Tag Archives: Μεγάλη Επανεκκίνηση

«Ωστόσο, όλες αυτές οι αλλαγές ήταν, με μια έννοια τόσο υπερβολικές και τόσο καταιγιστικές, που δεν ήταν εύκολο να θεωρήσουμε ότι πιθανώς θα είναι μόνιμες». Αλπερ Καμύ, η Πανούκλα

«Ο περιορισμός της πανδημίας του κορονοϊού θα επιβάλλει την ανάγκη ενός δικτύου παγκόσμιας παρακολούθησης ικανού να εντοπίζει νέα ξεσπάσματα μόλις εμφανίζονται, με εργαστήρια σε πολλά μέρη σ’  όλο τον κόσμο, που θα μπορούν γρήγορα να αναλύουν τα νέα στελέχη του ιού και να αναπτύσσουν νέες θεραπείες, με μεγάλες δομές πληροφορικής τεχνολογίας, έτσι ώστε οι κοινότητες να μπορούν να προετοιμάζονται και να αντιδρούν αποτελεσματικά με κατάλληλους και συντονισμένους μηχανισμούς για την αποτελεσματική εφαρμογή των αποφάσεων που λαμβάνονται κ.ο.κ. Το σημαντικό είναι: κάθε ξεχωριστή δραστηριότητα είναι αφ’ εαυτής αναγκαία για την αντιμετωπιστεί η πανδημία, αλλά μη επαρκής, εάν δεν ιδωθεί σε συνδυασμό με τις άλλες. Άρα όλο αυτό (το) πολύπλοκο ευπροσάρμοστο σύστημα είναι μεγαλύτερο από το άθροισμα των μερών του. Η αποτελεσματικότητά του εξαρτάται από το πόσο καλά λειτουργεί ως όλον και είναι τόσο ισχυρό όσο και πιο αδύναμος κρίκος του».

Klaus Schwab, Thierry Malleret, Η Μεγάλη Επανεκκίνηση

«Πανδημία Covid-19», η «υγειονομική κρίση», που έφερε μια «μνημειωδών» διαστάσεων διακοπή των οικονομικών δραστηριοτήτων, την επιτάχυνση της έλευσης του θαυμαστού νέου ψηφιακού κόσμου, που έπεισε ότι δεν υπάρχει τίποτε αδιανόητο όσον αφορά την παρακολούθηση και τον έλεγχο του παγκόσμιου πληθυσμού με πρόσχημα την σωτηρία του, που μεγάλωσε τα ρήγματα του «παλιού» κόσμου εξαφανίζοντας τις όποιες αυταπάτες διάσωσης της ήδη θρυμματισμένης «παλιάς», αλλά και κάθε «νέας» κανονικότητας σε κάθε πεδίο και πρώτα απ’ όλα σ’ εκείνο των ανθρώπινων επαφών.

Η «μεγάλη διακλάδωση», η «μεγάλη επανεκκίνηση», ιχνηλατούνται, λοιπόν, όπως αποφαίνονται οι κάθε λογής γκουρού της κυριαρχίας μόνο μέσω της αναγνώρισης της αλληλεξάρτησης, της ταχύτητας και της πολυπλοκότητας, που χαρακτηρίζουν την εποχή της 4ης βιομηχανικής επανάστασης, η οποία, όπως σημειώνουν, δεν αλλάζει αυτό που κάνουμε, αλλά πρώτα απ’ όλα αυτό που είμαστε. Αυτή ακριβώς η διάσταση της υπαρξιακής «κρίσης» που προσδίδεται στις γιγάντιες μεταβολές της νέας εποχής, δυστυχώς, υποτιμάται και μάλιστα από αρκετούς, που θέτουν εαυτούς στο ανταγωνιστικό της κυριαρχίας στρατόπεδο.

