Category Archives: Απόψεις

Έκθεση απόψεων πάνω σε γεγονότα

Εμετός

«Κάθε μέρα φέρει τα προβλήματά της. Από τα πρώτα βήματα ο άνθρωπος ονειρεύτηκε την απαλλαγή του από το βάρος τους. Αγάπησε μάγους, αγκάλιασε υποσχέσεις και θεωρίες τελικής σωτηρίας. Με το χρόνο υποψιάστηκε ότι σωτηρία δεν υπάρχει. Μόνο διαδρομή. Στη διαδρομή κατοικεί η ελευθερία». (Λευτέρης Κουσούλης, 2021)

εμετόςΈμετος ή εμετός ονομάζεται η απότομη αποβολή γαστρικού περιεχομένου από το στόμα. Προκαλείται από σύσπαση κοιλιακών, αλλά και αναπνευστικών μυών, ιδιαίτερα του διαφράγματος. Στις περισσότερες περιπτώσεις η ναυτία μπορεί να προηγηθεί του εμέτου. Πρόκειται για αντανακλαστικό το οποίο περιλαμβάνει την ενεργοποίηση του κέντρου του εμέτου στον προμήκη μυελό ή της λεγόμενης εκλυτικής ζώνης των χημειοϋποδοχέων στο έδαφος της 4ης κοιλίας του εγκεφάλου. Ερεθίσματα από το ανώτερο πεπτικό (συμπεριλαμβανομένου του στοματοφάρυγγα) αλλά και από ανώτερα κέντρα του φλοιού του εγκεφάλου μπορούν να ενεργοποιήσουν το κέντρο του εμέτου. Από την άλλη, χημικές ουσίες, όπως είναι διάφορα φάρμακα, μπορούν να ερεθίσουν την ζώνη των χημειοϋποδοχέων. Αποτέλεσμα των παραπάνω είναι η ενεργοποίηση κινητικών ινών προς τους κοιλιακούς και αναπνευστικούς μύες (φυγόκεντρος οδός του αντανακλαστικού). Συνέχεια

ΚΡΑΤΟΣ-ΜΑΦΙΑ, Η ΙΔΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ

«Τους είπα κάτι έπρεπε να γίνει μ’ εκείνον τον τύπο, το Χίτλερ. Είπα ότι αν γινόταν κάποιος να ξεπαστρέψει αυτό το κάθαρμα, ο πόλεμος θα τελείωνε σε πέντε λεπτά». Τσαρλς «Λάκι» Λουτσιάνο

«Θα μιλήσω σε οποιονδήποτε· σε παπά, σε διευθυντή τράπεζας σε συμμορίτη, στον ίδιο τον διάβολο, αν έτσι καταφέρω ν’ αποσπάσω τις πληροφορίες που θέλω. Εδώ έχουμε να κάνουμε με πόλεμο». Πλωτάρχης Τσαρλς Χάφεντεν, Υπηρεσία Πληροφοριών Αμερικανικού Ναυτικού

Αντρεότι

«Πάντα πίστευα στη Δικαιοσύνη και συνεχίζω να πιστεύω σε αυτήν, αν και απόψε μου είναι λίγο δύσκολο να αποδεχθώ μία τέτοια εξωφρενική (απόφαση)» ήταν τα πρώτα λόγια του Αντρεόττι, μόλις πληροφορήθηκε την καταδίκη του…

Τον Νοέμβριο του 2002 το Εφετείο της Περούτζια καταδικάζει τον Τζούλιο Αντρεόττι σε 24 χρόνια κάθειρξη δεχόμενο ότι ο πρώην πρωθυπουργός του ιταλικού κράτους έδωσε εντολή στην Μαφία να δολοφονήσει τον Ιταλό δημοσιογράφο Κάρμινε «Μίνο» Πεκορέλι, στις 20 Μαρτίου του 1979, για να μην αποκαλυφθούν στοιχεία που θα κατέστρεφαν την πολιτική του καριέρα. Οι δικαστές έλαβαν σοβαρά υπ’ όψιν τους την μαρτυρία του Αντόνιο Τζιούφρε, πρώην μέλους της Μαφίας, που έγινε πληροφοριοδότης της αστυνομίας μετά τη σύλληψη του, ο οποίος κατέθεσε ότι ο πρώην πρωθυπουργός Τζούλιο Αντρεόττι συνεργαζόταν με τη Μαφία στη διάρκεια της πολύχρονης πολιτικής του καριέρας. Ο Τζιούφρε ήταν στενός συνεργάτης του «αρχηγού των αρχηγών» της Κόζα Νόστρα Μπερνάρντο Προβεντζάνο. Μ’ άλλα λόγια η Κόζα Νόστρα συνέδραμε τον Αντρεότι να ενισχύσει την επιρροή του στους κόλπους του Χριστιναδημοκρατικού κόμματος, συγκέντρωνε ψήφους για δικούς του πολιτικούς, εξουδετέρωνε πολιτικούς του αντιπάλους μ’ αποτέλεσμα τελικά να ανέλθει στο πρωθυπουργικό αξίωμα. Ο Αντρεόττι από την πλευρά προστάτευε τα μέλη της Κόζα Νόστρα από τις διωκτικές αρχές. Συνέχεια

«Ό,τι βάλατε, βάλατε»

Ο τίτλος του σημειώματος απηχεί και αντικατοπτρίζει τις θέσεις και τις διαθέσεις σημαντικής μερίδας ανθρώπων που κατοικούν στην Εύβοια και βλέπουν το ένα μετά το άλλο, βουνά και λόφους, να παραδίδονται στην βαριά αιολική βιομηχανία. Οι αντιδράσεις των πολιτών δεν αποτελούν ένα πρόσφατο γεγονός, τόσο στη νότια Εύβοια όσο και στη Κεντρική, αλλά συνεχίζουν μια αντίσταση που έχει ξεκινήσει παλαιότερα και τώρα κλιμακώνεται και εντείνεται. Και πιθανόν οι εμπειρίες του παρελθόντος να αποτελέσουν διδάγματα για το παρόν και το μέλλον ως προς την πολυμορφία των μέσων τα οποία απαιτούνται να τεθούν σε εφαρμογή για ένα επιτυχές αποτέλεσμα. Και επιτυχία δεν είναι τίποτα άλλο από την ακύρωση των σχεδίων για εγκατάσταση γιγάντιων αιολικών πάρκων στη νότια και κεντρική Εύβοια, που βρίσκεται, για ακόμη μια φορά, στο μάτι του κυκλώνα μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων.

Οι εταιρίες αυτές «γράφουν» στα παλαιότερα των υποδημάτων τους τη λεγόμενη «πράσινη» ενέργεια και τις ΑΠΕ (Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας). Άλλωστε, είναι οι ίδιες που ταυτόχρονα με τον ίδιο ή διαφορετικό επιχειρηματικό μανδύα πραγματοποιούν εξορύξεις, παράγουν τοξικά απόβλητα και καταστρέφουν γενικά το περιβάλλον. Και απέχουν παρασάγγας από ορθή παραγωγή-χρήση-διαχείριση της «καθαρής» αιολικής ενέργειας. Απλά είναι μια ακόμη πηγή κερδοφορίας τους σε έναν τομέα, τον ενεργειακό, που παραδοσιακά κράτος-πολιτικοί-εταιρίες κάνουν ένα επικερδές για αυτούς «νταραβέρι». Πρόκειται για μια συνδιαλλαγή που στο ενεργειακό κομμάτι ξεκίνησε σκανδαλωδώς με τη βρετανική POWER και τον τότε πρωθυπουργό Θ. Πάγκαλο το 1925 όταν της παραχωρήθηκε «γη και ύδωρ» και με τον ανήκουστο όρο, που φανερώνει το είδος της συναλλαγής, ότι η πρώτη ύλη ο γαιάνθρακας θα εισάγονταν από τη Βρετανία και δεν θα χρησιμοποιούνταν ο εδώ άφθονος λιγνίτης! Η επικύρωση της συγκεκριμένης σύμβασης έγινε αργότερα επί οικουμενικής κυβέρνησης, γι’ αυτό τονίζουμε το διαχρονικό αλισβερίσι των πολιτικών και με τους ενεργειακούς επιχειρηματίες. Συνέχεια

Νέες ανεμογεννήτριες στη Μάνη

Δεκάδες νέες ανεμογεννήτριες θα εγκατασταθούν στη χερσόνησο της Μάνης. Πολλές εγκαταστάσεις αιολικών πάρκων είχαν παγώσει από το 2017 εξ αιτίας ενός περιοριστικού όρου όπου οι ανεμογεννήτριες δεν μπορούσαν να είναι ορατές από παραδοσιακούς οικισμούς, χαρακτηρισμένους ως νεότερα μνημεία, όπως η Αρεόπολη, η Κοίττα, η Μίνα και η Βάθεια. Ο συγκεκριμένος περιορισμός καταργήθηκε με υπουργική απόφαση στις 2/4/21 και πλέον η Μάνη θα αποτελεί άλλον έναν τόπο όπου στα βουνά θα φυτευτούν ανεμογεννήτριες. Συνέχεια

Υποχρεωτικότητες, κυρώσεις και συναίνεση

εμβολιαΣτις 19-04-2021 θεσμοθετήθηκαν οι κυρώσεις που θα επιβάλλονται σε όσους εργάζονται σε δημόσιες υπηρεσίες και αρνούνται να υποβληθούν σε αυτοδιαγνωστικό έλεγχο ή δεν καταχωρούν το αποτέλεσμα του στην σχετική πλατφόρμα. Οι κυρώσεις περιλαμβάνουν περικοπές μισθού στους αορίστου χρόνου εργαζομένους, ενώ στους συμβασιούχους δεν θα γίνεται δεκτή η παροχή εργασίας τους και η υπηρεσία θα απαλλάσσεται από την υποχρέωση καταβολής των αποδοχών τους, για όσο χρονικό διάστημα οι εργαζόμενοι δεν συμμορφώνονται. Ουσιαστικά πρόκειται για τις πρώτες κυρώσεις στον εργασιακό τομέα που συνδέονται με την κρατική διαχείριση του Covid-19 και όμως, δεν κινήθηκε φύλλο στον κοινωνικό χώρο. Με την έναρξη τού υποχρεωτικού αυτοδιαγνωστικού ελέγχου, από την πλευρά των εργαζομένων, παρ’ όλο που δεν αναφέρθηκε κάποια περίπτωση άρνησης διενέργειας αυτοδιάγνωσης, το κράτος έσπευσε να βγάλει νόμο με κυρώσεις. Το κράτος γνωρίζει πως η διενέργεια αυτοδιαγνωστικού ελέγχου είναι ένα τρωτό μέτρο, αφού τα συγκεκριμένα self test έχουν πολύ χαμηλά ποσοστά επιτυχίας, ακόμα και αν κάποιος το κάνει σωστά, επίσης το κράτος γνωρίζει πως τα δηλωμένα αποτελέσματα στην πλατφόρμα μπορεί να είναι ψευδή. Παρ’ όλο, λοιπόν, που το κράτος θεσμοθέτησε ένα υποχρεωτικό μέτρο καθαρά για επικοινωνιακούς σκοπούς –από το οποίο αποκομίζουν μεγάλα χρηματικά ποσά, διάφοροι παρατρεχάμενοι με εταιρείες φαντάσματα– έτρεξε να νομοθετήσει περικοπές μισθών, δημιουργώντας έτσι μια αφετηρία σ’ αυτό που έχει ήδη προαναγγελθεί, δηλαδή στην υποχρεωτικότητα του εμβολιασμού και στις κυρώσεις που θα ακολουθούν. Συνέχεια

ΤΑ ΑΓΚΑΘΙΑ ΤΟΥ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΙΣΜΟΥ ΚΑΙ Η ΠΡΟΔΙΑΓΕΓΡΑΜΜΕΝΗ ΗΤΤΑ ΜΙΑΣ ΑΠΕΡΓΙΑΣ ΠΕΙΝΑΣ

«Αφού επιμένουν στο νόμο που τόσο προκλητικά μηχανεύτηκαν, οφείλουν να τον εφαρμόσουν, τουλάχιστον αυτόν, και να με ξαναφέρουν στο υπόγειο του Κορυδαλλού, στην ειδική πτέρυγα που έκτισε ο ίδιος ο υπουργός της καταστολής, ο Μ. Χρυσοχοΐδης, για να θάψει την 17Ν, και όπου πέρασα τα 16 από τα 18 χρόνια που είμαι στη φυλακή». Δημήτρης Κουφοντίνας, Φυλακές Δομοκού, 8 Ιανουαρίου 2021.

«Είναι οξύμωρο να βλέπεις αναρχικούς, αριστερούς και ‘‘τρομοκράτες’’ να υπερασπίζονται την εφαρμογή της νομιμότητας του κράτους δίκαιου, την ίδια στιγμή που αυτά παραβιάζονται κατάφωρα και εκδικητικά από τους εντεταλμένους κρατούντες και υποτιθέμενους θεματοφύλακες της ‘‘τάξης’’. Πρόκειται για το απόλυτο πολιτικό παράδοξο που συμπληρώνει όλα τα πολιτικά παράλογα που ζούμε τα τελευταία χρόνια». Σάββας Ξηρός, Φυλακές Κορυδαλλού, 27-2-2021.

ΑΓΚΆΤΙΑΣτα τέλη της δεκαετίας του ’80 στα χέρια της προ πολλού συνθηκολογημένης λεγόμενης νέας αριστεράς είχαν απομείνει είτε τα κουφάρια είτε τα υπολείμματα των πάλαι ποτέ ένδοξων κινημάτων (γυναικείο, αντιρατσιστικό, αντιπολεμικό, ομοφυλόφιλο, αντιαυταρχικό, αντιψυχιατρικό, μεταναστευτικό ή προσφυγικό κ.α.) της δεκαετίας του ’60 και του ’70. Η συντριβή έμοιαζε, αλλά και ήταν οριστική, όχι τόσο γιατί δεν επέτρεπε αναζωπυρώσεις, αλλά περισσότερο, γιατί πλέον ήταν ολοένα και περισσότερο κατανοητό ότι η αφομοίωση ήταν το μικρότερο «κακό».

Το «σύστημα» μετά την αρχική επίδειξη σκληρότητας, όχι μόνο «κατάπινε» κάθε διεκδίκηση με ιδιαίτερη ικανότητα και επεδείκνυε «απρόσμενη» ανοχή και προσαρμοστικότητα, όχι μόνο ανταποκρινόταν στις απαιτήσεις για αναγνώριση κάθε είδους διαφορετικότητας, αλλά κυρίως αναβαπτιζόταν στην επαναστατική κολυμβήθρα του κάθε είδους δικαιωματισμού.

Πολλοί, κυρίως εξ αριστερής προελεύσεως προερχόμενοι, βιάστηκαν να μιλήσουν για έναν αντεστραμμένο πουριτανισμό, για την κατασκευή μιας πολιτικής ορθότητας που κατά βάθος έζεχνε και πάλι «συντήρηση». Τι είδους «συντήρηση», όμως, ήταν αυτή, αφού ο «προοδευτισμός» ακριβώς τις ίδιες απαιτήσεις και επιδιώξεις είχε; Συνέχεια

Φοβάμαι, άρα υπάρχω

Η ασθένεια της ευυπόληπτης καρμανιόλας προς τέρψη της οφθαλμοφανούς εξαπάτησης συναντάται σε κάθε εποχή (για να μην πούμε πως προηγείται της εποχής της). Πρόκειται για ασθένεια μακροχρόνια και υποτροπιάζουσα. Μερικά από τα συμπτώματα που έχουν αναφερθεί στα γεωγραφικά μήκη και πλάτη της γης είναι μούδιασμα, αδιαφορία, αστάθεια, έλλειψη επικοινωνίας με το φυσικό περιβάλλον, αίσθηση εγκατάλειψης, δυσφορία, ακράτεια, εγωκεντρισμός, τάσεις αυτοκαταστροφής και διαφυγής από την πραγματικότητα.

Τα άτομα που πάσχουν από την παραπάνω νόσο συνήθως ζούνε σύμφωνα με όσα τους έχουν πει κι όχι με όσα τους ταιριάζουν. Για την ακρίβεια δεν μπήκαν καν στον κόπο να αναζητήσουν τι είναι αυτό που τους ταιριάζει και κυρίως ποιοι είναι. Συμπεριφέρονται στη ζωή όπως σε ένα ρούχο που το φοράνε καθημερινά μέχρι τη στιγμή που θα το βαρεθούνε και θα το πετάξουν ενώ θα μπορούσαν να το χαρίσουν.

Οι άνθρωποι στις μοντέρνες κοινωνίες έχουν την τάση να βουλιάζουν όλο και πιο βαθιά στην κινούμενη άμμο της καταναλωτικής συνήθειας πιστεύοντας πως με αυτό τον τρόπο θα καταφέρουν να γεμίζουν τα κενά που χάσκουν σαν κρατήρες μέσα στην ψυχή τους. Μέσα από την άρνηση αντιμετώπισης των προβλημάτων τους διακόπτουν τη φυσική εξέλιξη του είναι τους κατακερματίζοντας την όποια ευνοϊκή αντιπαράθεση με τον εαυτό τους. Αρέσκονται να τους ακούν κι όχι να ακούνε, μεταφέροντας το βάρος της υπόστασής τους στην πιο εύκολη λύση των πάντων: ξεφυλλίζοντας τις σελίδες της ζωής αντί να τις γράψουν. Είναι κάτι σαν νοητική ανεπάρκεια. Είναι τόσο θλιβερό κι επικίνδυνο να αντιλαμβάνεσαι τις δυνατότητες που κρύβει ένας άνθρωπος και να μην επιθυμεί να συντελέσει στην ολοκλήρωση της εσωτερικής του αναζήτησης. Συνέχεια

Οι ανεμογεννήτριες και ο Β. Αποστόλου

Στις 29/3/21 με άρθρο του στην εφσυν ο βουλευτής Σύριζα Εύβοιας Β. Αποστόλου παίρνει θέση στο ζήτημα των ανεμογεννητριών που εγκαθίστανται ή προβλέπεται να εγκατασταθούν στο νησί της Εύβοιας. Η αντίδραση της Εύβοιας στις νέες ανεμογεννήτριες, είναι ο τίτλος του άρθρου και αναπτύσσεται επιχειρηματολογία σχετικά με ζητήματα που έχουν να κάνουν με το χωροταξικό σχεδιασμό, τις περιοχές natura, τον ρόλο της ΡΑΕ, τα επιχειρηματικά συμφέροντα, τη στάση του περιφερειάρχη Στερεάς Ελλάδας. Το άρθρο με μια πρώτη ματιά μοιάζει να θέτει εύστοχα ερωτήματα και προβληματισμούς έχοντας προφανώς την πρόθεση να πάρει «κεφάλι» σε μια σειρά πολλαπλών παρεμβάσεων, δράσεων και κειμένων. Είναι, όμως, ακριβώς έτσι τα πράγματα;

«Αντιδρούμε», εξηγεί ο βουλευτής Ευβοίας του Συριζα «για τους παρακάτω λόγους»:

1) Γιατί έχουμε ήδη καλύψει τη συμβολή μας στον εθνικό στόχο για αιολική ενέργεια εδώ και χρόνια με την εγκατάσταση 34 γιγαντιαίων πάρκων που έχουν χωροθετηθεί στη νότια Εύβοια. Συνέχεια

200 χρόνια επιτυχίες

Το σημείωμα αυτό μάς ταλαιπώρησε αφάνταστα. Πασχίζαμε για ώρες να βρούμε τις κατάλληλες λέξεις για να περιγράψουμε –και κυρίως– να ερμηνεύσουμε αυτό το αδιανόητο καραγκιοζιλίκι, που θα μας κάνει να ντρεπόμαστε για δεκαετίες.

Τα γκάφιτι με τους ήρωες του ’21 και τις κούκλες προσφορά της playmobil; Το μπισκότο με μελάνι σουπιάς; Η «διεθνούς φήμης σοπράνο», που γκάριζε κυριολεκτικά τον υπέροχο «Ύμνο εις την Ελευθερίαν»; Το ιππικό με τους τσολιάδες; Η αυτάρεσκη λαμπροστολισμένη εγχώρια ελίτ της συμφοράς και οι υπέρκομψες κυρίες με τα παραμορφωμένα και δυσανάλογα κεφάλια από τις χιλιάριθμες πλαστικές επεμβάσεις; Οι ξεπεσμένοι ή δευτεροκλασάτοι εκπρόσωποι των τότε Μεγάλων Δυνάμεων;

Ιδού, ο πρίγκηψ της Ουαλίας Κάρολος (τα εγχώρια ΜΜΕ ξεκίνησαν τη φιλολογία ότι αυτός θα διαδεχτεί οσονούπω την Ελισάβετ στο θρόνο, να και η απόδειξη για το πόσο σημαντικός είναι), ο πρωθυπουργός της Ρωσίας, που δεν συγκρατήσαμε το όνομά του, η γαλλίδα υπουργός άμυνας αγνώστων λοιπών στοιχείων, που όμως συμμετείχε στο παζάρι για τα πολεμικά αεροσκάφη Rafale και ο κύπριος πρόεδρος, ήταν όλοι κι όλοι οι «υψηλοί επισκέπτες».

Έστω και κατόπιν εορτής, θα ήταν χίλιες φορές προτιμότερο από αυτή τη σαχλαμάρα με τα άλογα και τους τσολιάδες με τις φουστίτσες και τις μάσκες για τον κόβιντ, η επιτροπή της Γιάννας να οργανώσει κάτι τολμηρό, όπως π.χ. την αναβίωση της μάχης των Δερβενακίων με έλληνες και τούρκους ντυμένους με παραδοσιακές στολές και οπλισμένους με paintball, στα πλαίσια του βικτωριανού historical reenactment (ιστορική αναβίωση). Ή τη μάχη του Ναυαρίνου για να κολακεύσει τον πρίγκηπα Κάρολο. Η αναβίωση μεσαιωνικών μαχών στην Ευρώπη δεν είναι κάτι άγνωστο! Συνέχεια

ΠΕΡΙ ΗΤΤΑΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΔΟΣΗΣ…

«Είκοσι χρόνια αργότερα, αρκετοί απ’ όσους ήμασταν τότε, είμαστε ακόμα ζωντανοί. Άλλοι εξαντλήθηκαν, πολλοί σάπισαν. Οι περισσότεροι δεν συσσώρευσαν άλλες ήττες στη ζωή εκτός απ’ αυτές που τους επιβλήθηκαν. Ήττες, ένα σωρό, όμως παράδοση ελάχιστες φορές. Το ’68 μάς έδωσε αυτά τα καύσιμα αντίστασης και το πείσμα που σημάδεψε το σύνολο του κινήματος, μάς έδωσε ένα αίσθημα του τόπου, ένα «νόημα της πατρίδας» μέσα στη σάρκα μας ως το κόκαλο». Paco Ignacio Taibo II, ’68 Mεξικό

«Το ωραίο και το δύσκολο δεν είναι να κρατήσεις
είναι να πέσεις και να σηκωθείς». Θ. Κωσταβάρας

Η λέξη ήττα προέρχεται από το αρχαιότατο επίρρημα ήκα, δηλαδή ήκ- jα > ήσσα (αττική διάλεκτος) > ήττα. Το επίρρημα ήκα δήλωνε τόσο ποιότητα όσο και ποσότητα, όμως, δήλωνε ελάχιστη ποσότητα, άρα και κάποια σχετική ποιότητα, έστω λίγη.

Στην Ιλιάδα και στην Οδύσσεια το επίρρημα ήκα σημαίνει ασθενικά, ήσυχα, με πραότητα, ήσυχα, ήπια, ελαφρώς, όχι δυνατά, όχι βίαια, με ηρεμία, βραδέως, σιγανά, επομένως αρχικά δεν δηλώνει την αρνητική έκβαση του πολέμου, αλλά τον τρόπο με τον οποίο γίνεται, δηλαδή τον τρόπο με τον οποίο επέρχεται το δυσμενές αποτέλεσμα.

Πολλές φορές, μάλιστα, υπήρχε αμφισβήτηση όσον αφορά για το ποιος ηττήθηκε, καθώς κάτι τέτοιο επέτρεπαν λόγου χάρη οι ισάριθμες ανθρώπινες απώλειες των εμπόλεμων μερών.

Η ήττα, λοιπόν, από μόνη της δεν συνεπαγόταν την συντριβή ή τον όλεθρο ή τον αφανισμό, δεν συνεπαγόταν καν τον τέλος ενός πολέμου, αλλά χαρακτήριζε την έκβαση μιας συγκεκριμένης μάχης. Συνέχεια

ΜΠΑΤΣΟΙ-ΒΟΥΛΗ-ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ-ΜΜΕ-ΝΤΟΡΑ, ΣΥΝΕΡΓΟΙ ΣΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ ΙΑΣΟΝΑ

Πόση μυρωδιά σαπίλας μπορεί να αναδύεται από το κτήριο της βουλής; Πόσα εγκλήματα κάθε είδους συντελούνται εις βάρος του κοινωνικού χώρου μέσα από αυτό το κτήριο;

Την Παρασκευή 12 του μηνός στις 12:00 το μεσημέρι υπηρεσιακό όχημα βγαίνει από την βουλή παρασύροντας και εγκαταλείποντας μοτοσικλετιστή, ο οποίος πεθαίνει κάποιες ώρες μετά. Μέχρι και την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές, δύο μέρες μετά, άγνωστη παρέμενε η ταυτότητα του οχήματος και ο οδηγός του δεν έχει εμφανιστεί παρ’ όλο που βγήκε από τον πλέον αστυνομευόμενο χώρο του ελλαδικού χώρου, που οι μπάτσοι γνωρίζουν ποιος μπαίνει και ποιος βγαίνει.

Δύο μέρες μετά, ακόμα «αγνοούνταν» τα στοιχεία του αυτοκινήτου, σε ποιον βουλευτή ήταν χρεωμένο και ποιος είναι ο οδηγός. Πρόκειται για προφανέστατη συγκάλυψη η οποία ξεπερνά τις αρμοδιότητες των μπάτσων και πηγάζει μέσα από το κτήριο της βουλής και προφανώς κατευθύνεται από το πολιτικό πρόσωπο –και τον κύκλο του– που ήταν χρεωμένο το αυτοκίνητο, αλλά και ακόμη ευρύτερα… Συνέχεια

ΤΑ «ΑΠΟΒΡΑΣΜΑΤΑ» ΕΞΕΓΕΙΡΟΝΤΑΙ ΚΑΙ Ο ΜΟΝΑΡΧΗΣ ΡΙΧΝΕΙ ΛΙΓΑ ΑΠΟΦΑΓΙΑ ΣΤΟ ΠΟΠΟΛΟ ΠΟΥ ΒΡΑΖΕΙ…

Οι τελευταίες κατασταλτικές πρακτικές του κράτους θυμίζουν τον μύθο του Ίκαρου, που θέλοντας να φτάσει ακόμα πιο ψηλά, βρέθηκε τελικά στο βυθό της θάλασσας. Η ολοένα αυξανόμενη καταστολή, οι συνεχόμενες απαγορεύσεις επί απαγορεύσεων, που ως μόνο σκοπό έχουν την εμπέδωση της υποταγής στον κοινωνικό χώρο και ουδεμία σχέση έχουν με την υγειονομική προστασία, μοιάζει να μην έχει όρια. Τα φαινόμενα καταστολής είναι πλέον καθημερινά και αφορούν το σύνολο του κοινωνικού χώρου, ξεπερνώντας αναρχικούς ή αγωνιστές και καλύπτοντας ακόμα και αυτούς που στο παρελθόν μπορούσαν να προσδιοριστούν ως «νοικοκύρηδες» και «φιλήσυχοι». Οι εγχώριοι κρατικοί διαχειριστές της Νέας Δημοκρατίας επιτίθενται σε όλους, με εκατοντάδες χιλιάδες ελέγχους, με εξευτελισμούς με πρόστιμα, και αδιανόητες κατά της ελευθερίας απαγορεύσεις, που στηρίζονται από μια γιγαντιαία επιχείρηση μιντιακής τρομοκρατίας με πρόσχημα το υγειονομικό, αλλά και με νομοσχέδια και σχεδιασμούς, που λαμβάνουν χώρα άρον άρον, σε ένα έρημο μέχρι πρότινος κοινωνικό πεδίο από αντιδράσεις. Διαδηλωτές καταστέλλονται άγρια και ξυλοκοπούνται επειδή σηκώνουν απλά ένα πανώ, την ίδια στιγμή που ψηφίζεται η εγκατάσταση αστυνομικών τμημάτων μέσα στα Πανεπιστήμια. Συνέχεια

Οι σκλαβωμένοι της «πανδημίας» και οι εορτασμοί του 1821

Με αυτά και με τα άλλα έχει σχεδόν ξεχαστεί από τη δημόσια συζήτηση ότι το Μάρτιο θα εορταστούν τα 200 χρόνια από την Ελληνική Επανάσταση του 1821! Αρμόδια για τον εορτασμό είναι μία ακόμα κρατική επιτροπή, διορισμένη απ’ ευθείας από την κυβέρνηση, με επικεφαλής τη διαβόητη Γιάννα Αγγελοπούλου που αν μη τι άλλο γνωρίζει από φιέστες. Οι υπόλοιποι της επιτροπής αγνοούνται.

Δυστυχώς δεν έχουμε αφιερώσει την πρέπουσα προσοχή σε αυτό το συνταρακτικό ιστορικό γεγονός για όλη την βαλκανική χερσόνησο. Άλλως τε ηχεί κάπως ανοίκεια στα αυτιά μας το «Ελευθερία ή Θάνατος» των εξεγερμένων, όταν οι πληθυσμοί σχεδόν σε κάθε γωνιά του πλανήτη αποδέχτηκαν να μετατραπούν σε κατοικίδια, να χάσουν αξιοπρέπεια και ελευθερία και αυθυπαρξία, γιατί «σημασία πλέον έχει η ανθρώπινη ζωή», όπως διατάζει η εξουσία. Ακόμα και όταν φάνηκε σε όλους πόσο γελοία ήταν τελικά η αφορμή και το 99,99% δεν έχει να φοβηθεί τίποτα από τον «δολοφονικό ιό», ο φόβος εξακολουθεί να παραλύει τη σκέψη και τη βούληση. Συνέχεια

ΑΝ ΔΕΝ ΥΠΟΦΕΡΕΤΕ ΑΝ ΔΕΝ ΤΑΠΕΙΝΩΝΕΣΤΕ, ΔΕΝ ΘΑ ΜΑΘΕΤΕ ΝΑ ΥΠΑΚΟΥΕΤΕ…

«–Πώς βεβαιώνεται κάποιος για τη δύναμη του πάνω στον άλλο, Ουίνστων;

Ο Ουίνστων σκέφτηκε: –Κάνοντας τον να υποφέρει, είπε.

–Ακριβώς. Κάνοντας τον να υποφέρει. Η υπακοή δεν αρκεί. Αν δεν υποφέρει, πως μπορεί να είσαι βέβαιος πως υπακούει στη δική σου θέληση και όχι στη δική του; Δύναμη είναι να επιβάλλεις πόνο και ταπείνωση. Δύναμη είναι να κομματιάσεις το ανθρώπινο μυαλό και να το συναρμολογήσεις πάλι δίνοντας του το σχήμα που θέλεις εσύ. Αρχίζεις να καταλαβαίνεις τι κόσμο δημιουργούμε; Είναι ακριβώς το αντίθετο από τις ανόητες ηδονιστικές ουτοπίες που είχαν οραματιστεί οι παλιοί μεταρρυθμιστές. Είναι ένας κόσμος φόβου και προδοσίας και βασανιστηρίων. Ένας κόσμος καταπιεστών και καταπιεζομένων, ένας κόσμος που όσο τελειοποιείται θα γίνεται όλο και πιο ανελέητος […] Οι παλιοί πολιτισμοί ισχυρίζονταν πως βασίζονταν πάνω στην αγάπη και τη δικαιοσύνη. Ο δικός μας βασίζεται στο μίσος. Στο δικό μας κόσμο δε θα υπάρχουν άλλα συναισθήματα εκτός από το φόβο, την οργή, τη θριαμβολογία και την ταπείνωση. Όλα τα άλλα θα τα καταπνίξουμε-όλα! Ήδη τώρα καταστρέφουμε τις συνήθειες της σκέψης που έχουν επιζήσει από την Προ-Επαναστατική εποχή. Σπάσαμε τα δεσμά που ένωναν τους γονείς με τα παιδιά, τους άνδρες με τους άνδρες και τον άνδρα με τη γυναίκα. Κανένας δεν τολμά πια να εμπιστευτεί τη γυναίκα του, το παιδί του ή το φίλο του. Στο μέλλον όμως δε θα υπάρχουν ούτε γυναίκες, ούτε φίλοι. […] Δε θα υπάρχει διάκριση ανάμεσα στην ομορφιά και την ασχήμια. Δε θα υπάρχει πια η περιέργεια ούτε η χαρά της ζωής. Δε θα υπάρχει άμιλλα. Πάντα όμως θα υπάρχει η μέθη της δύναμης που ολοένα θα μεγαλώνει και θα οξύνεται περισσότερο. Σε κάθε στιγμή θα υπάρχει η αγαλλίαση να ποδοπατάς έναν ανήμπορο εχθρό. Αν θέλεις μια εικόνα του μέλλοντος, φαντάσου μια μπότα να πατάει το πρόσωπο ενός ανθρώπου –για πάντα … ».

Eric Arthur Blair και κάτα κόσμον George Orwell – 1984

Αισίως κλείσαμε τον πρώτο χρόνο εγκλεισμού του πληθυσμού με αφορμή το υγειονομικό και ασφαλώς «οι επόμενες δύο εβδομάδες θα είναι πολύ κρίσιμες». Τί άλλο θα μπορούσαν να είναι εκτός από κρίσιμες; Προς το τέλος των «δύο κρίσιμων εβδομάδων» ακούγεται ξανά το γνώριμο ουρλιαχτό από τα μεγάφωνα «Αναμένεται ρεκόρ κρουσμάτων, προς παράταση το λοκντάουν. Εσείς φταίτε που βλέπετε τους φίλους σας και δέχεστε κρυφά επισκέψεις ή πηγαίνετε στα σπίτια τους».

«Τα λύματα λένε πάντα την αλήθεια», διαβεβαιώνει ο λυματομάντης. Η διορισμένη από την κυβέρνηση, Κρατική Υγειονομική Επιτροπή ξέρει το καλό μας. Η Αλήθεια είναι μία. Όλοι ξέρουν πια τι θα γίνει από πριν. Αναμαλλιασμένοι γονείς που αγωνίζονται να κρατήσουν την ψυχραιμία τους δουλεύοντας από το σπίτι προσπαθώντας παράλληλα να αναθρέψουν τα παιδιά τους. Διότι, όπως ίσως ξέρετε, φέτος δεν πήγαν σχολείο και τώρα χαζεύουν βαριεστημένα τη δασκάλα στην οθόνη να τσιρίζει, χωρίς να ξέρει ούτε κι αυτή το γιατί.

