύγδαλα, ρόδια, πιπεριές, ιπποφαές, αυγά, όσπρια, λεμόνια και γενικά τα φρούτα και τα πράσινα λαχανικά όπως τα σέσκουλα, τα ραδίκια, το σπανάκι, τα αντίδια, η αγκινάρα, τα παντζάρια για να αναφερθούν μερικές που συναντούμε στον Ελλαδικό χώρο).

Το νερό της πηγής επίσης είναι πολύ σημαντικό. Δεν χρειάζεται να ξοδεύονται γαλόνια πετρελαίου για να μεταφερθούν τα μούρα… Αμαζονίου στην Ευρώπη. Επί πλέον, όταν προτιμάς την τροφή του τόπου που ζεις μπορείς να συμβάλεις (εν μέρει) στην αποτροπή της εξάπλωσης της περιβαλλοντολογικής ρύπανσης αλλά και των συνεπειών που προέρχονται από αυτήν. Αν ας πούμε τρως γκότζι μπέρυ Κίνας είναι πολύ δύσκολο να ανακαλύψεις σε ποια επαρχία της Κίνας καλλιεργούνται και αν εκεί δίπλα χύνονται χημικά απόβλητα, πόσο μάλλον να πας μια βόλτα από εκεί για να διαμαρτυρηθείς…έντονα. Αν σεβαστούμε την φύση και τις συνταγές κάθε τόπου θα ανακαλύψουμε μικρούς θησαυρούς σε κάθε μέρος της γης.

Κλείνοντας, ας αναφέρουμε την ρήση του Ιπποκράτη: «Η τροφή σου να είναι το φάρμακό σου και το φάρμακό σου να είναι η τροφή σου»…

Δημοσιεύθηκε από Κ.

ΠΗΓΗ

http://www.healthyliving.gr/2013/04/23/acai-berry-adynatisma-souperfood-ypertrofh

 

Η δυναμική ενός καλαίσθητου ψέμματος

Πάντα και σε όλα μπροστά βαδίζει η Ψευτιά ελκύοντας τους ανόητους με τη χυδαία κραυγή της. Τελευταία και πάντα αργά έρχεται και η Αλήθεια, σέρνοντας πίσω από τον κουτσό Χρόνο. Μπαλτάσαρ Γκρασιάν 

nitse-psevdosΟι περισσότεροι άνθρωποι, ως επί τω πλείστον, διαθέτουν μόνον τα εκ φύσεως προερχόμενα, οφθαλμούς και ώτα και σχεδόν τίποτε άλλο. Αυτό που κυρίως τούς διακρίνει είναι η έλλειψη κριτικού πνεύματος και επίσης η βραχεία μνήμη. Η πλειονότητα των ανθρώπων στοχάζεται ελάχιστα, γιατί τους λείπει ο χρόνος και η άσκηση. Αυτός είναι και ο λόγος που διατηρούν τις πλάνες τους για μεγάλο χρονικό διάστημα, χωρίς όμως να είναι, όπως η πλειονότητα του χώρου των διανοούμενων, σαν τον ανεμοδείχτη που κάθε φορά προσαρμόζεται στους ανέμους της μόδας.

Συνέχεια

«Βασικό Εισόδημα»: ο νέος μύθος του συστήματος

xalk_1Στην εποχή της ψηφιακής τεχνολογίας και των πολλαπλών μηνυμάτων με τα οποία βομβαρδιζόμαστε καθημερινά, μερικές σημαντικές ειδήσεις περνούν απαρατήρητες και από άλλες δεν μπορείς να «ξεφύγεις». Πρόσφατα στο ηλεκτρονικό ταχυδρομείο μάς περίμενε μια πρόσκληση για εκδήλωση με θέμα το «βασικό εισόδημα» (ΒΕ). Γνωρίζουμε ότι το ζήτημα του «βασικού εισοδήματος» δεν είναι άγνωστο ή αδιάφορο στον διεθνή χώρο, αλλά αντίθετα είναι ένα θέμα που υπάρχει ψηλά στα ενδιαφέροντα και τις απαιτήσεις διαφόρων τάσεων και φορέων, καθώς βρίσκεται σε εξέλιξη από τα μέσα του 2013 δημοψήφισμα υπό την αιγίδα της Κομισιόν, για την καθιέρωση ΒΕ από την ΕΕ. Συνέχεια

Η «ΕΓΚΛΗΜΑΤΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΧΩΡΟΥ» ΚΑΙ Ο ΜΥΘΟΣ ΤΟΥ ΛΑΓΟΥ…

prison«Ο Πλίνιος αναφέρεται στους χριστιανούς που είχε θανατώσει ως εκείνους «που προσήχθησαν ενώπιον μου με την κατηγορία ότι ήταν χριστιανοί» («qui ad me tamquam Christiani deferebantur»), και λέει ότι η μόνη ερώτηση που απηύθυνε σε αυτούς τους ομολογητές ήταν αν παραδέχονταν την κατηγορία («interrogavi ipsos, an essent Christiani») […] Όσο για τους κατήγορους (delatores), που πρώτοι κατηγόρησαν τους χριστιανούς ενώπιον του Πλίνιου επειδή ήταν χριστιανοί, δεν μπορούσαν να είναι σίγουροι (όπως θα δούμε) ότι ο Πλίνιος θα συγκατετίθετο να λάβει έστω και γνώση του ζητήματος, και, ακόμη λιγότερο, ότι θα επέβαλλε τη θανατική ποινή. Εφόσον νόμιζαν ότι «άξιζε να προσπαθήσουν», προφανώς γνώριζαν ότι υπήρξαν στο παρελθόν άλλοι αξιωματούχοι διατεθειμένοι να τιμωρήσουν τους χριστιανούς για το Όνομα». Τζέφρυ ντε Σαίντ Κρουά, Ο Χριστιανισμός και η Ρώμη, Διωγμοί, Αιρέσεις και Ήθη.

Η «εγκληματοποίηση του αναρχικού χώρου», η «εγκληματοποίηση της πολιτικής ανυπακοής», η «εγκληματοποίηση και απονοηματοδότηση του αναρχικού αγώνα», η «εγκληματοποίηση και διαστρέβλωση του αναρχικού αγώνα» αποτελούν το τελευταίο διάστημα εκ νέου τις τυποποιημένες «εξηγήσεις» που διατυπώνονται για να εξηγήσουν (;) συλλήψεις, διώξεις, παρακολουθήσεις, κατ’ οίκον έρευνες, υποδικίες ή και φυλακίσεις. Ο όρος «εγκληματοποίηση» προβάλλεται σε τέτοιο βαθμό ως ο κατεξοχήν ενδεδειγμένος για τον χαρακτηρισμό των κρατικών προθέσεων, που φαντάζει από ένα σημείο και μετά ως η λέξη «κλειδί» για την αποκρυπτογράφηση ακόμη και των πλέον «σκοτεινών» εξουσιαστικών σχεδίων.

Ταυτόχρονα φαίνεται να λειτουργεί ως ο κώδωνας του κινδύνου στ’ όνομα του οποίου δικαιολογείται μέχρι …νεωτέρας η αποφυγή κάθε προβληματισμού, διαλόγου, αντιπαράθεσης ή και σύγκρουσης πάνω σε απόψεις και καταστάσεις, η αφόρητη δυσοσμία των οποίων θυμίζει την γνωστή παροιμία: «ο κόσμος το ’χει τούμπανο και εμείς κρυφό καμάρι». Ποιος να θυμάται, βέβαια, τώρα στις «δύσκολες» στιγμές τους κινηματικούς τεμενάδες σε απόψεις, που απαιτούσαν, και όχι απλά προπαγάνδιζαν, την (αυτό)»εγκληματοποίηση» της αναρχικής δράσης ως τον απαραίτητο πυροδοτικό μηχανισμό για τον ονομαζόμενο ευρύτερο επαναστατικό χώρο και ελιξήριο για μιαν αριστερά που αποζητούσε την άμεση πολιτική και όχι μόνο ανάνηψή της.

Δεν πρόκειται, λοιπόν, εν προκειμένω για μια απλώς ανέμπνευστη αντιμετώπιση των όποιων προβλημάτων έχουν ανακύψει, ούτε για μια ιδεολογική αγκύλωση στην οποία έχουν περιέλθει για διάφορους λόγους άπειροι άνθρωποι, που βρήκαν έτοιμα πέντε έξι τσιτάτα και μ’ αυτά αντιμετωπίζουν, έστω με έναν άκαμπτο τρόπο, μια πράγματι συνολικότερα δύσκολη εποχή.

Αλλά ας δούμε ορισμένα ζητήματα πιο συγκεκριμένα.

Το έγκλημα είναι έννοια νομική παρ’ ότι συνηθίζεται εν γένει να χρησιμοποιείται ο όρος για να χαρακτηριστεί ως ανήθικη, αμαρτωλή ή αντικοινωνική μια συμπεριφορά. Σύμφωνα με τους νομικούς, έγκλημα είναι το αδίκημα (=πράξη άδικη και καταλογιστή) που προβλέπεται και τιμωρείται από κάποιο νόμο με ορισμένη ποινή, που περιέχει και τον ανταποδοτικό και τους προληπτικούς σκοπούς. Ο ΠΚ (Ποινικός Κώδικας) δίνει στο άρθρο 14 έναν πλήρη νομικό – δογματικό ορισμό του εγκλήματος.

Ο ορισμός αυτός θεωρείται συμμόρφωση του νομοθέτη με τη συνταγματική επιταγή «κανένα έγκλημα καμία ποινή χωρίς νόμο» του άρθρου 7 παρ. 1 του Συντάγματος. Η πράξη που προβλέπει το άρθρο 14 σημαίνει εξωτερική ανθρώπινη συμπεριφορά. Το στοιχείο του «αδίκου» μαζί με το στοιχείο του τιμωρούμενου αντιστοιχεί στην προσβολή έννομων αγαθών που είναι ιδιαζόντως αντικοινωνική, δηλαδή ιδιαίτερα επικίνδυνη και έχει κοινωνικοηθική απαξία.

Μα, θα παρατηρήσει κάποιος και μάλιστα όχι κατ’ ανάγκην αναρχικός, το έγκλημα δεν ταυτίζεται προ πολλού με την αντικοινωνική συμπεριφορά, αφού είναι γενικά αποδεκτό, ότι με τους νόμους ρυθμίζονται οι σχέσεις συνδιαλλαγής ανάμεσα στα κρατικά και στα ατομικά συμφέροντα ή ανάμεσα σ’ εκείνα διαφόρων κοινωνικών ομάδων και μάλιστα σε κάθε τόπο και κάθε εποχή. Είναι χαρακτηριστικό, ότι μετά την εξάπλωση της επιδημίας της πανούκλας σε ολόκληρη την Ευρώπη τον 14ο αιώνα, με αποτέλεσμα εκτός των άλλων την μείωση του εργατικού δυναμικού τόσο στις πόλεις όσο και στην ύπαιθρο, θεσπίστηκε στην Αγγλία νόμος που όριζε την ελεημοσύνη στους ζητιάνους ως ποινικό αδίκημα και νόμος που ποινικοποιούσε τις μετακινήσεις των ικανών να εργαστούν σε άλλες περιοχές.

Αυτό, λοιπόν, που ορίζεται ως έγκλημα είναι εκείνοι οι τρόποι συμπεριφοράς που θεωρούνται επιβλαβείς από εκείνες τις ομάδες πολιτικών, οικονομικών και θρησκευτικών συμφερόντων οι οποίες έχουν την απαραίτητη ισχύ ή πρόσβαση στους εξουσιαστικούς θύλακες, ώστε να επηρεάζουν την νομοθεσία.

Ένας από τους θεωρούμενους πρωτοπόρους στην κριτική εγκληματολογία, ο Quinney (1970), έβλεπε τη διαδικασία ορισμού των δράσεων που θα τους αποδοθεί η ταυτότητα του εγκλήματος σαν μια εγγενώς πολιτική διαδικασία. Θεωρούσε δε, ότι ο ποινικός νόμος είναι αξιολογικά πολωμένος με την «ουδετερότητα» του να αποτελεί βολικό μύθο, καταπιεστικός και προκατειλημμένος με το τι είναι έγκλημα, να σχεδιάζεται και να εφαρμόζεται από αυτούς που έχουν την δύναμη να μετατρέπουν τα συμφέροντά τους σε κρατικές πολιτικές.

