Tag Archives: ανοησία

ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΝΟ(Η)ΣΙΑ ΚΑΙ ΑΤΟΜΙΚΗ ΕΥΘΥΝΗ

Όλοι, μηδενός εξαιρουμένου, στα χρόνια της αυτού εξοχότητος του κορωναϊού έχουμε ακούσει από το πρωί ίσαμε το βράδυ τόσες πολλές χιλιάδες φορές τα κρατικά τσιτάτα περί κοινωνικής ανοσίας, ατομικής ευθύνης, μένουμε σπίτι και άλλα τέτοια υπέροχα. Μάς έχουν πιπιλίσει τόσο τον εγκέφαλο, που βλέπουμε τον κομαντάντε Χαρδαλιά στον ύπνο μας, αλλά και την άλλη εκδοχή τον όσιο ασκητή κύριο Τσιόδρα, τον γλυκούλη, να μάς τα επαναλαμβάνουν διαρκώς. Με τη γνωστή τακτική, του καλού και του κακού αστυφύλαξ. Έτσι για να έχουμε πλουραλισμό, τί δημοκρατία είμαστε άλλωστε; Ο καθένας εξ άλλου έχει τον τρόπο του.

Συλλογιζόμενοι, λοιπόν, εν μέσω εγκλεισμού, αυτές οι λέξεις μάς θύμισαν κάποιες άλλες και μετά άρχισαν να γίνονται περίεργοι συνειρμοί. Μάς ήρθε στη θύμηση το περιβόητο και αλήστου μνήμης μαζί τα φάγαμε, που μάς είχε πει ο Πάγκαλος τότε, σε μία ανάλογη «κρίση» πριν από μια δεκαετία και κάτι. Με τη διαφορά, πως τότε πέσαν να τον φάνε όλοι, δικαίως και αδίκως. Άρχισαν, λοιπόν, περίεργοι συλλογισμοί να κάνουν βόλτα στο κεφάλι μας, του είδος, αφού μαζί τα φάγαμε άρα έχουμε και ατομική ευθύνη, οπότε ενοχή σημαίνει μένω σπίτι και έτσι επιτυγχάνεται και η πολυπόθητη κοινωνική ανο(η)σία. Συνέχεια