Tag Archives: κόκκινη βία

Η κόκκινη βία, 1947-1950

ΕΝΟΧΕΣ ΣΙΩΠΕΣ, ΑΡΙΣΤΕΡΟΙ ΜΥΘΟΙ
Εκδ. Επίκεντρο
Πρώτη έκδοση, Θεσσαλονίκη 2015, σελίδες 332

Στο πρώτο κεφάλαιο με τον τίτλο Η περιοδολόγηση του Εμφυλίου πολέμου, ο συγγραφέας διευκρινίζει ορισμένες μεθοδολογικές και ερμηνευτικές πτυχές της προσέγγισής του, αναφερόμενος σε ορισμένα θεωρητικά ζητήματα που αφορούν την  έννοια της περιοδολόγησης, εξηγώντας ότι εκ μέρους του η περιοδολόγηση έγινε: «με βάση τα ομοειδή χαρακτηριστικά», που κρίνει «ότι διαθέτει η κάθε περίοδος, την πολλαπλότητα των συλλογικών υποκειμένων», καθώς «και την συνάρθρωση των διεθνών και περιφερειακών (βαλκανικών) εξελίξεων στην εσωτερική κατάσταση».

Στο σύντομο δεύτερο κεφάλαιο με τον τίτλο Εξοπλισμός και τροφοδοσία ΔΣΕ – Η συγκρότηση του Εθνικού Στρατού ο Σάκης Μουμτζής εξηγεί γιατί, κατά την γνώμη του, «η βοήθεια που παρείχαν οι σοσιαλιστικές δημοκρατίες, και κυρίως η Γιουγκοσλαβία στον ΔΣΕ γίνεται προσπάθεια να αμφισβητηθεί ως προς την έκτασή της και την ποιότητά της, και έτσι να υποβαθμιστεί ο ρόλος που αυτή διαδραμάτισε στην έναρξη του Εμφυλίου Πολέμου και, απεναντίας να αναδειχθούν ως γενεσιουργές αιτίες του, οι κοινωνικές αντιθέσεις που παρήχθησαν στην ελληνική κοινωνία κατά τη διάρκεια της κατοχής».

Συνέχεια

Η κόκκινη βία, 1943-1946

Η ΜΝΗΜΗ ΚΑΙ Η ΛΗΘΗ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

Εκδ. Επίκεντρο Πρώτη έκδοση, Θεσσαλονίκη 2013 σελϊδες 362

Εκδ. Επίκεντρο
Πρώτη έκδοση, Θεσσαλονίκη 2013
σελϊδες 362

Ο Σάκης Μουμτζής στην Εισαγωγή, εκτός των άλλων, ξεκαθαρίζει ότι αυτό, που έχει να προσφέρει δεν είναι μια νέα ερμηνεία που κανείς ιστορικός μέχρι τώρα δεν έχει διατυπώσει, αφού θεωρεί ότι για την συγκεκριμένη ιστορική περίοδο «δεν υπάρχει τίποτα το ανείπωτο». Αυτό, λοιπόν, που προσπαθεί να επιτύχει με το βιβλίο του είναι να φωτίσει πτυχές αυτής της περιόδου, που βρίσκονται μάλλον σκόπιμα στο ημίφως από τον κυρίαρχο μεταπολιτευτικό λόγο, να αναδείξει στο μέτρο των ικανοτήτων του, τους παράγοντες εκείνους που σταδιακά, ανεπαίσθητα, αλλά σταθερά από το 1943 ωθούσαν τη χώρα στην εμφύλια διαμάχη και, το κυριότερο, να προσθέσει μια ακόμη φωνή σ’ αυτές που –σε αντίθεση με την «επίσημη αφήγηση»– υποστηρίζουν πως παράλληλα με τον αντιστασιακό αγώνα διεξαγόταν από την άνοιξη του 1943 ένας σκληρός εμφύλιος πόλεμος με διακύβευμα τον έλεγχο των μεταπελευθερωτικών εξελίξεων, ένας εμφύλιος πόλεμος που ουσιαστικά οδήγησε στην επιβολή της ΕΑΜοκρατίας.

Ο συγγραφέας διευκρινίζει, επίσης, σ’ αυτό το σημείο, ότι θέλει να δείξει με το πόνημα αυτό, πως σε εποχές, όπως αυτή που βίωσε η χώρα στην κατοχή, το χρώμα που κυριαρχεί είναι αυτό των αλληλοσυμπλεκόμενων και αλληλοκαλυπτόμενων αποχρώσεων. Γι’ αυτόν, ακριβώς, τον λόγο θεωρεί ότι ερμηνείες, που κινούνται στο πεδίο του «φωτός» εναντίον του «σκότους», του απόλυτου καλού εναντίον του απόλυτου κακού, μετατρέπουν την ερμηνεία σε απολογία, την ιστορική τεκμηρίωση σε πολιτική θέση, την κατανόηση σε καταγγελία.

Συνέχεια