Tag Archives: κοινωνικοί αγώνες

Κοινωνία και κοινωνικοί αγώνες: μια «αιρετική» αναρχική οπτική

koin_ag1Πολλά απ’ όσα κάνουμε ή λέμε, πολλά απ’ όσα νιώθουμε ακόμη για τον εαυτό μας και τους άλλους περνάνε μέσα από το μεγάλο κοινωνικό φίλτρο. Η κοινωνία συχνά είναι αυτή που παίζει το ρόλο κλειδί για την ερμηνεία αυτού που, συμβατικά, ονομάζεται πραγματικότητα. Η ακαδημαϊκής υφής μελέτη της είναι ολόκληρος επιστημονικός κλάδος. Αλλά για έναν αναρχικό η κοινωνία δεν είναι ένα σύνολο ουδέτερα φορτισμένο. Επόμενο είναι, λοιπόν, να αναρωτηθούμε αν μπορεί η Αναρχία να υπάρξει σε μια κοινωνία, αν είναι αντικοινωνική και για ποιο λόγο, τέλος πάντων, μιλάμε για κοινωνικούς αγώνες.

Θεωρούμε πως οι απόψεις των αναρχικών παρουσιάζουν θεμελιώδεις αποκλίσεις, ως προς τον προσδιορισμό της κοινωνίας –δομικά και ιστορικά–, αλλά και σχετικά με την στάση των αγωνιζόμενων ανθρώπων απέναντί της. Το παρόν κείμενο, ουδόλως έχει ως σκοπούμενο «να βάλει τα πράγματα στην θέση τους», ούτε βεβαίως διεκδικεί τον τίτλο του αλάθητου. Ας λογιστεί ως μία ακόμη προσπάθεια αναρχικής ομάδας να προσθέσει κάτι επί πλέον στο όλον της αναρχικής θεώρησης για το ζήτημα, επιχειρώντας να προσεγγίσει και τούτο με μια συνολικά απελευθερωτική οπτική. Τι είναι, λοιπόν, η κοινωνία για τους αναρχικούς; Τι ακριβώς εννοούμε με τον όρο κοινωνικοί αγώνες; Μήπως πολλοί ενδιαφερόμενοι περί των εν λόγω ζητημάτων βρίσκονται σε ένα διαρκές μπέρδεμα –κι όχι αδίκως–, όσον αφορά την σχέση αναρχικής θεώρησης-κοινωνίας; Ας δούμε, λοιπόν, ένα-ένα τα άνωθι, με σκοπούμενο βεβαίως την αποσαφήνιση κι επ’ ουδενί την δημιουργία επί πλέον σύγχυσης.

Η κοινωνία κατ’ αρχάς σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να ειδωθεί ως μορφή ελεύθερης οργάνωσης των ανθρώπων. Δεν σχηματοποιήθηκε, λοιπόν, για να καλύψει τις φυσικές ανάγκες τους· η κοινοτική συμβίωση τούς προσέφερε και με το παραπάνω, ο,τιδήποτε πραγματικά επιθυμούσαν. Όταν ο άνθρωπος μετέβαλε τη σχέση του με το φυσικό περιβάλλον και το είδε ως τόπο με καθορισμένα όρια, δομημένα με σχέσεις ιδιοκτησίας με τη γη, τότε, θα μπορούσαμε να πούμε ότι γεννήθηκαν οι πρώτες κοινωνίες, ως προϊόντα του πολιτισμού του. Αυτή η μεταβολή δεν είναι μια χρονική στιγμή, βέβαια, δεν συνέβη σε μια μέρα ούτε παντού ταυτόχρονα. Είναι μια μετάβαση σε μιαν άλλη εμπειρία, ένα πέρασμα στον πολιτισμό και τις κοινωνικές του δομές, μια άλλου είδους ζωή. Με άλλα λόγια, η κοινωνία προέκυψε, όταν οι πρώτες αγροτικές κοινότητες (και όχι κοινωνίες), με «πρωτοβουλία» της πρωτογενούς εξουσίας –που εδραζόταν στην θεσμισμένη μεταφυσική– προχώρησαν στην δημιουργία ιερατείων. Συνέχεια

Πολιτική εκπροσώπηση ή ανεξέλεγκτοι κοινωνικοί αγώνες;

Αν η εξουσία είναι ένα σύνολο από μικρά και μεγάλα γρανάζια, που η περιστροφή τους εκκινεί την κρατική μηχανή, τότε η πολιτική είναι το απαραίτητο γράσο για την ομαλή λειτουργία τους. Όταν, μάλιστα, ο κοινωνικός ανταγωνισμός δεν ελέγχεται επαρκώς απ’ την βούληση της άρχουσας τάξης, οι τριβές που αναπτύσσονται στο εσωτερικό της κρατικής μηχανής, είναι εις θέση να μειώσουν αισθητά την απόδοση της. Αν προχωρήσουμε το ζήτημα ακόμα παραπέρα, διαπιστώνουμε πως οι αυθόρμητοι και ανεξέλεγκτοι κοινωνικοί αγώνες, μπορούν όχι απλώς να επιβραδύνουν τους μηχανισμούς καταπίεσης, προωθώντας την απελευθερωτική προοπτική, αλλά ως άμμος στην εσωτερική τους διάρθρωση, να τους καταστήσουν παντελώς άχρηστους. Συνέχεια

H αντίσταση των ιθαγενών Mapuche, στη Χιλή

Δύο βίντεο από την αντίσταση των Mapuche, για την αξιοπρέπεια και την ελευθερία

Η καταπίεση, η εξόντωση και η αντίσταση των ανυπότακτων

Συνέχεια

Οι εξεγέρσεις δεν μπαίνουν σε μουσεία είναι ζωντανές σε κάθε κοινωνία

Ανέκαθεν, στις ανθρώπινες κοινωνίες υπήρξαν αγωνιζόμενες μερίδες ανθρώπων που αντιλήφθηκαν την εκμετάλλευση που βιώναν και αναζήτησαν τρόπους για επανάκτηση της κλεμμένης ελευθερίας τους
Η κοινωνική αντιβία αντιπαρατίθεται στην καθημερινή βία των κυριάρχων με διάφορους τρόπους, καθημερινά γύρω μας και σε διάφορες μορφές εκδηλώνεται ο κοινωνικος πόλεμος.

Οι εξουσιαστές ανέκαθεν προσπαθούσαν να απονοηματοδοτήσουν τις κοινωνικές εξεγέρσεις και αντιστάσεις, τις τοποθετούν στα πλαίσια της απλής παρέκκλισης από την υποταχτική ομαλότητα. Συνέχεια

Βενεζουέλα: συμπόρευση με την παγκοσμιοποιημένη οικονομία. To λάθος του να είσαι ο Λούσμπι Πορτίγιο

lusbi_portilloΚαθώς γράφονται αυτές οι γραμμές, ο Λουσμπι Πορτίγιο, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Ζούλια (στο Μαρακάιμπο) της Βενεζουέλας, περιβαλλοντικός ακτιβιστής, αλληλέγγυος στο κίνημα των ιθαγενών, κρύβεται για να προστατεύσει τη ζωή και τη σωματική ακεραιότητά του. Συνέχεια

Γιάννης κερνάει, Γιάννης πίνει… H συναίνεση των κομμάτων…

mavrogialourosΣτην προχθεσινή εκπομπή του Χατζηνικολάου στο ALTER ήρθαν  όλοι μονιασμένοι και… ευχαριστημένοι… Διατεθειμένοι να «ξεχάσουν» τον «άσχημο» Δεκέμβρη (που σε ένα μήνα «χρονίζει») και να χαράξουν μια «κοινή πορεία»…

Ο «έμπειρος» συντονιστής ανέλαβε να εξάγει και να τονίσει τα αναμενόμενα συμπεράσματα…

Συνέχεια

Παλλαϊκά συλλαλητήρια «εθνικής ενώσεως» κατά του εσωτερικού εχθρού

Οργάνωση συλλαλητηρίου κατά της τρομοκρατίας ζητά και η ΠΟΣΔΕΠ εκτός από τα διάφορα παπαγαλάκια στα κανάλια που ρίξαν την ιδέα για να προετοιμάζει τον κόσμο να αποδεχτεί τα βυσσώδη σχέδια.

ank21_20«Αισθανόμαστε το χρέος, που μας επιβάλλει η θέση μας ως δασκάλων της νέας γενιάς αλλά και ως μελών της διανόησης της χώρας, να αναλάβουμε το μερίδιο της πρωτοβουλίας που μας αναλογεί στην κοινωνική κινητοποίηση κατά της βίας και της τρομοκρατίας.[…]

Στην «Καθημερινή της Κυριακής», η Ντόρα Μπακογιάννη, κάνει  λόγο για δαιμονοποίηση των εννοιών «της ασφάλειας και της τάξης η οποία αποτελεί εξ ίσου σημαντικό αγαθό με το δικαίωμα στη διαμαρτυρία». […] Συνέχεια

Το ΠΑΣΟΚ είναι πάλι εδώ!

DU1Το πολυπαιγμένο θεατρικό έργο «ψήφος εμπιστοσύνης» του κυνοβουλίου,  έληξε τα μεσάνυχτα της Κυριακής 18 Οκτωβρίου.

Μία από τα ίδια. Αλλά πιο αναβαθμισμένα αυτή τη φορά.

Η επάνοδος του ΠΑΣΟΚ στη διαχείριση των κρατικών υποθέσεων, δεν μπορεί να μην φέρει και πάλι στη μνήμη μία ακόμα απεχθή μορφή εξουσίας. Αυτής που καταστρέφει ζωές και οράματα, που καταστέλλει, που δολοφονεί και εντείνει την εκμετάλλευση και την κρατική βία διαλαλώντας πως αγωνίζεται για ένα καλύτερο μέλλον.

Συνέχεια