Συνέχεια

ΙΔΟΥ ΟΙ ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ…

Η «πανδημία» της covid19 και η χρησιμοποίηση της από τις εξουσιαστικές ελίτ του πλανήτη, είναι πολυεπίπεδη και εξελίσσεται σε μια συγκεκριμένη φάση της παγκοσμιοποίησης, όπου, εν μέσω σφοδρών ενδο-κυριαρχικών ανταγωνισμών, δεν έχουν πάψει να υφίστανται εκείνοι οι σχεδιασμοί που συντείνουν στην διαδικασία ενοποίησης του καθεστώτος κυριαρχίας υπό το οποίο θα «ζει» ο παγκόσμιος πληθυσμός.
Ένα κομμάτι του παζλ αποτελεί η λεγόμενη διαχείριση σε καθαρά υγειονομικό επίπεδο. Η διαφορά του αναρχικού λόγου έγκειται στην κατ’ αρχήν αναγνώριση της ιατρικής αντιμετώπισης, ως μια ψηφίδα απ’ το ευρύτερο και υπό διαμόρφωση ψηφιδωτό που επιχειρούν να συνθέσουν οι κυρίαρχοι του πλανήτη. Αντίθετα ο κομμουνιστικός εσμός και οι παραφυάδες του (αναρχιστές), όταν δεν επικρίνουν χλιαρά τους κρατικούς εξαναγκασμούς και τις υποχρεωτικότητες, ανάγουν το διαχειριστικό κομμάτι σε πρωτεύον, αντιπολιτευόμενοι εκδοχές της κρατικής διαχείρισης και όχι το ίδιο το κράτος και τους μηχανισμούς του και βέβαια τις απώτερες εξουσιαστικές επιδιώξεις.

Συνέχεια

ΙΧΝΗΛΑΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ «ΜΕΓΑΛΗ ΕΠΑΝΕΚΚΙΝΗΣΗ»

Έχοντας την ακλόνητη πεποίθηση ότι η παγκόσμια «κρίση», που εξελίσσεται μ’ αφορμή την εμφάνιση της «πανδημίας» του Covid-19, λαμβάνει ήδη τα χαρακτηριστικά εκείνα, που εξορίζουν στο παρελθόν τα περισσότερα απ’ όσα γνωρίζαμε (και αφορούν τους όρους επιβολής, τις κοινωνικές σχέσεις, τα οικονομικά μοντέλα, τον ψηφιακό κόσμο, τις εργασιακές σχέσεις, την μαζική παρακολούθηση του παγκόσμιου πληθυσμού, τις συνθήκες που επικρατούν στους εκπαιδευτικούς χώρους κ.ο.κ.), θεωρούμε ότι δεν υπάρχει ούτε στο ελάχιστο η πολυτέλεια του χαμένου χρόνου ενασχόλησης μ’ εκείνα τα «σημεία», στα οποία μεταθέτουν το ενδιαφέρον της λεγόμενης κοινής γνώμης οι μηχανισμοί προπαγάνδας του κράτους και κάθε μορφής εξουσία.

Όταν οι κυρίαρχοι ομολογούν ότι κινούνται εδώ και καιρό στην συνθήκη, που ονομάζουν «δικτατορία του επείγοντος», είναι ηλίου φαεινότερον ότι η ταχύτητα και η πολυπλοκότητα της μεταβολής, που εξελίσσεται έχει αυξηθεί τόσο, ώστε είναι τουλάχιστον αυτοκτονικό να πέφτουμε οικειοθελώς στην παγίδα, λόγου χάριν, των διαχωρισμών εμβολιασμένων-ανεμβολιάστων, ή πειθαρχημένων προνομιούχων και απείθαρχων αποκλεισμένων.

Θα επιμείνουμε, λοιπόν, στην ιχνηλάτηση της Μεγάλης Επανεκκίνησης, όπως την ονόμασαν ο Klaus Schwab (πρόεδρος και ιδρυτής του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ) και Thierry Malleret, παραθέτοντας και σχολιάζοντας αποσπάσματα (με bold στο κείμενο) από το ομώνυμο βιβλίο τους.

«Θα αναδυθεί ένας καινούργιος κόσμος και εναπόκειται σε εμάς να φανταστούμε και να σχεδιάσουμε το περίγραμμα του. Όταν γραφόταν αυτό το βιβλίο (Ιούνιος 2020) η πανδημία επιδεινωνόταν σ’ ολόκληρο τον πλανήτη. Πολλοί από εμάς αναλογίζονται πότε τα πράγματα θα επιστρέψουν στην κανονική ροή τους. Μια σύντομη απάντηση είναι: ποτέ. Τίποτε δεν θα επιστρέψει στη «θρυμματισμένη» έννοια της κανονικότητας, που επικρατούσε προ κρίσης», επειδή η πανδημία του κορωναϊού σηματοδοτεί ένα θεμελιώδες σημείο καμπής στην παγκόσμια τροχιά μας. Ορισμένοι αναλυτές το αποκαλούν μεγάλη διακλάδωση, άλλοι αναφέρονται σε μια βαθιά κρίση «βιβλικών» αναλογιών, αλλά η ουσία είναι η ίδια: ο κόσμος όπως τον ξέραμε τους πρώτους μήνες του 2020 δεν υπάρχει πια, έσβησε μέσα στην πανδημία».

Συνέχεια

Αρέσει σε %d bloggers: