Category Archives: Φύση/Πόλη

Φύση και Παράνοια (Μέρος Γ΄)

Και έτσι ερχόμαστε στην εποχή μας. Τα ίδια ερωτήματα τίθενται: Σε ποιο βαθμό λειτουργεί η τεχνολογική/αστική κοινωνία εξαιτίας του γεγονότος ότι τα μέλη της έχουν οντογενετικά τελματώσει; Ποια είναι τα μέσα και οι επιπτώσεις αυτού του ψυχολογικού ακρωτηριασμού; Έχουμε κληρονομήσει το παρελθόν και τις μηχανορραφίες του. Οι λευκοί, λευκοί Αμερικανοί, Δυτικοί άνθρωποι διαχωρίζονται εδώ και πολλές γενιές από τη λήψη αποφάσεων συμβουλίων σε ολομέλεια, από τη νομαδική ζωή σε μικρές ομάδες με λίγα υπάρχοντα, από ιδιαίτερα αναπτυγμένες τελετές μύησης, από τη φυσική ιστορία ως προορισμό κάθε ατόμου, από ένα συνολικό περιβάλλον μη ανθρώπινα κατασκευασμένης (ή «άγριας») ετερότητας με πνευματική σημασία, και από το «φυσικό» δεσμό της μητέρας και του βρέφους. Όλα αυτά είναι παράξενα για μας, γιατί δεν είμαστε πλέον ικανοί να τα βιώσουμε –αν και η ικανότητα αυτή βρίσκεται δυνητικά μέσα σε κάθε έναν από εμάς.

Το ζήτημα της δικής μας αναπηρίας για οντογένεση δεν μπορεί να απαντηθεί ως η αθροιστική δυναμική του παρελθόντος που έρχεται να επιβαρύνει το παρόν. Η κουλτούρα της αστικής τεχνολογίας γεννά τις δικές της παραμορφώσεις στην οντογένεση. Μερικές από αυτές είναι οι κληρονομιές, ενώ άλλες είναι οι καινοτόμες αλλαγές στην επιλεκτική διαιώνιση του παιδικού και νεανικού άγχους. Πολλές πτυχές της αστικής κυψέλης διαμορφώνονται από τις βιομηχανίες του τομέα των μεταφορών, τη χρήση της ενέργειας και την πιο σύγχρονη σύνθεση υλικών και προϊόντων. Από την άλλη πλευρά, η πόλη έχει διαμορφωθεί, σχεδιαστεί συνειδητά και ασυνείδητα, με ανάπηρη ταυτότητα, που στερείται διάφορων κοινωνικών και οικολογικών διαστάσεων, αλλά και που ταυτόχρονα είναι αναπηρίες με την έννοια της δυνητικής ικανότητας, των δυνατοτήτων ατομικής συνειδητοποίησης στα αρχαϊκά και υπέροχα περιβάλλοντα του μακρινού παρελθόντος. Συνέχεια

Φύση και Παράνοια (Μέρος Β΄)

Από την αρχή, η εμπειρία που αποκομίζει κάποιος από έναν τέτοιο κόσμο είναι η σταθερότητα. Μετά από έναν εύκολο τοκετό σε ένα ήσυχο μέρος, η μητέρα είναι πάντα εκεί, μια απτή παρουσία με τη ζεστασιά του σώματός της. Για το βρέφος είναι μια χαρούμενη άνετη ζωή να το νανουρίζει και να το χαϊδεύει συχνά, να το ταΐζει και να το καθαρίζει όπως απαιτεί το σώμα. Είναι ένας κόσμος με ποικιλία ρυθμών, με εναλλαγή του ζεστού και του κρύου, με την αίσθηση του ανέμου όπως η αίσθηση μιας ανάσας στο πρόσωπο, με τη μυρωδιά και την αίσθηση της βροχής και του χιονιού, με την αίσθηση του χώματος στην αφή και στις πατούσες. Το περιβάλλον του είναι ένας πολύχρωμος και φιλόξενος χώρος που σε καλεί «Έλα έξω, ξύπνησε, κοίτα, γεύσου, μύρισε. Τώρα αγκαλιάσου και να κοιμήσου!».

Είναι ένας κόσμος ταξιδιών και στάσεων. Στην αρχή το παιδί φοβάται την εγκατάλειψη και δένεται από φόβο με την μητέρα του και τους άλλους. Αυτή η εναλλασσόμενη κίνηση δίνει το ρυθμό στη ζωή του, λέγοντας του ευγενικά ότι είναι ένας ταξιδιώτης ή επισκέπτης του κόσμου αυτού. Η κίνηση του είναι σαν τη δική του ανάπτυξη: όσο μεγαλώνει και όσο ο κύκλος των ομαδικών μεταναστεύσεων επαναλαμβάνεται, βλέπει τόπους που είχε δει πριν και οι τόποι αυτοί φαίνονται λιγότερο απέραντοι και περίεργοι. Η ζωή της μετακίνησης και της στάσης είναι αυτή της επιστροφής, και οι τόποι είναι οι ίδιοι πάντα, κι όμως περισσότεροι. Συνέχεια

Φύση και Παράνοια (Μέρος Α΄)

Tο ερώτημά μου είναι: γιατί η κοινωνία επιμένει να καταστρέφει το περιβάλλον μέσα στο οποίο ζει; Έχω, κατά καιρούς, πιστέψει ότι η απάντηση ήταν η έλλειψη πληροφόρησης, η λάθος τεχνική ή η έλλειψη ευαισθησίας. Σίγουρα, η διαίσθηση ότι υπάρχει αλληλεξάρτηση όλων των μορφών ζωής είναι μια αρχαία γνώση, ίσως τόσο παλιά όσο και η ίδια η σκέψη – που περιστασιακά την ανακαλύπτουμε από την αρχή, ως είχε, με την επιστήμη της οικολογίας στη δική μας κοινωνία. Στα μέσα του εικοστού αιώνα, υπήρχε μια ευρέως διαδεδομένη αίσθηση ότι χρειαζόμαστε μόνο να συνδυάσουμε τους επιχειρηματίες, τους οδηγούς ταξί, τους κατασκευαστές και τους πολιτικούς μαζί με το κατάλληλο μίγμα ωκεανογράφων, γεωλόγων ή δασολόγων για να ρυθμίσουμε τα πράγματα όπως πρέπει.

Με τον καιρό και με τα μέσα μαζικής ενημέρωσης να εστιάζουν σε τέτοια θέματα και με μια στρατιά από ειδικούς που συνθέτουν ή εκλαϊκεύουν, γκουρού της οικοφιλοσοφίας και άλλους πρωταθλητές της οικολογίας, και παρά την ύπαρξη ορισμένων νέων νόμων και ενδείξεων ότι η περιβαλλοντολογία παίρνει τη θέση της με αργούς ρυθμούς στην πολιτική ατζέντα, τίποτα δεν έχει αλλάξει. Είτε εγώ και οι άλλοι «απαισιόδοξοι» και «καταστροφολόγοι» ήμασταν λάθος ότι ο άνθρωπος έχει ανάγκη τα άλλα είδη και πως ο πλανήτης παύει σιγά-σιγά να υποστηρίζει την ύπαρξη ζωής ή το είδος μας τείνει προς την αυτοκτονία ή κάτι άλλο υπάρχει που το παραβλέπουμε. Συνέχεια

Η δουλειά δεν είναι καλή για τον πλανήτη

Το 1992, το Συνέδριο της Γης στο Rio de Janeiro προσπάθησε να θάψει την οικολογία σαν πολιτικό κίνημα, θεωρώντας ότι οι διάφοροι τύποι μόλυνσης –τότε κεντρικό θέμα στην οικολογία, κυμαινόμενοι από τη βιομηχανική ρύπανση και την αγροτική ως την πυρηνική– θα επανα-απορροφούνταν, επειδή οι ΗΠΑ ανέλαβαν να ασχοληθούν μ’ αυτή. Μερικοί το πίστευαν. Έτσι, μαζί με κάποιους οικολόγους, που έσπευσαν από την αρχή το υιοθετούν, εγκατέλειψαν κάθε κριτική του συστήματος παραγωγής και έχουν ευθυγραμμιστεί με τις καπιταλιστικές οπτικές της προόδου, της ανάπτυξης της «πράσινης» καθαρής βιομηχανίας και των λογικών της γεωργίας. Δεκαπέντε χρόνια αργότερα, το 2007, η διεθνής ομάδα ειδικών πάνω στην κλιματική αλλαγή και ο Αλ Γκορ (!) έλαβαν το Βραβείο Νόμπελ για την Ειρήνη, και από τότε η οικολογία έγινε πάλι στη μόδα…

Όμως, λίγα έγιναν όλα αυτά τα χρόνια όσον αφορά στην κλιματική αλλαγή, πέρα από τη συνειδητοποίηση ότι το κλίμα ήταν σε κρίση και ότι το πρόβλημα τώρα ήταν να βγούμε απ’ αυτή την ανισορροπία. Ο Ammann [εννοεί προφανώς τον κλιματολόγο Caspar M. Ammann] συνέχισε να σφυροκοπά τους πολιτικούς, δημοσιογράφους, αναλυτές και επιστήμονες, τα μήντια, και ακόμα και συγκεκριμένους τραγουδιστές και ηθοποιούς. Οι πυλώνες της κοινωνίας, που είναι υπεύθυνοι γι’ αυτή την οικολογική κρίση, δε θα έπρεπε να αμφισβητηθούν; Συνέχεια

Mάθημα Γενικών Αξιών για τη Γη

Οι πολιτισμοί, τόσο του παρελθόντος όσο και του παρόντος, που διατηρούν πιστεύω και πρακτικές που βασίζονται σε μια σχέση σεβασμού με τον φυσικό κόσμο έχουν κοινές κοσμολογικές αξίες, έχουν κοινές κοινωνικές πρακτικές. Οι πρακτικές αυτές, μας ενδιαφέρουν ιδιαίτερα διότι αποτελούν το μοντέλο κοινωνικών δομών που ονειρευόμαστε, που προσπαθούμε –συνήθως ανεπιτυχώς, να αναπαράγουμε. Τι συμβαίνει όταν οι άνθρωποι ζουν σε στενή σχέση με τη Γη; Η κοινωνία που διαμορφώνουμε θα είναι πιθανολογώ συμμετοχική, δημοκρατική, θα διέπεται από αρχές ισότητας, οι άνθρωποι θα έχουν ελεύθερο χρόνο, θα είναι οικολογική και βιώσιμη. Όπως η μεστή ολότητα του φυσικού κόσμου, τέτοιου είδους πρακτικές διαμορφώνουν και διαμορφώνονται από την ψυχική κατάσταση των ανθρώπων, που πηγάζει από υγιείς ψυχές και που ταυτόχρονα προστατεύουν από το να αναδυθούν ψυχολογικές διαστροφές, όπως οι καταχρήσεις και η κακομεταχείριση.

Κατασκευάζοντας γυαλί στα Νησιά του Σολομώντα

Η πλήρης συμμετοχή στην ζωή και την επιβίωση της ομάδας είναι μια από αυτές τις πρακτικές. Σε πολιτισμούς που βασίζονται στη φύση, ο κάθε ένας σχεδόν είναι ένας ειδικός, ή τουλάχιστον έχει τις ικανότητες να εκτελέσει σχεδόν κάθε μια από τις εργασίες της ομάδας. Αντιθέτως, ελάχιστοι από εμάς έχουμε τις ικανότητες, και ακόμη λιγότεροι είμαστε ειδικοί στο να εκτελέσουμε, λίγες και άνευ σημασίας εργασίες που συμβάλλουν στην λειτουργία της κοινωνίας μας. Και, ακόμη χειρότερα, καθώς οι τεχνολογίες μας γίνονται όλο και πιο σύνθετες και η κοινωνία μας γίνεται όλο και πιο κατακερματισμένη, γινόμαστε όλο και λιγότερο ικανοί. Μόλις ένα πολύ μικρό ποσοστό από εμάς γνωρίζει πώς να εγγράψει μια τηλεοπτική εκπομπή σε βίντεο/dvd, να επιδιορθώσει μια ηλεκτρονική συσκευή, ή να κατανοήσει μια ειδοποίηση ότι κέρδισες το λαχείο. «Αυτό είναι το σχέδιο για ένα βομβαρδιστικό Β-1», είπε η Κάντις Μπέργκεν (σ.τ.μ. Αμερικανίδα ηθοποιός) το 1993 σε μια διαφήμιση σε τηλεοπτικά κανάλια για κινητά. «Αυτό είναι το σχέδιο για το DNA και είναι ένα σχέδιο για το απώτερο μέλλον. Τι το κοινό έχουν; Δεν μπορείς να κατανοήσεις ούτε μια από αυτές!». Εν τω μεταξύ, οι μόνες δραστηριότητες τις οποίες μοιάζει να έχουμε κοινές είναι η κατανάλωση (το «σόπινγκ»), η οδήγηση και η παρακολούθηση τηλεόρασης. Αυτή η στενωπός δεν έχει σχέση με το πώς εξελίχθηκε το ανθρώπινο είδος.

Σύμφωνα με τον ανθρωπολόγο Στάνλευ Ντάιαμοντ, ο μέσος άνδρας της αφρικανικής φυλής κυνηγών-τροφοσυλλεκτών-βοσκών Νάμα είναι «ένας ειδικός σε θέματα κυνηγιού, ένας ικανός παρατηρητής της φύσης, ένας χειροτέχνης που μπορεί να κατασκευάσει μια σειρά εργαλείων και όπλων, ένας κτηνοτρόφος που γνωρίζει τις συνήθειες και τις ανάγκες του κοπαδιού, ένα άτομο με άμεση συμμετοχή σε μια ποικιλία τελετουργικών και τελετών της φυλής του, και μάλλον θα κατέχει καλά τους θρύλους, τους μύθους και τις παροιμίες της φυλής του.» Ο Ντάιαμοντ συνεχίζει: «Ο μέσος πρωτόγονος άνθρωπος είναι πιο ολοκληρωμένος, στην κυριολεξία, από τους περισσότερους πολιτισμένους ανθρώπους. Συμμετέχει περισσότερο και πιο άμεσα στις πολιτιστικές δυνατότητες που του προσφέρονται, όχι σαν καταναλωτής και όχι διαμέσου αντιπροσώπου, αλλά με ενεργή συμμετοχή, και ως ολοκληρωμένο άτομο.»(1) Συνέχεια

Χρονολόγιο κινητοποιήσεων και διαμαρτυριών σε σχέση με το «ατύχημα» στη Φουκουσίμα

Καθώς συμπληρώθηκαν 6 χρόνια από το «ατύχημα» στη Φουκουσίμα θεωρούμε σκόπιμη την υπόμνηση αυτού του γεγονότος. Στο πλαίσιο αυτό αναδημοσιεύουμε, από την αναρχική εφημερίδα ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, φ. 105, Μάιος 2011, το χρονολόγιο των κινητοποιήσεων που πραγματοποιήθηκαν με αδορμή και σε σχέση με αυτό το συμβάν.

Οι ολέθριες επιπτώσεις που προκλήθηκαν στον πυρηνικό σταθμό της Φουκουσίμα, μετά την σεισμική δόνηση και το τσουνάμι που επακολούθησε, φανερώνει άμεσα και απτά στους κατοίκους της Ιαπωνίας πρώτιστα, ότι η πυρηνική ενέργεια, ανεξαρτήτως χρήσης, είναι καταστρεπτική για τον άνθρωπο και τη φύση. Η κυρίαρχη άποψη που επικρατούσε, την προ Φουκουσίμα εποχή, στην Ιαπωνία ήταν ότι η πυρηνική ενέργεια είναι και χρήσιμη και ασφαλής. Φυσικά, υπήρχαν πάντα τα άτομα και οι οργανώσεις εκείνες που αντιτίθονταν στα πυρηνικά με συνεχή αγώνα.

Δύο μήνες πριν τη Φουκουσίμα, πέντε ιάπωνες πραγματοποίησαν απεργία πείνας εκφράζοντας την αντίθεση τους στη σχεδιαζόμενη κατασκευή πυρηνικού σταθμού στη πόλη Kaminoseki, της περιοχής Seto Inland Sea, συχνά αποκαλούμενης και Γκαλαπάγκος της Ιαπωνίας, λόγω της πλούσιας βιοποικιλότητας τους. Σε κείμενο τους ανέφεραν μεταξύ άλλων: «Ξεκινήσαμε την απεργία πείνας το απόγευμα της 21ης Ιανουαρίου 2011(…) γιατί δεν θέλουμε τα ραδιενεργά απόβλητα που θα προκύψουν και η ραδιενέργεια που θα συσσωρεύεται σε θάλασσα και ατμόσφαιρα θα πρέπει να αφεθεί σε εμάς και στους απογόνους μας. Επί πλέον, αν και οι πυρηνικοί σταθμοί μπορεί να λειτουργήσουν για περίπου 40 χρόνια, δεν υπάρχει ασφαλή μέθοδος παροπλισμού τους μετά τη χρήση τους(…) Κανείς από εμάς δεν είναι κάτοικος του Kaminoseki, αλλά τα προβλήματα αυτού του πυρηνικού σταθμού παραγωγής ενέργειας δεν είναι καθόλου προβλήματα μόνο αυτής της πόλης. Πρόκειται για πρόβλημα ολόκληρης της χώρας». Συνέχεια

ΕΚΑΤΟΝΤΑΔΕΣ ΕΙΔΗ ΘΗΛΑΣΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΠΤΗΝΩΝ ΥΠΟ ΕΞΑΦΑΝΙΣΗ ΕΠΙΒΑΡΥΝΟΝΤΑΙ ΕΠΙ ΠΛΕΟΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΛΙΜΑΤΙΚΗ ΑΛΛΑΓΗ

%cf%84%ce%ac%cf%81%cf%83%ce%b9%ce%bf%cf%82-%cf%84%cf%89%ce%bd-%cf%86%ce%b9%ce%bb%ce%b9%cf%80%cf%80%ce%af%ce%bd%cf%89%ce%bdΗ έκθεση των πανεπιστημίων Σαπιέντσα της Ρώμης, UCL και του Ινστιτούτου Ζωολογίας του Λονδίνου, Κέιμπριτζ, Κουίνσλαντ της Αυστραλίας και της αμερικάνικης ΜΚΟ Wildlife Conservation Society, πιστοποιεί ότι τα πρωτεύοντα και τα μαρσιποφόρα βρίσκονται ψηλά στην λίστα των επαπειλούμενων με εξαφάνιση ειδών, τα οποία επιβαρύνονται, επί πλέον, και από την κλιματική αλλαγή. Αυτό συμβαίνει αφ’ ενός επειδή έχουν ζήσει για χιλιάδες χρόνια σε σταθερό τροπικό κλίμα με αποτέλεσμα η ραγδαία κλιματική αλλαγή να τα επηρεάζει σημαντικά και αφ’ ετέρου γιατί αντίθετα οι ρυθμοί αναπαραγωγής τους είναι αργοί.

Συνέχεια

ΑΝΑΣΤΕΛΛΕΙ ΠΡΟΣΩΡΙΝΑ ΤΟ ΙΤΑΛΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ ΤΗΝ ΕΞΟΝΤΩΣΗ ΤΟΥ 5% ΤΩΝ ΛΥΚΩΝ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ

%ce%bb%cf%8d%ce%ba%ce%bf%cf%82-%cf%84%cf%89%ce%bd-%ce%b1%cf%80%ce%b5%ce%bd%ce%bd%ce%af%ce%bd%cf%89%ce%bdΤο ιταλικό κράτος ανέστειλε προσωρινά την εξόντωση του 5% των λύκων της χώρας ύστερα και από τις κινητοποιήσεις που πραγματοποιήθηκαν σ’ ολόκληρη την Ιταλία ενάντια στην «εκκαθάριση» εκατοντάδων λύκων του είδους Canis lupus italicus, που διακρίνεται από τη γούνα του, η οποία κοκκινίζει το καλοκαίρι, και υποτίθεται ότι αποτελεί προστατευόμενο είδος από το 1971. Σύμφωνα με υπολογισμούς, οι οποίοι όμως αμφισβητούνται έντονα εξαιτίας του γεγονότος ότι δεν υπάρχει πρόσφατη απογραφή, περίπου 1600 λύκοι ζουν στις ορεινές περιοχές των Απεννίνων Oρέων και περίπου 150 στις Άλπεις.

Η εξόντωση των λύκων επρόκειτο να εγκριθεί για να «λύσει» το «πρόβλημα» κτηνοτρόφων, που καταγγέλλουν ότι οι επιθέσεις κυρίως σε βοοειδή έχουν πολλαπλασιαστεί και είναι «ανάγκη» να «ελεγχθεί» ο πληθυσμός τους. Συνέχεια

ΥΓΡΟΤΟΠΟΣ ΚΟΛΟΒΡΕΧΤΗΣ

Αναδημοσιεύουμε ένα κείμενο για τον υγρότοπο «κολοβρέχτη» που, παρ’ ότι έχουν περάσει αρκετά χρόνια, συνεχίζει να δέχεται αλλεπάλληλες φωτιές-εμπρησμούς, από επίδοξους διεκδικητές και καταπατητές. Ορισμένοι από τους όμορους καλλιεργητές προσπαθούν να δημιουργήσουν το έδαφος για να εισβάλουν περισσότερο μέσα στον πυρήνα του υδροβιοτόπου, μπαζώνοντας τον. Δεν έχουν αναγνωρίσει την αξία των υγροτόπων στο περιβάλλον αλλά μονάχα την αξία του χρήματος…

kolobrexthskolobrexths_1Στις 2 Φλεβάρη πραγματοποιήθηκε στη Χαλκίδα συγκέντρωση διαμαρτυρίας, στη διεύθυνση ΥΠΕΧΩΔΕ, για το ζήτημα του υγρότοπου Κολοβρέχτη. Το κάλεσμα έγινε από την Ομάδα Διάσωσης Κολοβρέχτη, η οποία δραστηριοποιείται τα τελευταία δέκα χρόνια, με σκοπό τη σωτηρία ενός από τους ελάχιστους υγροτόπους στην Εύβοια. Η τελευταία κινητοποίηση προς το ΥΠΕΧΩΔΕ έχει να κάνει με την «ύποπτη» αδράνεια των αρμόδιων υπηρεσιών στο να χαρακτηρίσουν την περιοχή υδροβιότοπο. Συγκεκριμένα ο υπ. Σουφλιάς αποποιείται τις ευθύνες, να χαρακτηριστεί η περιοχή οριστικά ευαίσθητη και ρίχνει το μπαλάκι στην Περιφέρεια Στ. Ελλάδας, Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Εύβοιας και Δημοτικές Αρχές. Οι τελευταίοι και άμεσα ενδιαφερόμενοι Δήμοι Μεσσαπίων και Νέας Αρτάκης νίπτουν τας χείρας. Συγκεκριμένα ο Δήμος Νέας Αρτάκης λειτουργεί παράνομο βιολογικό καθαρισμό λυμάτων, τα οποία χύνονται εντός του υγροτόπου. Από την άλλη πλευρά ο Δήμος Μεσσαπίων, αφού αρχικά μπλόκαρε προεγκριμένο πρόγραμμα προστασίας και ανάδειξης του υγροτόπου, προχώρησε σε μια εξωφρενική απόφαση, δηλώνοντας ότι η περιοχή «ενδείκνυται για ανοικοδόμηση και ραγδαία ανάπτυξη».

Συνέχεια

Μύθοι του Πριμιτιβισμού

(Μια συνέντευξη με τον Ted Kaczynski, σχετικά με τον Πρωτογονισμό)

Το κείμενο που ακολουθεί είναι αποσπάσματα από συνέντευξη που έδωσε ο Ted Κaczynski (γνωστός και ως Unabomber) στην τουρκική ομάδα Veganarsy και που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Αnarchy τ. 61. Προχωρήσαμε στη δημοσίευση, παρά τις διαφωνίες μας σε αρκετά σημεία, (όπως για παράδειγμα με τις γενικεύσεις που γίνονται σε σχέση με τις κοινότητες που δεν έχουν αφομοιωθεί από τον πολιτισμό), θεωρώντας πως υπάρχουν πολλά σημεία που μπορούν να αποτελέσουν αφορμές για συζητήσεις.

Άλλωστε, ο Unabomber ακολούθησε μια υποδειγματική στάση σε σχέση με τις απόψεις του, ακολουθώντας ένα ατομικό τρόπο στάσης και δράσης και δεν παρουσίασε τον εαυτό του σαν αναρχικό, προσπαθώντας να καλυφθεί, αλλά υπήρξε και παραμένει ειλικρινής στις απόψεις και τις προθέσεις του, ανεξαρτήτως συμφωνιών ή διαφωνιών.

V: Νομίζω ήσουν μαθηματικός, και δεν πίστευες αυτά που πιστεύεις τώρα; Τι άλλαξε συνολικά τις ιδέες σου; Πότε άρχισες να σκέφτεσαι ότι το πρόβλημα είναι στον πολιτισμό; Μπορείς να πεις με λίγες λέξεις γιατί αρνείσαι τον πολιτισμό; Πώς και πότε αποφάσισες να ζήσεις σε ένα δάσος και να στέλνεις βόμβες;

%cf%80%cf%81%cf%89%cf%84%ce%bf%ce%b3%ce%bf%ce%bd%ce%b9%cf%83%ce%bc%cf%8c%cf%82TK: Μια ολοκληρωμένη απάντηση σε αυτές τις ερωτήσεις θα ήταν πολύ εκτεταμένη και πολύπλοκη, αλλά θα πω τα εξής: Η διαδικασία μέσω της οποίας αρνήθηκα το μοντερνισμό και τον πολιτισμό άρχισε όταν ήμουν 11 χρονών. Σ’ αυτή την ηλικία άρχισα να έλκομαι από τον πρωτόγονο τρόπο ζωής, όταν διάβασα για τη ζωή του ανθρώπου του Νεάτερνταλ. Τα επόμενα χρόνια, μέχρι να μπω στο Harvard στην ηλικία των 16, συνήθιζα να ονειρεύομαι την απόδραση από τον πολιτισμό και τη ζωή σε κάποιο άγριο μέρος. Κατά την ίδια περίοδο, η αποστροφή μου για τη μοντέρνα ζωή μεγάλωνε καθώς καταλάβαινα όλο και περισσότερο ότι οι άνθρωποι στη βιομηχανική κοινωνία αναγκάζονται να είναι γρανάζια μιας μηχανής, στερούνται την ελευθερία και υπόκεινται στις θελήσεις των μεγάλων οργανισμών που ελέγχουν τις συνθήκες στις οποίες ζουν. Μετά την είσοδό μου στο Harvard, παρακολούθησα κάποια μαθήματα ανθρωπολογίας, μαθαίνοντας περισσότερα για τους πρωτόγονους ανθρώπους και τις γνώσεις που τους βοηθούσαν να ζήσουν στη φύση. Για παράδειγμα, ευχόμουν να έχω τις γνώσεις τους για φυτά που τρώγονται. Αλλά δεν είχα ιδέα για το που να βρω τέτοιες γνώσεις μέχρι περίπου δύο χρόνια αργότερα, ανακάλυψα έκπληκτος ότι υπήρχαν βιβλία για τα φαγώσιμα φυτά. Το πρώτο απ’ αυτά που αγόρασα ήταν το Stalking the Wild Asparagus (Κυνηγώντας το Άγριο Σπαράγγι) του Euell Gibbons, και μετά, όταν γυρνούσα σπίτι απ’ το κολέγιο και το μεταπτυχιακό τα καλοκαίρια, πήγαινα πολλές φορές κάθε εβδομάδα στο προστατευμένο δάσος του Cook County, κοντά στο Σικάγο, για να ψάξω για φαγώσιμα φυτά. Συνέχεια

Η Εξαφάνιση των Ειδών

%ce%b5%ce%be%ce%b1%cf%86%ce%ac%ce%bd%ce%b9%cf%83%ce%b7Κανονικά, η εξαφάνιση ενός είδους συμβαίνει με φυσικό τρόπο. Αυτήν την περίοδο, όμως, οφείλεται κυρίως στον άνθρωπο. Λαμβάνοντας υπόψη τον τρομακτικά μεγάλο αριθμό (πολλά εκατομμύρια) φυτών και ζώων που υπήρξαν, είναι δύσκολο να γνωρίζουμε ακριβώς σε ποιόν παράγοντα να αποδώσουμε την ευθύνη. Όμως, οι έρευνες αποδεικνύουν ότι ο άνθρωπος, εν τέλει, παίζει έναν ανησυχητικά μεγάλο ρόλο.

Οι άνθρωποι προκαλούν τον αφανισμό των άλλων ειδών τουλάχιστον 1.000 φορές πιο γρήγορα από τον ρυθμό με τον οποίον η φύση δημιουργεί νέα είδη, σύμφωνα με τη νέα μελέτη στη Βιολογία της Διατήρησης. Και οδεύουμε προς τα χειρότερα. Στο μέλλον, τα φυτά και τα είδη των ζώων θα εξαφανίζονται 10.000 φορές πιο γρήγορα από τον ρυθμό με τον οποίο θα γεννιούνται νέα είδη, ισχυρίζονται οι ερευνητές.

Μελετώντας τόσο τα απολιθώματα όσο και τη γενετική ποικιλομορφία, οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι η φύση εξαφανίζει τα δημιουργήματά της πολύ πιο αργά από ό,τι είχαμε συνειδητοποιήσει, σε ποσοστό ένα είδος μονάχα ανά 10 εκατομμύρια. Προηγούμενες εκτιμήσεις ορίζουν τον «κανονικό ρυθμό εξαφάνισης» –ο ρυθμός με τον οποίο τα είδη θα εξαφανιστούν χωρίς ανθρώπινη παρέμβαση– σε περίπου 10 εξαφανίσεις ετησίως για κάθε 10 εκατομμύρια είδη. Με την εμφάνιση του ανθρώπου, ωστόσο, πάνω από 1.000 στα 10 εκατομμύρια είδη εκλείπουν κάθε χρόνο.

Συνέχεια

Ο Περσικός Κόλπος είναι πιθανό να γίνει ανυπόφορα ζεστός για τους ανθρώπους

uae-dubai-hottest-places-on-earth-climate-study-oct-26-2015Αν συνεχιστούν οι εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα με τον τρέχοντα ρυθμό, οι θερμοκρασίες στις πόλεις του Περσικού Κόλπου, όπως το Ντουμπάι, θα είναι ενδεχόμενο να γίνουν, σε ορισμένες περιόδους,  πάρα πολύ καυτές ώστε οι άνθρωποι να μπορούν να κυκλοφορήσουν έξω, σύμφωνα με μια μελέτη που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Nature Climate Change. Χρησιμοποιώντας κλιματικά μοντέλα για μια προσεκτική, τοπική ματιά στις μελλοντικές θερμοκρασίες με βάση την τοπική τοπογραφία και τις καιρικές συνθήκες, οι συντάκτες του περιοδικού βρήκαν πως οι συνθήκες αυτές θα έχουν επιπτώσεις στους ανθρώπους, χρησιμοποιώντας ένα θερμόμετρο υγρού βολβού –που λαμβάνει υπόψη τις ψυκτικές ικανότητες της εξάτμισης και του αερισμού– να προσδιορίζεται σε ποιο σημείο η υγρή ζέστη θα υπερβαίνει την ικανότητά μας να ιδρώνουμε και να μειώνουμε φυσικά την θερμοκρασία του σώματός μας, καθιστώντας την ύπαιθρο θανατηφόρα. Συνέχεια

Μια διαφορετική συζήτηση για τις δυνατότητες της καλλιέργειας της γης στον ελλαδικό χώρο: το παράδειγμα του Α. και της Β.

%ce%b4%ce%b9%ce%b1%cf%86%ce%bf%cf%81%ce%b5%cf%84%ce%b9%ce%ba%ce%ae-%cf%83%cf%85%ce%b6%ce%ae%cf%84%ce%b7%cf%83%ce%b7-1Είμαστε βέβαιοι πως η αλήθεια, για κάθε πολυσχιδές ή απλό ζήτημα δεν αποτελεί το τέλος ενός δρόμου που μπορεί κάποιος να διαβεί μέσα από μανιχαϊστικές ή άλλου τύπου στείρες προσεγγίσεις. Μ’ άλλα λόγια, θεωρούμε πως οι αναρχικοί οφείλουν να εξετάζουν κάθε δοσμένη πληροφορία για όλα τα ζητήματα που άπτονται εγγενώς της κίνησης προς την απόλυτη ελευθερία, της ίδιας της Αναρχίας. Μια τέτοια προσπάθεια, φυσικά, οφείλει να στέκεται μακριά από ιδεολογικές αγκυλώσεις, όπως κι άλλα πολιτικά στεγανά που, πολλές φορές, δεν επιτρέπουν στους καλοπροαίρετα ενδιαφερομένους να δουν με σφαιρικότητα ζητήματα και καταστάσεις. Κοντολογίς είναι θεμελιώδους σημασίας να παρατηρούμε, να επεξεργαζόμαστε και, βεβαίως, αν κρίνουμε απαραίτητο, να παρουσιάζουμε μέσα από τον δημόσια γραπτό λόγο μας απόψεις για την ίδια την ζωή. Πολλές απ’ αυτές, αν και δεν είναι αναρχικές, εν τούτοις φέρουν μέσα τους σπέρματα ελευθερίας κι –αν μη τι άλλο– μια πραγματική τριβή με όσα οι περισσότεροι από μας προσεγγίζουν, είτε εντελώς θεωρητικά είτε καταφανώς επιδερμικά.

Δεν θεωρούμε σε καμιά περίπτωση, φυσικά, πως το τάδε ή το δείνα επάγγελμα μπορεί να αποτελέσει παράλληλα και στοιχείο κοινωνικού απελευθερωτικού αγώνα· όσο υπάρχει κράτος, κανείς δεν θα είναι ελεύθερος. Ωστόσο πέρα από το αυτονόητο, είναι σημαντικό να παρατηρούμε με ενδιαφέρον προσπάθειες ανθρώπων στην προσωπική τους ιδιώτευση, ιδιαίτερα όταν αυτές είναι κοντά σε έναν φυσικότερο τρόπο ζωής κι όταν συνειδητά επιχειρούν να αφήσουν το κράτος, το κατά δύναμιν, έξω από την ουσία τους. Μ’ αυτή τη λογική, βρήκαμε και συζητήσαμε με κάποιους που επέλεξαν να ζήσουν πιο κοντά στον φυσικό τρόπο ζωής, χωρίς να θέλουν να υλοποιήσουν μια νέα επιχειρηματική ιδέα, δίνοντας συνεντεύξεις σε περιοδικά και, χωρίς να επιδιώκουν μία νέα επιτυχία, πλουτίζοντας απ’ την ανάγκη του κόσμου να τραφεί κάπως καλύτερα. Με ευαισθησία και πολλή προσωπική δουλειά κι ευθύνη, δουλεύουν τη γη με ελάχιστα εργαλεία και ζώα, αναζητώντας τους καλύτερους δυνατούς σπόρους, χωρίς να χρειάζονται την κρατική πιστοποίηση, για να επιβεβαιώσει την εντιμότητα και την αγάπη τους για τη γη. Μάλιστα, πουλούν τα προϊόντα τους στις τοπικές λαϊκές αγορές με τιμές ελάχιστα υψηλότερες των συμβατικών γεωργικών προϊόντων. Συνέχεια

ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ, ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΚΑΙ …MIA ΤΡΥΠΑ ΣΤΟ ΝΕΡΟ!!!

τρύπαMε με­γά­λη(;) έκ­πλη­ξη και α­νη­συ­χί­α υ­πο­δέ­χθη­καν τα ΜΜΕ την εί­δη­ση για την βλα­βε­ρό­τη­τα του πό­σι­μου νε­ρού στην υ­γεί­α των αν­θρώ­πων. Έ­ρευ­νες του Π.Ο.Υ. (πα­γκό­σμιος ορ­γα­νι­σμός υ­γεί­ας) και με­λέ­τες εγ­χώ­ριων ε­ρευ­νη­τών πα­ρου­σιά­στη­καν αρ­χι­κά με μια δό­ση πα­νι­κού και αρ­γό­τε­ρα κα­θη­συ­χα­σμού. Α­πό ό­τι φαί­νε­ται αυ­τή, α­πο­τε­λεί τη πά­για και ε­σκεμ­μέ­νη, τα­κτι­κή των δη­μο­σιο­γρά­φων για θέ­μα­τα δια­τρο­φής, πε­ρι­βάλ­λο­ντος και υ­γεί­ας. Τη συ­να­ντή­σα­με στις διο­ξί­νες, στα κο­τό­που­λα, στις τρε­λές α­γε­λά­δες…που για ε­βδο­μά­δες πα­νι­κό­βαλ­λαν α­σύ­στο­λα και με­τά ά­κρα του τά­φου σιω­πή. Ο οι­κο-πα­νι­κός πολ­λές φο­ρές, φαί­νε­ται να λει­τουρ­γεί σαν βαλ­βί­δα α­πο­συ­μπί­ε­σης τρε­χό­ντων κοι­νω­νι­κών ζη­τη­μά­των που εί­ναι α­νοι­χτά. Α­πο­τε­λεί μέ­ρος της θε­α­μα­τι­κο­ποί­η­σης της εί­δη­σης που με­τά α­πό έ­να γε­ρό overdose, οι πε­ρισ­σό­τε­ροι τη­λε­θε­α­τές/α­να­γνώ­στες δεν α­ντέ­χουν άλ­λη ε­ξει­δι­κευ­μέ­νη ε­νη­μέ­ρω­ση α­πό «ε­πι­στή­μο­νες». Ε­πί πλέ­ον, η προ­σέγ­γι­ση α­πό τα ΜΜΕ έ­χει τέ­τοια μορ­φή που ο­δη­γεί στη πα­ραί­τη­ση, α­φού πα­ρου­σιά­ζο­νται συ­νή­θως οι συ­νέ­πειες χω­ρίς κα­μί­α εμ­βά­θυν­ση στις γε­νε­σιουρ­γές αι­τί­ες. Ό­χι, φυ­σι­κά πως α­να­μέ­νου­με κά­τι δια­φο­ρε­τι­κό α­πό τα μμε και την πλειο­ψη­φία των κα­θη­γη­τών. Διό­τι δεν έ­χει και με­γά­λη α­ξί­α να πραγ­μα­το­ποιού­νται έ­ρευ­νες και με­λέ­τες που α­πο­δει­κνύ­ουν για πα­ρά­δειγ­μα, τη βλα­βε­ρό­τη­τα των φυ­το­φαρ­μά­κων στη φύ­ση ή τις συ­νέ­πειες των δια­τρο­φι­κών σκαν­δά­λων, ό­ταν δεν α­να­δει­κνύ­ε­ται ο μη­χα­νι­σμός που τα δη­μιουρ­γεί και τα α­να­πα­ρά­γει. Που φυ­σι­κά δεν εί­ναι άλ­λος α­πό τον ε­ξου­σια­στι­κό και εκ­με­ταλ­λευ­τι­κό τρό­πο πα­ρα­γω­γής και ορ­γά­νω­σης της κοι­νω­νί­ας. Συνέχεια

Μεταλλαγμένο Μέλλον (Μέρος Β΄)

μεταλλαγμενοΟι προφάσεις των εταιρειών, για την επικράτηση των μεταλλαγμένων σπόρων και οργανισμών

– Το μικρό κόστος παραγωγής.

– Η αντοχή των φυτών στις καιρικές συνθήκες και τα ζιζάνια.

– Η αντιμετώπιση του υποσιτισμού στον «3ο κόσμο»

Η πρόφαση για την μείωση των ζιζανιοκτόνων είναι αβάσιμη, καθώς όχι μόνο δεν μειώνονται, αλλά χρησιμοποιούνται εντατικότερα στις καλλιέργειες γ.τ. φυτών. Για παράδειγμα στην Αργεντινή, στις φυτείες γ.τ. σόγιας χρησιμοποιήθηκε διπλάσια ποσότητα ζιζανιοκτόνου σε σχέση με τις συμβατικές καλλιέργειες. Στην Αγγλία η εταιρία Bayer αναγκάστηκε να ματαιώσει την καλλιέργεια του γενετικά τροποποιημένου καλαμποκιού της. Η απόφαση της εταιρίας συνδέεται με την επιβολή πανευρωπαϊκής απαγόρευσης στο τοξικό ζιζανιοκτόνο ATRAZINE που είχε θεωρηθεί απαραίτητο για την εμπορική επιτυχία της καλλιέργειας. H υποκρισία των εταιριών είναι τρομακτική, αφού γνωρίζουμε (και δεν το κρύβουν άλλωστε) ότι τα προϊόντα τους σχεδιάζονται ώστε να αντέχουν σε μεγαλύτερη ποσότητα φυτοφαρμάκων απ’ ότι οι συμβατικές καλλιέργειες. Μαζί με την αγορά του σπόρου ο αγρότης παίρνει και το ανάλογο πακέτο ζιζανιοκτόνων, τα οποία κατασκευάζονται από τις ίδιες εταιρίες. Η Bayer αυτή τη στιγμή είναι ιδιοκτήτης των μισών ποικιλιών γ.τ. προϊόντων στην Ευρώπη συμπεριλαμβανομένων και ποικιλιών ηλιανθού, καλαμποκιού που διαφημίζονται ως ανθεκτικά στο ζιζανιοκτόνο Liberty, το οποίο παρασκευάζεται από την ίδια…

Συνέχεια

Μεταλλαγμένο Μέλλον (Μέρος Α΄)

Πρόλογος

μετάλλαξηΣκοπός του εγχειρήματος αυτού είναι να αποτελέσει εφαλτήριο για περαιτέρω ανάλυση του ζητήματος, καθώς και να λειτουργήσει σαν αφορμή για κινητοποίηση του κόσμου απέναντι στα νέα σχέδια της κυριαρχίας, που εχθρεύονται όλο και περισσότερο τον άνθρωπο και την ίδια τη ζωή.

Χωρίς να υποτιμάμε τα υπόλοιπα περιβαλλοντικά προβλήματα που αντιμετωπίζει όλος ο πλανήτης και χωρίς να τα βλέπουμε ξεκομμένα μεταξύ τους ασχολούμαστε με το συγκεκριμένο τομέα, γιατί από τη μία είναι η αιχμή του δόρατος για το παγκόσμιο κεφάλαιο, αφού ανοίγει νέους ορίζοντες για κερδοφόρες επενδύσεις και από την άλλη γιατί μια ανάλυση, επιφανειακή έστω, όλων των περιβαλλοντικών θεμάτων (φαινόμενο θερμοκηπίου, τρύπα του όζοντος, ρύπανση, διοξίνες, ραδιενέργεια κτλ κτλ) θα χρειαζόταν βιβλία ολόκληρα.

Συνέχεια

Μια συγκινητική συνάντηση και πολλές σκέψεις…

xιμπατζήδεςΌλοι γνωρίζουμε τα εργαστήρια έρευνας, όπου εκατομμύρια υπάρξεις του ζωικού βασιλείου γίνονται αντικείμενα πειραμάτων, βασανίζονται και υποφέρουν, υποτίθεται, για το «καλό» της ανθρωπότητας και της επιστήμης. Μετά την ολοκλήρωση των πειραμάτων το σύνολο των ζώων που έχουν επιβιώσει, συνήθως θανατώνονται.

Το 1974, η Linda Koebner (23 χρόνων, φοιτήτρια) παραλαμβάνει μια ομάδα χιμπατζήδων από ένα τέτοιο εργαστήριο, που επί έξι χρόνια ήταν φυλακισμένοι ως πειραματόζωα και τους σώζει τη ζωή. Τους μεταφέρει σε μία περιοχή στην Φλώριντα και τους διδάσκει για τέσσερα χρόνια πως να επιβιώνουν στην φύση. Συνέχεια

Κυπαρισσιακός κόλπος ή, αλλοιώς, τσιμέντο να γίνει

Η θλιμμένη ιστορία μιας περιοχής

Τέσσερα χρόνια πριν γράφαμε: «Ο τουρισμός είναι ένα εργαλείο των εξουσιαστών για περισσότερο έλεγχο. Ο μηχανισμός αυτός μπορεί να επέμβει στην συνείδηση των ανθρώπων και να την πολτοποιήσει, να την μπερδέψει και στο τέλος ο άνθρωπος να καταλήξει να είναι υποχείριο. […] ολόκληρες περιοχές περνάνε στα χέρια ενός εφοπλιστή και οι άνθρωποι αφού ξεπουλήσουν γη, καταλήγουν να γίνονται άμεσα εξαρτώμενοι από το έργο του εφοπλιστή και μετατρέπονται, στην καλύτερη περίπτωση, σε γκαρσόνια και security στην ξεπουλημένη τους γη. […] Αυτό που συντελείται στην δυτική Μεσσηνία είναι εικόνα από το μέλλον για όλο τον ελλαδικό χώρο, όπου το κράτος μέσω του τουρισμού θα κλέβει όλο και περισσότερο γη με το πρόσχημα της δουλειάς, αλλά με κύριο σκοπό το οικονομικό κέρδος, την εκμετάλλευση και τελικά τον πλήρη έλεγχο των υπηκόων του».Περιοχές Ολοκληρωμένης Τουριστικής Ανάπτυξης (Π.Ο.Τ.Α.) Το νέο εργαλείο των εξουσιαστών για περισσότερο έλεγχο. (ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, φ. 114, Μάρτιος 2012)

kaiafas2Ανοίγεις τα μάτια και βρίσκεσαι ξαπλωμένος στην ζεστή νυχτερινή αμμουδιά, ανάμεσα σε αγριόκρινα και θρούμπι, ακριβώς κάτω από τον βραχίονα του Ωρίωνα. Λίγα δεκάδες μέτρα πιο κάτω η θάλασσα του Κυπαρισσιακού κόλπου, με την τεράστια αμμουδερή παραλία των 100 περίπου χιλιομέτρων, με τον αχό των κυμάτων να σε υπνωτίζει. Η μυρωδιά του ιωδίου της θάλασσας μπλέκεται με το θρούμπι και το πεύκο. Αισθάνεσαι μηδέν και ένα ταυτόχρονα, χωρίς να έχεις την ανάγκη να σκεφτείς ή να πεις κάτι, ένα χαμόγελο ή ένα δάκρυ αρκεί και έρχονται μόνα τους, αβίαστα. Δίπλα σου δυο πεύκα που βρίσκονται αγκαλιασμένα και γυρτά, σχηματίζοντας ανάμεσα τους μια μικρή σπηλιά, όπου μέσα τους δύο άνθρωποι βρήκαν θαλπωρή και χώρο για να στεγάσουν τα όνειρα τους. Μάρτυρας της ένωσης τους ο αέρας, που χρόνο με το χρόνο έπεισε αυτά τα δύο δέντρα ότι πρέπει να αγκαλιαστούν για να συνεχίσουν να υπάρχουν.

Συνέχεια

Ο πλανήτης σε ασφυξία

asfyxiaΤο 2015 ήταν η θερμότερη χρονιά από τότε που ξεκίνησαν να καταγράφονται οι σχετικές μετρήσεις στη σύγχρονη εποχή, το 1880, σύμφωνα με δύο ανεξάρτητες μεταξύ τους μελέτες οι οποίες εξετάζουν τη θερμοκρασία της επιφανείας της Γης (Ινστιτούτο Διαστημικών Σπουδών Goddard της NASA, Εθνικής Υπηρεσίας Ωκεανών και Ατμόσφαιρας-ΝΟΑΑ). Η παγκόσμια μέση θερμοκρασία το 2015 ξεπέρασε το προηγούμενο ρεκόρ του 2014 κατά 0.23 βαθμούς Fahrenheit (0.13 βαθμούς Κελσίου). Μόνο μία φορά ακόμα, το 1998, η μεταβολή της θερμοκρασίας ήταν τόσο υψηλή και απότομη όσο πέρυσι.

Συνέχεια

Λειώνει η Γροιλανδία

groilandiaΣύμφωνα με αμερικανική έρευνα που βασίστηκε σε δορυφορικές και από αέρος μελέτες και την οποία δημοσίευσε το επιστημονικό περιοδικό Science, ο παγετώνας Zachariae Isstrom που βρίσκεται στην βορειοανατολική Γροιλανδία έχει αρχίσει να λειώνει και να κατρακυλά με γρήγορο ρυθμό προς τη θάλασσα. Ο παγετώνας έχει περιέχει τόση ποσότητα πάγου ώστε να είναι ικανός να ανεβάσει το επίπεδο των ωκεανών κατά 50 ολόκληρα εκατοστά.

Συνέχεια

Τα 10 πιο τοξικά μέρη στον πλανήτη

GhanaΗ λίστα του Ινστιτούτου Blacksmith σχετικά με τις πιο μολυσμένες περιοχές του κόσμου, αρχικά δημοσιεύθηκε τον Νοέμβριο του 2013. Το Ινστιτούτο Blacksmith, ένας μη κερδοσκοπικός οργανισμός που ερευνά την μόλυνση του περιβάλλοντος, σε συνεργασία με τον Πράσινο Σταυρό (Green Cross) της Ελβετίας, επέλεξε 10 από τις τοξικές τοποθεσίες του κόσμου για το έτος 2013. Τα προηγούμενα χρόνια, οι ομάδες είχαν επικεντρωθεί στους τύπους ρύπανσης. Αυτό το έτος, η πρόθεση ήταν να επιλέγουν μέρη με ρύπανση που ενέχει πραγματικό κίνδυνο τόσο για τους ανθρώπους όσο και για το φυσικό περιβάλλον των τόπων αυτών. «Περισσότεροι από 200.000 άνθρωποι κινδυνεύουν από έκθεση σε τοξική ρύπανση σε παγκόσμιο επίπεδο», δήλωσε ο Τζακ Καραβάνος, διευθυντής έρευνας στο Ινστιτούτου Blacksmith, κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου. Συνέχεια

Ζώα-Κλώνοι (μοσχάρια, άλογα, σκύλοι) θα παράγονται μαζικά σε εγκαταστάσεις κόστους 31 εκατομμυρίων δολλαρίων στην πόλη Τιενζίν της Κίνας

klonoiΩς και ένα εκατομμύριο μοσχάρια ανά έτος, σε δεύτερο χρόνο, άλογα για ιπποδρομίες και σκύλους που προορίζονται για την αστυνομία ή για κατοικίδια θα αρχίσουν να παράγονται σύντομα. Πρόκειται για μια συνεργασία ανάμεσα στην κινεζική εταιρεία βιοτεχνολογίας Boyalife και τη νοτιοκορεατική Sooam Biotech. Η παραγωγή προγραμματίζεται να αρχίσει εφέτος με αρχική δυναμικότητα 100.000 εμβρύων αγελάδας το χρόνο, αριθμός που θα μπορούσε να αυξηθεί στο ένα εκατομμύριο, δήλωσε ο πρόεδρος της Boyalife, καθώς «Οι κινέζοι κτηνοτρόφοι δυσκολεύονται να παραγάγουν αρκετά μοσχάρια για να καλύψουν τη ζήτηση». Οι υποστηρικτές της μεθόδου υπόσχονται αύξηση της παραγωγής γάλακτος και βελτίωση της ποιότητας του κρέατος.

Συνέχεια

TTIP: Μετασχηματίζοντας την κοινωνία-γιγαντοεταιρεία

TTIP1Απ’ ότι φαίνεται, βρισκόμαστε στον τελικό δρόμο για τη συμφωνία μεταξύ ΗΠΑ και ΕΕ με επίκεντρο το εμπόριο. Η TTIP (Διατλαντική Εμπορική και Επενδυτική Εταιρική Σχέση, μεταξύ των ΗΠΑ και της ΕΕ), αποτελεί τη συνέχεια προηγούμενων εμπορικών συμφωνιών που έχουν συναφθεί σε προγενέστερους χρόνους μεταξύ ΕΕ-ΗΠΑ και άλλων χωρών. Αυτό, όμως, που την κάνει να ξεχωρίζει επικίνδυνα είναι ότι δεν αποτελεί απλά μια ακόμη διακρατική, με την ευρεία έννοια, συμφωνία, αλλά θέτει νέους κανόνες σε νομικό και διακρατικό επίπεδο, όπου όλη την εξουσία και τυπικά την κατέχουν και τη νέμονται οι πολύ μεγάλες και ισχυρές πολυεθνικές εταιρίες.

Την ίδια περίοδο, συντονισμένα, τρέχουν και άλλες εμπορικές διαπραγματεύσεις για συμφωνίες μεταξύ διαφόρων χωρών και ενώσεων κρατών, όπως η CETA (Συνολική Οικονομική και Εμπορική Συμφωνία, μεταξύ της ΕΕ και του Καναδά), η TiSA (Εμπορική Σχέση για την Συμφωνία Υπηρεσιών, μεταξύ πολυάριθμων μερών) και η TPP (Διηπειρωτική Εταιρική Σχέση, μεταξύ ΗΠΑ, Καναδά και διαφόρων ασιατικών χωρών).

Συνέχεια

Η προσαρμογή της άγριας φύσης στα «ερείπια» του φυσικού της περιβάλλοντος

prosarmogiΣτα μέσα του 18ου αιώνα, οι απανταχού ερευνητές, αλχημιστές, «επιστήμονες», βασιλιάδες, στρατηγοί και ιεράρχες πανηγύριζαν την λεγόμενη «Βιομηχανική Επανάσταση», η οποία αποτέλεσε το σημείο αναφοράς και αφετηρία για το δυνάμωμα της κυριαρχίας με την παράλληλη καταστροφή του περιβάλλοντος. Θα ακολουθήσει ο «τεχνολογικός οργασμός» του 20ου αιώνα που ουσιαστικά θα γίνει ο «δήμιος» του περιβάλλοντος και εκατομμυρίων οργανισμών.

Ο «βιομηχανικός» κόσμος παραμόρφωσε τον τρόπο ζωής των κοινωνιών, οι οποίες εγκλωβίστηκαν στα βρώμικα αστικά κέντρα, όπου η εξαφάνιση και η ισοπέδωση του φυσικού πλούτου είναι ένα τραγικό γεγονός. Αφού η απανταχού οικονομική και πολιτική εξουσία δεν έπαψε στο όνομα της «παραγωγής» να επεμβαίνει στο περιβάλλον για να κυριαρχήσει σ’ αυτό, όπως ακριβώς κάνει στις ανθρώπινες κοινωνίες. Συνέχεια

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΝΑΚΥΚΛΩΣΗ

PET-PlasticΗ ανακύκλωση προβάλλεται ως λύση στο πρόβλημα της υπερσυγκέντρωσης σκουπιδιών, χωματερών, της μόλυνσης του υπεδάφους και κατά συνέπεια και του νερού. Είναι, επίσης, μια προσπάθεια να ελαφρυνθούν συνειδήσεις, αφού η ρύπανση που έχει προκληθεί στον πλανήτη προκαλεί ανυπολόγιστες καταστροφές. Ο καταναλωτικός τρόπος ζωής επιχειρείται να ομορφύνει βάζοντας στις καθημερινές συνήθειες και λίγο ανακύκλωση.

Είδαμε αυτές τις μέρες να διεξάγεται μια καμπάνια υπέρ της χρήσης βιοδιασπώμενων πλαστικών σακουλών στα σουπερμάρκετ. Παρακάτω θα δούμε διάφορα ζητήματα που προκύπτουν απ’ αυτό το θέμα. Συνέχεια

Η Ιερότητα της ανακύκλωσης

anakyklosisΕπειδή κατά καιρούς γίνεται πολύς λόγος για την ιερότητα της ανακύκλωσης, παραθέτουμε αποσπάσματα από ένα παλαιότερο κείμενο δημοσιευμένο στο περιοδικό New Scientist. Η μελέτη επικεντρώνεται επί το πλείστον στην ανακύκλωση χαρτιού και δεν ξεφεύγει ουσιαστικά ούτε από τον επιστημονισμό ούτε από τη λογική του λιγότερου κακού. Παρ’ ότι θεωρούμε ότι τέτοιες προσεγγίσεις απέχουν παρασάγγας από μια αναρχική θεώρηση των πραγμάτων, το μεταφράσαμε ως μια εναλλακτική πληροφόρηση στην κυρίαρχη πανάκεια της ανακύκλωσης, που δεν κριτικάρεται και δεν αμφισβητείται, αλλά αντίθετα δημιουργεί και ψευδαισθήσεις κοινωνικής αντίστασης στους συμμετέχοντες, ενώ καμμία εξουσία –όποιας μορφής– καμμία καταναλωτική συνήθεια, καμμία ενεργοβόρα βιομηχανία, όχι μόνο δεν αμφισβητείται, αλλά ούτε καν αγγίζεται.

Συνέχεια

Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΗΣ ΜΟΛΥΝΣΗΣ

molynsiΤην εποχή που ο άνθρωπος έκανε μια ενστικτώδη προσπάθεια να κατακτήσει την φύση εκεί που μπορούσε, και να συμβιβαστεί μαζί της εκεί που δεν μπορούσε, από την εποχή δηλαδή που γρατζουνούσε την επιφάνεια του πλανήτη του, το κλίμα της γης υπήρξε ανυπότακτο και εχθρικό. Όταν, οι απαιτήσεις του ανθρώπου υπήρξαν άπληστες και φιλόδοξες, η γη, τού ανταπόδιδε την καταστροφική του δράση: τα φράγματά του έσπαζαν, οι σοδειές του καταστρέφονταν (από φυσικά αίτια), τα ζώα του πέθαιναν κ.τ.λ. Όλα καταστροφικά αλλά σε περιορισμένη ακτίνα.

Συνέχεια

ΜΕΡΗ ΤΗΣ ΓΗΣ ΥΠΟ ΕΞΑΦΑΝΙΣΗ (2)

Λίμνη Τσαντ (Αφρική)

chantΗ λίμνη Τσαντ, μία από τις μεγαλύτερες λίμνες παγκοσμίως, συρρικνώνεται δραματικά από τα τέλη της δεκαετίας του 1960. Η δραματική μείωση της στάθμης του νερού τις τελευταίες δεκαετίες του 20 αιώνα που λαμβάνει χώρα συμβαίνει εξαιτίας κλιματολογικών παραμέτρων, της ανεξέλεγκτης εκμετάλλευσης του νερού για αρδευτική καλλιέργεια και της υψηλής δημογραφικής πίεσης. Η συρρίκνωση της λίμνης ανέρχεται στο 10 τοις εκατό του παλαιότερου μεγέθους της. Δύο χιλιάδες χρόνια πριν, το μέγεθος της λίμνης ήταν παρόμοιο με το εμβαδόν της Γερμανίας και η λίμνη αποτελούσε την πιο σημαντική πηγή πόσιμου νερού για τα καραβάνια. Συνέχεια

ΜΕΡΗ ΤΗΣ ΓΗΣ ΥΠΟ ΕΞΑΦΑΝΙΣΗ

Ποιά εικόνα θα παρουσιάζει ο πλανήτης μετά από μερικές δεκάδες χρόνια; Μπορούμε να την φανταστούμε έχοντας υπ’ όψιν μας κάποια δεδομένα σε σχέση με ορισμένα γνωστά ή άγνωστα σε πολλούς μέρη της.

Αρκτική-Ανταρκτική: Οι επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής είναι ήδη ορατές. Και αν και δεν προβλέπεται να εξαφανιστεί πλήρως στο κοντινό μέλλον, οι αλλαγές είναι εμφανείς, με τεράστιους παγετώνες να αποκολλώνται συνεχώς και να επηρεάζουν όλον τον υπόλοιπο πλανήτη.

antarktiki Συνέχεια

Όταν το θερμοκήπιο γίνεται «φαινόμενο», εξοντώνει

thermokipio«Καταστρέψατε τη φύση με τα βιομηχανικά σας απόβλητα και τα αέρια περισσότερο από κάθε άλλο κράτος στη ιστορία και παρ’ όλα αυτά αρνείστε να υπογράψετε τη Συμφωνία του Κιότο, επειδή θέλετε να διασφαλίσετε τα κέρδη των άπληστων βιομηχανιών και των εταιριών σας».

Osama. Bin Landen, Επιστολή προς τον αμερικανικό λαό, 2002.

Στη σύγχρονη εποχή όπου οι κεντρικές συνιστώσες της κυριαρχίας αποτυπώνονται μέσω των επιστημονικών και τεχνολογικών επιτευγμάτων και της επιβολής τους πάνω μας, η φύση και το περιβάλλον διαδραματίζουν δευτερεύοντα ρόλο ως προς τις επιλογές τους. Ως πότε όμως; Οι αρχικές σκέψεις, μερικές δεκαετίες πριν, έγιναν ενδείξεις και σήμερα αποδείξεις ότι η φύση και το περιβάλλον απειλούνται και αυτόματα απειλείται και ο άνθρωπος.

Συνέχεια

Μέσα κι έξω απ’ το πολιτισμικό παιγνίδι

polpaiΌταν τρεφόμαστε με σκουπίδια, τότε ο οργανισμός μας καταστρέφεται αφύσικα γρήγορα, καθώς μολύνεται απ’ τις ίδιες του τις τροφές. Αυτό-δηλητηριαζόμαστε, με άλλα λόγια. Λέμε, μάλιστα, συχνά ότι είναι προσωπική ευθύνη τού καθενός να διαφυλάξει την υγεία του και να τραφεί σωστά. Ωστόσο, δεν εναπόκειται πλέον σε ατομικές επιλογές το ζήτημα της διατροφής. Εδώ και χρόνια δεν ταΐζουμε μόνο εμάς, αλλά και τον πλανήτη με σκουπίδια. Δεν καταστρέφουμε μόνο το σώμα μας, αλλά και το σώμα της γης κι οποιουδήποτε πλάσματος φιλοξενεί. Απ’ το 1970 ως το 2010, οπότε και καταγράφηκε ενδελεχώς η ζωή πληθυσμών ζώων, παρατηρήθηκε εξαφάνιση του 52% των ζωικών ειδών. Πιο έντονα πληγείσες, μάλιστα, είναι η λεγόμενη Λατινική Αμερική (όπου η μείωση φτάνει το 83%) και η Ασία-περιοχή του Ειρηνικού (76%). Η φύση δεν προλαβαίνει να αποκαταστήσει τους τόσο ταχείς ρυθμούς της απώλειας και μάλιστα με τόσο καταστροφικές μορφές. Τα ζωικά είδη καταστρέφονται 1.000 φορές ταχύτερα από ό,τι πριν την εμφάνιση του ανθρώπου.

Συνέχεια

Ka’apor: αυτοί που δε μιλούν βρήκαν τη φωνή τους

kaapor1Οι Ka’apor είναι μια ξεχωριστή φυλή ιθαγενών, που ζουν στην «προστατευμένη» φυσική περιοχή βόρεια της πολιτείας Maranhão. Διαβιούν σε μια έκταση γης, που ναι μεν σε μεγάλο βαθμό αποψιλώθηκε το προ-Αμαζόνιο δάσος, αλλά έχουν καταφέρει ως τώρα να προστατέψουν τη δασική έκταση μέσα σε ένα καθορισμένο έδαφος. Στην φυλή των Ka’ apor υπάρχει υψηλό ποσοστό εγγενούς κώφωσης και κατά συνέπεια, μιλούν σε μεγάλο βαθμό τη νοηματική γλώσσα. Σύμφωνα με το Ινστιτούτο Ερευνών (INPE) το Νοέμβριο του 2013 η Αλταμίρα –πόλη στα βόρεια της Βραζιλίας, που βρίσκεται σε μια μεταβατική περιοχή μεταξύ των υψιπέδων της Βραζιλίας και των πεδιάδων του Αμαζονίου, στις όχθες του ποταμού Xingu (παραπόταμου του Αμαζονίου) και δεύτερη μεγαλύτερη πόλη στη γη σε έκταση– είναι στην κορυφή της λίστας των κατεστραμμένων περιοχών από την υλοτομία: 300 τετραγωνικά μίλια δάσους αφανίστηκαν μέσα στον περασμένο χρόνο. Συνέχεια

Η Πόλη της Νύχτας

Η Πόλη της Νύχτας δεν πληρώνει φόρους, καθότι εκεί δεν παρέχεται καμιά κοινωφελής υπηρεσία. Οι λάμπες του νέον είναι σβηστές κι οι θόλοι μαυρισμένοι απ’ την κάπνα, δεκαετίες ολόκληρες ανάβουν φωτιές εκεί μέσα, για να μαγειρέψουν. Στη μαυρίλα που επικρατεί στο καταμεσήμερο μέσα στην Πόλη της Νύχτας ποιος θα κάτσει να προσέξει μερικές ντουζίνες από τρελαμένα πιτσιρίκια, που έχουν χαθεί μέσα στα σιδερένια δοκάρια της οροφής;
William Gibson, Ο μνημονικός Τζόνυ

poli_1Δεν χρειάζεται να διαθέτει κανείς ειδικά επιτελεία –αν και οι εκθέσεις των Ηνωμένων Εθνών έρχονται να το επιβεβαιώσουν–, για να αντιληφθεί ότι οδεύουμε ως ανθρωπότητα προς την ολοένα και μεγαλύτερη αστικοποίηση. Οι αριθμοί μιλούν: ενώ το 1950 το 30% ζούσε σε αστικά κέντρα, σήμερα ζει το 54% του παγκόσμιου πληθυσμού, με προοπτική να ανέβει στα 66% το 2050. Το 81% της Βορείου Αμερικής ζει ήδη στα μεγάλα άστεα, χωρίς να ξεχνάμε το Τόκυο με τους 38 εκατομμύρια κατοίκους του και την ζωή εν (μικροίς) κύβοις. Πέρα από την ποσότητα, η πτώση της ποιότητας ζωής στις πόλεις είναι κατακόρυφη, με τους περιφραγμένους «παραδείσους» της να αφορούν όλο και λιγότερους. Οι σχέσεις γίνονται όλο και πολυπλοκότερες και η ζωή μοιάζει με ένα άθροισμα περίπλοκων διαδικασιών. Το πρόβλημα που τίθεται για τους εξουσιαστές είναι, επομένως, πώς θα μπορούσε να ελεγχθεί αποτελεσματικά ένα τόσο μεγάλο ποσοστό κατοίκων, που ζουν σαν τρωκτικά στο περιθώριο της κανονικότητας που όρισε η σύγχρονη τεχνολογική καθημερινότητα;  Συνέχεια

Πως μπορεί να πουλιέται το νερό;

Το νερό υποχώρησε, η γη στέγνωσε, οι λίμνες γαλήνεψαν, όλα ήταν σιωπηλά…
Όταν υποχώρησαν τα νερά, οι άνθρωποι της χελώνας μαζεύτηκαν στα κούφια σπίτια και ζούσαν μαζί.
Κάνει παγωνιά εκεί που μένουν, χιονίζει εκεί που μένουν, κάνει θύελλες εκεί που μένουν, κάνει κρύο εκεί που μένουν.
Σ’ αυτή τη βόρεια χώρα μιλάνε με αγάπη για τους ήπιους, κρύους τόπους με τα πολλά ελάφια και βουβάλια.
Πάνω στο νερό η παγωμένη θάλασσα, πήγα να την απολαύσω. Στο υπέροχο γλιστερό νερό, στο πέτρινο νερό όλοι πήγαν.
Στην μεγάλη θάλασσα της παλίρροιας, στην οστρακώδη θάλασσα. Δεκάδες χιλιάδες τη νύχτα, όλοι σε μια νύχτα. Στο Νησί του Φιδιού στην ανατολή, που νύχτα περπατούσαν και περπατούν…
Αυτοί έρχονται από τη Δύση με δισταγμό και με βαθιά υπόληψη για την παλιά πατρίδα τους, τη χώρα της χελώνας.
Ινδιάνικη φυλή Delaware, Πάνω στο νερό

nero_1Το νερό σε δεκάδες χώρες του πλανήτη εντάσσεται σταδιακά όλο και περισσότερο στο επιχειρησιακό τμήμα μεγάλων εταιρειών, που επενδύουν σε ο,τιδήποτε έχει να κάνει με την ανθρώπινη ζωή και καθημερινότητα. Η ιδιωτικοποίηση του νερού, βέβαια, που αφορά πλέον και τον ελλαδικό χώρο, έχει ξεκινήσει προ πολλού. Από τη στιγμή που κάποιοι επιχειρηματίες διαθέτουν πηγές, από τις οποίες συλλέγουν και διαθέτουν νερό σε συσκευασία και από τη στιγμή που το κράτος ως τώρα διαχειρίζεται τη διάθεση του νερού έναντι αντιτίμου, μπορούμε να μιλάμε για αποδοχή εκ μέρους μας ότι το νερό είναι προς πώληση. Οπότε, το ερώτημα που τίθεται είναι ποιος προτιμάμε να έχει το μονοπώλιό του.

Συνέχεια

Μεσόγειος: Χώρος εναπόθεσης και καταστροφής τοξικών αποβλήτων

ximika-syria_1Από τις αρχές του έτους γνωστοποιήθηκε η πρόθεση του ΟΗΕ –για τους περισσότερους ειλημμένη απόφαση– για την καταστροφή του χημικού οπλοστασίου που «ανακαλύφθηκε» στην Συρία, εν πλω, στη θαλάσσια περιοχή ανάμεσα στην Κρήτη και τη Σικελία. Είχαν προηγηθεί αρνήσεις από άλλες χώρες για την καταστροφή των χημικών όπλων εντός των συνόρων τους (Γαλλία, Γερμανία, Νορβηγία, Βέλγιο και Αλβανία), λόγω «έλλειψης υποδομών», οι οποίες ξεπεράστηκαν με την «λύση» της χρήσης των θαλάσσιων διεθνών υδάτων. Συνέχεια