Tag Archives: αντιεγκληματική πολιτική

Η κυρίαρχη εγκληματική οργάνωση είναι το κράτος

Με αφορμή τις εξαγγελίες περί οπαδικής βίας τροποποιήθηκε το α. 187 παρ. 6 ΠΚ. Σύμφωνα με αυτή την τροποποίηση, απαγορεύεται η αναστολή της έκτισης ποινής σε πρωτόδικη καταδικαστική απόφαση ακόμα και για πλημμελήματα, όταν αυτά τελούνται από δυο και περισσότερα πρόσωπα από κοινού ως «εγκληματική οργάνωση». Με λίγα λόγια, μια σύλληψη για αφισοκόλληση, για παρέμβαση ή ακόμα και για γκράφιτι, αν ο δικαστής κρίνει πως πρέπει να δικάσει σύμφωνα με τον 187 α. και η απόφαση είναι καταδικαστική από λίγες μέρες και μέχρι 3 χρόνια, τα άτομα θα οδηγούνται στην φυλακή, άσχετα αν θα αθωωθούν στο Εφετείο.

Συνέχεια

Κόρακας κοράκου μάτι βγάζει;;; Ή αλλιώς Ιστορίες «αντιεγκληματικής» πολιτικής και ενδοκυβερνητικά μαχαιρώματα…

Μια ακόμα πρωτο(;)βουλία του δραστήριου υπουργού τήρησης και διαφύλαξης της ησυχίας, τάξης και ασφάλειας για λογαριασμό του κράτους κ. Χρυσοχοΐδη έτυχε της αντίστοιχης προσοχής των ΜΜΕ με εκείνες που προηγήθηκαν, αλλά και με εκείνες που ήδη έχουν διαφημιστεί στα «προσεχώς στις οθόνες σας». Έσπευσε, λοιπόν, ο προβεβλημένος δεόντως από τα ΜΜΕ και αεικίνητος υπουργός να καλέσει δημάρχους και νομαρχαίους σε κοινή συνάντηση με τον ίδιο, αλλά και με στελέχη του υπουργείου του, ώστε να συντονιστούν με στόχο την αποτελεσματικότερη αστυνόμευση στους δρόμους της Αθήνας.

Περσινά ξινά σταφύλια θα πει κανείς και θα έχει δίκιο. Πράγματι δεν πρόκειται παρά για έναν συντονισμό που ήδη είχε προτείνει και δοκιμάσει ο προκάτοχος του Π. Παυλόπουλος στην κατεύθυνση της συστράτευσης για το «καθάρισμα» του λεγόμενου ιστορικού κέντρου της Αθήνας και όχι μόνο, από τα «μιάσματα», της εξασφάλισης μιας ευρύτερης πολιτικής συναίνεσης, αλλά και του μοιράσματος ευθυνών για τη συνολικότερη κατασταλτική δραστηριοποίηση που είχε δρομολογηθεί. Ταυτόχρονα η συμμετοχή της λεγόμενης τοπικής αυτοδιοίκησης, των νομαρχιών, αλλά και φορέων όπως λόγου χάρη ο ΟΚΑΝΑ στους συγκεκριμένους σχεδιασμούς στόχευε στο να πειστούν και οι πλέον δύσπιστοι στις βεβαιώσεις ότι το «πρόβλημα», αλλά και η «λύση» δεν υπάγονται στην αποκλειστική αρμοδιότητα της αστυνομίας, οπότε «μοιραία» η κοινωνική συναίνεση θα έπρεπε να θεωρείται δεδομένη… Συνέχεια

Αρέσει σε %d bloggers: