Category Archives: Απόψεις

Έκθεση απόψεων πάνω σε γεγονότα

Ποδόσφαιρο και εξουσία

[…] Το ποδόσφαιρο είναι από τα πιο αγαπητά και δημοφιλή αθλήματα και έχει εκατομμύρια φίλους σε κάθε γωνιά της γης. Ένα σπορ που ξεκίνησε από την αριστοκρατία της Αγγλίας και που με την πάροδο του χρόνου υιοθετήθηκε και από τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα και αποτέλεσε βασικό τρόπο διασκέδασης και ψυχαγωγίας. Δεν υπάρχει πόλη, γειτονιά, επαρχία και χωριό χωρίς την εικόνα παιδιών ακόμα και μεγαλύτερων σε ηλικία να παίζουν ποδόσφαιρο σε πλατείες, αλάνες και σε χώρους που αυτοσχέδια μετατρέπουν σε γήπεδα.

Το ποδόσφαιρο αποτελεί αδιαμφισβήτητα τρόπο άθλησης και διασκέδασης για μεγάλα κομμάτια της κοινωνίας και φυσικά αποτελεί άλλο ένα μέσο που εκμεταλλεύεται η κυριαρχία για να μετατοπίζει το ενδιαφέρον και πολλές φορές να εκτονώνει την οργή μεγάλων κομματιών της κοινωνίας, που υποφέρουν από την αυθαιρεσία κράτους και εξουσίας, σε αγώνες ποδοσφαίρου με το ένοχο κράτος να μένει στο απυρόβλητο. Έτσι το κράτος έχει καθιερώσει το ποδόσφαιρο, μαζί με το ευρύτερο πλέγμα του αθλητισμού σαν εμπορικό θέαμα, σε έναν ακόμα θεσμό που μαζί με τους υπόλοιπους εξουσιαστικούς θεσμούς εξυπηρετεί τα συμφέροντά του, ανάλογα και με τις ευρύτερες κοινωνικές εξελίξεις που διαδραματίζονται και με στόχο την χειραγώγηση και τον αποπροσανατολισμό της κοινωνίας από τα ουσιώδη κοινωνικά προβλήματα. Συνέχεια

Advertisements

ΣΗ­ΜΑ­ΣΙΑ ΔΕΝ Ε­ΧΕΙ Η ΝΙ­ΚΗ Η΄ Η ΗΤ­ΤΑ ΑΛ­ΛΑ Η Α­ΝΤΙ­ΣΤΑ­ΣΗ

(κά­ποιες σκέ­ψεις και κρι­τι­κές α­να­φο­ρι­κά με τα γε­γο­νό­τα που έ­γι­ναν στην Θεσ­σα­λο­νί­κη πριν, κα­τά και με­τά τη διάρ­κεια της συ­νό­δου της Ε.Ε)

Ξε­κι­νώ­ντας να κά­νου­με έ­να σύ­ντομο α­πο­λο­γι­σμό για τα γε­γο­νό­τα που έ­λα­βαν χώ­ρα στη Θεσ­σα­λο­νί­κη εν ό­ψει της συ­νό­δου κο­ρυ­φής της Ε.Ε, αρ­νού­μα­στε πει­σμα­τι­κά να το­πο­θε­τη­θού­με στο ψευ­το­δίλ­λη­μα που μι­λά­ει διαρ­κώς για νί­κες ή για ήτ­τες του κι­νή­μα­τος, διό­τι αρ­νη­θή­κα­με να πά­ρου­με μέ­ρος στο πα­νη­γύ­ρι που στή­θη­κε α­πό τους κά­θε λο­γής χει­ρα­γω­γούς και ερ­γα­το­πα­τέ­ρες και αρ­νού­μα­στε να α­ντι­λη­φθού­με τη δρά­ση μας μέ­σα α­πό έ­να μα­νι­χαϊστικό πρί­σμα που δια­χω­ρί­ζει τη δρά­ση μας, το λό­γο μας και το βί­ω­μα μας εί­τε με τον έ­να τρό­πο εί­τε με τον άλ­λο. Διό­τι πο­τέ δε θρέ­ψα­με αυ­τα­πά­τες για ε­πι­δρο­μές στα χει­με­ρι­νά α­νά­κτο­ρα με σκο­πό την α­να­τρο­πή του κα­θε­στώ­τος, αλ­λά ε­πι­λέ­ξα­με να εν­δυ­να­μώ­σου­με τις συλ­λο­γι­κές μας α­ντι­στά­σεις προ­τάσ­σο­ντας τις α­ξί­ες που μας διέ­πουν, ό­πως η αυ­το­ορ­γά­νω­ση, η αλ­λη­λεγ­γύ­η μέ­σω της συ­ντρο­φι­κό­τη­τας και η α­νά­δει­ξη συμ­βο­λι­κών στό­χων, που να γί­νο­νται κα­τα­νο­η­τοί σε ε­κεί­νο το κομ­μά­τι της κοι­νω­νί­ας που α­πευ­θυ­νό­μα­στε, συν­δέ­ο­ντας πα­ράλ­λη­λα αυ­τή τη συμ­με­το­χή με τη συ­νε­χή πα­ρου­σί­α μας στους κοι­νω­νι­κούς α­γώ­νες που συμ­με­τέ­χου­με τό­σο στις γει­το­νιές μας, ό­σο και σε αυ­τά τα πα­γκό­σμια ρα­ντε­βού. Διό­τι η Θεσ­σα­λο­νί­κη για μας ή­ταν α­κό­μη έ­να πε­δί­ο κοι­νω­νι­κού α­ντα­γω­νι­σμού και για­τί η δρά­ση μας ού­τε ξε­κι­νά­ει ού­τε τε­λειώ­νει ε­κεί.

Έ­τσι, λοι­πόν θε­ω­ρού­με κα­λύ­τε­ρο να α­να­φερ­θού­με στο τι κα­τα­φέ­ρα­με να κα­τα­κτή­σου­με και στο τι ό­χι, έ­τσι ώ­στε να δι­δα­χτού­με α­πό τις ε­πι­τυ­χί­ες και τα λά­θη μας και να προ­χω­ρή­σου­με μπρο­στά ως α­ναρ­χι­κοί. Συνέχεια

Θεσσαλονίκη 2003: Οι άτακτοι και οι βολικές αναγνώσεις της «ιστορίας»

«Μερικοί ηγεμόνες, για να κρατήσουν με ασφάλεια το κράτος, αφόπλισαν τους υπηκόους τους· μερικοί άλλοι κράτησαν διαιρεμένα τα υποταγμένα εδάφη· μερικοί τροφοδότησαν έχθρες εναντίον του ίδιου του εαυτού τους· μερικοί άλλοι θέλησαν να κερδίσουν εκείνους, που τους ήταν ύποπτοι στην αρχή της εξουσίας τους· μερικοί έχτισαν φρούρια· μερικοί τα γκρέμισαν και τα κατέστρεψαν». Νικολό Μακιαβέλι, Ο Ηγεμών.

Είναι αλήθεια ότι τα λεγόμενα κομβικά γεγονότα γίνονται τις περισσότερες φορές πόλος έλξης και έκφρασης πολύ διαφορετικών προθέσεων και διαθέσεων.

Άλλοι τα βλέπουν ως ευκαιρία να προσκομίσουν την «αδιάσειστη απόδειξη» ενός κινήματος, που απλά είχε ή έχει την ανάγκη των κατάλληλων δομών, δομήσεων, ερμηνευτικών σχημάτων της δομικής του συγκρότησης, αντιθεσμικών …θεσμίσεων των παράγωγων ..δομών και πάει λέγοντας.

