Tag Archives: ατομική ευθύνη

ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΝΟ(Η)ΣΙΑ ΚΑΙ ΑΤΟΜΙΚΗ ΕΥΘΥΝΗ

Όλοι, μηδενός εξαιρουμένου, στα χρόνια της αυτού εξοχότητος του κορωναϊού έχουμε ακούσει από το πρωί ίσαμε το βράδυ τόσες πολλές χιλιάδες φορές τα κρατικά τσιτάτα περί κοινωνικής ανοσίας, ατομικής ευθύνης, μένουμε σπίτι και άλλα τέτοια υπέροχα. Μάς έχουν πιπιλίσει τόσο τον εγκέφαλο, που βλέπουμε τον κομαντάντε Χαρδαλιά στον ύπνο μας, αλλά και την άλλη εκδοχή τον όσιο ασκητή κύριο Τσιόδρα, τον γλυκούλη, να μάς τα επαναλαμβάνουν διαρκώς. Με τη γνωστή τακτική, του καλού και του κακού αστυφύλαξ. Έτσι για να έχουμε πλουραλισμό, τί δημοκρατία είμαστε άλλωστε; Ο καθένας εξ άλλου έχει τον τρόπο του.

Συλλογιζόμενοι, λοιπόν, εν μέσω εγκλεισμού, αυτές οι λέξεις μάς θύμισαν κάποιες άλλες και μετά άρχισαν να γίνονται περίεργοι συνειρμοί. Μάς ήρθε στη θύμηση το περιβόητο και αλήστου μνήμης μαζί τα φάγαμε, που μάς είχε πει ο Πάγκαλος τότε, σε μία ανάλογη «κρίση» πριν από μια δεκαετία και κάτι. Με τη διαφορά, πως τότε πέσαν να τον φάνε όλοι, δικαίως και αδίκως. Άρχισαν, λοιπόν, περίεργοι συλλογισμοί να κάνουν βόλτα στο κεφάλι μας, του είδος, αφού μαζί τα φάγαμε άρα έχουμε και ατομική ευθύνη, οπότε ενοχή σημαίνει μένω σπίτι και έτσι επιτυγχάνεται και η πολυπόθητη κοινωνική ανο(η)σία. Συνέχεια

Μια πανδημία και η χαμένη ατομική ευθύνη που την κατάπιε ο νόμος και η επιβολή

«Η κυβέρνηση μαθαίνει στους ανθρώπους να υποτάσσονται στον νόμο και να πιστεύουν ότι ο νόμος είναι απαραίτητος στην κοινωνία. Για να καταργηθεί η κυβέρνηση, θα πρέπει να πειστούν οι άνθρωποι ότι είναι άχρηστη και βλαβερή. Ανάμεσα στον άνθρωπο και στο κοινωνικό περιβάλλον ασκείται μια αμοιβαία επίδραση. Οι άνθρωποι διαμορφώνουν την κοινωνία όπως είναι και η κοινωνία διαμορφώνει τους ανθρώπους όπως είναι. Το αποτέλεσμα, είναι ένας φαύλος κύκλος: για να μεταμορφωθεί η κοινωνία χρειάζεται να μεταμορφωθούν οι άνθρωποι και για να μεταμορφωθούν οι άνθρωποι χρειάζεται να μεταμορφωθεί η κοινωνία».  Ερρίκο Μαλατέστα

Εκπαιδεύτηκες μια ζωή να κοιτάς τον εαυτό σου, χωρίς ίχνος συλλογικής αίσθησης και αλληλεγγύης. Ταΐστηκες με εξουσιαστικά απόβλητα, έμαθες να κοιτάς μόνο τον εαυτό σου και να συμπεριφέρεσαι λες και ο κόσμος περιστρέφεται γύρω από σένα. Έμαθες να εκμεταλλεύεσαι και να καταπιέζεις, ώστε να βγεις μπροστά. Χλευάζεις όσους είναι αντίθετοι σ’ όλα αυτά, τους θεωρείς αδύναμους και φαντασμένους. Επίσης, περιμένεις πάντα από κάποιους άλλους να σε εξυπηρετήσουν, να βρουν μια λύση. Κινήθηκες, λοιπόν, μέσα στην κανονικότητα που σ’ έμαθαν να ζεις και τώρα σου ζητούν, με δραματικό τρόπο, να γίνεις αυτό που σ’ έμαθαν να χλευάζεις, αλλά επειδή ξέρουν ότι είσαι αδύναμος να το κάνεις, θα θεσπίσουν νόμους. Νόμους αναγκαίους για την επιβίωσή σου. Οι κοινωνίες σαν προϊόντα του κράτους, λοιπόν, μπορούν να λειτουργήσουν μόνο με επιβολή. Είναι έτοιμες και από καιρό φτιαγμένες, ώστε να επιζητούν την επιβολή, να υποτάσσονται, να συμμορφώνονται με τις υποδείξεις, να διατηρούνται και να αναπαράγονται εντός της καθεστηκυίας τάξης. Γι’ αυτά δημιουργήθηκαν, αυτά έμαθαν, αυτά θα ζητήσουν. Συνέχεια