Tag Archives: ιδέες

Οι πράξεις μας έχουν σαν κίνητρα τις ιδέες

«Όταν αυτοί μιλούν για «πίστη», εννοούν κάτι πού δεν αναφέρεται έξω από τον άνθρωπο, αλλά μέσα στον άνθρωπο, την σκέψη και την διανοητική στάση». Joseph Murphy

κίνητραΗ εξελικτική πορεία του ανθρώπου θα έπρεπε να καθορίζεται, τουλάχιστον, από τη δυνατότητα που ο ίδιος κατέχει μέσω της σκέψης του, της εφευρετικότητάς του, της επινοητικότητάς του, την όψη της ίδιας της δημιουργίας και αναγέννησης. Εκείνη τη γενεσιουργό δύναμη που τον ωθεί συνειδησιακά σε ποιοτικότερα επίπεδα έκφρασης και λειτουργίας μέσω της δημιουργικότητας της σκέψης.

Αλλά, ο άνθρωπος εθίζεται να ζει με γρήγορους ρυθμούς, σε μια εικονική πραγματικότητα, με επιλεκτική ενημέρωση, σαρώνοντας και αποθηκεύοντας πληροφορίες μέσω διαδικτύου, τηλεόρασης, τύπου, μακριά από τη φύση, απομακρυσμένος από τους υπόλοιπους ανθρώπους, μακρυά από κάθε πραγματική και ουσιαστική επικοινωνία. Η πορεία μες τη ζωή έχει δείξει πως, με διάφορους τρόπους, οδηγούμαστε έντεχνα σε έναν εφησυχασμό, σε μια αποχαύνωση, σε έναν αποπροσανατολισμό, από την ουσία των προβλημάτων στις επιφανειακές και επίκτητες ανάγκες, αλλάζοντας τις προτεραιότητες της Ζωής μας, της Ύπαρξής μας, της ίδιας μας της Ψυχής. Μέσα από αυτή τη διαδικασία οι άνθρωποι δεν χωρίζονται μόνο από τις χαώδεις αποστάσεις (Ανατολή-Δύση), πολλές φορές μάλιστα ούτε από το κοινωνικό-οικονομικό επίπεδο (Πλούσιοι-Φτωχοί), αλλά κυρίως από τον τρόπο που σκέφτονται.

Συνέχεια

ΟΙ ΙΔΕΕΣ ΠΑΡΑΜΕΝΟΥΝ ΤΑ ΞΙΦΗ, ΠΟΥ ΑΠΑΙΤΕΙ ΝΑ ΠΑΡΑΔΩΣΟΥΜΕ Η ΕΞΟΥΣΙΑ…

«Την επομένη ενός θανάτου σε μια οικογένεια, της κήρυξης ενός πολέμου σε ένα έθνος, το πεδίο των σκέψεων και των στοχασμών μας σίγουρα μετατοπίζεται, αλλά δεν παύουμε να είμαστε σε θέση να ανακαλούμε στην μνήμη εικόνες από τις προηγούμενες ημέρες και να γυρνάμε πίσω από την μια στην άλλη χωρίς να διακόπτεται η συνέχειά τους. Όποια και αν είναι η σοβαρότητα της κρίσης που διανύει μια κοινωνία, οι άνθρωποι συνεχίζουν να συναντώνται, να συναναστρέφονται ο ένας τον άλλον, οι οικογένειες δεν διαλύονται ξαφνικά. Η καταστροφή και ο διαμελισμός μιας κοινωνίας δεν εμποδίζουν τα μέλη της να συμπεριφέρονται σαν να ανήκουν ακόμη σ’ αυτήν όσο διαρκούν οι τελευταίες εσωτερικές επιταγές της· αυτές όμως είναι και οι πιο πρόσφατες».
Maurice Halbwachs, Τα κοινωνικά πλαίσια της μνήμης

xifi1Μπορούμε να ισχυριστούμε ότι οι άνθρωποι σκέπτονται μόνοι ακόμη και όταν ενθυμούνται ανακατασκευάζοντας συγκεκριμένες εικόνες του παρελθόντος; Μήπως τα «πλαίσια», δηλαδή η γλώσσα, ο χρόνος, ο χώρος και η εμπειρία, απαραίτητα για να αναγνωριστούν και να τοποθετηθούν κάπου οι αναμνήσεις, είναι τα «υλικά» που προσφέρει η κοινωνία;

Δίχως άλλο, η συλλογική μνήμη προϋποθέτει την αναφορά σε μια ομάδα της οποίας τα μέλη μοιράζονται παραδόσεις. Το ίδιο συμβαίνει και στις περιπτώσεις, που η συλλογική μνήμη έχει ως «σημείο» αναφοράς την οικογένεια. Οι τεχνικοί της εξουσίας γνωρίζουν καλά ότι οι αποκλεισμένοι από την συλλογική μνήμη είναι δύο φορές σκλάβοι. Άνθρωποι με θρυμματισμένες μνήμες θα δεχθούν πιο εύκολα ότι υπάρχουν απαγορευμένες ιδέες και έπειτα θα οριστούν οι απαγορευμένες μνήμες ώστε να ελεγχθούν οι ενοχλητικές ιδέες.

Συνέχεια

Αρέσει σε %d bloggers: