Tag Archives: επανάσταση

Επανάσταση χωρίς τίτλους

Η επανάσταση είναι μια λέξη που προκαλεί διαφορετικά συναισθήματα ανάλογα με τα χείλη που την προφέρουν αλλά και τα αυτιά που την ακούν. Ετυμολογικά η λέξη συντίθεται από τις λέξεις επί (πάνω) και το ρήμα ανίστημι (σηκώνω) ή απευθείας από το ρήμα επανίστημι-επανίσταμαι (που σημαίνει σηκώνομαι και πάλι, ξεσηκώνομαι, στέκομαι ξανά ορθός). Η στοιχειώδης γνώση της ελληνικής γλώσσας είναι αρκετή για να αντιληφθούμε την σημασία της λέξεως, καθώς και της κατάστασης που περιγράφει. Στους κύκλους των απανταχού πολιτικάντηδων (εδώ θα μας απασχολήσει συντόμως η χρήση της στην πολιτική) από την άκρα αριστερά έως την άκρα δεξιά, η σημασία της όμως έχει ταυτόσημο νόημα, η ανατροπή-αντικατάσταση ενός καθεστώτος από ένα άλλο. Το «άλλο» φυσικά ποτέ δεν προσδιορίζεται σαν καθεστώς αλλά συνήθως έχει ένα επιθετικό προσδιορισμό που ακούγεται γλυκός στα αυτιά των ανθρώπων που νιώθουν την ανάγκη για αλλαγή και στην ουσία ωθούν αυτή τη δυναμική για να προκύψει μια καινούρια πολιτική κατάσταση. Αυτήν την όποια δυναμική των καταπιεσμένων έρχονται οι ανά περίπτωση θιασώτες της πολιτικής και τη βαφτίζουν όπως ταιριάζει στα συμφέροντα του καθενός τους είτε «λαϊκή», είτε «εθνική», είτε «κοινωνική», είτε «πολιτιστική» κ.ο.κ.

Συνέχεια

Advertisements

ΝΑ ΜΗΝ ΑΦΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΤΟΥ ΝΟΕΜΒΡΗ ΛΕΙΑ Σ’ ΟΣΟΥΣ ΑΚΟΜΗ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΝ ΝΑ ΣΒΗΣΟΥΝ TH «ΦΩΤΙΑ ΠΟΥ ΑΝΑΨΕ ΤΟΤΕ ΣΤΟΝ ΚΑΜΠΟ»

Εν όψει της 43ης ετήσιας εκδήλωσης μνήμης για την εξέγερση του 1973, αναδημοσιεύουμε κάποια από τα κείμενα που δημοσιεύθηκαν στην ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ σε σχέση με αυτό το γεγονός. Το κείμενο που ακολουθεί δημοσιεύθηκε στο φύλλο 66, Νοέμβριος 2007.

politex_3Όποιος αρνείται την ιστορία του,
Σκάβει το λάκκο για ολάκερες γενιές

Άλλη μια χρονιά προστίθεται από τότε που ξέσπασε η Μεγάλη Επαναστατική Εξέγερση το Νοέμβρη του 1973. Τότε και τώρα. Χτες και σήμερα. Μνήμη και εμπειρία. Λήθη και αναλγησία. Αλληλοσυγκρουόμενα συναισθήματα και καταστάσεις. Πραγματικότητα και ψεύδη. Φανφαρονισμοί και σύνεση. Σπέκουλα και ανιδιοτελής προσφορά.

Μια αλυσίδα από σκέψεις, προβληματισμούς και εμπειρίες έρχονται αυτές τις μέρες της επετείου να συμβάλουν και να εμπλουτίσουν τη δράση των ανθρώπων ενάντια στην καταπίεση κι εκμετάλλευση και στην αιτία που προκαλεί, αναπαράγει και επεκτείνει αυτές τις καταστάσεις: την οργανωμένη, θεσμισμένη και συγκροτημένη εξουσία, το κράτος.

