Tag Archives: εξουσία

Ηλιθιότητα και Εξουσία

Όπως όλα τα ανθρώπινα όντα, έτσι και οι ηλίθιοι άνθρωποι παρουσιάζουν τεράστιες διακυμάνσεις αναφορικά με τη δυνατότητά τους να επηρεάζουν τους συνανθρώπους τους. Ορισμένοι ηλίθιοι άνθρωποι υπό φυσιολογικές συνθήκες προκαλούν μόνο περιορισμένες ζημίες, ενώ άλλοι καταφανώς επιτυγχάνουν να προκαλούν ανείπωτες και εκτεταμένες καταστροφές όχι απλά σε ένα ή δυο άτομα αλλά σε ολόκληρες κοινότητες ή κοινωνίες.

Το καταστρεπτικό δυναμικό του ηλίθιου ατόμου συναρτάται από δύο κύριους παράγοντες. Πρώτα από όλα, εξαρτάται από το γενετικό παράγοντα. Μερικά άτομα κληρονομούν εξαιρετικές δόσεις του γονιδίου της ηλιθιότητας και ελέω κληρονομικότητας ανήκουν εκ γενετής στην αριστοκρατία της ομάδας τους. Ο δεύτερος παράγοντας που καθορίζει το δυναμικό ενός ηλίθιου ατόμου σχετίζεται με την ισχύ και τις ευθύνες της θέσης που καταλαμβάνει στην κοινωνία. Μεταξύ των γραφειοκρατών, των στρατηγών, των πολιτικών και των αρχηγών κρατών είναι αρκετά εύκολο να εντοπιστούν εξαιρετικά παραδείγματα, ουσιαστικά, ηλιθίων ανθρώπων, των οποίων η καταστροφική δυνατότητα είχε (ή έχει) αυξηθεί τρομακτικά λόγω της θέσης εξουσίας που κατείχαν (ή κατέχουν). Δε θα πρέπει εδώ να παραβλέψουμε και τους θρησκευτικούς αξιωματούχους. Συνέχεια

Άμεση Δημοκρατία και Εξουσία

amesh-dimokraΈνα τετριμμένο ζήτημα επανέρχεται συνέχεια στη δημοσιότητα. Πρόκειται για την άμεση δημοκρατία. Εννοείται, πως όποιος δεν θα ήθελε να ασχοληθεί περισσότερο θα μπορούσε να τελειώσει την συζήτηση με μία φράση. Όπως έκανε, παλιότερα, ένας σύντροφος ο οποίος είχε ξεκαθαρίσει τη στάση και την άποψή του: «Όπου υπάρχει η λέξη κράτος δεν χωρά η ελευθερία κ’ η αναρχία».

Είναι προφανές, πως αυτό το συμπέρασμα δεν προήλθε από ένα ξερό δογματισμό αλλά από ουσιαστική κατανόηση της έννοιας που εμπεριέχεται στην λέξη δημοκρατία. Μερικές δεκαετίες, πριν, τέτοια ζητήματα δεν σήκωναν και πολύ κουβέντα. Πράγματι. Είναι πολύ κουραστικό να προσπαθεί κάποιος να επαναλαμβάνει τα αυτονόητα. Όμως, μπροστά στο χείμαρρο ασυνάρτητων δημοκρατολογιών, που παρουσιάζονται σαν βαθυστόχαστες και αναρχικές δεν μπορεί κάποιος να παραμείνει αδιάφορος.

Η συνεχής επαναφορά στην πολιτική μόδα του όρου της άμεσης δημοκρατίας, η οποία περιφέρεται σε αμφιθέατρα, καφενεία, δρόμους και πλατείες από αριστερούς και αριστερίζοντες, αντιεξουσιαστές και αναρχίζοντες δεν είναι τυχαία. Έχει κάποια σκοπιμότητα που, ανεξάρτητα από τον τρόπο που σκέφτονται ορισμένοι ή από τις καλές ή υποτιθέμενα καλές προθέσεις, αυτή η σκοπιμότητα γίνεται αντιληπτή όταν επιχειρηθεί μια στοιχειώδης εκτίμηση της κατάστασης που προσπαθεί να επιβάλλει η κυριαρχία τόσο σε επί μέρους κράτη, όσο και σε ηπείρους.

Συνέχεια

Η «ΚΡΙΣΗ» ΩΣ «ΕΥΚΑΙΡΙΑ» ΑΝΑΔΙΑΤΑΞΗΣ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ

«Το γεγονός ότι οι κεφαλαιοκρατικές εταιρείες υπερίσχυσαν του κράτους, στην πραγματικότητα δεν συνιστά επαρκή χαρακτηρισμό της σύγχρονης φάσης. Μολονότι οι υπερεθνικές εταιρείες και τα παγκόσμια δίκτυα παραγωγής και κυκλοφορίας έχουν υπονομεύσει τις εξουσίες των εθνικών κρατών, οι κρατικές λειτουργίες και τα συνταγματικά στοιχεία έχουν ουσιαστικά μετατοπιστεί σε άλλα επίπεδα και τομείς. Πρέπει να ερευνήσουμε πιο διεισδυτικά τον τρόπο με τον οποίο έχει μεταβληθεί η σχέση κράτους και κεφαλαίου. Πρέπει κατ’ αρχάς να αντιληφθούμε την κρίση που διέρχονται οι πολιτικές σχέσεις στο εθνικό πλαίσιο». Michael Hardt-Antonio Negri, Η αυτοκρατορία

%ce%b1%ce%bd%ce%b1%ce%b4%ce%b9%ce%ac%cf%84%ce%b1%ce%be%ce%b7Σύμφωνα με το λεξικό Consice Oxford Dictionary, η κρίση «είναι μια κρίσιμη καμπή, μια χρονική περίοδος κινδύνου ή ανησυχίας στην πολιτική ή την οικονομία», ενώ στο ίδιο λήμμα γίνεται αναφορά στην διπλή έννοια του όρου «κρίση» στην κινέζικη γλώσσα, διότι το ιδεόγραμμα, που συμβολίζει την «κρίση» σημαίνει ταυτόχρονα και «ευκαιρία».

Η «κρίση», όμως, ορίζεται και ως εκείνη η διανοητική ενέργεια, που ξεχωρίζει, συγκρίνει τις σχέσεις που δύναται να υπάρχουν ανάμεσα σε έννοιες ή καταστάσεις, με ορθοφροσύνη ή μη, ως διατύπωση διαυγούς, έγκυρης, αλλά και έγκαιρης γνώμης ή το αντίθετο.

Η «κρίση», λοιπόν, καταγράφεται, ορίζεται και ως «ευκαιρία», όπως άλλωστε με κάθε αφορμή τονίζουν οι πάσης φύσεως εκσυγχρονιστές. Μια «ευκαιρία» που προσδιορίζεται ως η έσχατη για να προχωρήσουν μεταρρυθμίσεις, που προηγουμένως θα ήταν αδύνατον να εφαρμοστούν, καθώς ακόμη και η πρόταση για να συζητηθούν θα τύγχανε σφοδρών κοινωνικών αντιδράσεων, οι οποίες θα έβρισκαν την παραδοσιακή πολιτική στήριξη που εκφραζόταν σ’ αυτές τις περιπτώσεις, λόγω της λειτουργίας του λεγόμενου πελατειακού πολιτικού συστήματος.

Συνέχεια

Περί Προπαγάνδας

προπαγάνδα1Ο Θείος Σαμ είναι ένα εθνικό σύμβολο των ΗΠΑ, η ύπαρξη του οποίου χρονολογείται από τον εμφύλιο πόλεμο του 1812, παίρνοντας τη θέση του προηγούμενου συμβόλου της Αμερικής, του «Αδερφού Τζόναθαν». Σήμερα, με πιθανή εξαίρεση το Άγαλμα της Ελευθερίας, ο χαρακτήρας του Θείου Σαμ είναι πιθανότατα η πιο γνωστή και πιο αναγνωρίσιμη προσωπικότητα στις Η.Π.Α, αλλά και ένα από τα πιο γνωστά και φωτεινά παραδείγματα προπαγανδιστικών τεχνικών εν καιρώ πολέμου.

Κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, μια διάσημη αφίσα, εμπνευσμένη από τις αφίσες της Βρετανικής στρατολόγησης του 1914, απεικονίζει τον Θείο Σάμ να δείχνει προς τον θεατή με τα λόγια «Θέλω Εσένα» (I WANT YOU). Η αφίσα έχει επανειλημμένα αντιγραφεί και αποτελέσει οδηγό για αρκετές προπαγανδιστικές τεχνικές.

Τι είναι η προπαγάνδα

Η προπαγάνδα είναι ένας συγκεκριμένος τύπος μηνύματος, που έχει ως άμεσο στόχο να επηρεάσει την κοινή γνώμη, παρά να προβάλλει αμερόληπτα κάποιες πληροφορίες. Αποτελεί μετάφραση της λατινικής λέξης propaganda -«πράγματα τα οποία πρέπει να διαδοθούν»- και αρχικά σε μερικούς πολιτισμούς η λέξη αυτή δεν είχε τη σημερινή αρνητική σημασία.

Συνέχεια

Κάθε παλινόρθωση της εξουσίας την κάνει περισσότερο επιθετική και αμείλικτη προς την ανθρώπινη υπόσταση

Είναι διαπιστωμένο μέσα από την εμπειρία των κοινωνικών αγώνων πως από την πρώτη στιγμή μιας εξέγερσης οι εξουσίες προετοιμάζουν την αντεπίθεσή τους. Πολλές φορές, μάλιστα, έχουν μελετήσει τα βήματά τους πριν ξεσπάσει η κοινωνική οργή, αφού μπορούν να υπολογίζουν στο ενδεχόμενο ενός τέτοιου βίαιου ξεσπάσματος εκ μέρους της κοινωνίας.

Σ’ αυτή τη διαδικασία της αντεπίθεσης συμμετέχουν όλες οι δυνάμεις του εξουσιαστικού φάσματος, από την λεγόμενη άκρα δεξιά μέχρι και την λεγόμενη άκρα αριστερά, από το πιο μικρό κόμμα ή οργάνωση μέχρι και το μεγαλύτερο. Άλλοι, όντας ενάντιοι θα προβάλλουν κάποιες από τις αρνητικές εκδηλώσεις της κοινωνικής οργής και θα συκοφαντήσουν κι άλλοι απ’ αυτούς θα σπεύσουν να κολακεύσουν μερίδα των εξεγερμένων, προβάλλοντας αυτά που συντάσσονται με καθεστωτικές επιλογές και μεταρρυθμίσεις.

Συνέχεια

Η ΤΡΥΠΙΑ ΠΑΝΤΙΕΡΑ  ΤΩΝ «ΑΝΤΑΡΤΩΝ» ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΤΙΝΑ ΦΑΙΔΡΑ…

«Ως ένα άλλο, επιτακτικό σήμερα, γνώρισμα, παρουσιάζεται η έντονη πολιτική δέσμευση, η οποία χαρακτηρίζει τον αντάρτη σε σχέση μ’ άλλους μαχητές. Πρέπει να εμμείνει κανείς στην αυστηρά πολιτική φύση του αντάρτη, ακριβώς επειδή αυτός πρέπει να διακριθεί από τον κοινό ληστή και τον στυγνό εγκληματία, τα κίνητρα του οποίου αποσκοπούν στον προσωπικό πλουτισμό […] Η ουσία του Πολιτικού δεν είναι αποκλειστικά η εχθρότητα, αυτή καθαυτή, αλλά η διάκριση φίλου και εχθρού, προϋποθέτει δε και τα δύο στοιχεία, τον Φίλο και τον Εχθρό. Ο ενδιαφερόμενος για τον αντάρτη ισχυρός τρίτος, μπορεί ακόμα να σκέφτεται και να ενεργεί τελείως εγωιστικά· θέτει το πολιτικό του συμφέρον με το μέρος του αντάρτη. Αυτό δίνει την εντύπωση πολιτικής φιλίας και αποτελεί ένα είδος πολιτικής αναγνώρισης, ακόμα και όταν δεν φτάνει στο σημείο δημοσίων και επισήμων αναγνωρίσεων ως εμπόλεμου κόμματος ή ως κυβέρνησης». (Carl Schmitt, Η Θεωρία του Αντάρτη, Παρεμβολή στην Έννοια του Πολιτικού)

lykos-arniΤην ευρύτερη περίοδο που διανύουμε είναι κάτι παραπάνω από συχνή η προβολή συγκεκριμένων κυβερνητικών ή κομματικών στελεχών ως «ανταρτών». Οι «αντάρτες» βουλευτές εμφανίζονται να ρυθμίζουν την λεγόμενη πολιτική επικαιρότητα, να συντονίζουν και να συντονίζονται σε μια δια-κομματική αντιπολίτευση, αλλά και να ενισχύουν το «αξιακό» ιδεολογικό περίβλημα της περιβόητης επανίδρυσης του κράτους.

Παρουσιάζονται, ακόμα, οι κομματικοί «αντάρτες», ξεκομμένοι από το τακτικό κομματικό στράτευμα, υιοθετώντας τακτικές «ανορθόδοξου πολέμου»: αντί να δώσουν την «μάχη» μέσα στα κομματικά όργανα, καταφεύγουν στο «κλαρί» των ΜΜΕ, ή ακόμα και των «σατιρικών» εκπομπών του Λαζόπουλου, δημοσιεύουν μανιφέστα αμφισβήτησης της επίσημης κομματικής ή κυβερνητικής γραμμής, εναρμονιζόμενοι δήθεν με τη διάχυτη κοινωνική δυσαρέσκεια.

Συνέχεια

Gay Pride και Εξουσία

1) Εικόνες από το σκηνικό

gay1Πρόσφατα ολοκληρώθηκαν σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη οι λεγόμενες γιορτές «υπερηφάνειας» των ομοφυλόφιλων, υπό την αιγίδα της πολιτικής ηγεσίας των Δήμων.

Θα ήταν ένα προφανές ερώτημα ενός καλοπροαίρετου το τί ακριβώς «ανάγκη» νοιώθει η πολιτική ηγεσία, η οποία ασφαλώς δεν περιορίζεται στις λογικές συγκεκριμένων προσώπων όπως κάποιοι Δήμαρχοι, ώστε να υποστηρίξει με όλα της τα μέσα, υλικά και προπαγανδιστικά, μια τέτοια εκδήλωση. Το ερώτημα πιθανώς να μην είχε τόση σημασία εάν επρόκειτο για ένα τοπικό φαινόμενο, κάτι που όμως δεν ισχύει. Πρόκειται για καθολικό φαινόμενο σε όλο το χώρο των λεγόμενων Δυτικών κοινωνιών, οι πολιτικές ηγεσίες να εναγκαλίζουν με πάθος τις εκδηλώσεις αυτές. Τέτοιο «πάθος» ώστε να έχει αποκτήσει πλέον τη διάσταση μιας πολιτικής γραμμής που (όπως και τόσα άλλα) τείνει κι αυτή να «παγκοσμιοποιηθεί».

Δεδομένου πως η πολιτική είναι η κατεξοχήν τέχνη της εξαπάτησης, προς την κατεύθυνση επιβολής ισχυρών συμφερόντων εις βάρος των «θεόθεν υποζυγίων», θα ήταν λογικό κάποιος να αναρωτιέται για το «τί δουλειά έχει η αλεπού στο παζάρι». Και η απορία γίνεται ακόμη μεγαλύτερη παρατηρώντας πολλά άλλα «περίεργα» φαινόμενα: Διπλωματικά επεισόδια ξεσπούν μεταξύ κρατών(!) στη βάση της αναγνώρισης ή μη των δικαιωμάτων των ομοφυλόφιλων. Παρ’ ότι δεν είναι το μόνο γνωστό, το πιο κραυγαλέο ήταν η αντιπαράθεση ΗΠΑ και Ε.Ε. με τη Ρωσία στο θέμα των ομοφυλόφιλων κατά τους Ολυμπιακούς αγώνες του Σότσι, λίγο πριν ξεσπάσει ο πόλεμος στην Ουκραΐνα. Συνέχεια

ΚΡΑΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ, ΦΥΛΑΚΕΣ ΚΑΙ ΝΑΡΚΩΤΙΚΑ

Το κείμενο που ακολουθεί δημοσιεύθηκε στο φύλλο υπ’ αριθμ. 41 της αναρχικής εφημερίδας ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ που κυκλοφόρησε το καλοκαίρι του 2005. Παρά τις ορθές προσεγγίσεις στα βασικά θέματα που αφορούν την συνάρτηση φυλακής και ναρκωτικών ως μέσων καταστολής της ανθρώπινης φύσης, καθοριστική υπήρξε η λαίλαπα της αριστερής αυταπάτης και χειραγώγησης, η οποία τα μετέπειτα χρόνια σάρωσε το εξεγερσιακό πνεύμα που είχε φουντώσει από τα τέλη της δεκαετία του 1980, σπέρνοντας αυταπάτες με ανώδυνες και καθεστωτικού τύπου διαμαρτυρίες και κινητοποιήσεις, αλλά και με την άτυπη, ως ένα βαθμό, θεσμοθέτηση των συμμοριών, ως ρυθμιστικών συντελεστών σε ό,τι αφορά τα δεσμωτήρια και διαφθορεία των ανθρωπίνων προσωπικοτήτων…

 

ΦΥΛΑΚΕΣ και ΝΑΡΚΩΤΙΚΑΤο κράτος οφείλει αν θέλει να διατηρήσει την κυριαρχία του να εφαρμόζει μια σειρά πρακτικών, που θα ελαχιστοποιήσουν τις πιθανότητες για την ανάπτυξη επιθετικών κινήσεων ενάντια σε αυτό. Οι κινήσεις των κυρίαρχων δεν είναι τυχαίες, αλλά μελετημένες και σε πολλές περιπτώσεις συνδυασμένες. Σχεδόν όλες από αυτές τις επικαλύπτει και με την ανάλογη επιχειρηματολογία, μέσω της οποίας επιδιώκεται η απόσπαση κάποιας κοινωνικής συναίνεσης στην κάθε του επί μέρους στόχευση. Θέλουν να έχουν πάντα μια απάντηση για όλα.

Οι φυλακές είναι ένας χώρος στον οποίο επιχειρείται η φυσική και πνευματική εξόντωση των ανθρώπων που βρίσκονται μέσα σε αυτή. Η φυλάκιση αποτελεί για τους κρατιστές ένα συνηθισμένο μέσο, που το χρησιμοποιούν για να «τιμωρήσουν» όσους ανθρώπους δρουν «παραβατικά», σύμφωνα πάντα με τη «λογική» της κυριαρχίας.

Συνέχεια

Η ανθρώπινη φύση κόντρα στο ρεύμα της εξουσίας

«…αν είχαμε να επιλέξουμε ανάμεσα σε δύο πράγματα, να εμπιστευτούμε τη συγκεντρωμένη εξουσία όσον αφορά τη λήψη της σωστής απόφασης σ’ αυτό το θέμα, ή να εμπιστευτούμε τις ελεύθερες συνενώσεις των ελευθεριακών κοινοτήτων όσον αφορά το ίδιο θέμα, τότε θα επέλεγα το δεύτερο. Και ο λόγος είναι ότι πιστεύω πως αυτές μπορούν να μεγιστοποιήσουν τα ευπρεπή ανθρώπινα ένστικτα, ενώ το σύστημα της συγκεντρωμένης εξουσίας γενικά τείνει να μεγιστοποιεί το χειρότερο απ’ όλα τα ανθρώπινα ένστικτα, δηλαδή το ένστικτο της αρπακτικότητας, της καταστροφικότητας, της συσσώρευσης εξουσίας στον ένα…» ΝΟΑΜ ΤΣΟΜΣΚΙ

ανθρώπινη-φύσηΣτην ανθρώπινη φύση ενυπάρχει το δέος για το απρόσιτο, για το υπέρτερο, για εκείνο που επιθυμεί να προσεγγίσει, αλλά δεν μπορεί, εξ αιτίας των περιορισμών της ίδιας της θνητής του υπόστασης. Μέσα από τα στενά πλαίσια του καθημερινού ανταγωνισμού, που καλλιεργείται είτε στους χώρους εργασίας είτε στις εκάστοτε σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων πάντα θα υπάρχουν μικρά φωτεινά παραδείγματα που απλόχερα θα προσφέρουν τα πνευματικά τους εφόδια χωρίς να περιμένουν έμμεσα ή άμεσα ανταλλάγματα.

Υπάρχει ένα άλλο ρεύμα ανθρώπων που βαδίζει τα δικά του μονοπάτια, με σύντροφο την έμπνευση, την παρορμητικότητα, τη δεκτικότητα. Εδώ ανήκουν οι άνθρωποι που η πνευματικότητά τους εμπλουτίζεται συνεχώς, που αναζητούν μέσα από την ομορφιά την αίσθηση της ολοκλήρωσης και της γνώσης. Εδώ, επίσης, ανήκουν οι άνθρωποι της αφοσίωσης και της πίστης απέναντι στην θεώρησή τους. Επί πλέον, συναντάς ανθρώπους με σεβασμό και προσήλωση απέναντι στην φιλοσοφία τους, οι οποίοι χρησιμοποιούν την καρδιά και τον νου ως μέσον προσέγγισης του στόχου τους. Συνέχεια

Προκαθορισμένα ανεκπλήρωτες υποσχέσεις

arkas-pinokioΠαρακολουθώντας την πορεία μιας είδησης μπορεί κάποιος να προβλέψει, με σχετική ακρίβεια, για το ποια θα είναι η μεγάλη είδηση που θα σκάσει στο κοντινό μέλλον. Επίσης, το να έχεις εξουσία και να υποσχεθείς κάτι αρεστό που όμως ξέρεις ότι δεν θα γίνει, σου δίνει ένα ηθικό αβαντάζ και ας χάσεις την εξουσία μετά. Η ιστορία θα γράψει ότι είχες καλές προθέσεις, άσχετα εάν στην πραγματικότητα, το μόνο που ήθελες ήταν να σώσεις το τομάρι σου ή να διατηρηθείς για λίγο ακόμα στην εξουσία.

Για του λόγου το αληθές οι παρακάτω ειδήσεις προέρχονται από τον χώρο του υπουργείου Παιδείας. Η πρώτη είδηση έσκασε γύρω στα μέσα Μάρτη όπου το υπουργείο Παιδείας θα προχωρούσε τις διαδικασίες για τον μόνιμο διορισμό 13.000 εκπαιδευτικών. Συνέχεια

Τι είναι η εξουσία;

BakouninΟ αγώνας για την Αναρχία δεν χωρά σε αγιογραφίες. Δεν αναδεικνύει αυθεντίες, ούτε, βεβαίως, τα όποια θέσφατα αυτών. Ρέει ελεύθερα, θεωρεί, αναθεωρεί, διδάσκεται από τα λάθη και τις παραλείψεις του, ενσωματώνει νέες ιδέες κι απόψεις συνολικά απελευθερωτικές, που, ενδεχομένως, να λογίζονταν ως «περιττές» ή και «άχρηστες» στο όχι και τόσο μακρινό παρελθόν. Δεν φοβάται να παραδεχτεί σφάλματα, αστοχίες, επιλογές που εν τέλει αποδείχθηκαν λανθασμένες, ακόμη κι αν έγιναν με τις καλύτερες προθέσεις. Δεν ταυτίζει τον ίδιο τον αγώνα με συντρόφους ή «συντρόφους» που για τον έναν ή τον άλλον λόγο εγκατέλειψαν, είτε γιατί ο βόρβορος του «χώρου» τούς έφραζε την αναπνοή, είτε διότι είχαν απλώς «καλύτερα» πράγματα να κάνουν. Όπως και δεν ταυτίζεται με κανέναν, όσο μεγάλη κι ανυστερόβουλη κι αν ήταν η προσφορά του για το προχώρημα των αναρχικών θεωρήσεων και πρακτικών. Κι αυτές, με την σειρά τους, δεν μας ατενίζουν από κάποιο περίτεχνο βάθρο στα σύννεφα, δεν είναι υπεράνω της Ζωής διότι, απλούστατα, είναι σύμφυτες με αυτήν. Ο αναρχικός αγώνας δεν βρίσκεται ούτε μια σπιθαμή ψηλότερα από τον άνθρωπο και το σύνολο του φυσικού κόσμου. Με άλλα λόγια, οι «προφήτες» και τα «ευαγγέλια» ταιριάζουν στις ιδεολογίες –και δη στις πολιτικές– κι όχι στον αναρχικό αγώνα. Τα μελανέρυθρα «εικονοστάσια» τα χαρίζουμε μεγαλοθύμως στους αριστεριστές και τους γλυκανάλατους του «κοινωνικού αναρχισμού», όπως επίσης και στις «επαναστατικές» τους ορντινάντσες της «λύσσας και συνείδησης».

Για τον ίδιο λόγο, όμως, που περιφρονούμε τις αγιογραφίες, δεν συμφωνούμε και με το να βαπτίζονται αφειδώς ως «ξεπερασμένοι» κι «άνευ σημασίας» σπουδαίοι για την προσφορά τους αναρχικοί του παρελθόντος, με το αιόλο επιχείρημα πως η κατατεθειμένη άποψή τους παρουσιάζει σημαντικές αποκλίσεις από όσα, πραγματικά, θεωρούνται κομμάτι της απελευθερωτικής θεώρησης στο σήμερα. Και μάλιστα, στις περισσότερες των περιπτώσεων, τούτο να συμβαίνει δίχως ουσιαστική κριτική, παράθεση επιχειρημάτων κι απόψεων. Η στενοκεφαλιά δεν υπήρξε ποτέ αρετή κανενός. Συνέχεια

Το τσίρκο της εξουσίας

Επιστολή, μαζί με φωτογραφίες, από το λιμάνι του Πειραιά. Κυκλοφόρησε στο διαδίκτυο. Για όσους δεν το είδαν αναδημοσιεύουμε κάποια αποσπάσματα:

Το τσίρκο εκμετάλλευσης των προσφύγων από τους «φιλάνθρωπους» για μια ωραία φωτογραφία.

Untitled-1Μαρτυρία από το Λιμάνι (αλληλέγγυου που θέλει να διατηρήσει την ανωνυμία του).

Πολλές και διάφορες εκφάνσεις έχει αυτό το ΤΣΙΡΚΟ Ε2, όλες κάπου μεταξύ χυδαίου, γελοίου κι επικίνδυνου…

Ιδού λοιπόν:

Η Αποστολή ήρθε, έστησε το βαν της εκεί που νόμιζε, έφερε 200 κουτιά για 800 ανθρώπους. Όταν ρώτησα τι θα γίνει με τους υπόλοιπους που θα μείνουν χωρίς, μου είπαν “τόσα μπορούμε, τόσα θα δώσουμε”. Συνέχεια

Οι μάζες φοβούνται το «θηρίο»

thirio«ΙΓ’1 και στάθηκα στην άμμο της θάλασσας και είδα ένα θηρίο να βγαίνει από την θάλασσα με 10 κέρατα και 7 κεφάλια και στα κέρατα είχε 10 διαδήματα (βασιλικά σημάδια δηλαδή, ένα σε κάθε κέρατο) και στα κεφάλια του είχε ονόματα βλασφημίας. ΙΓ’2 Ήταν όμοιο με λεοπάρδαλη με πόδια από αρκούδα και με στόμα από λιοντάρι. Και του έδωσε ο σατανάς δύναμη, μεγάλο θρόνο και μεγάλη εξουσία ΙΓ’3 και το ένα του κεφάλι είχε πληγωθεί και ήταν σαν σκοτωμένο αλλά θεραπεύθηκε και τότε θαύμασε όλη η γη.ΙΓ’4 και προσκύνησε η ανθρωπότητα τον σατανά που είχε δώσει την δύναμη στο θηρίο και προσκύνησαν και το θηρίο λέγοντας. Ποιος είναι ικανός να πολεμήσει το θηρίο που είναι τόσο δυνατό;» (Αποκάλυψη Ιωάννη 13:1,2.)

Συνέχεια

Το αναρχικό διήμερο 2015, στο Πολυτεχνείο της Αθήνας

IMG_1812Την Κυριακή 15 και την Δευτέρα 16 Νοεμβρίου, επ’ ευκαιρία των ετήσιων εκδηλώσεων μνήμης για την εξέγερση του Νοεμβρίου 1973, πραγματοποιήθηκε Διήμερο που διοργανώθηκε από την Αναρχική Αρχειοθήκη.

Την πρώτη ημέρα προβλήθηκαν κατά σειράν οι παρακάτω πέντε ταινίες: Μάϊνχοφ, Η δίκη των Βασανιστών της δικτατορίας, Ημερολόγια Μοτοσυκλέτας, Οι Παράνομοι, Το μυστικό του ΝΙΚΟΛΑ ΤΕΣΛΑ.

Στις 7:15 ξεκίνησε η συζήτηση που είχε θέμα: Η «κρίση» και η εξαθλίωση των φτωχών, ο διεθνής πόλεμος και η διάλυση του «παλιού κόσμου». Συνέχεια

ΤΑΞΗ, ΕΞΟΥΣΙΑ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟΣ

Από την Αναρχική Αρχειοθήκη εκδόθηκε και κυκλοφορεί το βιβλίο ΤΑΞΗ, ΕΞΟΥΣΙΑ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟΣ.

τάξηΗ συγγραφή του βιβλίου, το οποίο αποτελείται από πέντε μέρη, έγινε από την Συσπείρωση Αναρχικών.

Συνέχεια

Η μαγεία των αριθμών της εξουσίας

Ετελείωσε κι αυτό το εκλογικό πανηγύρι!

Το Τσιπραίϊκο, ακολουθώντας κατά γράμμα τις εντολές των Ευρωπαίων αφεντικών μπόρεσε ακόμη μία φορά να πάρει την εντολή διαχείρισης των υποθέσεων τους. Είναι φανερό πως ο χαρακτήρας της νέας κυβέρνησης θα είναι και πάλι η αριστεροδεξιά. Η ευρεία συγκυβέρνηση προς το παρόν δείχνει πως αναβάλλεται.

Καμμία, πάντως, ανησυχία δεν πρέπει να υπάρχει επειδή η αριστεροδεξιά θα στηρίζεται από μία συγκυβερνώσα αντιπολίτευση. Άλλωστε, δεν θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά, αφού όλοι μαζί ψήφισαν το ΜΝΗΝΟΝΙΟ ΙΙΙ και αφού τα έξι από τα οκτώ κόμματα είναι φανεροί υποστηρικτές της πορείας, που έχει χαράξει η ευρωπαϊκή κυριαρχία. Όσο για το έκτο, από αυτά, ήταν αναγκαίο να μπει στο κοινοβούλιο, ώστε να συμπληρωθεί η εικόνα της παναθλιότητας αυτού του θεσμού-μηχανισμού της εξουσίας.

ekloges-isobitisΟ «ελληνικός λαός», λοιπόν, σύμφωνα με τους πολιτικούς, έδωσε «καθαρή νίκη». Το πόσο «καθαρή» είναι και κατά πόσον την έδωσε ο λαός ή ένα μειοψηφικό του αριθμητικά κομμάτι φαίνεται από την απλή παράθεση των αποτελεσμάτων, των ποσοστών συμμετοχής και του μεγέθους της μη συμμετοχής στην εκλογική διαδικασία.

Συνέχεια

H «ΒΙΑΙΗ ΩΡΙΜΑΝΣΗ» ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ ΚΑΙ Η ΣΑΠΙΛΑ ΚΑΘΕ ΕΞΟΥΣΙΑΣ

«Όταν χρησιμοποιώ μια λέξη, είπε ο Χάμπτι Ντάμπτι, με τόνο μάλλον επιτιμητικό, αυτό σημαίνει αυτό ακριβώς που διάλεξα να σημαίνει. Τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο. Το ερώτημα είναι, είπε η Αλίκη, αν μπορείς να κάνεις τις λέξεις να σημαίνουν τόσα πολλά διαφορετικά πράγματα. Το ερώτημα είναι, είπε ο Χάμπτι Ντάμπτι, ποιος θα είναι ο κυρίαρχος. Αυτό είναι όλο». (Λιουίς Κάρολ, Μέσα από τον Καθρέπτη)

«Όποιος έχει έγκαιρα προειδοποιηθεί,
έχει τον χρόνο και για να προετοιμαστεί».
 (Ουίνστον Τσώρτσιλ)

orima1Tα μνημονιακά «σκιάχτρα» μεταμορφώθηκαν πια σε μνημονιακά είδωλα. Τα πέπλα έπεσαν. Η παράσταση ολοκληρώθηκε. Η αριστερή σκηνοθεσία εξασφάλισε ένα άφωνο «κοινό», που υποκλίθηκε και εν συνεχεία υποτάχθηκε στον (αριστερό) μεγάλο Αδελφό, παραζαλισμένο από ένα ανηλεή βομβαρδισμό απίστευτου ψεύδους και εξαπάτησης.

Όλα φαίνεται να δουλεύουν σαν ένα καλοκουρδισμένο ρολόι. Το «κοινό» καλείται εκ νέου να δεχθεί το νέο σφράγισμα της υποταγής του, να ζητωκραυγάσει τις συνθήκες εθελοδουλείας. Τα σημάδια της κοινωνικής συντριβής αυτή την φορά μοιάζουν τόσο έντονα όσο και η ικανοποίηση των κυρίαρχων για την επιτυχία τους. Μια επιτυχία που μεγαλώνει και αυξάνεται όσο επιδεικνύεται από τους δεσμώτες μας το πραγματικό τρόπαιο: η καταστολή ενός ατίθασου κοινωνικού χώρου, ενός κοινωνικού χώρου μαθημένου να αντιστέκεται, να πολεμά, πολλές φορές για ίδιον όφελος, άλλες τόσες γιατί μια παράδοση ανυποταξίας, έστω και μέσα από σοβαρές στρεβλώσεις, οδηγούσε ξανά και ξανά στον ίδιο δρόμο: να μην σκύβουμε το κεφάλι.

Συνέχεια

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ «ΛΑΘΟΣ», ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ «ΠΡΟΔΟΣΙΑ», ΕΙΝΑΙ ΑΠΛΑ Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΣΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ…

«Όταν οι αμύντορες της παγκοσμιοποίησης του κεφαλαίου φωνάζουν εναντίον της ισχυρής κυβέρνησης, δεν είναι μόνον υποκριτές, αλλά και αγνώμονες. Πού θα βρισκόταν το κεφάλαιο, αν δεν είχε κατορθώσει να ελέγξει την ισχυρή κυβέρνηση και να την βάλει να δουλεύει για αιώνες αποκλειστικά για το δικό του συμφέρον; Και πού θα βρισκόταν σήμερα το αυτοκρατορικό κεφάλαιο, αν η ισχυρή κυβέρνηση δεν ήταν αρκετά ισχυρή, ώστε να έχει εξουσία ζωής και θανάτου επί όλου του πλανητικού πλήθους; Πού θα βρισκόταν το κεφάλαιο χωρίς μια ισχυρή κυβέρνηση, ικανή να κόβει χρήματα προκειμένου να παράγει την εξουσία και τον πλούτο του κεφαλαίου;» (Αυτοκρατορία, Michael Hardt – Antonio Negri)

1Έχει υποστηριχθεί με σθένος ότι η ευρύτερη περίοδος που διανύουμε, σε αντίθεση με τη λεγόμενη ψυχροπολεμική, χαρακτηρίζεται από την ολοένα αυξανόμενη τάση της συγκεκριμένης φάσης «παγκοσμιοποίησης» να επιβάλλει μια ενιαία κυρίαρχη κουλτούρα. Πολλοί, μάλιστα, υποστηρίζουν ότι δεν πρόκειται απλά για τάση, αλλά για το πεπρωμένο μιας αναπόδραστης ενοποιητικής διαδικασίας της κυριαρχίας, που σημαδεύεται ανεξίτηλα από την συνεχιζόμενη έκρηξη των νέων τεχνολογιών, την χρήση υπολογιστών, την ελαχιστοποίηση των μεγεθών, την ψηφιακή απεικόνιση, τις δορυφορικές επικοινωνίες, τις οπτικές ίνες και φυσικά το Διαδίκτυο.

Συνέχεια

Όταν το θερμοκήπιο γίνεται «φαινόμενο», εξοντώνει

thermokipio«Καταστρέψατε τη φύση με τα βιομηχανικά σας απόβλητα και τα αέρια περισσότερο από κάθε άλλο κράτος στη ιστορία και παρ’ όλα αυτά αρνείστε να υπογράψετε τη Συμφωνία του Κιότο, επειδή θέλετε να διασφαλίσετε τα κέρδη των άπληστων βιομηχανιών και των εταιριών σας».

Osama. Bin Landen, Επιστολή προς τον αμερικανικό λαό, 2002.

Στη σύγχρονη εποχή όπου οι κεντρικές συνιστώσες της κυριαρχίας αποτυπώνονται μέσω των επιστημονικών και τεχνολογικών επιτευγμάτων και της επιβολής τους πάνω μας, η φύση και το περιβάλλον διαδραματίζουν δευτερεύοντα ρόλο ως προς τις επιλογές τους. Ως πότε όμως; Οι αρχικές σκέψεις, μερικές δεκαετίες πριν, έγιναν ενδείξεις και σήμερα αποδείξεις ότι η φύση και το περιβάλλον απειλούνται και αυτόματα απειλείται και ο άνθρωπος.

Συνέχεια

ΛΑΟΣ, ΣΤΡΑΤΟΣ ΣΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΜΥΑΛΑ ΣΤΑ ΚΑΓΚΕΛΑ

«Ποιο είναι το πράγμα το πιο δύσκολο;

Αυτό που σου φαίνεται πιο εύκολο:

Να βλέπεις με τα μάτια σου

Αυτό που βρίσκεται μπροστά στα μάτια σου».

Γκαίτε

doyloiΣτο έργο του για την κυριαρχία, ο Ζαν Μποντέν (Jean Bodin) καταλήγει σε έναν ορισμό: «κυρίαρχος είναι αυτός που δίνει και ακυρώνει το νόμο σε όλους γενικά και τον καθένα ξεχωριστά».

Σύμφωνα με τον συνταγματολόγο Α. Μανιτάκη, «η νομική θεώρηση της κυριαρχίας οδηγεί σε έναν ορισμό που σχετικοποιεί τη δύναμή της», αφού ως κυριαρχία νοείται «η ικανότης της κρατικής εξουσίας να μην περιορίζεται από κανόνες ειμή μόνον αφ’ εαυτής, δηλαδή μόνον εφόσον η ίδια το θέλει». Με άλλες λέξεις, «κυριαρχία είναι η αποκλειστικά αρμοδιότητα της πολιτείας να καθορίζει την αρμοδιότητά της, δηλαδή η “αρμοδιότητα αρμοδιότητας”. Κυρίαρχο δεν ορίζεται επομένως το κράτος που δεν υπακούει σε κανένα κανόνα, αλλά το κράτος που δεν υπόκειται σε κανόνες που έχουν τεθεί χωρίς τη συναίνεσή του· και τέτοιο είναι το κράτος το οποίο νομικά έχει τη δυνατότητα να περιορίζεται μόνον με τη δική του θέληση», (βλ. του ιδίου, Ελληνικό Συνταγματικό Δίκαιο).