Συνέχεια

Ο Ινδαρές μετακόμισε στη Νέα Σμύρνη αλλά και εκεί μπατσοκρατία συνάντησε

Ο Ινδαρές μετακόμισε απ’ το Κουκάκι στην Νέα Σμύρνη ή καλύτερα εμφανίζεται σε πολλά μέρη ταυτόχρονα. Αιτία είναι η μπατσοκρατία που έχει κατακλύσει τις γειτονιές. Παντού, όμως, συναντάει μπάτσους που χτυπούν και τραμπουκίζουν λες και έχουν να κάνουν με αναρχικούς, όπως έλεγε ο ίδιος. Είναι καιρός οι Ινδαρέδες αυτού του τόπου, να εμπεδώσουν ότι η μπατσοκρατία δεν κάνει διακρίσεις. Όσο για εκείνους που επικροτούσαν και επικροτούν τις επιθέσεις των μπάτσων εναντίον των αναρχικών αργά ή γρήγορα θα καταλάβουν ότι έρχεται η σειρά τους.

Όσο γεμίζουν και ασφυκτιούν τα νοσοκομεία, τόσο νέοι μπάτσοι θα κάνουν την εμφάνισή τους στους δρόμους. Αυτό είναι το μοναδικό σχέδιο της κυβέρνησης στην υποτιθέμενη αντιμετώπιση της επιδημίας Covid-19. Περιοριστικά μέτρα μετακίνησης, απαγορεύσεις και πρόστιμα που βεβαιώνονται κατά το δοκούν τού εκάστοτε μπάτσου και ταυτόχρονα να εξελίσσεται ένας γρήγορος αγώνας δρόμου στο Κυνοβούλιο για την ψήφιση νομοσχεδίων με τα οποία θα τεθεί ο κοινωνικός χώρος στο γύψο. Διαδηλώσεις και συγκεντρώσεις, ειδικά όταν πρόκειται για ολιγομελείς, χτυπιούνται σχεδόν εν τη γενέσει τους και για όσες έγιναν, θα στέλνονται ραβασάκια από την αστυνομία στις συλλογικότητες που θεωρούνται διοργανωτές. Συνέχεια

Όλα για τον τουρισμό! Δίνει εντολή η TUI εφαρμόζει ο Θεοχάρης…

Το καλό παιδί του τουριστικού κολοσσού TUI, δηλαδή ο υπουργός τουρισμού Χάρης Θεοχάρης, έχει αναλάβει τον κρίσιμο ρόλο της εξυπηρέτησης της εταιρείας εξ αιτίας των υποδείξεών της οποίας, βρίσκεται στο συγκεκριμένο υπουργείο. Δεν έχει περάσει λίγος καιρός, άλλωστε, που μέσω της φιλοκυβερνητικής Καθημερινής, μαθαίναμε ότι ο συγκεκριμένος υπουργός παρέμεινε μετά τον ανασχηματισμό στην θέση του μετά από παρέμβαση της TUI: «Κομβικό ρόλο λέγεται πως έπαιξε το ταξιδιωτικό και τουριστικό πρακτορείο TUI στην παραμονή του Χάρη Θεοχάρη στο υπ. Τουρισμού». (20.01.21 στην ηλεκτρονική σελίδα της Καθημερινής). Συνέχεια

ΜΙΑ ΩΔΗ ΣΤΟΝ ΘΕΣΜΙΚΟ ΑΝΤΙΣΕΞΙΣΜΟ ΣΤΟΝ ΜΕΓΑΛΟ ΗΓΕΤΗ ΜΑΣ ΚΑΙ Σ’ ΟΛΗ ΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΣΑΠΙΛΑ…

 

Υποκλιθείτε, λοιπόν, στον θεσμικό αντισεξισμό, γονατίστε στην ανυπέρβλητη κυβέρνηση του παγκόσμιου τηλεηγέτη Κυριάκου Μητσοτάκη, που τόλμησε να υπουργοποιήσει ομοφυλόφιλους και ομοφυλόφιλες, που άφησε να ανθήσει το metoo.greece.

 

Εάν έχεις υποστεί σεξουαλική ή εξουσιαστική βία

Στη δουλειά. Στον αθλητισμό. Στον πολιτισμό.

Στην εκπαίδευση. Στο οικογενειακό περιβάλλον.

ΜΑΖΙ ΣΠΑΜΕ

ΤΗ ΣΙΩΠΗ

Η σιωπή προστατεύει τους θύτες.

Δεν είσαι μόνη. Δεν είσαι μόνος.

Είμαστε όλοι δίπλα σου.

Συνέχεια

Νοσούν με Covid-19 85 κρατούμενοι στις φυλακές του Αγίου Στεφάνου της Πάτρας. Το κράτος βασανίζει περαιτέρω τους φυλακισμένους…

Μέχρι και τις 26/2, έχουν διαγνωστεί 85 κρατούμενοι των φυλακών του Αγίου Στεφάνου στην Πάτρα με Covid-19. Δύο κρατούμενοι νοσηλεύονται σε νοσοκομείο, ένας βρίσκεται σε μονάδας εντατικής θεραπείας και οι υπόλοιποι παραμένουν στην φυλακή σε καραντίνα αναφέρουν τα ΜΜΕ αγνοώντας ότι μιλάνε για φυλακές, δηλαδή για απάνθρωπους χώρους που λειτουργούν όσο τίποτα άλλο σε μακροχρόνιες συνθήκες καραντίνας. Συνέχεια

Ο «μουσικός τρομονόμος» αποσύρθηκε επειδή υπάρχει ήδη ο 187Α

Ύστερα από αντιδράσεις καλλιτεχνών, αλλά και όχι μόνον αυτών, μπορεί να τροποποιήθηκε το άρθρο 8 απ’ το νομοσχέδιο για την ενσωμάτωση τροποποιημένης Ευρωπαϊκής οδηγίας που ανέφερε:

