Tag Archives: ήρωες

Ηγέτες της εξουσίας, Ήρωες της Αριστεράς

Είναι σύνηθες, μετά από τη «φυγή» ενός ανθρώπου, να ξεκινάει η «αγιοποίησή» του και ο εξωραϊσμός της εικόνας του. Αυτό δεν αφορά μόνο ανθρώπους που είχαν μια ουδέτερη κοινωνική στάση και συμπεριφορά, αλλά και άτομα τα οποία για χρόνια κατείχαν υψηλές εξουσιαστικές θέσεις και αξιώματα. Αυτή η αποκατάσταση και εδραίωση του εξουσιασμού προς το πρόσωπο του κάθε αποθανόντος εξουσιαστή, αρχικά από τα κυρίαρχα ΜΜΕ και ύστερα με τις ονοματοδοσίες οδών, πλατειών και αεροδρο­μίων πηγάζει και εκπορεύεται από και προς την εξουσία.

Τελευταίο παράδειγμα, ο θάνατος του Κ. Μητσοτάκη και η προσπάθεια της μεγάλης πλειοψηφίας των ΜΜΕ να προσδώσουν συγκεκριμένα χαρακτηριστικά στον αποθανόντα, συσκοτίζοντας γεγονότα που έλαβαν χώρα πριν από λίγες δεκαετίες και που αρκετοί ακόμα έχουν νωπές μνήμες. Όμως, αυτή η προσπάθεια μέσω της επιμελούς και επίμονης συναισθηματικής φόρτισης, που στοχεύει στην συγκινησιακή σύνδεση και συσχέτιση του απλού πολίτη με πρόσωπα που περιβάλλουν τον εξουσιαστή ή και τον ίδιο τον πολιτικό, δεν είναι καινούργια. Αποτελεί μια πάγια τακτική, τόσο παλιά όσο και η εξουσία, ώστε ο εξωραϊσμός του προσώπου να γίνεται πιο εύκολος. Συνέχεια

O δάσκαλος που δίδασκε και οι μικροί ήρωες της αλληλεγγύης

«Μια φορά ήταν ένας διοικητής της Αεροπορίας με τα γαλόνια του, μια πιτσιρίκα από τον αντιεξουσιαστικό χώρο, ένας ιερέας και ένας εθελοντής γιατρός…»[1]

%cf%8c%ce%bb%ce%bf%ce%b9-%ce%bc%ce%b1%ce%b6%ce%afΒιάζεστε να ακούσετε και τη συνέχεια από το ανέκδοτο;  Θα κλάψετε με λυγμούς.

Τέλος πάντων αφού επιμένετε,  ορίστε:

«… σε ένα στρατόπεδο στη Φιλιππιάδα και να συναποφασίζουν, ο αξιωματικός και η πιτσιρίκα για το πώς θα γίνει η διάθεση των προμηθειών, να τσακώνονται και να τα βρίσκουν. Αυτό έγινε στο λιμάνι, στο Σχιστό, στο Σκαραμαγκά κλπ κλπ»

Αφηγητής μας είναι ο Νίκος ο Μπελαβίλας, ένα πρόσωπο για το οποίο μάλλον περιττεύουν οι συστάσεις. Επίκουρος καθηγητής στο ΕΜΠ, είναι «καθηγητής» στην «επιστημονική» καθοδήγηση  και στο management των κινημάτων πάσης φύσεως  για  τη διεκδίκηση  του λεγόμενου δημόσιου χώρου. Άριστος γνώστης και χειριστής των ευαίσθητων ισορροπιών στα κομματικά βιλαέτια, από τα οποία άλλως τε αναδείχτηκε και ο ίδιος, έχει στο ενεργητικό του ή έχει συμβάλλει σε  τεράστιες επιτυχίες που δεν κατάφεραν επί δεκαετίες τόσοι και τόσοι: Το πρώην αεροδρόμιο του Ελληνικού και ο ΟΛΠ ξεπουλήθηκαν τελικώς αντί πινακίου φακής από την αριστερή κυβέρνηση του Προτεκτοράτου. Και εν συνεχεία, «με ειλικρίνεια»[2]θα επιχειρήσει να δικαιολογήσει  το ξεπούλημα του  Ελληνικού  με επιχειρήματα όπως «Βέβαια, πετάει ο γάιδαρος, δηλαδή σηκώνεται 2-3 μέτρα και προσγειώνεται ξανά».

Συνέχεια