Τα προβλήματα, λοιπόν, σχετικά με την λεγόμενη «εγκληματοποίηση του αναρχικού χώρου», την περίοδο που διανύουμε και όχι μόνον, είναι κάτι παραπάνω από εμφανή, ενώ η σύγχυση που διαχέεται με τον όρο κάτι παραπάνω από δεδομένη. Ζητούμενο είναι να οριστεί ο «οριακός» χρόνος που το κράτος «εγκληματοποιεί» τους αναρχικούς (το Όνομα), ζητούμενο είναι η αναδιάταξη των ποινικοποιημένων ή ποινικοποιήσιμων δράσεων, δηλαδή λόγου χάρη η αφαίρεση πολλών από τις ποινές, που προορίζονται για τις διαφόρων μορφών δράσεις αγωνιζόμενων ανθρώπων από μια ενδεχομένως επόμενη προοδευτική κυβέρνηση;

Όπως έχουμε γράψει, «σύμφωνα με αυτήν την άποψη, το κλειδί για την πολιτική είναι η διάχυση της εξουσίας μέσω συμβιβασμών και όχι η διαρκής σύγκρουση κοινωνικών ομάδων ή συμφερόντων που κατέχουν εξουσία. Έτσι, η ενδυνάμωση ενός κόμματος από πολιτικά δίκτυα, κινηματικές διαδικασίες και δομές, όχι μόνο αναγνωρίζει το δίκτυο των σχέσεων του συνόλου των κομμάτων, το οποίο και αποτελεί κατά περίπτωση το κομματικό σύστημα, αλλά το ενισχύει ουσιαστικά, προσδίδοντάς του την απαραίτητη κοινωνική νομιμοποίηση, ιδιαίτερα σε περιόδους πολιτικής «κρίσης», (βλ. Διαδρομή Ελευθερίας, Ιανουάριος 2013 Η «πολιτική διέξοδος» και η χαμένη «πανοπλία» του κινήματος…).

Μήπως η «εγκληματοποίηση» στοχεύει στο φρόνημα, στις σκέψεις ή απλά στις προθέσεις για δράση; Μα τότε προς τι αυτή η αριστερή σιωπή (που αποδεικνύει όχι απλά την βαθιά συναίνεση αλλά την συνδιαχείριση της δίωξης) όταν αυτό ακριβώς εφαρμόζεται εδώ και τώρα, εκτός των άλλων στην περίπτωση των διώξεων ενάντια στην Χ.Α. και μάλιστα με την απλή κατηγορία της κατοχής αρχειακού υλικού; Ή μήπως, με αφορμή την περίπτωση της Χ.Α., δεν προωθείται με τον καλύτερο τρόπο, δηλαδή χωρίς αντιδράσεις και η δίωξη του φρονήματος;

Ας πάμε, όμως, ορισμένες δεκαετίες πίσω για να διαβάσουμε κάποιες απόψεις αριστερών για το ζήτημα και συγκεκριμένα στο περιοδικό Θέσεις, τευχ. 18 περ. Ιαν-Φεβρ. 1987, στο άρθρο Πολιτική, Εξουσία και Καταστολή, που υπογράφουν οι Α. Μαυρομάτη – Γ. Μηλιός:

«Η έννομη τάξη που οργανώνεται από το δίκαιο δεν αφήνει περιθώρια για να διαμορφωθεί μια «πολιτική» ή «οικονομική» ή «ιδεολογική» παραβατικότητα. Η παράβαση του δικαίου και του νόμου προσλαμβάνει δηλαδή εξ ορισμού το χαρακτήρα του ποινικού αδικήματος, ενός αδικήματος που δεν έχει άλλο κοινωνικό πρόσημο πέρα από το ότι διαπράττεται στο επίπεδο του δικαίου και του ποινικού νόμου και ως τέτοιο καταστέλλεται. Η ανοιχτή πολιτική καταστολή δεν μπορεί έτσι να αναφέρεται παρά σε καθεστώτα και νομοθεσίες έκτακτης ανάγκης. Αντίθετα, η καταστολή στα πλαίσια της έννομης τάξης του «κράτους δικαίου» έχει αποκλειστικά ποινικό δηλαδή «μη πολιτικό» χαρακτήρα. Είναι, λοιπόν, λανθασμένος ο ισχυρισμός ότι η ποινικοποίηση των πολιτικών συγκρούσεων αποτελεί ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του σύγχρονου «αυταρχικού» αστικού κράτους. Η ποινικοποίηση αποτελεί τον ειδικά καπιταλιστικό γενικό τρόπο καταστολής ήδη από την πρώτη στιγμή της γέννησης της καπιταλιστικής εξουσίας. Πρόκειται για τον ειδικά καπιταλιστικό (δηλ. ιστορικά μοναδικό) τρόπο άσκησης της αποτρεπτικής λειτουργίας της εξουσίας».

