Tag Archives: Μετα-Βιγκανισμός

Τα χωράφια του σιταριού είναι και αυτά φόνος, η καλλιέργεια είναι και αυτή βιασμός. Βιγκανισμός, Μετα-Βιγκανισμός και Αναρχία (Μέρος β΄)

Ειδισμός (σπισισμός)//Ανθρωποκεντρισμός

Ο βιγκανισμός συνήθως εκφράζει την θέση, ότι το να τρως μη ανθρώπινα ζώα είναι μια μορφή ειδισμού. Τα περισσότερα είδη διατρέφονται με ζωντανά πλάσματα ή με άλλες οργανικές ύλες (αποκρίματα, αίμα κτλ) που δεν προέρχονται από το ίδιο είδος ή που δεν έχουν την ίδια σύσταση με αυτά. Σύμφωνα με αυτόν τον ορισμό όλα τα έμβια είδη είναι ειδιστές, συμπεριλαμβανομένων των βίγκαν. Για να αποφύγουμε αυτό το λογικό συμπέρασμα, ο βιγκανισμός πρέπει να αρνηθεί το γεγονός ότι και τα φυτά έχουν συνείδηση και συναισθήματα και νιώθουν πόνο και ανταποκρίνονται σε ερεθίσματα. Λαμβάνοντας αυτό υπ’ όψιν, θα πρέπει να παραδεχτούμε ότι η πράξη του να φας ένα είδος διαφορετικό από το δικό σου δεν είναι ειδισμός, αλλά η αλυσίδα της ζωής, η φυσική αναρχία (με μικρό άλφα όχι η αναρχία σήμα κατατεθέν) και το χάος του σύμπαντος. Συνέχεια

Advertisements

Τα χωράφια του σιταριού είναι και αυτά φόνος, η καλλιέργεια είναι και αυτή βιασμός. Βιγκανισμός, Μετα-Βιγκανισμός και Αναρχία (Μέρος α΄)

Προειδοποίηση. Πρόκειται για βιασμό.

Πρόσφατα συνάντησα έναν όρο τον οποίον δεν είχα ξανακούσει. Στο πλαίσιο των συμφραζομένων μέσα στον οποίον τον άκουσα σκόπευε να είναι ένας όρος υποτιμητικός για εμένα, αλλά εάν κάποιος επιθυμεί να αναφέρεται σε μένα τοιουτοτρόπως θα το θεωρήσω τιμή μου και καμάρι μου και μάλιστα δεν θα με πειράξει να αυτοπροσδιορίζομαι έτσι. Ο όρος στον οποίον αναφέρομαι είναι ο «Μετα-Βιγκανισμός». Πως, όμως, διαφοροποιούνται αυτοί οι δύο όροι, «Βιγκανισμός» και «Μετα-Βιγκανισμός»; Που τέμνονται; Τι σημαίνει αυτό για εμάς ως αναρχικούς;

Κατ’ αρχήν, να ξεκαθαρίσω πως δεν θα προσπαθήσω να γράψω την ριζοσπαστική εκδοχή του «Μύθου του Χορτοφάγου» ή κάτι παρόμοιο. Μην περιμένετε να σας πω ότι τα δύο χρόνια που υπήρξα βίγκαν κατέστρεψαν την ζωή μου. Στην πραγματικότητα, δεν μετανιώνω που ήμουν βίγκαν, αν και μετανιώνω για την σκληρότητα με την οποία αντιμετώπισα όσους ήταν μη-βίγκαν και μάλιστα πιστεύω πως ο βιγκανισμός ήταν για μένα ένα μεγάλο βήμα προς την κατεύθυνση της κατανόησης τού πως να διατρέφομαι, με τι τρόπο να τρώω την τροφή και για ποιούς λόγους. Ακόμη πιστεύω σε πολλές από τις ηθικές αξίες του βίγκαν τρόπου διατροφής αν και τα «συμπεράσματα» στα οποία είχα καταλήξει τότε, τώρα με οδηγούν σε πιο βαθειά και απώτερα ερωτήματα και σε μια πιο ριζική (αναζητώντας την ρίζα!) ανάλυση. Συνέχεια