Συνέχεια

Τεχνικές αμνησίας

texnikes-amnisiasΤελευταία μαθαίνουμε όλο και συχνότερα για τα κρεματόρια της γνώσης, που στήνουν οι τζιχαντιστές, καίγοντας βιβλιοθήκες, καταστρέφοντας μνημεία αρχαίας τέχνης και φιμώνοντας κάθε διαφορετική φωνή με τον απόλυτα ωμό τρόπο∙ τον φόνο. Απ’ την άλλη πλευρά, γάλλοι επιστήμονες κατόρθωσαν να δημιουργήσουν τεχνητές, δηλαδή ψεύτικες, αναμνήσεις στο μυαλό κοιμισμένων ποντικιών. Οι πρώτοι βίαιοι κι απάνθρωποι, οι δεύτεροι ανθρωπιστές, καθότι έτσι ισχυρίζονται ότι μπορούν να θεραπεύσουν τραυματικές αναμνήσεις. Φαινομενικά, οι ειδήσεις είναι από άσχετες μεταξύ τους ως κι αντίθετες. Συνέχεια

Συνεχίζεται ο 3ος Κύκλος συζητήσεων της Αναρχικής Αρχειοθήκης Αθήνας

3  __2015Την Πέμπτη 2 Απριλίου θα συζητηθεί το θέμα: ΕΞΟΥΣΙΑ, ΙΕΡΑΡΧΙΑ, ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ

(προσδιορισμός και διερεύνηση επί της ουσίας των εννοιών).

Η συζήτηση αυτή είναι η δεύτερη της σειράς του 3ου κύκλου συζητήσεων της Αναρχικής Αρχειοθήκης Αθήνας και θα πραγματοποιηθεί στις 6:30μμ σε αίθουσα του κτιρίου Γκίνη του Πολυτεχνείου της Αθήνας. Θα προηγηθεί προβολή

Στο πλαίσιο αυτού του κύκλου θα ακολουθήσουν δύο ακόμη συζητήσεις:

Συνέχεια

Ηρακλής: ο σαμάνος-κυνηγός πέρα απ’ τα εξουσιαστικά ψεύδη  

«Για τον αμερικανό ήρωα-τέρας υπάρχει ανακούφιση: Κάθε εξήντα σελίδες ο παράδεισος επί γης επανέρχεται και ο μασκοφόρος σωτήρας μετατρέπεται σε έναν ωχρό πολίτη. Ενώ ο Ηρακλής, κατά τα φαινόμενα, θα καίγεται στους αιώνες των αιώνων». [J. M. Coetzee «Σκοτεινές χώρες»]

HerculesΑυτή η πόλη, η κάθε πόλη, μια πόλη και όλες μαζί, όσες φορές και να καούν, πάλι θα στέκουν ολοζώντανες μπροστά μας. Η ιδιοφυία της εξουσίας βρίσκεται ακριβώς στην ικανότητα της να νεκρανασταίνει όσα οι αγωνιζόμενοι γκρεμίζουν. Η πόλη ωστόσο δεν είναι τα ντουβάρια της, αλλά το εξουσιαστικό πλέγμα που διατρέχει τα σπλάχνα της. Είμαστε σαν τον Ηρακλή, σε έναν κόσμο που έχει μάθει να πολεμά αλλιώς. Ο Ηρακλής έχει ακόμη το όπλο του, ανυποψίαστος για όσα το τέρας μπορεί να καταφέρει ερήμην του. Αυτό μόνο ξέρει να χρησιμοποιεί. Έχει τον πέτρινό του πέλεκυ –που γίνεται απ’ τον πολιτισμό σιδερένιος- για ν’ αποκεφαλίζει την Λερναία Ύδρα και μετά να καίει τις ρίζες, όλες μαζί, γρήγορα. Πριν ξαναγεννηθούν. Και σε αυτό δεν είναι μόνος, τον βοηθάει η φιλία να τα καταφέρει. Μας κάνει εντύπωση, που ο Ηρακλής, ένας άγριος, δεν επιστρέφει τελικά στη φύση, παρά μόνο για να πεθάνει. Και το τέλος του έρχεται με τις γητειές του πολιτισμού, που του φυλάει μια θέση στον παράδεισο των θεών. Και τι να τον κάνει ο Ηρακλής αυτόν τον παράδεισο; Πολύ βολικό τέλος δεν είναι αυτό; Αν το σκεφτούμε όλοι τον ξεγελάνε, τον βάζουν να βγάλει το φίδι από την τρύπα και τελικά εξορίζεται από τον όφι του πολιτισμού. Όχι, ο Ηρακλής στα αλήθεια δεν δέχτηκε αυτόν τον πολιτισμένο θεϊκό παράδεισο, τι δουλειά είχε εκεί; Αποφάσισε να επιστρέφει διαρκώς και να επανέρχεται. Πετάει από πάνω του τον χιτώνα του Νέσσου και αφήνει και το ίδιο του το δέρμα. Είναι όλος σάρκα και οστά. Είναι μόνο σάρκα και οστά, ξέρει ότι έτσι μόνο αόρατος μπορείς να προχωράς, να βλέπεις φαντάσματα στο μυαλό των ανθρώπων, να ακούς βοή στη φωνή τους, μέχρι να ακούσεις και να πλησιάσεις τον ψίθυρο. Εκεί βρίσκονται όλα. Εκεί όλα λέγονται πάλι και πάλι και συνεχίζουν να λέγονται από αυτί σε καρδιά.

Συνέχεια

Αμφίπολη: Αρχαιολογία και Εξουσία

amfipolis-1Όταν τον περασμένο Αύγουστο πληροφορηθήκαμε την επίσκεψη του πρωθυπουργού στον αρχαιολογικό χώρο της Αμφίπολης, φάνηκε μια διαφορετική προσέγγιση της διαχειριστικής εξουσίας πάνω σε ζητήματα που άπτονται της αρχαιολογίας. Και αυτό, διότι στον ελλαδικό χώρο μέχρι σήμερα, οι ανασκαφές δεν είχαν αρκετή δημοσιότητα με πρωτοσέλιδα, καθημερινές αναφορές στις εφημερίδες, στους ιστοτόπους και στα τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων. Με το πέρας των ανασκαφών ξεκινούσε το «εθνικό αφήγημα» και το «μεγαλειώδες των ελλήνων». Στην παρούσα ανασκαφή ταιριάζει, πιστεύουμε, η παροιμία «ακόμη δεν τον είδαμε, Γιάννη (Αλέκο!) τον εβγάλαμε». Δεν εννοούμε ασφαλώς ότι σε προγενέστερες ανασκαφές δεν υπήρξε δημοσιότητα, αλλά ότι στην παρούσα η ένταση της δημοσιότητας και η επίσκεψη του πρωθυπουργού σηματοδοτεί την έναρξη μιας διαφορετικής επικοινωνιακής διαχείρισης τέτοιων γεγονότων. Συνέχεια

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΤΗΣ ΚΑΘΕ ΕΞΟΥΣΙΑΣ

Layout 1Είμ’ ένα ανήμπορο παιδί που σκλαβωμένο το ‘χει

το δείλιασμα κι όλο ρωτά και μήτε ναι μήτε όχι

δεν του αποκρίνεται κανείς, και πάει κι όλο προσμένει

το λόγο που δεν έρχεται, και μια ντροπή το δένει

Κωστής Παλαμάς, Ο Γκρεμιστής

με τη σκέψη σε όλους όσους παραμένουν αναποφάσιστοι μπροστά στις κάλπες και την ελπίδα πως τελικά θα στρέψουν αποφασιστικά την πλάτη τους σε κάθε εκλογική διαδικασία και θα βαδίσουν με αξιοπρέπεια ενάντια στο σκοτάδι κάθε εξουσίας…

 

Μεταξύ των εκλογών Μαΐου και Ιουνίου, ο Σαμαράς δεσμευόταν στο Εμπορικό & Βιομηχανικό Επιμελητήριο Ελλάδας, μεταξύ άλλων, για την «αποκατάσταση των πολύ χαμηλών συντάξεων και των πολυτεκνικών επιδομάτων στα επίπεδα του 2009 καθώς και των ειδικών επιδομάτων. Επίσης, αποκατάσταση των ζημιών που υπέστησαν οι ομολογιούχοι και τα ασφαλιστικά ταμεία». Δήλωνε ακόμη: «Διαφωνώ με την άποψη ότι για να υπάρξει ανάπτυξη πρέπει να πέσουν οι μισθοί. Στηρίζουμε τις συβάσεις εργασίας. Για τη μετενέργεια ζητούμε να επιστρέψουν στα προηγούμενα επίπεδα» (Καθημερινή, 31/05/2012). Αύξηση μισθών και συντάξεων, «στήριξη» των συμβάσεων εργασίας, επαναφορά ακόμα και της μετενέργειας των συλλογικών συμβάσεων… ήταν μόνο λίγα από τα «18 σημεία» του προγράμματος που θα ακολουθούσε μία κυβέρνηση με «κορμό» τη ΝΔ, μετά τις εκλογές της 17ης Ιουνίου 2012. Και τότε, φυσικά, η κοινωνία βρισκόταν για άλλη μια φορά «στο πιο κρίσιμο σταυροδρόμι των τελευταίων δεκαετιών». Συνέχεια

ΟΙ ΙΔΕΕΣ ΠΑΡΑΜΕΝΟΥΝ ΤΑ ΞΙΦΗ, ΠΟΥ ΑΠΑΙΤΕΙ ΝΑ ΠΑΡΑΔΩΣΟΥΜΕ Η ΕΞΟΥΣΙΑ…

«Την επομένη ενός θανάτου σε μια οικογένεια, της κήρυξης ενός πολέμου σε ένα έθνος, το πεδίο των σκέψεων και των στοχασμών μας σίγουρα μετατοπίζεται, αλλά δεν παύουμε να είμαστε σε θέση να ανακαλούμε στην μνήμη εικόνες από τις προηγούμενες ημέρες και να γυρνάμε πίσω από την μια στην άλλη χωρίς να διακόπτεται η συνέχειά τους. Όποια και αν είναι η σοβαρότητα της κρίσης που διανύει μια κοινωνία, οι άνθρωποι συνεχίζουν να συναντώνται, να συναναστρέφονται ο ένας τον άλλον, οι οικογένειες δεν διαλύονται ξαφνικά. Η καταστροφή και ο διαμελισμός μιας κοινωνίας δεν εμποδίζουν τα μέλη της να συμπεριφέρονται σαν να ανήκουν ακόμη σ’ αυτήν όσο διαρκούν οι τελευταίες εσωτερικές επιταγές της· αυτές όμως είναι και οι πιο πρόσφατες».
Maurice Halbwachs, Τα κοινωνικά πλαίσια της μνήμης

xifi1Μπορούμε να ισχυριστούμε ότι οι άνθρωποι σκέπτονται μόνοι ακόμη και όταν ενθυμούνται ανακατασκευάζοντας συγκεκριμένες εικόνες του παρελθόντος; Μήπως τα «πλαίσια», δηλαδή η γλώσσα, ο χρόνος, ο χώρος και η εμπειρία, απαραίτητα για να αναγνωριστούν και να τοποθετηθούν κάπου οι αναμνήσεις, είναι τα «υλικά» που προσφέρει η κοινωνία;

Δίχως άλλο, η συλλογική μνήμη προϋποθέτει την αναφορά σε μια ομάδα της οποίας τα μέλη μοιράζονται παραδόσεις. Το ίδιο συμβαίνει και στις περιπτώσεις, που η συλλογική μνήμη έχει ως «σημείο» αναφοράς την οικογένεια. Οι τεχνικοί της εξουσίας γνωρίζουν καλά ότι οι αποκλεισμένοι από την συλλογική μνήμη είναι δύο φορές σκλάβοι. Άνθρωποι με θρυμματισμένες μνήμες θα δεχθούν πιο εύκολα ότι υπάρχουν απαγορευμένες ιδέες και έπειτα θα οριστούν οι απαγορευμένες μνήμες ώστε να ελεγχθούν οι ενοχλητικές ιδέες.

Συνέχεια

Lilith: Μια μικρή αναφορά στην πρωτόπλαστη εξεγερμένη

lilithΤα εβραϊκά κείμενα μάς την γνωστοποιούν ως Lilith ή Lilit. Παρόμοια και η ονομασία που της αποδίδουν οι Ακκαδικές γραφές, μιας και στα ουκ ολίγα πήλινα πλακίδια τής εν λόγω γραφής, που ανευρέθηκαν στην Μεσοποταμία, αναφέρεται ως Lilitu. Στην πρώτη περίπτωση, το όνομά της ταυτίζεται με την «αιώνια νύχτα», ενώ στην δεύτερη με το «πνεύμα» εν γένει. Αναφορές στο μυθολογικό πρόσωπο της Lilith παρουσιάζονται στα Χειρόγραφα της Νεκράς Θάλασσας (Qumran) και την Βίβλο, έως την Kabbalah και την ελληνο-ρωμαϊκή μυθολογία. Ωστόσο, αυτό που παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον είναι η αφήγηση της Lilith αφ’ ενός ως πρωτόπλαστης (προγενέστερης της Εύας) κι αφ΄ετέρου ως της πρώτης γυναίκας που εξεγείρεται απέναντι στην πατριαρχία, αλλά και την εξουσία εν γένει.

Συνέχεια

Οι μηχανές στην υπηρεσία της εξουσίας: ο Αρχιμήδης ως η μηχανή του πολέμου

arximidis_1Από τα θεωρητικά του έργα, που περιγράφουν τις εφευρέσεις του, ελάχιστα σώζονται. Τις περισσότερες κατασκευές του τις γνωρίζουμε από ανακατασκευές μεταγενέστερων εφευρετών. Ξέρουμε ότι και ο DaVinciείχε στα χέρια του κάποιο απ’ τα πρωτότυπα έργα του Αρχιμήδη ή τουλάχιστον μια απ’ τις αρχικές εκδόσεις, κάνοντας ανακατασκευές μηχανών του: το ατμοπολυβόλο και το οδόμετρο. Εκτός απ’ τον DaVinci, ήταν πολλοί εκείνοι που προσπάθησαν να ανακατασκευάσουν τις μηχανές του και συνεχίζουν ακόμη και σήμερα. Οι σημαντικότερες γνωστές εφευρέσεις του Αρχιμήδη ήταν τα εμπρηστικά κάτοπτρα, οι υδραυλικοί του μηχανισμοί (ατέρμων κοχλίας, υδραυλικό ρολόι), οι μηχανισμοί με γρανάζια (οδόμετρο, πλανητάριο ή ουράνια σφαίρα) και οι μηχανισμοί έλξης και ανύψωσης βαρών (γερανοί, πολεμικές μηχανές).

Συνέχεια

Το Μέλλον είναι τώρα, εμπρός για το μέλλον (Μέρος Β΄)

Μια ιστορία επιστημονικής πραγματικότητας του κοντινού μέλλοντος

ht4Στο πρώτο μέρος του κειμένου, επιχειρήθηκε να ιστοριογραφηθούν ορισμένες από τις πιθανές, αλλά και ρεαλιστικές όψεις του κόσμου που έρχεται.

Δεν χρειάζεται πλέον να είσαι «προφήτης» τύπου Χάξλεϋ ή να έχεις «εσωτερικού» τύπου πληροφόρηση για να προσεγγίσεις το μέλλον, εκτός κι αν διαψευστείς από κάποιου είδους «ατύχημα». Οι σημερινές τεχνολογικές εξελίξεις, καθώς και αυτές που προγραμματίζονται σε ορίζοντα μικρότερο της δεκαετίας δεν αφήνουν αμφιβολία πως το τραίνο της ανθρωπότητας έχει πάρει μια πολύ συγκεκριμένη κατεύθυνση και αποτελεί στοίχημα εάν θα ελεγχθεί ακόμη κι από τους στρατηγικούς εμπνευστές της.

Συνέχεια

Η ΚΑΤΑΝΟΜΗ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΡΙΣΤΕΡΟΙ ΠΑΡΑΣΤΑΤΕΣ ΤΗΣ…

«[…] η σταθερή ευημερία κάθε κράτους προϋποθέτει κατανομή της κυρίαρχης εξουσίας σε διάφορους φορείς. Η συγκέντρωση του μεγαλύτερου μέρους της εξουσίας στα ίδια χέρια είναι καταστροφική. Αν η Σπάρτη διατήρησε πολλούς παλιούς θεσμούς, αυτό οφείλεται στο ότι την προφύλαξε “η κατανομή της εξουσίας”. Την αρχή έκανε η Θεία Πρόνοια, όταν οι περιστάσεις οδήγησαν στον καταμερισμό της βασιλείας σε δύο οίκους. Η σύνεση ενός αρχαίου πολιτικού άνδρα –εννοείται σίγουρα ο Λυκούργος– προώθησε την εφαρμογή της σωτήριας αυτής αρχής μοιράζοντας περαιτέρω την εξουσία μεταξύ των βασιλέων και της γερουσίας. Στη συνέχεια, η διεργασία ολοκληρώθηκε με τον θεσμό των εφόρων. Έτσι, το σπαρτιάτικο πολίτευμα έγινε μεικτό, όπως ακριβώς ο Πλάτων πιστεύει ότι πρέπει να είναι ένα πολίτευμα για να έχει σταθερότητα (691e-692c)».

Α.Ε. Τaylor, Ο Πλάτων και το έργο του, Νόμοι και Επινομίς

 

katanomiΈχουμε διανύσει διάστημα πλέον των είκοσι ετών από το 1992, όταν μετασχηματισμοί στο εσωτερικό της Ευρωπαϊκής ένωσης, αλλά όχι μόνο, αποτυπώνονταν με την συμφωνία και την υπογραφή της συνθήκης του Μάαστριχτ. Μια συνθήκη που θεωρήθηκε ιδιαίτερα από αναλυτές που ανήκουν στην νέο-μαρξιστική σχολή ως εκείνη, που έθεσε την ευρωπαϊκή θεωρία του κράτους ενώπιον ενός «καινοφανούς πολιτειακού φαινομένου».

Συνέχεια

Οι μηχανές στην υπηρεσία της εξουσίας: Κι όμως ο Ήρωνας είχε το θεό του!

ΉρωναςΤί είναι μια μηχανή μπροστά στη λογική που την εφηύρε; Αν δεν είχε ο εφευρέτης μια ιδέα και έναν σκοπό να τον θρέψει, δε θ’ αφιέρωνε τόση ενέργεια, για να την φτιάξει. Ο εφευρέτης δεν είναι δημιουργός, δεν εκφράζει αυθόρμητα το πηγαίο ποτάμι που ξεχειλίζει μέσα του. Υλοποιεί έναν σκοπό. Και σκοπό στη ζωή, αυστηρή πειθαρχία δίχως το πρωτόλειο έστω πάθος για απελευθέρωση έχουν όσοι μένουν πιστοί σε μια εξουσία. Συνέχεια

«Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΗΣ ΔΙΑΦΘΟΡΑΣ» ΚΑΙ ΟΙ «ΝΕΕΣ» ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΕΙΣ ΣΤΗ ΣΥΝΘΗΚΗ ΕΚΤΑΚΤΗΣ ΑΝΑΓΚΗΣ

2aΘεῶν δὲ φόβος ἢ ἀνθρώπων νόμος οὐδεὶς ἀπεῖργε, τὸ μὲν κρίνοντες ἐν ὁμοίῳ καὶ σέβειν καὶ μὴ ἐκ τοῦ πάντας ὁρᾶν ἐν ἴσῳ ἀπολλυμένους, τῶν δὲ ἁμαρτημάτων οὐδεὶς ἐλπίζων μέχρι τοῦ δίκην γενέσθαι βιοὺς ἂν τὴν τιμωρίαν ἀντιδοῦναι, πολὺ δὲ μείζω τὴν ἤδη κατεψηφισμένην σφῶν ἐπικρεμασθῆναι, ἣν πρὶν ἐμπεσεῖν εἰκὸς εἶναι τοῦ βίου τι ἀπολαῦσαι. (2,53,4)
Καὶ τὰς ἐς σφᾶς αὐτοὺς πίστεις οὐ τῷ θείῳ νόμῳ μᾶλλον ἐκρατύνοντο ἢ τῷ κοινῇ τι παρανομῆσαι. (3,82,6)
 
Κανένας φόβος των θεών ή νόμος των ανθρώπων δεν τους συγκρατούσε,
αφ’ ενός διότι έκριναν ότι είναι το ίδιο είτε να σέβονται τα θεία είτε όχι, αφού έβλεπαν ότι χάνονταν όλοι αδιακρίτως, και αφ’ ετέρου διότι κανένας δεν έτρεφε την ελπίδα ότι θα ζούσε μέχρι να γίνει η δίκη και να τιμωρηθεί για τις πράξεις του, απεναντίας πολύ μεγαλύτερη τιμωρία θεωρούσαν αυτή που τους είχε κιόλας επιβληθεί και κρεμόταν τώρα από πάνω τους, και προτού να τους χτυπήσει, λογικό τους φαινόταν να θέλουν να απολαύσουν κάτι στη ζωή τους. (2,53,4)
Και η εμπιστοσύνη του ενός στον άλλον δεν στηριζόταν σε όρκους στους θεούς παρά στην συνενοχή τους σε άνομες πράξεις. (3,82,6)  Θουκυδίδης

Συνέχεια

ΤΟ ΧΡΗΜΑ ΣΤΟ ΛΑΙΜΟ ΣΑΣ!

revealΠρος γνώσιν και συμμόρφωσιν όλων αυτών, που δεν πιστεύουν στη δικαιοσύνη, την ανεξαρτησία της, καθώς και την θεσμική της λειτουργία, ως θεματοφύλακoς του συντάγματος και της «αδέκαστης» απονομής δικαιοσύνης, ήρθε η απόφαση του Μισθοδικείου, με την οποία κρίθηκε ως αντισυνταγματική, η μείωση μισθών των δικαστικών λειτουργών σε όλες τις βαθμίδες του δικαστικού σώματος.

Συγκεκριμένα αντισυνταγματικές έκρινε, με δύο αποφάσεις του, τις μειώσεις των αποδοχών των δικαστών. Επίσης καθόρισε ότι το 25% του εισοδήματος των δικαστών πρέπει να είναι αφορολόγητο, όπως είναι και στους βουλευτές. Κατόπιν αυτών, οι αποδοχές των δικαστών επανέρχονται στο καθεστώς προ του δευτέρου Μνημονίου (Ιούλιος 2012). Συνέχεια

Αποχαιρετώντας το Χρόνη Μίσιο

Πέθανε χθες και κηδεύεται σήμερα Τετάρτη 21 Νοεμβρίου ο Χρόνης Μίσιος. Σαν αποχαιρετισμό μεταφέρω  κάποιες δικές του φράσεις που ακούγονται εδώ:

«Πιστεύω ότι ο μόνος δρόμος, η τελευταία έξοδος προς την ελευθερία του ανθρώπου και του πλανήτη είναι η ολιστική οικολογική φιλοσοφία, σκέψη, πράξη και συμπεριφορά. Η οικολογία ούτε φέρει ούτε εδραιώνει καμία εξουσία, αντίθετα την καθιστά άχρηστη. Είναι μια επανάσταση αυτογνωσίας, μια εξανάσταση της ανθρώπινης συνείδησης.

Συνέχεια

Dominoes Dominōrum…

(Dominoes Dominōrum σημαίνει τα ντόμινο των κυρίαρχων)

«Λεοπαρδάλεις εισβάλλουν στο ναό και πίνουν από τα θυσιαστήρια σκεύη. Καθώς αυτό επαναλαμβάνεται διαρκώς, τις περιμένουν εκ των προτέρων και αυτό γίνεται μέρος της τελετουργίας»

Φραντς Κάφκα

Συνέχεια