Είναι φανερό ότι ακόμα και αυτές, οι μη αναρχικές, απόψεις είναι πολύ πιο «προχωρημένες» από εκείνες, που απλά πρόχειρα τις αντιγράφουν ή που αποτελούν κραυγαλέα κακέκτυπά τους.

Ας θυμίσουμε απλά, αφού πήγαμε έτσι κι αλλιώς μερικές δεκαετίες πίσω, ότι η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ έσπευσε αμέσως μετά την εκλογική της νίκη, το 1981, να αναγγείλει την κατάργηση του αντιδραστικού Νόμου 4000 «κατά του τεντυμποϊσμού», για να επαναφέρει, βέβαια, τη νομοθεσία κατά των «αντικοινωνικών ομάδων» τμηματικά με τους νόμους για την απρόκλητη εξύβριση, την απρόκλητη σωματική βλάβη και απρόκλητη φθορά κ.ά., τόσο γνωστές σε χιλιάδες διωκόμενους διαδηλωτές.

μποχαΠρόκειται για νομοθεσία που «κρατικοποιεί» το «δίκαιο»; Όχι βέβαια το «δίκαιο» είναι εξ αρχής κρατικοποιημένο.

Το χειρότερο, βέβαια, θα είναι να καταλήξει αυτή η εμμονή περί «εγκληματοποίησης του χώρου» σε κάποιου είδους αυτό-εκπληρούμενη προφητεία, όπως αυτή που περιγράφει ένας παλιός μύθος για τον λαγό και το μωρό από πίσσα, και που μάλλον έχει ενδιαφέρον να θυμηθούμε.

Μια μέρα, λοιπόν, η αλεπού αποφάσισε να παγιδέψει τον αιώνιο εχθρό της, τον λαγό, φτιάχνοντας ένα ομοίωμα μωρού φτιαγμένο από πίσσα. Ο λαγός είδε το μωρό από πίσσα και θέλησε να ξεκινήσει μια συζήτηση μαζί του. Όσο όμως και αν μιλούσε ο λαγός στο μωρό από πίσσα δεν έβρισκε φυσικά καμία ανταπόκριση, με αποτέλεσμα ο θυμός του να μεγαλώνει διαρκώς. «Καλημέρα! Ωραία μέρα σήμερα», είπε ο λαγός. Καμία απάντηση. «Είσαι κουφό; Γιατί, αν είσαι, μπορώ να φωνάξω πιο δυνατά». Καμία απάντηση. «Αν δεν βγάλεις το καπέλο σου και δεν μου πεις καλημέρα, θα σε χτυπήσω.» Καμία απάντηση. Ο λαγός δεν μπορούσε πια να συγκρατήσει τα νεύρα του. Έριξε μια γροθιά στη μύτη του μωρού από πίσσα, με αποτέλεσμα να κολλήσει το χέρι του και να θυμώσει περισσότερο. Στην συνέχεια, επιμένοντας χτυπάει το μωρό από πίσσα με το άλλο χέρι με αποτέλεσμα να κολλήσει και αυτό στην πίσσα. Τις γροθιές ακολούθησαν κλοτσιές και σε λίγο ο λαγός δεν μπορούσε πια να κουνηθεί, αφού όσο περισσότερο προσπαθούσε να απελευθερωθεί τόσο πιο πολύ κολλούσε στην πίσσα!

«Στο σπίτι του κρεμασμένου δεν μιλάνε για σκοινί», λέει μία άλλη παροιμία. Και αν θεωρούμε ότι το «σπίτι του κρεμασμένου» δεν είναι και δικό μας σπίτι θα απαντήσουν ορισμένοι;

Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα θα απαντήσουμε.

