Category Archives: Γενικά θέματα

«Βρήκες το ευαίσθητο σημείο μου και αυτό είναι μείον μου…»

Περί τα μέσα του 2016 και ενώ το λαοπρόβλητο καθεστώς Τσίπρα προσπαθεί να πάρει πραγματικά στα χέρια του την εξουσία και όχι απλά να ασκεί κυβερνητικό έργο, όπως εξήγησε σχετικά και σε ανύποπτο χρόνο και η θεωρητικός του καθεστώτος Μπέτυ Μπαζιάνα, έλαβε χώρα ημερίδα στη Νέα Σμύρνη με τίτλο: «Διαπλοκή, Διαφθορά και ΜΜΕ». Ομιλητές ήταν ο υπουργός διαστήματος Νίκος Παππάς, η έγκυρη (μην γελάτε ρε κοθώνια του Κυριάκου) δημοσιογράφος Κ. Ακριβοπούλου και ο νυν υποψήφιος ευρωβουλευτής του Συριζα Κ. Αρβανίτης. Στην πρώτη γραμμή των καθισμάτων, προφανώς επειδή συγκαταλεγόταν στα τιμώμενα πρόσωπα, εθεάθη ο επιχειρηματίας Χρήστος Καλογρίτσας. Λίγους μόλις μήνες μετά, τον Σεπτέμβριο του 2016, σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του εφοπλιστή Β. Μαρινάκη (στην πρόσφατη συνέντευξή του στον Χατζηνικολάου) ο Νίκος Παππάς θα ζητούσε από τον Μαρινάκη να «δανείσει» περίπου 22,5 εκατομμύρια ευρώ στον Καλογρίτσα ώστε να αποκτήσει τηλεοπτική άδεια τόσο ο ίδιος όσο προφανώς και ο Συριζα.

«Δεν μπορώ να σε αλλάξω, δεν μπορώ να σε υποτάξω

Όποιο νόμο κι ας σου βάλω πάλι εσύ παρανομείς»

Συνέχεια

Υπέρ της ανάστασης των «νεκρών» (Μέρος Β΄)

Το βασίλειο των «νεκρών»

Η ευαισθησία είναι η αρχή κάθε γνώσης (Μάνος Ελευθερίου)

Από την οπτική γωνία της διδασκαλίας, δηλαδή από την οπτική γωνία του –σχηματικά λεγόμενου– «ανώτερου Εγώ» που βρίσκεται μέσα σε κάθε άνθρωπο, εάν έχουμε την περιέργεια να δούμε με τί μοιάζει ο κόσμος των νεκρών, τότε δεν έχουμε παρά να ρίξουμε μια ματιά γύρω μας –και μέσα μας.

Πρόκειται για έναν πολύ ισχυρό συμβολισμό. Οι αρχαίοι ταύτισαν το σύνολο των ανθρώπων που αντιλαμβάνονται τον κόσμο με βάση τον συνηθισμένο καθημερινό «εαυτό» –ο οποίος σχηματικά αντιστοιχίζεται στο «κατώτερο Εγώ»– με νεκρούς, οι οποίοι είναι «νεκροί» επειδή δεν «βλέπουν», δεν «ακούν», δεν «αισθάνονται». Αυτό που δεν βλέπουν και δεν ακούν είναι το «ανώτερο Εγώ» ή αλλοιώς ο «πραγματικός τους Εαυτός». Ένας «Εαυτός», με τον οποίο –μολονότι είναι πλήρως ανεπτυγμένος μέσα τους, στην καθημερινότητα– για κάποιον άγνωστο λόγο της εξέλιξης, δεν έχουν καμμιά επαφή. Τα φευγαλέα αγγίγματά του πολύ γρήγορα φροντίζουν να τα ξεχνούν, ίσως θεωρώντας τα ένα παράξενα «περισσότερο αληθινό» όνειρο. Οι «νεκροί» ζουν μέσα στη φαντασίωση γι’ αυτό και η ζωή τους μοιάζει με όνειρο. «Κοιμούνται» όντας στον τυπικό ξύπνιο τους. Κανένας δεν εξαιρείται από αυτόν τον κανόνα. Πλούσιοι και φτωχοί, σπουδαγμένοι και αγράμματοι, μαχητές και δειλοί, νομιμόφρονες κι εγκληματίες.

Όντας στην κατάσταση αυτού του «ύπνου», ο άνθρωπος εξαπατά τον εαυτό του πως διαθέτει χαρακτηριστικά τα οποία στην πραγματικότητα δεν διαθέτει. Μπορεί να πιστεύει πως είναι ελεύθερος ενώ η πραγματικότητα τού δείχνει πως είναι έρμαιο τόσο των εσωτερικών του σκέψεων και συναισθημάτων, που συνήθως παράγονται και ανακυκλώνονται τυχαία, όσο και των ερεθισμάτων του εξωτερικού κόσμου, απέναντι στα οποία διαμορφώνει αντανακλαστικές συμπεριφορές σύμφωνα με την οικογενειακή, κοινωνική και πολιτισμική διαμόρφωση της προσωπικότητάς του. Πιστεύει πως έχει δική του βούληση ενώ δεν γνωρίζει καν από που προέρχονται οι συμπεριφορές και οι πράξεις του. Δεν γνωρίζει και δεν θέλει να ξέρει, βολεύεται σε ότι έτυχε να έχει μάθει και σε ότι φαίνεται να παράγει κάποια ευχαρίστηση. Το «κατώτερο Εγώ» δεν θέλει να ξέρει για το «ανώτερο Εγώ», ενοχλείται, το θεωρεί κάτι το αποδιοπομπαίο, γιατί το εμποδίζει από το να απολαμβάνει τις φαντασιώσεις του, την ψευτοελευθερία του, την ανευθυνότητά του.

Το αρχαίο «γνώθι σ’ αυτόν» ξεκινούσε από εκεί: Το να δει δηλαδή ο άνθρωπος ότι στην συνηθισμένη του κατάσταση δεν ξέρει ούτε τι κάνει, ούτε έχει δική του αυτόνομη βούληση και κατά συνέπεια δεν μπορεί να είναι ελεύθερος. Είναι ένα κατακερματισμένο εσωτερικά ον που δεν μπορεί παρά να άγεται και να φέρεται από τυχαίες εσωτερικές και εξωτερικές επιδράσεις. Αυτή είναι η πραγματική διάσταση του «ύπνου». Το να πιστεύεις ότι είσαι κάτι άλλο από αυτό που πραγματικά είσαι, ότι κάνεις κάτι άλλο από αυτό που πραγματικά κάνεις και ότι εκεί «έξω» συμβαίνει κάτι άλλο από αυτό που πραγματικά συμβαίνει. Και όλο αυτό το συνονθύλευμα θεωρεί πως μπορεί να συνεννοηθεί, επί της ουσίας, με ένα άλλο συνονθύλευμα απέναντί του. Είναι γελοίο. Πόσο μάλλον να «δει» πράγματα που θα απαιτούσαν περισσότερη ευαισθησία, περισσότερη ενέργεια, περισσότερη αφοσίωση. Να «δει» το θαύμα, το μεγαλείο που βρίσκεται κάθε στιγμή μπροστά στα μάτια του, ακριβώς δίπλα του.

Ασφαλώς, κάποιος που θα είχε τη γνώση, τη θέληση και την ικανότητα να βγάλει τους ανθρώπους από αυτόν τον καθημερινό λήθαργο στον οποίον τους καταδίκασε η ίδια τους η –χαρισματική και πολυμήχανη κατά τα άλλα– φύση, μπορεί έγκυρα να ειπωθεί πως «ανασταίνει νεκρούς». Τους «ανασταίνει» για δύο λόγους. Πρώτον γιατί είναι δύσκολο και πρέπει ο άνθρωπος να το επιθυμήσει ο ίδιος. Και συνήθως δεν το επιθυμεί παρά μόνον εάν έχει απελπιστεί από ο,τιδήποτε άλλο. Δεύτερον γιατί η επαφή του με τον «πραγματικό Εαυτό» τον αλλάζει δραστικά και για πάντα. Δεν μπορεί να είναι ξανά ο ίδιος.

Υπάρχει ένας περισσότερο σύγχρονος όρος για τον «ύπνο»: το «Matrix». Οι αρχαίοι είχαν αντιληφθεί σε όλη του τη διάσταση πως η πραγματικότητα είναι ένα Matrix. Οι παραγωγοί της ομώνυμης ταινίας έδρασαν όπως οι αρχαίοι μυθοπλάστες: περιτύλιξαν μέρη της διδασκαλίας γύρω από μια φανταστική περιπέτεια. Απλώς, στην αρχαιότητα, δεν δημιουργούσαν κινηματογραφικές ταινίες, αλλά εφάρμοζαν την διδασκαλία δια του παραδείγματος, επιτρέποντας στους μαθητές τους να σπάσουν τα μούτρα τους απέναντι στον εαυτό τους. Όσοι την έχουν παρακολουθήσει, θα θυμούνται πως από το Matrix δεν μπορείς να βγεις μόνος σου. Κάποιος άλλος, που για κάποιο λόγο βρέθηκε έξω από αυτό, θα πρέπει να σε βγάλει και να σου δείξει τον πραγματικό κόσμο, εάν βέβαια το θέλεις.

Εάν σου αρέσει ο «Μεγάλος Ύπνος» και δεν επιθυμείς μπελάδες, σεβαστό˙ παίρνεις το «μπλε χάπι» και τα ξεχνάς όλα, συνεχίζοντας να πιστεύεις ο,τιδήποτε σου αρέσει. Έτσι κι αλλιώς δεν έχει σημασία το τί πιστεύεις και οι μπελάδες θα σε βρουν και στον ύπνο: το Σύμπαν και ο πλανήτης αυτός θα συνεχίσουν να κάνουν τη δουλειά τους μ’ εσένα. Εάν ξεγελαστείς και πάρεις το «κόκκινο χάπι», διασώζεσαι από τη φαντασίωση, αλλά ξεκινούν διαφορετικού είδους μπελάδες. Ξεκινούν, επειδή διαπιστώνεις πως στον δρόμο αυτόν τα πάντα είναι εναντίον σου και πως πρέπει να αντισταθείς στα πάντα προσέχοντας τα πάντα. Ξεκινούν, γιατί διαπιστώνεις πως η αλήθεια είναι φουρτουνιασμένη θάλασσα και όχι απάνεμο λιμάνι. Δεν είναι βολική και δεν θα σε λυπηθεί επειδή την θέλησες. Το «κατώτερο Εγώ» πρέπει να «σταυρωθεί», εθελούσια.

Και στην αρχαιότητα το «κατώτερο Εγώ» συμβολιζόταν από τον γάιδαρο (όνο) που ο καβαλάρης του (το «ανώτερο Εγώ») το έχει «δαμάσει» για να αποδεχτεί το τέλος του.

Όλα αυτά όμως είναι το τίμημα που καταβάλλει ο άνθρωπος για να γνωρίσει τον εαυτό του και τον κόσμο, έναν κόσμο πολύ παράξενο στ’ αλήθεια. Στην πραγματικότητα υποχρεώνεται να το κάνει ούτως ή άλλως, «σταυρώνεται» διαρκώς, όχι εθελούσια όμως, ανεξάρτητα με ποιον δρόμο θα διαλέξει ή θα διαλέξουν άλλοι γι’ αυτόν. Κοιτάζοντας έξω τον κόσμο μαθαίνει κάτι για τον εαυτό του. Κοιτάζοντας μέσα στον εαυτό του μαθαίνει κάτι για τον κόσμο. Κάποτε, ίσως, μετά από αρκετές ταλαιπωρίες, αντιλαμβάνεται πως δεν υπάρχει διαφορά ανάμεσα στο «μέσα» και στο «έξω». Η εσωτερική σύγκρουση θα μεταφερθεί και έξω και το αντίστροφο. Ο άνθρωπος δεν μπορεί να ξεφύγει από τη σύγκρουση εάν δεν αγκαλιάσει όλον τον εαυτό του. Δεν μπορεί ν’ αφήσει τίποτα απ’ έξω, επειδή δεν του αρέσει, χωρίς αυτό να τον βασανίζει. Και μετά διαπιστώνει πως για να αγκαλιάσει τον εαυτό του είναι υποχρεωμένος ν’ αγκαλιάσει όλον το κόσμο, μαζί με την ομορφιά και όλη του τη φρίκη, μαζί με όλα αυτά που μισεί και αγαπά. Πάλι δεν μπορεί ν’ αφήσει κάτι απ’ έξω. Δεν υπάρχει «μέσα» και «έξω». Τότε «βλέπει» έναν πραγματικό καθρέφτη του εαυτού του σε κάθε άνθρωπο, κάθε ζώο, κάθε δένδρο και στον ίδιο τον πλανήτη· ότι ο ίδιος και όλα αυτά είναι πραγματικά το ίδιο Ον. Και αυτό δεν είναι πλέον μια ωραία ιδέα των ποιητών, αλλά η γυμνή πραγματικότητα που κλονίζει –και κλονίζει για πάντα.

Η αναγέννηση

Η ιερότητα του χρόνου και του κόσμου σήμερα κατέληξε να θεωρείται δεισιδαιμονία. Κάθε βίωση ιερότητας αντιμετωπίζεται ως υποδούλωση, επειδή ο θεός ταυτίστηκε με τον αφέντη-πατέρα, που βλέπει και ελέγχει τα πάντα. Ο θεός έφτασε να ταυτίζεται με το οικονομικό συμφέρον και την συναλλαγή, διαμορφώνοντας μια ωφελιμιστική ηθική. Πολλές θρησκείες διαστρέβλωσαν κάθε αίσθηση ιερού και θεϊκού, μόνο και μόνο, επειδή κατέβασαν τον θεό στην περιορισμένη κι αποσπασματική αντίληψη των πέντε αισθήσεων και της διάνοιας και τον μετέτρεψαν σε πολιτική. Ο κόσμος έτσι έμεινε πολύ περιορισμένος στα μάτια του ορθολογιστή, ο οποίος τυφλώνεται από την λατρεία της υποτιθέμενης ατομικής και εγωιστικής του διάνοιας. Αυτή η ψευδεπίγραφη εικόνα, δυστυχώς, στέκει παγερά στέρεα ανάμεσα στον άνθρωπο και την ιερότητα του κόσμου.

Τα ανείπωτα εγκλήματα αιώνων των επίσημων μονοθεϊστικών θρησκειών ήταν απολύτως προβλέψιμα, τόσο που θα μπορούσε κάποιος να τα «προφητεύσει» ήδη από τότε. Και μοιραία οδήγησαν τελικά στην υιοθέτηση ενός εξίσου «θρησκόληπτου» επιστημονικού ορθολογισμού, ως αντίπαλου δέους στην πνευματική εξαθλίωση στην οποία οδηγήθηκε η ανθρωπότητα, που ουδεμία σχέση έχει με αυτό που ήταν αντιληπτό στην αρχαιότητα ως Ορθός Λόγος και δεν εμπεριείχε δυϊσμούς. Τα εγκλήματα της νέας αυτής «θρησκείας» μπορούμε επίσης να τα «προφητεύσουμε» από τώρα. Από τη Σκύλλα στη Χάρυβδη και πίσω, ενώ φυσιολογικά δεν υπάρχει λόγος για κάτι τέτοιο. Υπό το φως όμως και των νέων επιστημονικών δεδομένων, φαίνεται πως αυτή η σύγκρουση –η οποία κανονικά δεν θα έπρεπε καν να υφίσταται– μπορεί στις μέρες μας να πάρει τέλος. Και το χρειαζόμαστε, επειδή γίνεται ολοένα και πιο δύσκολο το να ζούμε σ’ έναν κόσμο δίχως ιερό και όσιο, προσπαθώντας να αποτινάζουμε διαρκώς από πάνω μας μύριες στρεβλώσεις που επιβλήθηκαν από την εξουσία, πολιτική και θρησκευτική.

Η αποσπασματικότητα με την οποία βιώνουμε τον κόσμο, μεταμόρφωσε την πολιτική στον αποκλειστικό φορέα της «πραγματικότητας». Ρεαλιστής ή πραγματιστής είναι όποιος αποδέχεται ως αποκλειστική πηγή γνώσης την ενασχόληση με τα «γήινα», δηλαδή με τις υλιστικές αποδοχές, απολαβές και απολαύσεις, οι οποίες ικανοποιούν πρόσκαιρες επιθυμίες. Την ίδια ώρα που η πολιτική ευαγγελίστηκε ότι κατέχει την απόλυτη αλήθεια ή πραγματικότητα, την ίδια ώρα ώθησε στη μέγιστη αυταπάτη.

