Tag Archives: εξουσιαστική βία

Η Πολιτική Βία είναι πάντοτε Φασιστική;

Πρόσφατα, η κυκλοφορία ενός βιβλίου με το προκλητικό τίτλο: «η πολιτική βία είναι πάντοτε φασιστική» (εκδ. Διάπυρον) μας κέντρισε το ενδιαφέρον. Έτσι έγραφε στο εξώφυλλο και αρκετοί —αριστεροί, οικολόγοι, αντιρρησίες, αναρχικοί, αυτόνομοι— συμμετέχουν στην έκδοση με κείμενά τους.

Ο τίτλος, ασφαλώς, δεν θα ήταν καθόλου αξιοσημείωτος, εάν η πολιτική βία συνδεόταν με την εξουσία-θεσμοθετημένης ή έστω θεσμοποιημένης μορφής. Αντί αυτού συναντάμε προσεγγίσεις και απόψεις που με επίκεντρο τη βία εμφανίζονται αντικρουόμενες, συγκεχυμένες και παράλληλα χρησιμοποιούνται ορισμένα ιστορικά παραδείγματα, τα οποία θεωρούμε ότι αποκρύπτουν, ορισμένα σημεία των γεγονότων. Για την έννοια της βίας, έχουν γραφεί πάμπολλες σελίδες αλλά παρ’ όλα αυτά είναι ένα από τα θέματα που πολύ συχνά δημιουργεί αντιπαραθέσεις μέσα στα πλαίσια του κοινωνικού ανταγωνισμού, τις περισσότερες φορές μέσα από ατέρμονες και απέραντες τοποθετήσεις.

Θεωρούμε ότι τα πράγματα γίνονται πιο απλά όταν με σαφήνεια καταγράφουμε τις απόψεις μας, ανεξαρτήτως εάν, πόσους και ποιούς θα δυσαρεστήσουμε. Για παράδειγμα, η άποψη και θέση ορισμένων ότι τάσσονται ενάντια σε κάθε μορφής βία, από όπου και αν προέρχεται, είτε είναι κρατική είτε είναι «κινηματική», παρ’ ότι διαφωνούμε με την προσέγγιση της, είναι ξεκάθαρη και σαφής και αποτελεί την έκφραση της μη βίας, όπως έχει διατυπωθεί από κομμάτι των αντιρρησιών συνείδησης. Συνέχεια

TO ΣΥΝΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΒΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ «ΑΝΤΙΒΙΑΣ»

Μετά τη δολοφονία των τριών (στην ουσία τεσσάρων) ανθρώπων μέσα στο κτίριο της Marfin σαν αποτέλεσμα εμπρηστικής ενέργειας, υπήρξαν διάφορες τοποθετήσεις σε συλλογικό, κυρίως, επίπεδο από γνωστές ομάδες, αλλά και από ομαδοποιήσεις φαντάσματα ή «συλλογικοποιήσεις» που έσπευσαν να τοποθετηθούν υπερασπιζόμενοι αυτούς που διέπραξαν αυτή την εγκληματική ενέργεια.

Και φυσικά, κάθε «συνήγορος» υπεράσπισης μπορεί να επινοήσει ένα σωρό δικαιολογίες, όπως ατυχία, επιπολαιότητα, «κακή στιγμή» κλπ. Δεν μπορεί, όμως, να αντιμετωπίσει την αμείλικτη πραγματικότητα των μαρτυριών τόσων και τόσων ανθρώπων και των φωτογραφιών. Όλα αυτά επιβεβαιώνουν με καταλυτικό τρόπο πως και στα τρία επίμαχα συμβάντα (Bazaar, Ιανός, Marfin) τη στιγμή που έγιναν οι επιθέσεις υπήρχαν άνθρωποι μέσα που κινδύνευσαν να πεθάνουν είτε από τη φωτιά, είτε από τα σφυριά των συμμοριτών. Κι αν στις δυο προηγούμενες επιθέσεις (Bazaar, Ιανός) το αποτέλεσμα αυτών των ενεργειών αποφεύχθηκε χάρη στην επέμβαση συντρόφων (που «σφυροκοπήθηκαν» ή γρονθοκοπήθηκαν) στην τελευταία (Marfin) δεν έγινε το ίδιο. Συνέχεια