Και ας μη ξεχνά κανείς, ότι ακόμη και οι μεγαλύτεροι διωγμοί προϋπέθεταν να έχουν πεισθεί τα πλήθη, ότι ο χαρακτηρισμένος ως αποδιοπομπαίος τράγος είναι «ένοχος», αποτελεί το απόλυτο κακό, ότι η εξόντωση του ταυτίζεται με το μυθολογικό «γενικό καλό». Ας μην ξεχνάμε, επίσης, ότι η διαδικασία αυτή ουδέποτε ήταν εύκολη για την εξουσία, εφ’ όσον βέβαια επέλεγε να κρατά τα προσχήματα, εφ’ όσον έκρινε ότι είχε ανάγκη την κοινωνική νομιμοποίηση.

Επίσης, δεν υπάρχει λόγος εφησυχασμού, όταν η εξουσία φαντάζει διστακτική να προχωρήσει, όχι στα κατά κινηματική φαντασία πογκρόμ, αλλά σε πραγματικές κινήσεις που προσιδιάζουν σ’ αυτόν τον προσανατολισμό.

Δεν υπάρχει, επίσης, κανένας λόγος εφησυχασμού, όταν οι εξουσιαστές δεν σηκώνουν «παρά πάνω» τους τόνους και μάλιστα εκεί που, όπως λέγεται στην καθομιλουμένη, «τους παίρνει»: πληρωμένα συμβόλαια, μετανοιωμένοι και «μετανοιωμένοι», συνεργαζόμενοι και «συνεργαζόμενοι», εμπόριο «ευγενών» ουσιών (εκείνα τα περίφημα πογκρόμ κατά των εξαρτημένων τα θυμάται κανείς;) σ’ ένα «ζωτικό χώρο» (Εξάρχεια) που μοιάζει προ πολλού χωρίς καμία ζωή…

Γιατί η μπόχα, όχι μόνο δεν περνάει απαρατήρητη, όχι μόνον είναι ανυπόφορη, αλλά έχει καταστεί ένα με το προσκείμενο σ’ αυτήν περιβάλλον.

Η αριστερή καβάτζα παραμένει μεγάλη «αγκαλιά»; Μπορεί. Το «κουρμπέτι», όμως, παραμένει μεγάλο και οι αναλώσιμοι, όπως πάντα σ’ αυτές τις περιπτώσεις, θα είναι αρκετοί.

Η συνέχεια αναμένεται συναρπαστική, Σύντροφοι και «σύντροφοι» προσδεθείτε!!!

Συσπείρωση Αναρχικών

Από την ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, φ. 136, Μάρτιος 2014

Αποχαιρετώντας το Χρόνη Μίσιο

Πέθανε χθες και κηδεύεται σήμερα Τετάρτη 21 Νοεμβρίου ο Χρόνης Μίσιος. Σαν αποχαιρετισμό μεταφέρω  κάποιες δικές του φράσεις που ακούγονται εδώ:

«Πιστεύω ότι ο μόνος δρόμος, η τελευταία έξοδος προς την ελευθερία του ανθρώπου και του πλανήτη είναι η ολιστική οικολογική φιλοσοφία, σκέψη, πράξη και συμπεριφορά. Η οικολογία ούτε φέρει ούτε εδραιώνει καμία εξουσία, αντίθετα την καθιστά άχρηστη. Είναι μια επανάσταση αυτογνωσίας, μια εξανάσταση της ανθρώπινης συνείδησης.

Συνέχεια

Περί του μύθου των μεγάλων ανδρών

Όσοι εξακολουθούν να χρησιμοποιούν ή να κατασκευάζουν μύθους, το πράττουν γιατί δεν έχουν πάψει να πιστεύουν ότι οι μύθοι είναι άτρωτοι.

Και πράγματι οι μύθοι φαίνονται αδιαπέραστοι από κάθε επιχειρηματολογία. Όσο ασυνάρτητοι και παράλογοι και αν είναι. Έτσι οι μύθοι των «Μεγάλων ανδρών» θεωρούνται από τους κυριάρχους ένα συστατικό στοιχείο της λεγόμενης, κατά τους ισχυρισμούς τους, ιστορίας της ανθρωπότητας.

Συνέχεια