Κάθε ύπαρξη που βιώνει την ιερότητα του κόσμου, απελευθερωμένη από τον φόβο του θανάτου, μπορεί να επικοινωνεί με την Ενότητα. Με αυτό τον τρόπο μεταμορφώνεται και ανασταίνεται, επειδή αρχίζει να βλέπει τη σύνδεσή της με τον κόσμο. Η ψυχή δεν είναι ατομική υπόθεση. Κάθε τι που υπάρχει είναι κομμάτι μίας ενιαίας ψυχής. Ένα ον που αντιλαμβάνεται την ιερότητα του κόσμου και βιώνει την σύνδεσή του με την Ενότητα, δεν χρειάζεται διακηρύξεις ελευθερίας, νόμους και ελέγχους, για να σέβεται ό,τι τον περιβάλλει. Είναι ελεύθερο να βιώσει την αδυναμία και τη δύναμή του, την ατέλειά του και τις ικανότητές του, να νιώσει μικρό και μηδαμινό, αλλά και απέραντο, χωρίς να καλείται να αποδείξει τίποτε. Απελευθερώνεται από το καλό και το κακό, από όρους και όρια, επειδή αρχίζει να του φανερώνεται ο κόσμος μέσα του και έξω του ως Ένα. Η ζωή είναι ένα πολύτιμο ταξίδι προς την απελευθέρωση.

Ελευθερία δεν είναι να «απελευθερωθείς» από τον εξωτερικό σου εξουσιαστή, επιτρέποντας σε κάποιον άλλον να πάρει πρόθυμα τη θέση του. Ελευθερία είναι να απαλλαγείς από τον φόβο του θανάτου και ό,τι μας καταδυναστεύει από την ώρα που γεννιόμαστε. Δυνάστες μπορεί να είναι –και είναι κυρίως– τα εσωτερικά μας «εγώ», που μας καταλαμβάνουν και μας διαβεβαιώνουν ότι είμαστε κάτι ξεχωρισμένο και ατομικό κι ότι μπορούμε να ζήσουμε μόνοι μας ή να τα καταφέρουμε εις βάρος οποιουδήποτε άλλου.

Όταν ζούμε μονίμως υπό τεχνητά φώτα, τεχνητή θέρμανση και τεχνητή νεότητα, ξεχνάμε την διαδικασία του θανάτου και της αναγέννησης, που είναι η ίδια η ζωή. Με αυτό τον τρόπο, ενώ νομίζουμε ότι αποφεύγουμε τον θάνατο, τον εξυμνούμε. Και βέβαια, έχουμε σοβαρό πρόβλημα με το οριστικό και το αμετάκλητο· το αποδεικνύουμε διαρκώς. Προτιμάμε να βλέπουμε μια σχέση να κακοφορμίζει μόνο και μόνο για να μη βιώσουμε το οριστικό της τέλος –κι αυτό είναι μόνο ένα συνηθισμένο παράδειγμα. Αντίστοιχα, προτιμάμε να βλέπουμε τη ζωή να κακοφορμίζει, αρκεί ο θάνατος να πάει όσο γίνεται πιο μακρυά. Ο θεός που πεθαίνει κι ανασταίνεται μάς θυμίζει ότι εμείς είμαστε αυτοί που πεθαίνουμε και ανασταινόμαστε –όχι αβασάνιστα και όχι χωρίς πόνο–, μεταμορφωμένοι σε κάτι νέο, που καταφάσκει στη ζωή, ακριβώς επειδή αποδέχεται τον θάνατο. Τα πάντα γύρω μας πεθαίνουν, για να ξαναγεννηθούν. Κάθε τι στη φύση έχει τον χειμώνα και την άνοιξή του. Χρειάζεται να μάθουμε να πεθαίνουμε, για να μπορούμε να εξυμνούμε τη ζωή κάθε στιγμή.

Αναρχική συλλογικότητα Πυργῖται

Σχετικά Βιβλία

Timothy Freke & Peter Candy, Τα μυστήρια του Ιησού

Mircea Elliade, Το Ιερό και το Βέβηλο

Peter Kingsley, Αρχαιοελληνική σκέψη και Δυτικός Πολιτισμός

Peter Kingsley, Αρχαία φιλοσοφία, μυστήρια και μαγεία. Ο Εμπεδοκλής και η Πυθαγόρεια παράδοση.

Jiddu Krishnamurti, Μιλώντας για τον Θεό

Κέλσος, Αληθής Λόγος

Pierre Chuvin, Οι τελευταίοι εθνικοί.

G.H. Smith, Ο θάνατος του αρχαίου κόσμου

H. Diels & W. Kranz, Οι προσωκρατικοί, τόμος α και β.

Alex. Krappe, Παγκόσμιος Μυθολογία

K. Kerenyi, Διόνυσος, η αρχέγονη εικόνα της άφθαρτης ζωής

Μια άλλη ανθρωπιστική κρίση για τους ανθρώπους της Ζιμπάμπουε και της Μοζαμβίκης

Ο κυκλώνας Ιντάι που σάρωσε στις 15 και 16 Μαρτίου τη Μοζαμβίκη και τη Ζιμπάμπουε, κατέστρεψε δρόμους, γέφυρες και ισοπέδωσε σπίτια, νοσοκομεία και σχολεία, στοίχισε τη ζωή σε τουλάχιστον 400 άτομα, ενώ ο αριθμός των νεκρών υπάρχει πιθανότητα να φτάσει και τους 1.000. Στη Μοζαμβίκη έχουν εκτοπιστεί από τις εστίες τους 400.000 άνθρωποι, ενώ 200.000 άνθρωποι επλήγησαν στην Ζιμπάμπουε. Συνέχεια

Μια γενναία και φωτεινή αλήθεια

της Μάγια Αγγέλου

Όταν οι λέξεις έχουν χάσει κάθε ιερότητα και σεβασμό στην ύπαρξη, όταν στο όνομα της ελευθερίας, της δικαιοσύνης και της αγάπης λέγονται τα χειρότερα ψέματα κι οι λέξεις παράγουν ύβριν, τότε ας σταματήσουμε τα δελτία ειδήσεων κι ας ακούσουμε το δροσερό αεράκι της ποίησης, που λέει τις πιο μεγάλες αλήθειες. Ανθρώπινα.

Εμείς, αυτοί οι άνθρωποι, σ’ έναν μικρό και μοναχικό πλανήτη

Ταξιδεύοντας μέσα σε απλό χώρο

Παλιά αλαργινά αστέρια, στα πέρατα των αδιάφορων ήλιων

Σε έναν προορισμό όπου όλα τα σημάδια μας λένε

Ότι είναι δυνατόν και επιτακτικό να μάθουμε μια γενναία και φωτεινή αλήθεια.

Κι όταν τη φτάσουμε

τη μέρα της ειρήνευσης,

όταν απελευθερώσουμε τα δάχτυλά μας

από τις γροθιές της εχθρότητας Συνέχεια

Αρχηγοί…

Τοῦ Διογένη πιάσετε ἀμέσως τὸ φανάρι,
κι᾿ ἐλᾶτε νὰ γυρέψουμε κανέναν ἀρχηγό·
ἀλλὰ καθένας μας, θαρρῶ, εἶν᾿ ἄξιος νὰ πάρῃ
τὴν ἀρχηγίαν κόμματος, ἀκόμη δὰ κι᾿ ἐγώ.
Γιὰ τὰ πρωτεῖα ξεψυχᾷ κάθε Ρῳμιὸς λεβέντης,
μόνον αὐτὸς πρωθυπουργός, μόνον αὐτὸς ἀφέντης.

Τί ἀρχηγῶν κατακλυσμός! … κι᾿ οἱ ἕλληνες ἐκεῖνοι,

ποὺ τὸν καφφέ των βερεσὲ εἰς τὰ Χαυτεῖα πίνουν,
ἂν ἀρχηγίαν ἔξαφνα κανένας τοὺς προτείνῃ,
δὲν θὰ διστάσουν βέβαια καὶ Ἀρχηγοὶ νὰ γίνουν.
Κι᾿ αὐτὸς ὁ ἕσχατος Ρωμηὸς γιὰ ὅλα κάτι ξέρει,
ἕλληνος τράχηλος ποτὲ ζυγὸν δὲν ὑποφέρει.
Συνέχεια

Η επανάσταση των social media

Όταν η φωνή παύει να βγαίνει απ’ το στόμα και επιλέγει τα δάχτυλα

Το παίρνεις μαζί σου πάντα. Δεν φεύγεις χωρίς αυτό. Στην οδήγηση, στο θέατρο, τον κινηματογράφο, την ώρα που τρως, την ώρα που δουλεύεις, την ώρα που χαλαρώνεις. Στην τουαλέτα μπορεί να το μπερδέψεις με το χαρτί και ενίοτε να σου πέσει στην λεκάνη! Σε συντροφεύει στον ύπνο σου και του ρίχνεις κλεφτές ματιές όταν κάνεις σεξ. Με αυτό βγάζεις φωτογραφία το πιο νόστιμο φαγητό, τραβάς βίντεο μια συναυλία ή μια υπέροχη προσωπική στιγμή ώστε να την ζήσεις καλύτερα αργότερα, μαγνητοσκοπημένη, για να την στείλεις στους χιλιάδες φίλους σου και να πάρεις like! Να κάνεις επανάσταση, να τα βάλεις με την Εξουσία, το Κράτος και την Κυβέρνηση, να τα κάνεις όλα μπάχαλο, να βάλεις μια εξεγερμένη φωτογραφία προφίλ και στο τέλος επίσης να πάρεις πολλά like! Για να νιώσεις όμορφα και να κοιμηθείς μόνος, δίχως να έχει βγει λέξη από το στόμα σου αλλά να έχουν βγει εκατοντάδες από τα δάχτυλά σου. Συνέχεια

Στὸν ἴσκιο μου

Βρὲ ἴσκιε μου γιατί μ᾿ ἀκολουθεῖς;
Δὲ μ᾿ ἀφήνεις μόνο μου νὰ τρέχω;
Βρὲ ἴσκιε μου, δὲ πᾶς νὰ μοῦ χαθεῖς,
πρέπει κι ἐσένα σύντροφο νὰ ἔχω;

Πότε στραβὸ σὲ βλέπω πότε ἴσο,
πότε μακρὺ σὰ σούβλα, πότε νᾶνο,
τὴ μιὰ πηγαίνεις μπρός, τὴν ἄλλη πίσω
σὲ ἀπαντῶ ἐδῶ, ἐκεῖ σὲ χάνω. Συνέχεια

Δ.Ε.Θ. Μια μικρή Αναδρομή…

«Η Θεσσαλονίκη υπό την Οθωμανική Αυτοκρατορία, βαλκανικό λιμάνι, πόλη ελληνική και οθωμανική, εβραϊκή και διεθνής, ήταν στον πρώιμο 18ο αιώνα εξίσου «ανεπτυγμένη» με πολλές πόλεις της βορειοδυτικής Ευρώπης»[1].

Θεσσαλονίκη. Η πυρκαγιά του 1917 που έφερε τον ανασχεδιασμό της πόλης.

Θεσσαλονικη: Η πόλη των εμπόρων, αλλά και των προσφύγων. Καταφύγιο των διωγμένων από τις ισπανικές κτήσεις εβραίων, της Ιβηρικής και της Ιταλίας ανάμεσα στα 1492 και 1580 και, αιώνες μετά, των προσφύγων της Μ. Ασίας στα 1922, καταφύγιο της εξαρχικής κοινότητας[2] στα 1860, από την οποία ξεπήδησαν οι Βαρκάρηδες, επαναστάτες βούλγαροι αναρχικοί, που έκαναν την πόλη να δονείται στις 3 Μαΐου του 1903, καταστρέφοντας την Οθωμανική Τράπεζα, την Γερμανική Λέσχη, τρία «ευρωπαϊκά καφενεία», το γαλλικό ατμόπλοιο Γκουανταλκιβίρ στο λιμάνι, και το εργοστάσιο Αεριόφωτος.

Αλλά ας πάμε για μια «στιγμή» πολύ πιο πίσω.

Στις ανασκαφές που έγιναν κατά την χάραξη της οδού Διοικητηρίου μετά την μεγάλη πυρκαγιά του 1917, βρέθηκαν ερείπια αρχαίων ναών και διαπιστώθηκε από αρχαιολόγους η λατρεία των γνωστών Καβείρων της Σαμοθράκης. Προς τιμήν αυτών των «μυστηριακών θεοτήτων» μαζεύονταν στην Θεσσαλονίκη έμποροι από ολόκληρη την Βαλκανική. Συνέχεια

ΠΡΟΣ ΧΑΧΟΛΟΥΣ

Εἴθισται καί τοῦτο σ’ αὐτή τή χώρα τήν καθ’ ὅλα θαυμασία, καί δουλεύεται πολύ:

Πᾶς ὅστις καταλαμβάνει ὁποιαδήποτε ἐξουσία καί ἰδίως ὑψηλή,

Κυριαρχεῖται ἀπό τήν ἰδέα ὅτι τοῦ λαοῦ τό ὅλον

ἀποτελεῖται ἀπό ἕνα ποίμνιον χαχόλων

ἀφελῶν καί ζωντοβόλων

μέ εὐήθειαν ἀναμφισβήτητον καί καταφανῆ

καί μέ δείκτην νοημοσύνης πού ἰσοῦται τῶ μηδενί.

Καί μέ τήν ἀκλόνητον αὐτήν πεποίθησιν προβαίνουν εἰς δηλώσεις καί ἀνακοινώσεις πρός τόν λαόν,

σάν νά ἀπευθύνωνται πρός ἀγέλην βοῶν. Συνέχεια

Πάρα την φύση

Ένας ασταμάτητος πόλεμος.
Όξινα πέπλα ορμούν με ορμή ενάντια σε ενοποιημένους τσιμεντένιους λίθους πολιτισμού…

Μέρα βροχής,
όσο και αν προσπαθήσεις να κρυφτείς κάτω από την στέγη ενός τεμαχισμένου βουνού, θα σε βρει! Συνέχεια

Τα γηρατειά του αγώνα…

Το αλιεύσαμε στο διαδίκτυο, συγκινηθήκαμε και θεωρήσαμε χρέος μας να το μεταφέρουμε επί λέξει για να συγκινηθείτε και εσείς με λίγο παλιό καλό «αμφιθέατρο» και αγνή γραφικότητα από άλλες εποχές.

Τί παράξενο όμως, δεν φωνάζουν τα οργισμένα νιάτα.

Ο Σύλλογος Συνταξιούχων ΙΚΑ Πάτρας, καταδικάζει την επίθεση στη Συρία από ΗΠΑ, Μ. Βρετανία και Γαλλία που με τη στήριξη και άλλων κρατών του ΝΑΤΟ και της Ε.Ε. ματώνουν για άλλη μια φορά τους λαούς της περιοχής μας. […] Ποιοι αλήθεια μιλάνε για εγκλήματα πολέμου; Αυτοί που διέλυσαν τη Γιουγκοσλαβία, ισοπέδωσαν το Ιράκ για λόγους, που ποτέ δεν αποδείχθηκαν. Συνέχεια

Δουλειές του λάκκου

(Μία θλιβερή ιστορία)

Κάθε πρωί σε βλέπω εκεί, στο πλάι του δρόμου όπου γίνονται εργασίες. Στέκεσαι δίπλα στους εργαζόμενους του δήμου που σκάβουν και εσύ κοιτάς.

Αν και πρωί, φοράς ένα γιλέκο που φωσφορίζει στο σκοτάδι· θέλω να προσπεράσω τους προφανείς λόγους και αναρωτιέμαι·

ασφάλεια στους δρόμους των σκοτεινών καιρών ή για να δηλώσεις την μοναδικότητά σου;

Άλλοτε κρατάς ένα χάρτινο ποτήρι καφέ και άλλοτε ένα κινητό τηλέφωνο, φορώντας γάντια μάλλινα και γυαλί ηλίου.

Με κρύα, ηλιοφάνειες και βροχές, εσύ είσαι εκεί· μέχρι να τελειώσει το ωράριο δουλειάς. Συνέχεια

ΔΩΣΕ ΤΟΥΣ ΜΝΗΜΟΝΙΑ ΚΑΙ ΠΑΡΕ ΤΟΥΣ ΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΗ «ΨΥΧΗ»…

Ο απερχόμενος επικεφαλής του Eurogroup  Γερούν Ντάι-μπλε-μπλουμ σχολίασε πρόσφατα στην τελευταία του συνέντευξη ως πρόεδρος του συμβουλίου υπουργών Οικονομικών της Ευρωζώνης, που δημοσιεύθηκε στους Financial Times ότι «Ο πρωθυπουργός Τσίπρας και φυσικά ο τωρινός υπουργός Οικονομικών, Ευκλείδης Τσακαλώτος, άλλαξαν εντελώς τη σχέση με τους Ευρωπαίους εταίρους. Σχεδόν τα πάντα έγιναν πιο εύκολα από τότε… Είναι μια εντελώς διαφορετική κατάσταση».

Δεν είναι, βέβαια, η πρώτη φορά που ο Γερούν προβαίνει σε εγκωμιαστικές δηλώσεις για τα εν λόγω αριστερά υποκείμενα. Ήδη, από τον Ιούνιο του 2016, δήλωνε θαυμαστής του Τσίπρα γιατί όπως ανέφερε σε κοινή του συνέντευξη σε έξι μεγάλα ευρωπαϊκά μέσα ενημέρωσης, κατάφερε να επανεκλεγεί τον περασμένο Σεπτέμβριο παρ’ ότι είχε ήδη συμφωνήσει νέο μνημόνιο υπό σκληρούς όρους που συνοδεύει τον δανεισμό 89 δισ. ευρώ. Συνέχεια

Ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ Χρόνος; (Μέρος 1ο)

«Στην άμμο τα έργα στήνονται μεγάλων ανθρώπων

και σαν παιδάκι τα γκρεμίζει ο Χρόνος με το πόδι»,

Κώστας Καρυωτακης, «Φθορά»

Ήταν πάντοτε ο χρόνος αυτό που έχουμε σήμερα στο μυαλό μας για αυτόν; Θα μπορούσε κάποιος να αναρωτηθεί. Στις πρώιμες φάσεις της ανθρώπινης παρουσίας στη γη η μέρα και η νύχτα ήταν ευδιάκριτες με την αίσθηση. Η νύχτα είχε σκοτάδι που εμπόδιζε να συνεχιστούν οι δραστηριότητες της ημέρας. Η νύχτα σήμαινε μια παύση από τη μέρα, ήταν ένα φυσικό όριο. Σήμαινε ακόμη ότι κάτι τελείωνε, αλλά και κάτι διαφορετικό ξεκινούσε. Ο ουρανός γινόταν καινούριος, μια κινούμενη εικόνα, μια αφήγηση. Οι αστερισμοί εναλλάσσονταν ανάλογα με τις εποχές και έπλαθαν μία νέα ιστορία. Η παρατήρηση που έφερνε τη γνώση δεν αντικρουόταν με τη μυθολογία. Για αυτό και πολλοί αστερισμοί πήραν ονόματα μυθολογικών προσώπων. Ο χρόνος έτσι είχε έναν αέρα δημιουργίας που δεν ασφυκτιούσε ανάμεσα στα δευτερόλεπτα. Η συνήθεια είχε μεγαλύτερη ραστώνη. Πολλές φορές σήμερα η νύχτα, όταν δεν είναι παράταση της μέρας, είναι ώρες αϋπνίας, άγχους, κατακερματισμένες ώρες μοναξιάς. Όταν δεν είναι διασκορπισμός του χρόνου μέσω της διασκέδασης1, είναι απομόνωση και χαμένος χρόνος, που πρέπει να περάσει, για να ’ρθει η παραγωγική μέρα. Λίγες και σπάνιες οι φορές που η νύχτα είναι απόλαυση και δημιουργία, όταν μια εξουσία έχει σχεδιάσει το πρόγραμμα για σένα. Συνέχεια

2018!

Συνέχεια

Εις Μνήμην (3)

Για τον αδελφό μας Γρηγόρη Θωμόπουλο που «έφυγε» πριν δύο χρόνια, στις 30 Δεκεμβρίου 2015.

«Ένα αντίο

«Σαν ν’ ακούς για πρώτη φορά τους ήχους από το μακρινό παρελθόν και από το μακρινό μέλλον να καθαρίζουν και να συνταιριάζονται. Αναρίθμητοι μουσικοί ξεπροβάλουν από τις ρωγμές του χρόνου. Μια απόκοσμη συμφωνία ερμηνειών καμπυλώνει τον χωροχρόνο και δεν ξέρεις αν είναι ένα εκστατικό πανηγύρι ή μια βουβή κηδεία. Είναι μια καταβόθρα που δύσκολα κοιτάζεις, αφού από μέσα της ξεπηδά σαν λάβα ο φόβος της απέραντης ευτυχίας, της άφθαρτης αιωνιότητας και της αβάσταχτης θλίψης της ματαιότητας και του θανάτου. Συνέχεια

Εις Μνήμην (2)

Επί του Απόντος

Στη μνήμη του Γρηγόρη

Από τι πεθαίνουν οι άνθρωποι;
Ποιες μέρες είναι οι καλύτερές τους;
Από τί ζουν οι άνθρωποι;
Πότε αγαπούν και κοιτάνε τη μέρα με μάτια ανοιχτά;

 

 

 

 

 

 

Οι γιορτές που καθυστερούν,
Οι αναμνήσεις που ακούγονται από τα βάθη
Μιας ανείπωτης στιγμής,
Εκείνες οι ηχηρές εικόνες
Που σκεπάζουν τη λεπτομέρεια.

Εγώ θα κρατήσω εκείνο το κόκκινο μπρύκι,
Ελπίζω να βρεθεί.
Εσύ να κρατήσεις την κεραία του ιντερνέτ
Ή το γκαζάκι του καφέ
Ή τα φακελάκια του τσαγιού.
Τη φωτογραφία στο μπάνιο;

Λες να την ξεχάσουμε εκεί;
Για να αναρωτηθεί κάποιος κάποτε
Για το όνομά του.
Για ποιο λόγο γράφτηκε σε τοίχο;
Ποιος να θυμάται;
Έχει σημασία το γιατί και το ποιος;
Πάντα θα έχει.

Οι απουσίες εμφανίζονται εκεί που δεν
τις παίρνεις
Στα σοβαρά.
Και κάνουν πολύ αισθητή την παρουσία τους σαν πάταγος.
Όπως πέφτει ένα σώμα.
Όπως παρασύρεται μια νιφάδα χιονιού
Και μια στάχτη.

Αντίο λοιπόν,
Να μπορώ να το πω και να θυμάμαι
Ότι κάποτε υπήρξαμε όλοι.

Κι όταν θα ’σαι μια νιφάδα
Κι όταν θα’ μαι μια χούφτα αλάτι.

Αναστασία-Γιάννης

Δημοσιεύθηκε στην ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, φ. 157, Φεβρουάριος 2016

Εις Μνήμην (1)

Συμπληρώνονται δύο χρόνια αφ’ ότου ο αδελφός μας Γρηγόρης Θωμόπουλος «έφυγε». Όμως, ο σύντροφος εξακολουθεί να υπάρχει ανάμεσά μας καθώς τίποτε δεν μπορεί να χαθεί, ιδιαίτερα όταν η παρουσία έχει αφήσει βαθειά αποτυπώματα. Στη μνήμη του Γρηγόρη, λοιπόν, αναδημοσιεύουμε κείμενο από το υπ’ αριθμόν 157 φύλλο της Διαδρομής Ελευθερίας.

Εις το επανιδείν σύντροφε

Ο θάνατος είναι ο παγωμένος καθρέφτης της ζωής. Κι όσο κι αν δεν μπορούμε να πούμε τίποτε γι’ αυτόν, θέλουμε να πούμε τα πάντα. Είτε προσπαθούμε να τον αποσιωπήσουμε είτε να τον πενθήσουμε, να τον τραγουδήσουμε, να εκφράσουμε την απώλεια, πάντα μας αφήνει εκτός, όσο είμαστε ζωντανοί. Βλέπουμε την όψη μας στον καθρέφτη προς το παρόν. Όταν, ωστόσο, περάσουμε από την άλλη, δεν θα μπορούμε τίποτε να πούμε.

Γι’ αυτό, θα μιλήσουμε. Το θάνατο τον βιώνουμε μέσα από την απώλεια των άλλων νεκρών. Οι άλλοι, ξένοι και οικείοι, σύντροφοι κι απέναντί μας, μας δείχνουν πως για όλα υπάρχει ένα τέλος. Το τέλος έχει μια οριστικότητα, βάζει τα όριά μας και δείχνει όσα δεν μπορέσαμε ή δεν μπορούμε πια. Είναι δύσκολο να το αποδεχτούμε. Το πρώτο που κάνουμε είναι να το αρνηθούμε. Συνέχεια

Η ΒΡΑΒΕΥΣΗ ΤΣΙΠΡΑ, ΤΑ ΓΑΛΛΙΚΑ ΣΑΛΟΝΙΑ, ΚΑΙ Η ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ «ΚΡΙΣΗ»…

«Γυψ κόρακα εγγυάται». Η παροιμία αυτή αναφέρεται στις περιπτώσεις που ένας απατεώνας δίνει καλές συστάσεις για έναν άλλο απατεώνα.

Με το Βραβείο Πολιτικού Σθένους (Prix du Courage politique) η γαλλική επιθεώρηση Politique Internationale τίμησε προσφάτως στο Παρίσι τον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα, ενώ επίσης τιμήθηκε –και μάλιστα την ίδια μέρα– με το Βραβείο Δέσμευσης στο Ευρωπαϊκό Ιδεώδες από τον δικηγορικό Σύλλογο Παρισίων. Στην αρχή πιστέψαμε ότι πρόκειται για κάποια γαλλική επιθεώρηση όπως ας πούμε του Σεφερλή ή τέλος πάντως κάτι τέτοιο. Αμ, δε. Ερευνήσαμε, όπως συνήθως, ψάξαμε, ιδρώσαμε και στο τέλος μάθαμε πως έχει το πράμα.

«Άσπρο κώλο που ’χει η νύφη, να ’χαμε και εμείς οι γύφτοι».

Ποιά είναι η νύφη και ποιοί οι γύφτοι; Χωρίς να έχουμε την παραμικρή ρατσιστική πρόθεση θα εξηγηθούμε εν τω άμα και το θάμα… Συνέχεια

Η συζήτηση στην Αναρχική Αρχειοθήκη

Την Πέμπτη 12 Οκτωβρίου θα πραγματοποιηθεί στο χώρο της Αναρχικής Αρχειοθήκης  (Σαριπόλου 8) συζήτηση με θέμα: Ο Συριακός πόλεμος και οι σχεδιασμοί των κυρίαρχων.

Είναι ζητούμενο η διερεύνηση του συνόλου των καταστάσεων και των εμπλεκομένων μερών, η «αραβική άνοιξη», ο ρόλος του  Ισλαμικού κράτους, η διάσταση και η διάρκεια του πολέμου και η έκταση και επίδραση του προσφυγικού κύματος. Συνέχεια