Category Archives: Απόψεις

Έκθεση απόψεων πάνω σε γεγονότα

ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΚΑΙ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ

[…] Κατά την διάρκεια των δυο προηγούμενων αιώνων, με αποκορύφωμα το δεύτερο μισό του 20ου αιώνα υπήρξε μια ταχύτατη ανάπτυξη της τεχνολογίας και των ανακαλύψεων γενικότερα, τις οποίες οι εξουσιαστές παρουσιάζουν ως μια κατάκτηση ολόκληρης της ανθρωπότητας, ισχυριζόμενοι ότι προσφέρουν σημαντικές καθημερινές διευκολύνσεις και ανέσεις. Την ίδια στιγμή αδιαφόρησαν και απέκρυψαν συστηματικά τις αρνητικές επιπτώσεις που έφερε η χρήση τους στην υγεία των ανθρώπων, καθώς και σε ολόκληρο το φυσικό περιβάλλον όπως, επίσης, και την εξάρτηση του σύγχρονου ανθρώπου της εποχής μας από τις νέες αυτές τεχνολογίες, που με ποικίλους τρόπους οι εξουσιαστές προώθησαν με ένα ολόκληρο πλέγμα ιδεολογικοποίησης του «νέου» τρόπου ζωής.

Σε όλα τα τεχνολογικά επιτεύγματα, λοιπόν, και κυρίως σε αυτά που γίνονται εμπορεύσιμα, προσφέροντας τεράστια οικονομικά κέρδη, οι εξουσιαστές διατυμπανίζουν μέχρι σημείου υπερβολής τα πλεονεκτήματα και τα οφέλη τους, ενώ τα μειονεκτήματα και οι παρενέργειες τους αποσιωπώνται επιμελώς ή αγνοούνται εσκεμμένα. Συνέχεια

ΑΛΑΛΑ ΤΑ ΧΕΙΛΗ ΤΩΝ …ΕΥΣΕΒΩΝ ΚΙΝΗΜΑΤΙΩΝ… ΑΝΤΕ ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΨΗΦΟ «ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ»…

Θεωρούν πολλοί ότι όταν ένα καθεστώς επιδίδεται σε μια οργανωμένη λογοκρισία το γεγονός αυτό αποδεικνύει την αδυναμία και όχι το αντίθετο, δηλαδή την αδιαμφισβήτητη ισχύ του. Η απολυτότητα τής διαπίστωσης αυτής, βέβαια, εκτός του ότι προσκρούει πολλές φορές στην πραγματικότητα, οδηγεί πρώτα απ’ όλα στην υποτίμηση των συνεπειών του συγκεκριμένου τρόπου καταστολής.

Ποιά είναι, όμως, η πιο πετυχημένη συνταγή λογοκρισίας;

Ένα καθεστώς που έχει συγκροτήσει έναν σοβαρό μηχανισμό λογοκρισίας φροντίζει τα πάντα να διαβάζονται προσεκτικά, οι λογοκριτές «κόβουν» και «ράβουν», ξεσκονίζουν τα πάντα, διερευνούν τα συμφραζόμενα, ανακαλύπτουν ή φαντάζονται κρυφά μηνύματα. Όλα αυτά φυσικά θυμίζουν «παλαιές» εποχές. Τώρα με το διαδίκτυο αποτελούν «προϊστορία», είναι αδύνατον να πραγματοποιηθούν… Συνέχεια

«Έξυπνοι Μετρητές» και «Ευφυή Συστήματα». Μια νέα απειλή για τη δημόσια υγεία.

Έξυπνοι μετρητές», «έξυπνο σπίτι», τηλεματική και νέες τεχνολογίες είναι τομείς που βρίσκονται σε πλήρη ανάπτυξη και εξέλιξη στο πεδίο των εφαρμογών που καθορίζουν ή επηρεάζουν τον τρόπο ζωής και λειτουργίας των ανθρώπων. Σχεδόν πάντα στην προώθηση μιας νέας τεχνολογικής, και συνάμα εμπορικής, εφαρμογής επιστρατεύονται όροι του μάρκετινγκ ώστε η αποδοχή να είναι καθολική. Ποιος θα αρνούνταν τη χρήση και τα πλεονεκτήματα ενός «έξυπνου σπιτιού»; Μονάχα ένας ηλίθιος, υπονοεί πονηρά το σύστημα.

Από το 2016 έχει αποφασισθεί η σταδιακή αντικατάσταση του συνόλου των μετρητών της ΔΕΗ με τους λεγόμενους «έξυπνους», αρχικά πιλοτικά σε συγκεκριμένες περιοχές. Παρότι τα χρονοδιαγράμματα έχουν υστέρηση εφαρμογής, εν τούτοις είναι σε προτεραιότητα, για τη ΔΕΔΔΗΕ και το κράτος, η άμεση εφαρμογή τους. Σύμφωνα με οδηγία της Ε.Ε. η πολιτεία είναι υποχρεωμένη να προχωρήσει ως το 2020 στην εγκατάσταση «έξυπνων» μετρητών στο 80% των συνδέσεων του δικτύου. Το υπάρχον χρονοδιάγραμμα προβλέπει την πιλοτική εγκατάσταση 160.000 μετρητών σε Ξάνθη, Λέσβο, Λήμνο, Άγιο Ευστράτιο, Λευκάδα και σε περιοχές της Αττικής και της Θεσσαλονίκης εντός του 2018. Συνέχεια

«Δεν πεινάει, να πετάξει θέλει ο άνθρωπος…»

Την πρώτη κρύα μέρα του χειμώνα μ’ έβγαλαν. Φόρεσα το τριμμένο μου μπουφάν, έδεσα τα πολυκαιρισμένα μου άρβυλα και προχώρησα. Κοίταξα γύρω μου, μα δεν υπήρχε ψυχή. Δεν έχω που να πάω, αλλά είμαι ευτυχισμένος. Ψηλαφώ του προσώπου μου τα σκαψίματα. Ο χρόνος στέκεται τυφλός εμπρός μου με τα τρία του πρόσωπα, με του Ενεστώτα το πλέον προκλητικό, όλο να γλιστρά απ’ τα χείλη και, δίχως ραβδί, δίχως σκυλί, να χάνεται στην ανυπαρξία. Η καρδιά μου πονά· χτύποι λοξοί κι αρρυθμίες την κεντούν. Ξέρεις πώς είναι να είσαι έξω; Πόσος καιρός πέρασε… Κανείς δε θα με χαιρετίσει. Το ξέρω. Δεν γνωρίζω κανέναν εδώ. Έζησα χρόνια στην Χώρα της Σκιάς. Εκεί όπου το φως, κάτι ονειρικά μακρινό, υπάρχει, να δίνει ζωή στο σκοτάδι. Ανειδίκευτος εδώ, ανειδίκευτος κι εκεί· την έμφυτη μαστοριά μου στων ανθρώπων τις υποθέσεις σπάταλα ξόδεψα. Υποδύθηκα, λοιπόν, το πεφταστέρι, όπως λένε, μ’ απερίγραπτη επιτυχία, που ραγίζει τ’ απόλυτο μαύρο με της πτώσης του το φως. Δεν πληρώθηκα για τον κόπο μου ποτέ, δεν υπήρξα, που λένε, κανενός μισθωτός κι ας έκανα, έστω και για την στιγμή, την νύχτα μέρα. Μόνη μου ευχαρίστηση οι ευχές των παιδιών στ’ όνομά μου, καθώς έπεφτα και ξανάπεφτα στ’ ουρανού τον βυθό για το χατίρι τους. Μέτοικος κι εκεί, μέτοικος παντού· σορόκος διαβατάρης μέσα στις θημωνιές. Σε θρησκείες, πολιτική και δόγματα δεν πίστεψα. Έμαθα από μικρός να ψιθυρίζω τις προσωπικές μου προσευχές. Ήξερα από ένστικτο τα μονοπάτια της ερήμου, μα από τις «οάσεις» τους δεν γύρεψα γουλιά. Κάλλιο χολή και ξύδι.

Συνέχεια

«ΑΓΝΟΟΥΜΕΝΟΣ» Ο ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΦΟΝΙΚΗΣ ΠΥΡΚΑΓΙΑΣ – ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ, ΠΟΣΟ ΚΙΝΔΥΝΕΨΕ, ΠΟΙΟΙ ΤΟΝ ΚΡΥΒΟΥΝ. ΟΛΗ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ…

Στο βάθος δεξιά η οικία του «εξαφανισμένου»

Ναι, ένας θάνατος για τους πολλούς εφευρέθηκε εδώ, που καυχιέται πως είναι ζωή: αληθινά, μια εγκάρδια υπηρεσία στους κήρυκες του θανάτου!

Κράτος ονομάζω αυτό, όπου όλοι πίνουν δηλητήριο, καλοί και κακοί: κράτος, όπου όλοι χάνουν τον εαυτό τους, καλοί και κακοί: κράτος, όπου η αργή αυτοκτονία όλων -ονομάζεται «ζωή».

Δείτε λοιπόν αυτούς τους περιττούς! Κλέβουν τα έργα των εφευρετών και τους θησαυρούς των σοφών: πνευματική καλλιέργεια ονομάζουν την κλεψιά τους -κι όλα τα κάνουν αρρώστια και αποτυχία!

Δείτε λοιπόν αυτούς τους περιττούς! Άρρωστοι είναι πάντα, ξερνούν τη χολή τους και το ονομάζουν αυτό εφημερίδα. Κατασπαράζουν ο ένας τον άλλο και δεν μπορούν καν να τον χωνέψουν.

Δείτε λοιπόν αυτούς τους περιττούς! Πλούτη αποκτούν και όμως γίνονται όλο και πιο φτωχοί. Δύναμη θέλουν και προπαντός τον μοχλό της δύναμης, πολύ χρήμα -αυτοί οι ανίκανοι!

Δείτε πώς σκαρφαλώνουν, αυτοί οι ευκίνητοι πίθηκοι! Σκαρφαλώνουν ο ένας πάνω στον άλλο κι έτσι παρασύρονται στη λάσπη και στο βυθό.

Όλοι θέλουν να ανεβούν στο θρόνο: αυτό είναι η τρέλα τους –λες και η ευτυχία κάθεται στο θρόνο! Συχνά κάθεται η λάσπη στο θρόνο – και επίσης συχνά ο θρόνος πάνω στη λάσπη. Νίτσε, Τάδε έφη Ζαρατούστρα

Το εκκλησάκι του Αγ. Νικολάου

Η εκ νέου και μάλιστα ολική εξαφάνιση του πρώην πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή από την ημέρα της φονικής πυρκαγιάς στο Μάτι φαίνεται ότι όχι μόνο δεν παραξένεψε κανέναν, όχι μόνο δεν προκάλεσε ανησυχία, όχι μόνο δεν ανάγκασε τα ΜΜΕ φιλικά ή μη στο καθεστώς Τσίπρα να τον αναζητήσουν, αλλά προφανώς θεωρήθηκε απολύτως φυσιολογική.

Μα θα αναρωτηθεί κάποιος, γιατί να προκληθεί ανησυχία για την ολική του εξαφάνιση αυτές τις ημέρες; Μα επειδή πολύ απλά όλοι γνωρίζουν ότι τυγχάνει μόνιμος κάτοικος Ραφήνας τόσο ο ίδιος όσο και η οικογένεια του στην οποία συμπεριλαμβάνονται και τα δυο ανήλικα τέκνα του. Άρα λοιπόν όχι μόνο θα ήταν αναμενόμενο το ενδιαφέρον των ΜΜΕ, αλλά και ιδιαίτερα της αξιωματικής αντιπολίτευσης για το γεγονός ότι παραμένει «αγνοούμενος», αλλά θεωρητικά θα ήταν δεδομένη η αναζήτησή του και η προτροπή να μιλήσει για το κακό που έγινε κυριολεκτικά έξω από την πόρτα του σπιτιού του. Συνέχεια

Η «ΑΓΝΟΙΑ» ΤΟΥ ΤΣΙΠΡΑ, ΤΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗΣ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑΣ ΚΑΙ Η ΚΡΑΤΙΚΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΣΤΟ ΜΑΤΙ…

«Μια μεγάλη απελπισία ξανακυρίεψε την ψυχή του, καθώς είχε την αίσθηση ότι δεν θα κατόρθωνε να ξεπεράσει εκείνο το τείχος της ζωντανής βρωμιάς. Πιο τρομακτική, όμως του φαινόταν εκείνη η προοπτική να μείνει σ’ εκείνο το μέρος, όπου αργά ή γρήγορα θα καταβαλλόταν από τον ύπνο και θα σωριαζόταν στον βόρβορο, στο έλεος των ποντικιών που ενέδρευαν. Αυτή η προοπτική τού έδωσε δυνάμεις για να επιτεθεί, με σκοπό την τελική έξοδο, με την βεβαιότητα ότι εκείνο το φράγμα από βρωμιές και ποντίκια ήταν το τελευταίο που τον χώριζε από το φως. Σαν τρελός έσφιξε το σαγόνια του και όρμησε προς την έξοδο σκαρφαλώνοντας ιλιγγιωδώς τους σωρούς της βρομιάς, ποδοπατώντας τα ποντίκια, που τσίριζαν κουνώντας ακατάπαυστα τα χέρια του σαν ανεμόμυλος, για να αποφύγει να ορμήσουν επάνω του όπως την προηγούμενη φορά». Ερνέστο Σάμπατο, Αββαδών ο Εξολοθρευτής

Πιστεύουμε ακράδαντα ότι κάθε μορφή εξουσίας, κάθε σύστημα κυριαρχίας σε κάθε εποχή, σε κάθε τόπο σε κάθε συγκυρία είτε με φανερό είτε με συγκαλυμμένο τρόπο δεν μπορεί να διατηρηθεί εάν δεν ανανεώνει τους τρόπους επιβολής, εάν δεν συνδυάζει τις δοκιμασμένες μεθοδολογίες, εάν δεν εμπλουτίζει το υπάρχον ιδεολογικό οπλοστάσιο. Κάθε βήμα προς την περιβόητη ενοποίηση της κυριαρχίας προϋποθέτει αυτή ακριβώς την ικανότητα των κυρίαρχων: να εμπνέονται απ’ αυτές τις ιστορικές «στιγμές», στις οποίες οι σχεδιασμοί τους στέφθηκαν με την μεγαλύτερη επιτυχία, αλλά ταυτόχρονα να επιβεβαιώνεται η προσαρμοστικότητά τους στις «καινούργιες» απαιτήσεις. Συνέχεια

Αδίστακτοι εγκληματίες, μανιακοί της εξουσίας, έρποντα και όζοντα υποχθόνια όντα… (Β)

Η εξουσία είναι απεχθής και αντιανθρώπινη.

Οι διάφορες όψεις με τις οποίες εμφανίζεται δεν αλλοιώνουν την ουσία της, αλλά ενισχύονται και διαμορφώνονται από το ιδεολογικό και πολιτικό περιεχόμενο αυτών που την εκφράζουν.

Έτσι, μπορούμε να αντιλαμβανόμαστε τις διαφοροποιήσεις της, μία εκ των οποίων είναι και η παρούσα αριστεροδεξιά εκδήλωσή της που λόγω της σύνθεσής της αποτελεί την απεχθέστερη μορφή εξουσίας, την ένωση του μπολσεβικισμού-σταλινισμού με τον ακροδεξιό πολιτικαντισμό.

Κάποιοι από αυτούς που για ιδιοτελείς σκοπούς συμπορεύονταν με το σημερινό καθεστώς, παρά την μνημονιακή καταστροφή που συνεχίσθηκε και κορυφώθηκε μετά την ανάληψη της κρατικής διαχείρισης από τους αριστεροδεξιούς, μετά τα τελευταία συμβάντα είναι σφόδρα πιθανό να έχουν ολιγοστεύσει, εγκαταλείποντες το καράβι σαν τα ποντίκια. Βέβαια, οι σφογγοκωλάριοι της κάθε εξουσίας και ιδιαίτερα αυτής της αριστεροδεξιάς εκδοχής της δεν εξαλείφονται ολοκληρωτικά. Υπάρχουν για να διαιωνίζουν και να επιβεβαιώνουν την ειδεχθή υπόσταση του κρατισμού και αυτών που τον εφαρμόζουν και οι οποίοι εγκληματούν αδιαλείπτως. Πρόκειται για τους πολιτικούς και τους κάθε είδους εξουσιαστές (αριστερούς, δεξιούς, κεντρώους, σοσιαλιστές, κομμουνιστές κ.λπ.) οι οποίοι βασίζονται σε όλους εκείνους που χαρακτηρίζονται και είναι πολίτες/υπήκοοι/ψηφοφόροι κ.ά. και οι οποίοι έχουν εγκαταλειφθεί στα χέρια τους «ψυχή τε και σώματι». Συνέχεια

Αδίστακτοι εγκληματίες, μανιακοί της εξουσίας, έρποντα και όζοντα υποχθόνια όντα… (Α)

Είναι εξαιρετικά δύσκολο να περιγραφεί αυτή η τελευταία διπλή τραγωδία στην Κινέττα και Ραφήνα Αττικής με λέξεις. Εξ ίσου δύσκολη, αν όχι δυσκολότερη, είναι η περιγραφή του νέου κατά συρροήν κρατικού εγκλήματος στην Αττική, μόλις λίγο καιρό μετά τις δύο φονικές πλημμύρες στη Μάνδρα. Τί ωφελούν εξ άλλου οι περιγραφές; Όλοι γνωρίζουν την αλήθεια.

Όλοι γνωρίζουν αυτό που η κυβέρνηση και τα όργανά της προσπάθησαν να κρύψουν επιμελώς στο ξεκίνημα της τραγωδίας. Ότι ουδέποτε εκτελέστηκε σχέδιο εκκένωσης των συγκεκριμένων οικισμών, διότι η ηγεσία του Πυροσβεστικού Σώματος, που εποπτεύεται από το υπουργείο Δημοσίας Τάξεως αδιαφόρησε παντελώς και δεν απέστειλε ποτέ τη σχετική εισήγηση. Συνέχεια

Η δράση των Ταγμάτων Ασφαλείας και της ΟΠΛΑ στην Εύβοια

Με την έναρξη της εφαρμογής των μνημονίων στον ελλαδικό χώρο, ξεκίνησε ταυτόχρονα από ορισμένους και μια εθνικιστική/πατριωτική φρασεολογία στην ανάπτυξη των επιχειρημάτων τους για τους σκοπούς και τις συνέπειες της «ξένης βοήθειας». Οι όροι «προδότες» και «νεοδοσίλογοι» χρησιμοποιούνται κατα κόρον απ’ όσους θέλουν εμφατικά να δηλώσουν την πατριωτική τους στάση και αξία. Είναι οξύμωρο όμως να χρησιμοποιούνται αυτοί οι όροι, όπως «νεοδοσίλογοι» από άτομα που κινούνται στον ευρύτερο «αντιεξουσιαστικό» χώρο. Οι συγκεκριμένοι όροι παραπέμπουν άμεσα στη δεκαετία του ’40 τότε που ο ελλαδικός χώρος βρισκόταν υπό την κατοχή του φασισμού και του ναζισμού και χαρακτηρίζονταν έτσι, οι σχηματισμένες από τους νέους εξουσιαστές κυβερνήσεις Τσολάκογλου, Λογοθετόπουλου και Ράλλη. Ο τελευταίος θα είναι και εκείνος ο οποίος θα σχηματίσει τα Τάγματα Ασφαλείας, ως ένοπλο σχηματισμό καταπολέμησης του εαμικού δυναμικού. Συνέχεια

Μια Ματιά στο Ελεύθερο Λογισμικό…

Η έννοια του ελεύθερου λογισμικού προκαλεί κάποιες συγχύσεις στους περισσότερους από εμάς. Το Ελεύθερο Λογισμικό (Free Software) είναι ζήτημα ελευθερίας και όχι τιμής. Για να γίνει πιο αντιληπτό ας σκεφτούμε το «ελεύθερο» όπως στην «ελευθερία του λόγου» και όχι σαν δωρεάν όπως «δωρεάν» μπύρα. Στην αγγλική γλώσσα, που οι λέξεις ελεύθερος και δωρεάν είναι ίδιες (free), η φράση «free speech not free beer» ξεκαθαρίζει αυτή τη σύγχυση, αλλά δηλώνει και την ουσία της έννοιας του ελεύθερου λογισμικού.

Ειδικά το ελεύθερο λογισμικό δίνει στους χρήστες τέσσερις (4) ουσιώδεις ελευθερίες:

  • την ελευθερία να εκτελείς («τρέχεις») ένα πρόγραμμα για οποιοδήποτε σκοπό (ελευθερία 0).
  • την ελευθερία να μελετάς πως δουλεύει ένα πρόγραμμα και να το τροποποιείς έτσι ώστε να το προσαρμόζεις στις ανάγκες σου (ελευθερία 1). Η πρόσβαση στον πηγαίο κώδικα είναι απαραίτητη.
  • την ελευθερία να διαμοιράζεις αντίγραφα του βοηθώντας έτσι το διπλανό σου (ελευθερία 2).
  • την ελευθερία να διαμοιράζεις τις τροποποιημένες εκδόσεις του σε άλλους (ελευθερία 3). Κάνοντας αυτό δίνεις την δυνατότητα στην κοινότητα να ωφεληθεί από τις τροποποιήσεις σου. Η πρόσβαση στον πηγαίο κώδικα είναι –και πάλι– απαραίτητη.

Συνέχεια

ΟΤΑΝ ΕΡΧΕΤΑΙ Η «ΦΡΑΟΥ ΚΟΜΑ»

Άλλη μια αυτοκτονία ενός νέου ανθρώπου δημοσιοποιήθηκε· μία αυτοκτονία, αποτέλεσμα του  τραμπουκισμού που του ασκούνταν από άλλους νέους εντός και εκτός των τειχών των σύγχρονων δεσμωτηρίων που τα ονομάζουν εκπαιδευτικά ιδρύματα. Ο θόρυβος που ξεσηκώθηκε από τα Μέσα «Ενημερώσεως» δεν έχει, βέβαια, σκοπό να διορθώσει αυτήν την κατάσταση, ούτε να παρέξει συμπόνια. Αποσκοπεί στο να συγκαλύψει τον εκτεταμένο και πολύμορφο τραμπουκισμό που υπάρχει εντός της κοινωνίας, δεν αφορά μόνον τους νέους ανθρώπους και είναι αποτέλεσμα των εξουσιαστικών σχέσεων που κυριαρχούν σ’ αυτήν.

Ανάλογα συμβάντα συνέβαιναν και, δυστυχώς, θα συνεχίσουν να εκδηλώνονται. Με αφορμή ένα παρόμοιο γεγονός είχε δημοσιευθεί ένα κείμενο στην αναρχική εφημερίδα ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ (φύλλο 83,  Μάϊος 2009), το οποίο και παραθέτουμε. Συνέχεια

Ε, όχι και σφαλιάρες από τα Σκόπια!!!

Θα το έχετε παρατηρήσει σίγουρα: οι Έλληνες κάθε τρείς και λίγο δέχονται συγχαρητήρια διεθνώς. «Μα πως τα έχουν καταφέρει έτσι αυτοί εκεί;» αναρωτιούνται ξένοι opinion makers, πολιτικοί και άλλοι παράγοντες.

Χρειάζεται να πούμε τί κατορθώθηκε;

Απολύτως τίποτα και αυτός είναι ο λόγος των συγχαρητηρίων από τα διεθνή κοράκια.

Αυτό, βεβαίως, που θαυμάζουν είναι η ευκολία με την οποία, από ένα σημείο τουλάχιστον και ύστερα, η κοινωνία παραδόθηκε άνευ όρων σε μια διαδικασία ασφυκτικού ελέγχου, εξαθλίωσης, ακόμη και αφανισμού δια μέσω της οικονομικής επιβολής. Το γιατί συνέβη αυτό, δεν είναι σκοπός αυτού του σημειώματος και φυσικά δεν είναι εύκολο να απαντηθεί εν συντομία.