Συνέχεια

Μία αδικοχαμένη επανάσταση (Γερμανία 1918-1919). Μέρος Γ΄

1919. Ο κόσμος καταλαμβάνει τους δρόμους

1919. Ο κόσμος καταλαμβάνει τους δρόμους

Το τέλος

H σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση αποφασίζει να αντεπιτεθεί μπροστά στην επικείμενη διαδήλωση, που έχει καλέσει η επαναστατική επιτροπή. Έτσι, από τις 6 Ιανουαρίου αρχίζει η επίθεση των πρωσικών στρατευμάτων στο Βερολίνο. Το πρωί μοιράζεται μια σοσιαλδημοκρατική προκήρυξη που ξεσηκώνει «τους εργάτες, τους στρατιώτες και τους πολίτες» ενάντια «στους κακούργους της Λίγκας Σπάρτακος» και καλεί τους καλούς πολίτες μπροστά στο μέγαρο της καγκελαρίας. Σε μια αίθουσα του μεγάρου, οι σοσιαλδημοκράτες κυβερνήτες και οι υπουργοί συνεδριάζουν και προσπαθούν να εκτιμήσουν την κατάσταση. Τα νέα δεν είναι ευχάριστα για τους εξουσιαστές: οι επαναστάτες έχουν καταλάβει σχεδόν όλες τις εφημερίδες, ως και τα γραφεία του πρακτορείου Βόλφ. Τα στρατεύματα δεν είναι βέβαιο ότι θα συνταχθούν με τις κυβερνητικές διαταγές. Μόνο ο υπουργός πολέμου, ο συνταγματάρχης Ράϊνχαρντ και ο Νόσκε είναι αποφασισμένοι να αποκαταστήσουν την τάξη με κάθε τίμημα. Ο Νόσκε ζητάει μια λύση. Του απαντούν: «Ε,! Καλά! Δράσε μόνος σου!» Ο Νόσκε απαντά: «Ας είναι! Κάποιος από μας πρέπει να παίξει το ρόλο του χασάπη, δεν φοβάμαι τις ευθύνες». Αμέσως του παραχωρείται κάθε εξουσία. Οδομαχίες εξελίσσονται στο Βερολίνο. Τη νύχτα οι αρχηγοί του ανεξάρτητου σοσιαλδημοκρατικού κόμματος αρχίζουν διαπραγματεύσεις με την κυβέρνηση.

Συνέχεια

Μία αδικοχαμένη επανάσταση (Γερμανία 1918-1919), Μέρος Β΄

Ένοπλοι επαναστάστες

Ένοπλοι επαναστάτες

Κι ενώ έχει ξεκινήσει ο δεύτερος μήνας από το ξέσπασμα της Νοεμβριανής επανάστασης, από τις 6 Δεκεμβρίου έως και την ημέρα που εκδηλώνεται η εισβολή των πρωσικών στρατευμάτων στο Βερολίνο, (6 Ιανουαρίου), η ολιγωρία των δυνάμεων της επανάστασης και των στελεχών του Σπάρτακου αφήνουν να περάσουν ανώδυνα για την εξουσία των «εντολοδόχων του λαού» δύο, τουλάχιστον, ευκαιρίες για την ολοκλήρωση της επανάστασης στο Βερολίνο, γεγονός που θα διευκόλυνε και το ξεμπλοκάρισμα των επαναστατημένων από τις διαδικασίες που είχε βάλει σε λειτουργία η σοσιαλδημοκρατική συμμαχία.

Βέβαια, αυτή η διεργασία ολοκλήρωσης, δεν είναι δυνατό να υλοποιηθεί μέσα από το πρόγραμμα του Σπάρτακου, αλλά από το ξεπέρασμα των αυταπατών που απορρέουν από τις μαρξίζουσες ή μαρξιστικές θεωρίες και την κοινωνική δυναμική που -όπως απέδειξαν τα πραγματικά περιστατικά- προσπαθεί να βρει το δρόμο της μέσα από την ολοκλήρωση της επαναστατικής διεργασίας.

Συνέχεια

Μία αδικοχαμένη επανάσταση (Γερμανία 1918-1919), Μέρος Α΄

Από τα επαναστατικά συμβούλια στη Δημοκρατία της Βαϊμάρης

Η-εξέγερση-του-στόλου-στο-Κίελο

Η εξέγερση του στόλου στο Κίελο

Με το τέλος του λεγόμενου πρώτου παγκόσμιου πολέμου ξέσπασε στη Γερμανία μια επανάσταση της οποίας κύριο χαρακτηριστικό είναι η συμβουλιακή συγκρότηση των επαναστατών. Αυτό το εγχείρημα παρ’ ότι ανταποκρινόταν σε σημαντικό βαθμό στις συνθήκες και τις ανάγκες οργάνωσης των αγωνιζόμενων σ’ εκείνη την χρονική περίοδο αλλά και στην κατάσταση που επικρατούσε στο πολιτικό και συνδικαλιστικό πεδίο, δεν μπόρεσε να αντιμετωπίσει με αποτελεσματικό τρόπο τους σχεδιασμούς της κυριαρχίας που με αιχμή του δόρατος τα δύο κόμματα της σοσιαλδημοκρατίας μπόρεσε να αναχαιτίσει και στη συνέχεια να συντρίψει τους επαναστάτες πρώτα στο Βερολίνο και έπειτα σ’ όλη τη Γερμανία.

Το βέβαιο σ’ αυτή την περίπτωση είναι πως οι «προωθημένες» θέσεις των επικεφαλής των σπαρτακιστών δεν μπόρεσαν να απεμπλακούν από τα μαρξιστικά μοντέλα και τις λογικές των «προαπαιτούμενων» για την ολοκλήρωση της επαναστατικής διεργασίας που ξεκίνησε στις αρχές του Νοέμβρη του 1918. Η απόδοση ευθυνών δεν έχει πλέον και τόση σημασία. Η γνώση και η εμπειρία όμως έχουν. Στο κείμενο που ακολουθεί επιχειρείται να γίνει μια κατάθεση που έχει σημασία τόσο από τη σκοπιά της ιστορικής γνώσης όσο και των εμπειριών που απορρέουν από τα αιματηρά γεγονότα που ακολούθησαν και την στυγερή δολοφονία των Καρλ Λήμπκνεχτ και Ρόζας Λούξεμπουργκ. Συνέχεια

Εξεγέρσεων και επανα-στάσεων …καμώματα

[Το κείμενο που ακολουθεί δημοσιεύτηκε στο φύλλο 109 (Οκτώβριος 2011) της μηνιαίας αναρχικής εφημερίδας ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ. Παρ’ ότι έχουν περάσει σχεδόν δύο χρόνια από τότε θεωρούμε πως η δημοσίευσή του αυτή την εποχή έχει σχέση με την λεγόμενη Αραβική Άνοιξη και τα όσα γίνονται στην ευρύτερη περιοχή

Ιδιαίτερα τα τελευταία γεγονότα στην Αίγυπτο, επιβεβαιώνουν με τον πλέον κραυγαλέο τρόπο τα όσα αναφέρονται στο κείμενο και δείχνουν πως η επιπόλαια, μηχανιστική και πολιτικού τρόπου χρήση τέτοιων γεγονότων και ονοματοδοσιών –παπαγαλίζοντας εξουσιαστικές αριστερές ρετσέτες, συνθηματολογίες και προπαγανδίσεις–  αποπροσανατολίζουν και δεν συνεισφέρουν στο ελάχιστο στον αναρχικό απελευθερωτικό αγώνα.

Το κείμενο αναφέρεται σε μεγάλο μέρος του στα τεκταινόμενα σε σχέση με τη Λιβύη και τα οποία δεν θα πρέπει να θεωρηθούν ως παρωχημένα. Ας σημειωθεί, επίσης, πως δεν πέρασαν είκοσι μέρες από την δημοσίευση του άρθρου και ο Καντάφι δολοφονούνταν με αποτρόπαιο τρόπο, από κάποιους «εξεγερμένους».]

amesi-dimokratia-tou-Kantafi

Χωρίς να διαπνέεται από οποιουδήποτε είδους πνεύμα συνομωσιολογίας, είναι δύσκολο να αποδεχθεί κάποιος αυτό το κύμα εξεγέρσεων και επαναστάσεων που συμβαίνουν σε χώρες της Β. Αφρικής και της Μέσης Ανατολής και να μην υποκύψει στον πειρασμό ενός προβληματισμού.

Όχι πως είναι αδύνατο να υπάρχει μια αλληλουχία τέτοιου είδους ξεσπασμάτων στις παρούσες συνθήκες αλλά, εκτός από το αποτέλεσμα, οι καταστάσεις διακρίνονται και από τους τρόπους με τους οποίους επιτυγχάνεται αυτό.

Σ’ αυτό πάνω το θέμα παρ’ ότι υπάρχουν αρκετά για να ειπωθούν, θα αναφερθούμε σε ορισμένα τα οποία θεωρούμε σημαντικά. Συνέχεια

Αλεξάντερ Μπέρκμαν: ο Λένιν

(Απόσπασμα από το βιβλίο του The Bolshevik Myth – Ο Μπολσεβίκικος Μύθος, κεφ. 13) 

9 Μαρτίου. Χθες ο Λένιν έστειλε το αυτοκίνητό του να με πάρει, και με πήγαν στο Κρεμλίνο. Οι καιροί έχουν αλλάξει, όντως: το παλιό οχυρό των Ρωμανώφ είναι τώρα το σπίτι του «Ίλιτς» (ΣτΜ: λαϊκό πατρώνυμο του Λένιν), του Τρότσκι, του Λουνατσάρσκι, και άλλων εξέχοντων Κομμουνιστών. Το μέρος φρουρείται όπως στις μέρες του Τσάρου, ένοπλοι στρατιώτες στις πύλες, σε κάθε κτίριο και είσοδο, ελέγχουν εξονυχιστικά αυτούς που μπαίνουν και εξετάζουν προσεκτικά τα «ντοκουμέντα» τους. Εξωτερικά όλα μοιάζουν όπως πριν, κι όμως ένιωθα κάτι διαφορετικό στην ατμόσφαιρα, κάτι που συμβολίζει τη μεγάλη αλλαγή που έχει λάβει χώρα. Αισθάνθηκα ένα νέο πνεύμα στη συμπεριφορά και το βλέμμα των ανθρώπων, μια νέα θέληση και τεράστια ενέργεια που ψάχνει ταραχωδώς μια έκφραση, κι όμως εξαντλείται σε ένα χαοτικό αγώνα ενάντια στον πολλαπλασιασμό των φραγμάτων.

Συνέχεια

Mια μαθητική προκήρυξη για το 1821

 
 
Τα κράτη είναι εχθροί και δυνάστες όλων των ανθρώπων και
ο πόλεμος δεν μπορεί να είναι παρά κοινωνικός αντικρατικός…

25η Μαρτίου, λοιπόν, και οι τηλεοράσεις, οι νομάρχες, οι δήμαρχοι, οι βουλευτές θα βγουν και θα εκθειάσουν τον αγώνα των ανθρώπων που κατοικούσαν στον ελλαδικό χώρο τον 19ο αιώνα με αποκορύφωμα την επανάσταση του 1821. Θα μιλήσουν για καιρούς που η εθνική ενότητα πρέπει να συνθλίψει τις «εσωτερικές» κόντρες στην κοινωνία, αφού για να πάει καλά η χώρα και να νικάει η Εθνική Ελλάδος όλοι πρέπει να υποστούμε την φορολογία, την εξευτελιστική δουλειά που το καλό αφεντικό προσφέρει, τις ανούσιες ηλιθιότητες που μαθαίνουν οι δάσκαλοι στα παιδιά. Θα καλέσουν να βγούμε στους δρόμους, να βγάλουμε τις σημαίες στα μπαλκόνια να δείρουμε κανέναν μετανάστη στον προσεχή αγώνα Αλβανίας – Ελλάδας και να νοιώσουμε περήφανοι που είμαστε Έλληνες.

Το κράτος ξέροντας ότι χωρίς να αναφέρεται στους αγώνες των κοινωνιών δεν θα μπορούσε να ελέγξει την ιστορία άρα και την συνέχιση της, θεώρησε χρήσιμο να διαστρεβλώσει το νόημά τους στο πέρασμα του χρόνου. Παραδείγματα υπάρχουν πολλά. Στη Γαλλική επανάσταση, όταν οι ξυπόλητοι γκρέμιζαν φυλακές και παλάτια και δημιουργώντας κομμούνες κατέλυσαν στην πράξη το κράτος, αυτοοργανώνοντας τις ανάγκες τους, θεωρήθηκαν αργότερα ως οι πρώτοι δημοκράτες. Συνέχεια

Επαναστατική προοπτική, αντάρτικο πόλης και αναρχία (Μέρος B΄)

 Omnia mutantur, nihil interit, Όλα αλλάζουν, τίποτε δεν χάνεται, (Οβίδιος)

Obscuris vera involvens, Με σκοτάδια σκεπάζεται η αλήθεια, (Βιργiλιος)

γ) Επαναστατικά τεχνάσματα και επαναστατισμός

Xρειάζεται να σταθούμε σε μερικά στοιχεία αυτού που αναφέρεται ως επανάσταση. Πρόκειται για κάποια ιδεολογήματα μέσα από τα οποία επιχειρείται να στοιχειοθετηθεί –αυθαίρετα, εξωπραγματικά αλλά και πέρα από τυχόν μεταφυσική διάσταση– η άποψη πως το μέσο μπορεί να γίνει σκοπός.

Ως «μεγαλόπνοα», όντως, παρουσιάζονται τα τεχνάσματα που χρησιμοποιούνται προς μια τέτοια κατεύθυνση. Ένα αρκετά συνηθισμένο είναι αυτό κατά το οποίο ένας αριθμός από τα μέσα που συνιστούν την πολύμορφη κοινωνική δράση «συμπυκνώνεται». Αυτή η «συμπύκνωση» χρησιμοποιείται για την αναγόρευση ενός από αυτά σε ΣΚΟΠΟ. Έτσι, ακούγεται πως τα μέσα του αγώνα χρησιμοποιούνται για την πραγματοποίηση της επανάστασης (sic!). Κι έτσι οι αγωνιζόμενοι άνθρωποι καλούνται να αποδεχτούν ή να αναδείξουν ένα από τα συστατικά της πολύμορφης κοινωνικής δράσης ως αρχηγεύον και να το προωθήσουν στο θρόνο του υπέρτατου άρχοντα!

Συνέχεια

Επαναστατική προοπτική, αντάρτικο πόλης και αναρχία (Μέρος Α΄)

[Το κείμενο αυτό είναι μια περιληπτική μεταφορά της  πολύωρης συζήτησης που έγινε τη δεύτερη μέρα (16 Νοεμβρίου 2010) του αναρχικού διήμερου στο Πολυτεχνείο της Αθήνας]

«Στους άγριους καιρούς το πνεύμα της δημιουργίας βρίσκεται αντιμέτωπο με τερατογενέσεις»

α) Ο Απελευθερωτικός αγώνας

Η κατανόηση κάθε ζητήματος γίνεται ευκολότερη όταν υπάρχει αναφορά στις ρίζες, στις πηγές, στο σημείο δηλαδή που θεωρείται ως αφετηρία. Ο,τιδήποτε αρχίζει από το μέσον, το τέλος ή ένα οποιοδήποτε άλλο σημείο για λόγους ευκολίας ή σκοπιμότητας οδηγεί σε λαθεμένες ή εκτός τόπου διαπιστώσεις και συμπεράσματα.

Αυτό, λοιπόν, το δίδαγμα που μας έχει δώσει η ζωή, πολλές φορές οι άνθρωποι το ξεχνούν κάτω από την επίδραση των τεχνασμάτων που χρησιμοποιεί η εξουσία και οι κάθε είδους εκφραστές της μέσω της πολιτικής και της ιδεοληψίας. Μέσα από το «τώρα» οι άνθρωποι εξαναγκάζονται να ξεχάσουν με τον καιρό το χθες και ακόμα πιο πίσω να ξεχάσουν τις ρίζες τους. Το «τώρα» γίνεται «χθες» αντικαθιστώντας το πρωταρχικό, το ουσιώδες, αυτό που λέμε ρίζα. Έτσι το βασικό, το θεμελιακό στοιχείο του κάθε ζητήματος υποκαθίσταται και οι άνθρωποι, φτάνουν στο σημείο να πιστεύουν σε δεδομένα που δεν ανταποκρίνονται στην αλήθεια.

Συνέχεια

Όταν το σκοτάδι δεν είναι μακριά…

(Είναι αρκετό να κλείσεις τα μάτια σου και θα το δεις)

Τα όσα συνέβησαν το τελευταίο διάστημα –και ιδιαίτερα η «εξάρθρωση του Επαναστατικού Αγώνα»–, φέρνουν ξανά στην επικαιρότητα ζητήματα, θέματα και καταστάσεις που έχουν και στο παρελθόν γίνει αντικείμενο προβληματισμού, συζητήσεων και τοποθετήσεων εκ μέρους μας.

Αρκετά ζητήματα έχει γίνει προσπάθεια να τεθούν με την μέγιστη δυνατή σαφήνεια ως προς τις θέσεις και τις επιδιώξεις που χρειάζεται να έχουν οι αναρχικοί και οι αναρχικές ομάδες, για να μπορέσουν να συμβάλλουν στην προοπτική της καταστροφής του κράτους και των θεσμών, των μηχανισμών και των σχέσεων αλλοτρίωσης, εξουσίας κι εκμετάλλευσης.

Συνέχεια

ΕΚΛΟΓΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ

[Το κείμενο που ακολουθεί δημοσιεύθηκε το 1902!!!

Η εσωτερική λογική και η διαύγεια του λόγου του το κάνουν επίκαιρο ακόμα και σήμερα. Ορισμένα σημεία του που αναφέρονται σε ό,τι ίσχυε την εποχή που γράφτηκε το κείμενο, όπως π.χ. η ψήφος στα 21 ή η απαγόρευση ψήφου στους στρατιωτικούς, δεν αλλάζουν σε τίποτα τη σημασία του κειμένου.

Συνέχεια

Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΦΟΡΤΗΓΑΤΖΗΔΩΝ (ΠΟΥ ΜΑΤΑΙΩΘΗΚΕ) ΚΑΙ Η ΚΡΑΤΙΚΗ ΕΠΙΔΕΙΞΗ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΣ ΤΟΥ ΕΚΒΙΑΣΜΟΥ…

Δολιοφθορές στα φορτηγά, σκασμένα λάστιχα, ζημιές στα εμπορεύματα, πέτρες στα παρμπρίζ, ξυλοδαρμοί απεργοσπαστών. Και η «επανάσταση» των φορτηγατζήδων καλά κρατεί. Και θα κρατήσει για άλλες δύο ημέρες, απ’ ότι φαίνεται, μέχρι και την ψήφιση του επίμαχου νομοσχεδίου.

Συνέχεια

Aιτή: Καταστροφή και «φιλανθρωπία»

Ένα κράτος που  καταφέρνει να απομυζεί το 99/% του  πλούτου που ανήκει στην κοινωνία. Μια πολιτική που δεν είναι κατά το ελάχιστο αφομοιωτική και συνέχεια αναπαράγει συγκρούσεις, καταφέρνοντας όμως να διατηρεί τα προνόμια για το 1% του γαλλόφωνου λευκού πληθυσμού…

Συνέχεια

Η ιστορία της μαύρης σημαίας (Μέρος Α΄)

Flag«Είμαστε περήφανοι που την κρατάμε, λυπούμαστε που αναγκαζόμαστε να το κάνουμε, και προσμένουμε την ημέρα που ένα τέτοιο σύμβολο δεν θα είναι πια απαραίτητο». (Χάουαρντ Έλρικ: Ανακαλύπτοντας και πάλι την αναρχία)

Υπάρχουν πλήθος αναφορές για την χρήση της μαύρης σημαίας από τους αναρχικούς. Η γνωστότερη ίσως είναι αυτή των συντρόφων του Νέστορα Μάχνο στη διάρκεια της Επανάστασης στη Ρωσία. Οι σύντροφοί του υψώνοντας μαύρες σημαίες οδήγησαν αναρίθμητες στρατιές και κράτησαν ένα μεγάλο μέρος της Ουκρανίας χωρίς συγκεντρωτική εξουσία για δύο ολόκληρα χρόνια (βλ. Πήτερ Αρσίνωφ, «Ιστορία του Μαχνοβίτικου Κινήματος»).

Η μαύρη σημαία έφερε τα συνθήματα «Ελεύθεροι να Πεθάνουμε» και «Η Γη στους Αγρότες, τα Εργοστάσια στους Εργάτες» (βλ. Πήτερ Μάρσαλ, «Απαιτώντας το αδύνατο», σελ. 475). Στη δεκαετία του 1910, ο Εμιλιάνο Ζαπάτα, ο μεξικάνος επαναστάτης, χρησιμοποιούσε μια μαύρη σημαία με μια νεκροκεφαλή και την εικόνα της Παναγίας, που έφερε το σύνθημα «Γη και Ελευθερία» («Τierra y Libertad»). Το 1925, οι γιαπωνέζοι αναρχικοί ίδρυσαν την Ομοσπονδία Μαύρης Νεολαίας και το 1945 όταν η αναρχική ομοσπονδία ανασχηματίσθηκε, ονόμασαν την εφημερίδα τους Kurohata, «Μαύρη Σημαία», (Πήτερ Μάρσαλ, σελ. 525-6). Οι φοιτητές στο Παρίσι κρατούσαν μαύρες (και κόκκινες) σημαίες στη διάρκεια της γενικευμένης εξέγερσης του 1968 καθώς και στην αμερικάνικη Σύνοδο Φοιτητών για μια Δημοκρατική Κοινωνία την ίδια χρονιά. Περίπου την ίδια εποχή, άρχισε να εκδίδεται το βρετανικό περιοδικό «Μαύρη Σημαία», το οποίο ακόμη συνεχίζει να εκδίδεται σε τακτά χρονικά διαστήματα. Σήμερα, αν πάει κανείς σε κάποια διαδήλωση θα δει συνήθως τους αναρχικούς να υψώνουν τη Μαύρη Σημαία τους.

Συνέχεια