Tag Archives: κανονικότητα

COVID 19…Η ΜΕΓΑΛΗ ΕΠΑΝΕΚΚΙΝΗΣΗ, Το εμβόλιο…Η Επιστροφή στην κανονικότητα: Ψέμα ή αλήθεια;

Ο σκοπός μας είναι να βοηθήσουμε τους αναγνώστες μας να κατανοήσουν τις πολυσχιδείς διαστάσεις των αλλαγών που έρχονται. Κατ’ ελάχιστον, όπως θα επιχειρηματολογήσουμε, η πανδημία θα επιταχύνει συστημικές αλλαγές οι οποίες ήταν ήδη εμφανείς πριν την κρίση: η μερική οπισθοχώρηση της παγκοσμιοποίησης, η αυξανόμενη αποσύνδεση μεταξύ ΗΠΑ και Κίνας, η επιτάχυνση του αυτοματισμού, ανησυχίες για αύξηση της επιτήρησης, οι αυξανόμενες εκκλήσεις για πολιτικές ευημερίας, η άνοδος του εθνικισμού και ο φόβος της μετανάστευσης, η αυξανόμενη δύναμη της τεχνολογίας, η ανάγκη των επιχειρήσεων για ισχυρότερη παρουσία στο διαδίκτυο και πολλές άλλες. Αλλά μπορεί να πάει και πιο πέρα από μια απλή επιτάχυνση, αλλάζοντας πράγματα που φαίνονταν αδιανόητα πριν χτυπήσει η πανδημία, όπως νέες μορφές νομισματικής πολιτικής, όπως χρήματα από τον αέρα (το οποίο είναι ήδη δεδομένο), η επαναξιολόγηση ορισμένων κοινωνικών μας προτεραιοτήτων, μια επαυξημένη αναζήτηση για το κοινό καλό ως μια αντικειμενική πολιτική, την έννοια της δικαιοσύνης να αποκτά πολιτική δύναμη, ριζοσπαστικά μέτρα ευημερίας και φορολογίας και δραστικές γεωπολιτικές ανακατατάξεις». Klaus Schwab και Thierry Malleret, «COVID 19 THE GREAT RESET», μτφ Θ.

Μια φράση που ακούμε από την αρχή της πανδημίας του νέου κορωναϊού είναι η «επιστροφή στην κανονικότητα». Μια φράση, το περιεχόμενο της οποίας από μόνο του είναι τρομακτικό. Όμως, με το στρεβλό τρόπο που χρησιμοποιείται εντέχνως από την εξουσία, προσπαθεί να δυναμώσει την ελπίδα για την επιστροφή δήθεν σε μια προηγούμενη καλύτερη κατάσταση από την τωρινή.

Με το χρόνο να κυλά αργά σε συνθήκες εγκλεισμού, η προπαγάνδα για «επιστροφή στην κανονικότητα» φαντάζει περισσότερο ως μια ευχή. Από αυτές τις ευχές, που ενώ μπορεί να τις κάνουμε, μέσα μας γνωρίζουμε ότι ποτέ δεν θα πραγματοποιηθούν. Κι όσο ξεμακραίνει το τώρα σε παρόντα χρόνο και παρατείνεται ο εγκλεισμός κι η απαγόρευση με τις καταστρεπτικές συνέπειες, που όλοι μας βιώνουμε, τόσο η ελπίδα για επιστροφή στην πρότερη κατάσταση δυναμώνει και φαντάζει ιδανική.

Αυτή την ψευδαίσθηση προσπαθούν να επιτείνουν οι τεχνικοί της χειραγώγησης, την οποία, μάλιστα, επιχειρούν να μεγεθύνουν με ποικίλους τρόπους. Όμως, ακόμη και αν ανασύρουμε στο νου μας μια πολύ ευτυχισμένη στιγμή που βιώσαμε σε παρελθόντα χρόνο, και προσπαθήσουμε να την επαναλάβουμε για να ξαναζήσουμε το ίδιο συναίσθημα, το πιθανότερο είναι να πλημμυρίσουμε με απογοήτευση. Ακόμη και ίδια να τα σκηνοθετήσουμε όλα, το μέρος, τους ανθρώπους, το χρόνο, την ίδια εποχή και μέρα δεν θα καταφέρουμε να επαναφέρουμε το ίδιο αποτέλεσμα. Θα λείπει ένα βασικό συστατικό. Ο αυθορμητισμός της στιγμής, που συγχρόνισε τα πάντα για να παραχθεί το ευτυχές αποτέλεσμα. Συνέχεια

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΚΑΝΟΝΙΚΟΤΗΤΑ

Το τελευταίο χρονικό διάστημα ακούμε όλο και περισσότερο για την λεγόμενη επιστροφή στην κανονικότητα. Μετά, δηλαδή, από την ανατροπή του παντοκράτορος covid 19, που ευθύνεται για όλα τα δεινά που υπέστη το ανθρώπινο γένος, είμαστε έτοιμοι να γυρίσουμε πίσω στην υπέροχη ζωή μας, που ονομάζουν επιστροφή στην κανονικότητα.

Μεταφέρεται, μάλιστα, με τέτοιον τρόπο από τα χείλη των πολιτικών υπηρετών της εξουσίας, των αργυρώνητων επιστημόνων και των ντελάληδων τους, τα μέσα μαζικής διαστρέβλωσης, ώστε αυτή η επιστροφή δημιουργεί φαντασιακά έναν διακαή πόθο να πραγματοποιηθεί. Ένα σύνθημα, ένα συλλογικό πρόταγμα που σε πολλούς υπηκόους φαντάζει, ως την περιήγησή τους στην χώρα του ποτέ, σ’ έναν καλύτερο κόσμο. Εξ άλλου, όπως λέει κι ο λαός, κάθε φέτος και χειρότερα, κάθε πέρυσι και καλύτερα. Αυτή η λαϊκή θυμοσοφία στον πυρήνα της εμπεριέχει μια κοινωνική συνειδητοποίηση ή αναγνώριση. Πάρα ταύτα, όμως, η επιστροφή σε μια προηγούμενη κατάσταση γίνεται πολλές φορές ένα ποθητό ζητούμενο.

Πάμπολλα παραδείγματα μάς επιβεβαιώνουν αυτή την τάση. Ιστορικά, όμως, έχει αποδειχθεί ότι ποτέ δεν μπορεί να επιστρέψεις σε μια προηγούμενη κατάσταση. Η οργανωμένη εξουσία το υπόσχεται με μύριους τρόπους και οι υπήκοοι τους αναλαμβάνουν να το πραγματοποιήσουν, ασχέτως αν από τους περισσότερους ακούς όλοι ίδιοι είναι, κλέφτες κ.λπ. Αυτό, από μόνο του, φαντάζει εκφυλιστικό. Προσφέρεις το σώμα σου σε μία οικειοθελή σφαγή, ενώ υποτίθεται πως δεν τη θες. Εδώ δεν μιλάμε για ένα φαινόμενο σαδομαζοχισμού, αλλά κοινωνικού κανιβαλισμού. Συνέχεια

Η επερχόμενη κανονικότητα

Όσο και αν πάσχιζαν μερικές εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπινες ψυχές, στοιβαγμένες σ’ εκείνο τον στενάχωρο τόπο, να τον παραμορφώσουν, όσο κι αν τον είχαν βουλιάξει στην πέτρα για να μη φυτρώνει τίποτε πάνω στη γη συνθλίβοντας και το παραμικρό χορταράκι που ξεμυτούσε, όσο κι αν έπνιγαν τον αέρα στην αιθαλομίχλη του κάρβουνου και του πετρελαίου, όσο κι αν καταστρέφανε τα δέντρα και αποδιώχνανε όλα τα ζώα και τα πουλιά, τόσο περισσότερο η άνοιξη φανέρωνε το αιώνιο μεγαλείο της, ακόμα και μέσα στην πόλη. Ο ήλιος ζέσταινε τη φύση, η χλόη ζωντανεμένη φύτρωνε και καταπρασίνιζε το χώμα, όπου είχε ακόμη απομείνει, όχι μονάχα στα παρτέρια, μα κι ανάμεσα στις πλάκες των λιθόστρωτων λεωφόρων. (ΛΕΩΝ ΤΟΛΣΤΟΪ, Ανάσταση, κεφ. Πρώτο)

Όσο πιο αλλόκοτα και βίαια εισβάλλουν νέα δεδομένα στις ζωές των ανθρώπων, τόσο αποκαλύπτεται η πνευματική ένδεια. Είτε με την επιβαλλόμενη οικονομική «κρίση», είτε με την λεγόμενη «πανδημία», παίρνονται διαρκώς αποφάσεις εις βάρος της μεγαλύτερης μερίδας των ανθρώπων. Προφανώς χωρίς την συναίνεσή τους, καθώς ο φόβος απώλειας της υλικής ή της φυσικής ζωής καραδοκεί. Οι περισσότεροι αδημονούν να επιστρέψουν στην πρότερη «κανονικότητα». Η κατάχρηση της λέξεως, που εντέχνως πλασάρεται από το σύνολο των ΜΜΕ, καταλήγει να φαντάζει, πως θα επιστρέψουμε σε κάποιον χαμένο παράδεισο. Ο εξοντωτικός ρυθμός, που αποξένωνε τους ανθρώπους της λεγόμενης «κανονικότητας» και συνεχίζει να απασχολεί μια μερίδα εργαζομένων, αναπολείται ως βάπτισμα και γέννηση, συνάμα. Ο ασυγκράτητα ταχύς ρυθμός που διαχώριζε τόσο τα άτομα της κοινωνίας, όσο και τα μέλη της οικογένειας σήμερα θεωρείται ως το μήλο της έριδος. Συνέχεια

Η «ΚΑΝΟΝΙΚΟΤΗΤΑ» ΤΟΥ 2020 ΚΑΙ ΤΟ ΜΑΘΗΜΑ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΟ 2200..

«Προβλέπουμε ότι τα ποσοστά ανεργίας στις Η.Π.Α. και την Ευρώπη θα αυξηθούν για να κινηθούν μεταξύ 13 και 19%», δήλωσε ο Πήτερ Χούπερ, επικεφαλής οικονομικών ερευνών στην Deutsche Bank AG τονίζοντας ότι «Ο πόνος που θα έρθει βραχυπρόθεσμα στις Η.Π.Α. και την Ευρώπη, θα είναι πρωτοφανής από τη Μεγάλη Ύφεση, από την άποψη των μεγεθών».

Ύφεση έως και 18,6% στην ελληνική οικονομία εκτιμά η ιταλική τράπεζα UniCredit, σε πρόσφατη ανάλυσή της για την παγκόσμια οικονομία και τις επιπτώσεις από τον κορωναϊό, με την μείωση του ΑΕΠ να υπολογίζεται μεγαλύτερη από κάθε άλλο κράτος, ενώ στην Ευρωζώνη αναμένεται ύφεση κατά 13%, στην Ιταλία κατά 15%, στη Γερμανία κατά 10% και στη Γαλλία κατά 13,8%.

Κυριάκο, όχι άλλο «κανονικότητα» δεν αντέχουμε, βαρεθήκαμε, θέλουμε και λίγη… περιπέτεια…

Η συνέχεια κυκλοφορεί στο διαδίκτυο, μάς άρεσε και προχωρούμε σε αναδημοσίευση:

ΜΑΘΗΜΑ ΙΣΤΟΡΙΑΣ 2200

Έξω από ένα επαρχιακό φροντιστήριο, Ελλάδα 2200 μ.χ. Ο Τάκης και ο Σταύρος περιμένουν να περάσει το κενό τους. Ο Τάκης βγάζει και ανάβει έναν μπάφο.

– Το ξέρει η μάνα σου ότι καπνίζεις;

– Ναι.

– Και τι λέει;

– Ε, καλά δεν καπνίζω και ταμπάκο, δεν είμαι κανά πρεζάκι.

– Διάβασες;

– Διάβασα, αλλά μαλάκα τα μπερδεύω. Η οικονομική κρίση ήταν μετά τον κοροναϊό ή πριν; Συνέχεια

ΠΕΡΙ ΚΑΝΟΝΙΚΟΤΗΤΑΣ, ΚΑΘΕΣΤΩΤΩΝ ΕΞΑΙΡΕΣΗΣ ΚΑΙ ΛΟΙΠΩΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΑΙΜΟΝΙΩΝ….

«Τέτοιες άμεσες επιδράσεις, που δεν μπορούν να τεκμηριωθούν απτά, είναι οι ισχυρότερες και οι αυθεντικότερες»,  (Carl Schmitt , σε επιστολή του προς τον Ernst Jünger, 1947).

«Υπάρχει πάντα κάποιος στην αντιπέρα όχθη που περιμένει τα μηνύματά μας στο μπουκάλι –ακόμη και αν παραμένει βουβός», (Jakob Taubes, σε επιστολή του προς τον Carl Schmitt, 1958).

Τον Μάιο του 2018 ο τότε πρωθυπουργός Α. Τσίπρας στην κοινή συνέντευξη τύπου με τον Γιουγκέρ διαβεβαίωνε για την αποκατάσταση της κανονικότητας. Ακριβώς την ίδια διαβεβαίωση έδιναν και δίνουν και οι νέοι(;) διαχειριστές των κρατικών υποθέσεων. Συνεχίζουν, για την ακρίβεια, να ευαγγελίζονται, όπως και προεκλογικά, την σταθερή επιστροφή στην «κανονικότητα», η οποία κατ’ αυτούς διαταράχθηκε από το καθεστώς Τσίπρα. Η κοινή τους αγωνία για την αναζήτηση ενός νέου αφηγήματος είναι κάτι παραπάνω από κατανοητή. Το ίδιο κατανοητή είναι και η ανάγκη αμφότερων να παρουσιάζονται ως αντίπαλοι, ως διαφορετικοί, αλλά και άλλο τόσο έτοιμοι να τα βρουν εάν «ωριμάσει» η μια πλευρά ή εάν η άλλη αποτινάξει τα «ακροδεξιά» στοιχεία. Συνέχεια