Ωστόσο δεν «μας κρύβουν κάτι». Συνέχεια

Ποδόσφαιρο και εξουσία

[…] Το ποδόσφαιρο είναι από τα πιο αγαπητά και δημοφιλή αθλήματα και έχει εκατομμύρια φίλους σε κάθε γωνιά της γης. Ένα σπορ που ξεκίνησε από την αριστοκρατία της Αγγλίας και που με την πάροδο του χρόνου υιοθετήθηκε και από τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα και αποτέλεσε βασικό τρόπο διασκέδασης και ψυχαγωγίας. Δεν υπάρχει πόλη, γειτονιά, επαρχία και χωριό χωρίς την εικόνα παιδιών ακόμα και μεγαλύτερων σε ηλικία να παίζουν ποδόσφαιρο σε πλατείες, αλάνες και σε χώρους που αυτοσχέδια μετατρέπουν σε γήπεδα.

Το ποδόσφαιρο αποτελεί αδιαμφισβήτητα τρόπο άθλησης και διασκέδασης για μεγάλα κομμάτια της κοινωνίας και φυσικά αποτελεί άλλο ένα μέσο που εκμεταλλεύεται η κυριαρχία για να μετατοπίζει το ενδιαφέρον και πολλές φορές να εκτονώνει την οργή μεγάλων κομματιών της κοινωνίας, που υποφέρουν από την αυθαιρεσία κράτους και εξουσίας, σε αγώνες ποδοσφαίρου με το ένοχο κράτος να μένει στο απυρόβλητο. Έτσι το κράτος έχει καθιερώσει το ποδόσφαιρο, μαζί με το ευρύτερο πλέγμα του αθλητισμού σαν εμπορικό θέαμα, σε έναν ακόμα θεσμό που μαζί με τους υπόλοιπους εξουσιαστικούς θεσμούς εξυπηρετεί τα συμφέροντά του, ανάλογα και με τις ευρύτερες κοινωνικές εξελίξεις που διαδραματίζονται και με στόχο την χειραγώγηση και τον αποπροσανατολισμό της κοινωνίας από τα ουσιώδη κοινωνικά προβλήματα. Συνέχεια

ΣΗ­ΜΑ­ΣΙΑ ΔΕΝ Ε­ΧΕΙ Η ΝΙ­ΚΗ Η΄ Η ΗΤ­ΤΑ ΑΛ­ΛΑ Η Α­ΝΤΙ­ΣΤΑ­ΣΗ

(κά­ποιες σκέ­ψεις και κρι­τι­κές α­να­φο­ρι­κά με τα γε­γο­νό­τα που έ­γι­ναν στην Θεσ­σα­λο­νί­κη πριν, κα­τά και με­τά τη διάρ­κεια της συ­νό­δου της Ε.Ε)

Ξε­κι­νώ­ντας να κά­νου­με έ­να σύ­ντομο α­πο­λο­γι­σμό για τα γε­γο­νό­τα που έ­λα­βαν χώ­ρα στη Θεσ­σα­λο­νί­κη εν ό­ψει της συ­νό­δου κο­ρυ­φής της Ε.Ε, αρ­νού­μα­στε πει­σμα­τι­κά να το­πο­θε­τη­θού­με στο ψευ­το­δίλ­λη­μα που μι­λά­ει διαρ­κώς για νί­κες ή για ήτ­τες του κι­νή­μα­τος, διό­τι αρ­νη­θή­κα­με να πά­ρου­με μέ­ρος στο πα­νη­γύ­ρι που στή­θη­κε α­πό τους κά­θε λο­γής χει­ρα­γω­γούς και ερ­γα­το­πα­τέ­ρες και αρ­νού­μα­στε να α­ντι­λη­φθού­με τη δρά­ση μας μέ­σα α­πό έ­να μα­νι­χαϊστικό πρί­σμα που δια­χω­ρί­ζει τη δρά­ση μας, το λό­γο μας και το βί­ω­μα μας εί­τε με τον έ­να τρό­πο εί­τε με τον άλ­λο. Διό­τι πο­τέ δε θρέ­ψα­με αυ­τα­πά­τες για ε­πι­δρο­μές στα χει­με­ρι­νά α­νά­κτο­ρα με σκο­πό την α­να­τρο­πή του κα­θε­στώ­τος, αλ­λά ε­πι­λέ­ξα­με να εν­δυ­να­μώ­σου­με τις συλ­λο­γι­κές μας α­ντι­στά­σεις προ­τάσ­σο­ντας τις α­ξί­ες που μας διέ­πουν, ό­πως η αυ­το­ορ­γά­νω­ση, η αλ­λη­λεγ­γύ­η μέ­σω της συ­ντρο­φι­κό­τη­τας και η α­νά­δει­ξη συμ­βο­λι­κών στό­χων, που να γί­νο­νται κα­τα­νο­η­τοί σε ε­κεί­νο το κομ­μά­τι της κοι­νω­νί­ας που α­πευ­θυ­νό­μα­στε, συν­δέ­ο­ντας πα­ράλ­λη­λα αυ­τή τη συμ­με­το­χή με τη συ­νε­χή πα­ρου­σί­α μας στους κοι­νω­νι­κούς α­γώ­νες που συμ­με­τέ­χου­με τό­σο στις γει­το­νιές μας, ό­σο και σε αυ­τά τα πα­γκό­σμια ρα­ντε­βού. Διό­τι η Θεσ­σα­λο­νί­κη για μας ή­ταν α­κό­μη έ­να πε­δί­ο κοι­νω­νι­κού α­ντα­γω­νι­σμού και για­τί η δρά­ση μας ού­τε ξε­κι­νά­ει ού­τε τε­λειώ­νει ε­κεί.

Έ­τσι, λοι­πόν θε­ω­ρού­με κα­λύ­τε­ρο να α­να­φερ­θού­με στο τι κα­τα­φέ­ρα­με να κα­τα­κτή­σου­με και στο τι ό­χι, έ­τσι ώ­στε να δι­δα­χτού­με α­πό τις ε­πι­τυ­χί­ες και τα λά­θη μας και να προ­χω­ρή­σου­με μπρο­στά ως α­ναρ­χι­κοί. Συνέχεια

Θεσσαλονίκη 2003: Οι άτακτοι και οι βολικές αναγνώσεις της «ιστορίας»

«Μερικοί ηγεμόνες, για να κρατήσουν με ασφάλεια το κράτος, αφόπλισαν τους υπηκόους τους· μερικοί άλλοι κράτησαν διαιρεμένα τα υποταγμένα εδάφη· μερικοί τροφοδότησαν έχθρες εναντίον του ίδιου του εαυτού τους· μερικοί άλλοι θέλησαν να κερδίσουν εκείνους, που τους ήταν ύποπτοι στην αρχή της εξουσίας τους· μερικοί έχτισαν φρούρια· μερικοί τα γκρέμισαν και τα κατέστρεψαν». Νικολό Μακιαβέλι, Ο Ηγεμών.

Είναι αλήθεια ότι τα λεγόμενα κομβικά γεγονότα γίνονται τις περισσότερες φορές πόλος έλξης και έκφρασης πολύ διαφορετικών προθέσεων και διαθέσεων.

Άλλοι τα βλέπουν ως ευκαιρία να προσκομίσουν την «αδιάσειστη απόδειξη» ενός κινήματος, που απλά είχε ή έχει την ανάγκη των κατάλληλων δομών, δομήσεων, ερμηνευτικών σχημάτων της δομικής του συγκρότησης, αντιθεσμικών …θεσμίσεων των παράγωγων ..δομών και πάει λέγοντας.

Άλλοι, πάλι, νιώθουν το «χρέος» να εκπροσωπήσουν τους «άτακτους» είτε εκ των προτέρων είτε εκ των υστέρων. Έρχονται να σουλουπώσουν πολιτικά την παρουσία ενός πολυπληθούς τσούρμου μπάχαλων, όπως τους χαρακτηρίζουν. Συνέχεια

Η «ΚΑΘΑΡΗ» ΕΞΟΔΟΣ, ΚΑΙ ΤΑ «ΕΠΙΚΑΙΡΟΠΟΙΗΜΕΝΑ» ΜΝΗΜΟΝΙΑ ΜΕΧΡΙ ΤΟ 2050…

Η πρόσφατη ανάρτηση του λεγόμενου επικαιροποιημένου Μνημονίου στην ιστοσελίδα της Κομισιόν, πρώτα απ’ όλα, επιβεβαιώνει την υποχρέωση για πολυετή υψηλά πλεονάσματα για πολλά χρόνια, διατηρεί σχεδόν αμετάβλητη την πρόβλεψη πιθανής μείωσης και του αφορολογήτου από το 2019, ενώ ξεκαθαρίζει ότι «η επιτυχία της ανάκαμψης θα απαιτήσει τη διατηρήσιμη εφαρμογή των συμφωνημένων πολιτικών για αρκετά χρόνια», κάνοντας αναφορά στην τεχνική βοήθεια η οποία θα συνεχίσει να παρέχεται στην Ελλάδα. Όσον αφορά στις συντάξεις, γίνεται μνεία στις προνομοθετημένες περικοπές οι οποίες πρόκειται να εφαρμοστούν από το 2019, οδηγώντας σε εξοικονομήσεις 1% του ΑΕΠ την περίοδο 2019-2022. Επιπλέον 1% του ΑΕΠ την περίοδο 2019-2022, προβλέπεται να αποφέρει η επίσης προνομοθετημένη μείωση του αφορολογήτου έως και τα 5.700 ευρώ.

Πρόκειται για κείμενο 40 σελίδων στο οποίο καταγράφεται ότι οι δεσμεύσεις δεν τελειώνουν σε καμμία περίπτωση με τη λήξη του τρίτου προγράμματος του ESM στις 20 Αυγούστου αλλά εκτείνονται –κυρίως δια μέσω του Μεσοπρόθεσμου αν και όχι αποκλειστικά– έως και το 2022. Το καθεστώς Τσίπρα δεσμεύεται, όπως είναι γνωστό, μέσω της τεχνικής συμφωνίας, για την κατάθεση Μεσοπρόθεσμου προγράμματος (βασικό προαπαιτούμενο έως τον Ιούνιο) για την περίοδο 2019-2022 το οποίο θα θέτει οροφή δαπανών συνεπή με τους στόχους του προγράμματος του ESM για πρωτογενή πλεονάσματα 3,5% του ΑΕΠ κατ’ έτος έως και το 2022. Συνέχεια

Αναθυμούμενοι τον Ιούνιο του 2003

Συμπληρώνονται εφέτος 15 χρόνια από την τελευταία μεγάλη σύγκρουση που πραγματοποιήθηκε τον Ιούνιο του 2003 στην Θεσσαλονίκη. Χρήσιμο είναι να γίνει αναφορά σ’ αυτό το γεγονός[1] επειδή αποτελεί το κλείσιμο ενός ωρισμένου κύκλου κινητοποιήσεων εναντίον των λεγομένων παγκοσμιοποιητικών διαδικασιών[2], δηλαδή των ενοποιητικών διαδικασιών της πολυεπίπεδης κυριαρχίας.

Η δράση των ανθρώπων, που έδωσαν το παρόν σ’ αυτήν την συνάντηση αγώνα, δικαιώνεται όχι μόνο σε σχέση με την ιστορική στιγμή, κατά την οποία εκδηλώθηκε, αλλά και με τα όσα επακολούθησαν έως και τις ημέρες μας, αφού οι καταστάσεις τις οποίες βιώνουν σήμερα οι άνθρωποι του ελλαδικού χώρου οφείλονται σε μεγάλο βαθμό ΚΑΙ σε εκείνη την συνάντηση των εξουσιαστών. Συνέχεια

Οι «χρήσιμοι» φανατικοί: συμμετέχετε στα συλλαλητήρια για το μακεδονικό; Ε, τότε σας σπάμε το βιβλιοπωλείο!

Ο φανατικός και η υποκρισία του

Θεωρούμε πως η γλώσσα μπορεί και πρέπει να φανερώνει την αλήθεια· πως οι λέξεις, όταν δεν αλλοιώνεται σκοπίμως η ουσία τους, είναι δυνατόν να αποσαφηνίσουν, να προσδιορίσουν και, αν θέλετε, να επιστρέψουν το χαμένο τους νόημα σε κακοποιημένες ή πλήρως στρεβλωμένες έννοιες.

Ας πάρουμε για παράδειγμα την λέξη φανατικός, η οποία είναι μια μεταγραφή στα ελληνικά της λατινικής λέξεως fanaticus. H λέξη αυτή, στην αρχαία Ρώμη, προσδιόριζε τον θρησκόληπτο, τον θεόληπτο, και εν γένει τον άνθρωπο που, στο όνομα της θρησκευτικής του ιδεολογίας ενδέχεται να εμφανίσει βίαιες συμπεριφορές έναντι οιασδήποτε διαφορετικής απόψεως, να συμπεριφερθεί εν ολίγοις ως μανιακός και παράφρων. Ως εκ τούτου, μπορεί να ειπωθεί πως το επίθετο fanaticus αναφερόταν σε ανθρώπους μισαλλόδοξους, εχθρούς του ελεύθερου λόγου, ενδεχομένως και της λογικής.

Το fanaticus, με τη σειρά του, προέρχεται από το λατινικό fanum, το οποίο δηλώνει το ιερό, το ναό, στο οποίο ανήκει ο fanaticus. Από ό,τι εύκολα γίνεται αντιληπτό, για να υπάρξουν φανατικοί, απαιτείται η ύπαρξη του «ναού», είτε αυτός διαθέτει υλική υπόσταση είτε ολοκληρώνεται μόνον ως ιδεολογία στο νου των φανατικών. Είναι επίσης γενικώς παραδεκτό πως ο φανατικός ισχυρίζεται ότι κατέχει την «απόλυτη αλήθεια», για την οποία, όταν ο φανατισμός που τον διατρέχει αγγίζει το ύψιστο, μπορεί, ενδεχομένως, όχι απλώς να ασκήσει βία, άλλα και να σκοτώσει ή να σκοτωθεί. Συνέχεια

Η ΕΠΙΘΕΣΗ ΣΤΟΝ ΜΠΟΥΤΑΡΗ, ΤΑ «ΤΡΙΚΥΚΛΑ ΤΗΣ ΑΝΩΜΑΛΙΑΣ» ΚΑΙ ΤΑ ΣΥΡΙΖΑΙΙΚΑ ΡΑΝΤΕΒΟΥ ΜΕ ΤΗΝ «ΝΕΑ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗ»…

«Είναι προφανές, έχουμε εκατομμύρια ενδείξεις, ότι επωάζεται αυτή τη στιγμή το φασιστικό φίδι -αν δεν έχει επωαστεί ήδη δηλαδή- και για να μην αθωώνουμε καταστάσεις, νομίζω ότι έχει μία ιδιαίτερη όξυνση στη Θεσσαλονίκη». Τάδε έφη ο αρμόδιος για τον συντονισμό του κυβερνητικού έργου υπουργός Επικρατείας, βουλευτής Α΄ Αθηνών του ΣΥΡΙΖΑ, Χριστόφορος Βερναδάκης, στον ραδιοφωνικό σταθμό του Αθηναϊκού-Μακεδονικού Πρακτορείου Ειδήσεων «Πρακτορείο 104,9 FM», με αφορμή την επίθεση που δέχθηκε το περασμένο Σάββατο ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης Γιάννης Μπουτάρης. «Ιστορικά υπήρχαν πολλοί χώροι στη Θεσσαλονίκη, πολλά κυκλώματα νομής και αναδιανομής χρήματος, τα οποία έχουν υποστεί τον τελευταίο καιρό μία μεγάλη ήττα, υπό την έννοια ότι έχουν σταματήσει οι μηχανισμοί αναπαραγωγής τους. Σε κάθε τέτοια μεταβατική περίοδο αυτοί οι μηχανισμοί, οι οποίοι κερδοσκοπούσαν για πολλές δεκαετίες σε βάρος των συμφερόντων της πόλης και των πολιτών της, κρύβονται πίσω από διάφορες προσχηματικές ιδεολογίες, ανακαλύπτουν τον ελληνισμό, ανακαλύπτουν τον ποντιακό ελληνισμό», συνέχισε να εξηγεί ο συριζαίος κομισάριος. Συνέχεια

Ο Ζαν Πιερ Λε Γκοφ, ο Μάης του ’68 και η συμφιλίωση με την δημοκρατία…

Ο γάλλος κοινωνιολόγος Ζαν Πιερ Λε Γκοφ (συγγραφέας του βιβλίου «Mai ’68, l’héritage impossible», «Μάης ‘68, η αδύνατη κληρονομιά», εκδ. La Découverte, 2006), ο οποίος διαδήλωνε τον Μάη του ’68 στην Καν της Νορμανδίας αναφέρεται με αφορμή την επέτειο των 50 ετών στη μεταμόρφωση ενός ολόκληρου κόσμου, από τη δεκαετία του 1950 μέχρι το ’68, και μιλάει για «μια κρίση του μοντερνισμού και την έλευση του έφηβου λαού», αλλά και «τα βάσανα της προόδου, που μέσα σε μια όλο και πιο ευημερούσα κοινωνία θα οδηγήσουν τελικά στα οδοφράγματα». Ο Λε Γκοφ (βλ. Βήμα 6-5-2018) μεγάλωσε την δεκαετία του 1950 σ’ ένα χωριό της Νορμανδίας όπου «η ύπαρξη ήταν μια θεία λειτουργία. Το σχολείο, η εργασία στα χωράφια, η σούπα, η προσευχή το βράδυ, η προστασία του φύλακα αγγέλου».

Μόνο που ήδη από τα τέλη εκείνης της δεκαετίας «ένας ολόκληρος κόσμος αφήνει πίσω σιωπηλά ό,τι τον συνδέει με το παρελθόν. Οι απολαύσεις της ελευθερίας δεν λάμπουν από μακριά: είναι εδώ, αναρίθμητες, στα χέρια μας. Η τηλεόραση μπαίνει στα σπίτια, η φορμάικα αντικαθιστά τα ξύλινα τραπέζια, το πλυντήριο των ρούχων καλύπτει με τον θόρυβό του τα τύμπανα των στρατιωτικών παρελάσεων. Η μελαγχολία του Ντύλαν θρέφει την εσωτερική εξορία, μέσα στον καπνό των τσιγάρων. Το μέλλον πρέπει να γκρεμίσει αυτή τη σαρακοφαγωμένη κοινωνία. «Χρειαζόμαστε την πρόοδο», έλεγε ο Ντε Γκωλ στην τηλεόραση, «αλλά δεν χρειαζόμαστε το χάος». Οι γονείς γεύονται την πρόοδο, μεθάνε από αυτή, λατρεύουν τον «Θεό-άτομο». Τα παιδιά θέλουν το χάος, όπως ο Μπορίς Βιάν στα μυθιστορήματά του και ο Μικ Τζάγκερ στις συναυλίες του. Όλα μπερδεύονται σε αυτόν τον πυρετό: τα μεγάλα κείμενα και τα τζουκ μποξ, η πολιτική και ο ηδονισμός, ο χριστιανικός ιδεαλισμός και ο νιτσεϊκός μηδενισμός, ο Ιησούς, ο Βούδας, ο Γκάντι, ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ… Βλέπουμε τη γέννηση ενός «έφηβου λαού». Θα τον δούμε τον Μάη του 1968 στα πεζοδρόμια, στα οδοφράγματα, στην αυθάδικη ματιά του Κον-Μπεντίτ και στα συνθήματα στους τοίχους – στην αταξία μιας κοινωνίας, που δεν είναι πια παραδοσιακή, αλλά δεν έχει μπει ακόμη στον μοντερνισμό. Είναι αρκετά κλασική για να κοροϊδεύει με ταλέντο τον κόσμο του Μπαμπά, αλλά πολύ ανώριμη για να δεχθεί μια τάξη που δεν θα διαιώνιζε αυτή τη μέθη του πνεύματος και του σώματος».

Ο Λε Γκοφ υποστηρίζει ακόμη ότι: «Η στιγμή του ’68 είναι η ορατή, η συλλογική στιγμή μιας βαθιάς αναταραχής που μεταμόρφωνε τη νεολαία επί δέκα χρόνια. Οι εξεγερμένοι νεαροί της δεκαετίας του 1960 επρόκειτο να φτιάξουν το πρόγραμμα της ζωής και της δράσης τους μέσα στις νέες συνθήκες της κοινωνίας της κατανάλωσης και του ελεύθερου χρόνου». Βέβαια, τώρα πλέον, «ο έφηβος λαός έχει πάρει κιλά, έχει κάνει ρυτίδες, έχει χάσει τα μαλλιά και τις αυταπάτες του, αλλά συνεχίζει να μη δέχεται να γίνει ενήλικος. Η Γαλλία του παρελθόντος έχει φύγει, η Γαλλία του σήμερα ψάχνεται ακόμη. Οι νεαροί του ’68 τράβηξαν μέχρι τα όρια την εικόνα της νεολαίας και ενός έφηβου λαού σε μόνιμη επανάσταση, που έχει γίνει πλέον μέρος των πολιτισμικών και εμπορικών στερεοτύπων».

Ο γάλλος κοινωνιολόγος, τελικά, συμπεραίνει ότι «με όλες τις τρέλες και τις ανευθυνότητές της, η περίοδος της δεκαετίας του ’60 ήταν δυναμική και αισιόδοξη. Έφερε το σημάδι της παντοδυναμίας του μοντερνισμού, σε μια πολύ ιδιαίτερη ιστορική στιγμή: τα “τριάντα ένδοξα χρόνια” (Trente Glorieuses, από το 1945 μέχρι το 1975). Η απαίτηση για την απόλυτη ελευθερία προήλθε από την εξέγερση μιας γενιάς κακομαθημένων παιδιών (σε σχέση με τις προηγούμενες γενιές), που μεγάλωσαν μέσα στην ανάπτυξη του καταναλωτισμού και υπό την προστασία του Κράτους Πρόνοιας. Ακόμα και μέσα στον εξτρεμισμό του και στη ρήξη του με το πραγματικό, το κίνημα της αμφισβήτησης και της διαμαρτυρίας εκείνης της εποχής είχε τη σφραγίδα της δυναμικής επέκτασης των Trente Glorieuses που επέτρεπε στη σπουδάζουσα νεολαία να ζει μέσα σε μια σχετική ανεμελιά».

Και ποια είναι η συμβουλή του για τις νεώτερες γενιές; «Να συμφιλιωθούν με τη δημοκρατία για να χωνέψουν το ’68, χωρίς ρεβανσισμό ούτε νοσταλγία».

Είναι εύκολο να μείνει κάποιος στην νουθεσία αυτή, στην προτροπή του στους νέους να συμφιλιωθούν με την δημοκρατία και να «χωνέψουν» το ’68 και να τοποθετήσει στον κάλαθο των αχρήστων τις σημαντικές και καίριες επισημάνσεις του Ζαν Πιερ Λε Γκοφ. Τα σημάδια του «Μάη», όμως παρ’ όλα αυτά, όπως και ο ίδιος παραδέχεται 50 χρόνια μετά δεν έχουν σβήσει. Τα ίχνη της εξέγερσης αυτής ακολουθήθηκαν για δεκαετίες τόσο από τους επίδοξους μιμητές της όσο και από τους εκφραστές κάθε εξουσίας (κομμουνιστικής και μη), ώστε να αντληθούν τα κατάλληλα συμπεράσματα που θα οδηγούσαν στο ασφαλές λιμάνι της πλήρους αφομοίωσής της.

Οι «καθαρές στιγμές» άλλωστε της πρώτης έκρηξης και αυτής της εξέγερσης στοιχειώνουν και θα συνεχίσουν να στοιχειώνουν κάθε διαδικασία ενσωμάτωσης, αλλά και τους ποικιλώνυμους εκφραστές και διεκπεραιωτές της. Είτε ανήκουν στα κινήματα είτε στην Εξουσία που συναλλάσσεται πρόθυμα με τους διαχειριστές της δυναμικής τους. Παντού και πάντα…

Δημοσιεύθηκε από Παρεμπιπτόντως