Tag Archives: μολυβένια χρόνια

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΑΠΟ ΤΑ ΜΟΛΥΒΕΝΙΑ ΧΡΟΝΙΑ (2)

«Στην Prima Linea ανήκει επίσης και ο νεαρός Ντονάτ Καττίν, γιος του γνωστού Χριστιανοδημοκράτη, που χρημάτισε πολλές φορές υπουργός. Ο Καττίν φθάνει στο βαθμό του στρατιωτικού διοικητή της Prima Linea. Η ευθύνη για την δολοφονία του δικαστή Αλεσσαντρίνι είναι και δική του. Αρκετά ευφυής αντιλαμβάνεται ότι ήρθε η ώρα να εγκαταλείψει την οργάνωση. Αποσύρεται μ’ ένα σχέδιο που θυμίζει εκείνο του Superclan· παραμένει κρυμμένος μελετώντας την οικονομική κατάσταση, ετοιμάζεται για την μελλοντική καπιταλιστική κρίση. Τελικά απομακρύνεται από την Prima Linea λίγες μέρες πριν από την σύλληψη στο Τορίνο του μαχητή Σαντάλο, ενός από τους μεγαλύτερους μετανοημένους. Ο Σαντάλο μιλάει, αναφέρει και το όνομα του Ντονάτ Καττίν. Επί δέκα ημέρες δεν γίνεται καμία ενέργεια για την σύλληψή του. Απεναντίας ειδοποιείται και κατορθώνει να διαφύγει στο Παρίσι. Ύστερα ένας από τους εξόριστους, κάποιος Πάολο Σάλβι, παραδίνεται και δίνει στην ιταλική αστυνομία στα σύνορα τις διευθύνσεις όλων των μελών της Prima Linea που κρύβονται στο Παρίσι. Συλλαμβάνονται όλοι εκτός από τον Ντονάτ Καττίν. Περνάει ένας μήνας κι ο νεαρός παραδίνεται κι αυτός, εκμεταλλευόμενος μια ευνοϊκό ρύθμιση που θεσπίστηκε για τους μετανοημένους. Μια συμφωνημένη σύλληψη; Μυστήρια της ιταλικής ζωής, δηλαδή πολιτικάντικα καραγκιοζιλίκια» (Giorgio Bocca Εμείς οι Τρομοκράτες, Δώδεκα χρόνια ένοπλου αγώνα στην Ιταλία, Μιλούν οι Πρωταγωνιστές). Συνέχεια

Advertisements

ΙΣΤΟΡΙΕΣ (ΔΙΔΑΚΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΕΠΙΚΑΙΡΕΣ) ΑΠΟ ΤΑ ΜΟΛΥΒΕΝΙΑ ΧΡΟΝΙΑ (1)

Το παρακάτω απόσπασμα από το βιβλίο του Giorgio Bocca Εμείς οι Τρομοκράτες, Δώδεκα χρόνια ένοπλου αγώνα στην Ιταλία, Μιλούν οι Πρωταγωνιστές έρχεται αμέσως μετά την καταγραφή της κατηγορηματικής άρνησης του συγγραφέα να συνταχθεί με εκείνους που υποστήριζαν τότε ότι ο νόμος για τους μεταμεληθέντες ήταν αποτελεσματικός και «πέτυχε» εκατοντάδες συλλήψεις και το τέλος της «τρομοκρατίας».

Ο Giorgio Bocca εμφανίζεται πεπεισμένος ότι δεν είναι οι μεταμεληθέντες, που κατατρόπωσαν την «τρομοκρατία», αλλά η ήττα της «τρομοκρατίας», που δημιούργησε τους μεταμεληθέντες.

Ο συγγραφέας διακρίνει εύστοχα ότι όσο καταποντίζεται η «τρομοκρατία» στο «πάτο του βαρελιού» τόσο οι ηγέτες της χρησιμοποιούν μια όλο και πιο εκλεπτυσμένη φρασεολογία «με επιστημονικές αναλύσεις για να ξεχωρίσουν από τον συρφετό» και να εξηγήσουν την «ανυπαρξία του κινήματος» γαντζωμένοι ακόμα περισσότερο στον λενινιστικό συγκεντρωτισμό τους. Συνέχεια