«α) να εμπεριέχουν υποκίνηση σε βία ή μίσος εναντίον ομάδας ανθρώπων ή μέλους ομάδας, ιδίως λόγω φύλου, φυλής, χρώματος, εθνοτικής καταγωγής, ιθαγένειας ή κοινωνικής προέλευσης, γενετικών χαρακτηριστικών, γλώσσας, θρησκείας ή πεποιθήσεων, πολιτικών φρονημάτων ή κάθε άλλης γνώμης, ιδιότητας μέλους εθνικής μειονότητας, περιουσίας, γέννησης, αναπηρίας, ηλικίας ή σεξουαλικού προσανατολισμού,

β) να εμπεριέχουν δημόσια πρόκληση σε τέλεση τρομοκρατικού εγκλήματος, σύμφωνα με τα άρθρα 187Α ΠΚ, 187Β ΠΚ και 32 έως 35 του ν. 4689/2020 (Α΄103)», επιφέροντας ποινές φυλάκισης στον χρήστη διαδικτύου που θα ανέβαζε τέτοιο υλικό αλλά και στον καλλιτέχνη, αλλά ο τρομονόμος εκτός και εντός διαδικτύου παραμένει. Συνέχεια

Η ζωή στο βωμό της επιβίωσης

Ο σκληρός όρος της επιβίωσης έρχεται συχνά σε ρήξη με το φυσικό ρόλο της ζωής σε σημείο που η συνεργασία μεταξύ τους να φαντάζει από δύσκολη έως ακατόρθωτη. Το ατομικό φαντασιακό αδυνατεί να συνυπάρξει με το κοινό πραγματικό. Από τη φυσική ανάγκη μας να τραφούμε έως την πνευματική αναζήτηση –επομένως και της δυνατότητας ανάλυσης της παρούσης κατάστασης– αποκαλύπτονται πτυχές άγνωστες προς εμάς μα εξ ίσου απαραίτητες (όπως και η τροφή) για τη μετάδοση πληροφοριών μεταξύ μας αλλά και για την κατανόηση μιας συμπαντικής/κοσμικής αλληλεπίδρασης που μέσω της διεργασίας εξήγησης θα μας δοθεί η ευκαιρία να συμβιώσουμε αρμονικά με τον εαυτό μας και τον κόσμο που γεννιόμαστε και οφείλουμε να σεβαστούμε έως την ολοκλήρωση της ζωής και τη φυσική μας κατάληξη που είναι ο θάνατος.

Η πορεία των κοινωνιών μέχρι σήμερα απέδειξε πως κανένα σύστημα δεν είναι ικανό –και κυρίως δεν επιθυμεί– να ευαισθητοποιήσει τον άνθρωπο και να τον βοηθήσει να ανέλθει πνευματικά. Κάθε σύστημα (οικονομικό, κοινωνικό, θρησκευτικό) έχει ως στόχο την μεταχείριση των ανθρώπων και τη χρησιμοποίησή τους για την επίτευξη των στόχων τους που είναι το κέρδος και η διαιώνιση φοβικών ατόμων, υπόδουλων και άβουλων. Η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων συνήθως είναι ό,τι τους έχουν πει (πως είναι) και όχι αυτό που πραγματικά είναι. Η «ευφυΐα» των συστημάτων έγκειται στην άγνοια των ανθρώπων για τον εαυτό τους, με αποτέλεσμα οι πρώτοι να πείθουν και οι δεύτεροι να ακολουθούν τυφλά απορρίπτοντας κάθε ευκαιρία για βελτίωση της ποιότητας ζωής τους και ενδοσκόπηση του «είναι» τους.

Οι άνθρωποι έχουν τη συνήθεια να προφασίζονται διάφορες δικαιολογίες (με τη μορφή απολογιών, αποδοχής ενοχών, εμφάνισης φοβικών συνδρόμων) μόνο και μόνο για να μην έρθουν σε σύγκρουση με τα συστήματα. Αποφεύγουν εκούσια είτε ακούσια την οποιαδήποτε ρήξη με τα συστημικά πρότυπα, καθοδηγούμενοι από το αρχέγονο ένστικτο του φόβου, απομονώνοντας το ένστικτο της περιέργειας και της όρεξης να μάθουν κάτι καινούριο ή άγνωστο μέχρι τώρα.

Τα συστήματα κατάφεραν, με τη διαρκή μελέτη τους πάνω στον άνθρωπο, να επικρατήσουν και να επιβληθούν, μετατρέποντάς τον σε υποχείριο έτοιμο να δεχθεί «αποφάσεις» που ουδεμία σχέση έχουν με την πραγματικότητα της ζωής του ή την κοσμοθεωρία του όσον αφορά την αντίληψη που έχει για τη ζωή. Σαν πειραματόζωα κλεισμένα στο κλουβί τους, περιμένουμε να τελειώσει το μαρτύριο της ζωής από κάποιον «σωτήρα» που τυχαία θα βρεθεί στο δρόμο μας. Αντί, λοιπόν, να απαγκιστρωθούμε από το δόλωμα της συνήθειας και τις τεχνητές εικόνες τρόμου που μας προβάλλουν, προτιμούμε να υπομένουμε τα βασανιστήριά μας και να υποτασσόμαστε απέναντι στους «σοφούς άρχοντες» και τις πράξεις ασυδοσίας τους. Τα βιώματα συνήθως αποτελούν την αφετηρία των επιλογών μας. Δεν θα κρίνουμε εάν οι επιλογές μας είναι σωστές ή λάθος (και ποιος μπορεί τελικά να κρίνει τι είναι σωστό και τι λάθος;). Η χρονική στιγμή που λαμβάνεται μια απόφαση καθορίζει τη μελλοντική –επομένως και την εξελικτική– πορεία αποσαφήνισης τόσο των δικαιωμάτων όσο και των υποχρεώσεων ενός ατόμου. Συνέχεια