Άλλοι, πάλι, νιώθουν το «χρέος» να εκπροσωπήσουν τους «άτακτους» είτε εκ των προτέρων είτε εκ των υστέρων. Έρχονται να σουλουπώσουν πολιτικά την παρουσία ενός πολυπληθούς τσούρμου μπάχαλων, όπως τους χαρακτηρίζουν. Συνέχεια

Η «ΚΑΘΑΡΗ» ΕΞΟΔΟΣ, ΚΑΙ ΤΑ «ΕΠΙΚΑΙΡΟΠΟΙΗΜΕΝΑ» ΜΝΗΜΟΝΙΑ ΜΕΧΡΙ ΤΟ 2050…

Η πρόσφατη ανάρτηση του λεγόμενου επικαιροποιημένου Μνημονίου στην ιστοσελίδα της Κομισιόν, πρώτα απ’ όλα, επιβεβαιώνει την υποχρέωση για πολυετή υψηλά πλεονάσματα για πολλά χρόνια, διατηρεί σχεδόν αμετάβλητη την πρόβλεψη πιθανής μείωσης και του αφορολογήτου από το 2019, ενώ ξεκαθαρίζει ότι «η επιτυχία της ανάκαμψης θα απαιτήσει τη διατηρήσιμη εφαρμογή των συμφωνημένων πολιτικών για αρκετά χρόνια», κάνοντας αναφορά στην τεχνική βοήθεια η οποία θα συνεχίσει να παρέχεται στην Ελλάδα. Όσον αφορά στις συντάξεις, γίνεται μνεία στις προνομοθετημένες περικοπές οι οποίες πρόκειται να εφαρμοστούν από το 2019, οδηγώντας σε εξοικονομήσεις 1% του ΑΕΠ την περίοδο 2019-2022. Επιπλέον 1% του ΑΕΠ την περίοδο 2019-2022, προβλέπεται να αποφέρει η επίσης προνομοθετημένη μείωση του αφορολογήτου έως και τα 5.700 ευρώ.

Πρόκειται για κείμενο 40 σελίδων στο οποίο καταγράφεται ότι οι δεσμεύσεις δεν τελειώνουν σε καμμία περίπτωση με τη λήξη του τρίτου προγράμματος του ESM στις 20 Αυγούστου αλλά εκτείνονται –κυρίως δια μέσω του Μεσοπρόθεσμου αν και όχι αποκλειστικά– έως και το 2022. Το καθεστώς Τσίπρα δεσμεύεται, όπως είναι γνωστό, μέσω της τεχνικής συμφωνίας, για την κατάθεση Μεσοπρόθεσμου προγράμματος (βασικό προαπαιτούμενο έως τον Ιούνιο) για την περίοδο 2019-2022 το οποίο θα θέτει οροφή δαπανών συνεπή με τους στόχους του προγράμματος του ESM για πρωτογενή πλεονάσματα 3,5% του ΑΕΠ κατ’ έτος έως και το 2022. Συνέχεια

Αναθυμούμενοι τον Ιούνιο του 2003

Συμπληρώνονται εφέτος 15 χρόνια από την τελευταία μεγάλη σύγκρουση που πραγματοποιήθηκε τον Ιούνιο του 2003 στην Θεσσαλονίκη. Χρήσιμο είναι να γίνει αναφορά σ’ αυτό το γεγονός[1] επειδή αποτελεί το κλείσιμο ενός ωρισμένου κύκλου κινητοποιήσεων εναντίον των λεγομένων παγκοσμιοποιητικών διαδικασιών[2], δηλαδή των ενοποιητικών διαδικασιών της πολυεπίπεδης κυριαρχίας.

Η δράση των ανθρώπων, που έδωσαν το παρόν σ’ αυτήν την συνάντηση αγώνα, δικαιώνεται όχι μόνο σε σχέση με την ιστορική στιγμή, κατά την οποία εκδηλώθηκε, αλλά και με τα όσα επακολούθησαν έως και τις ημέρες μας, αφού οι καταστάσεις τις οποίες βιώνουν σήμερα οι άνθρωποι του ελλαδικού χώρου οφείλονται σε μεγάλο βαθμό ΚΑΙ σε εκείνη την συνάντηση των εξουσιαστών. Συνέχεια

Οι «χρήσιμοι» φανατικοί: συμμετέχετε στα συλλαλητήρια για το μακεδονικό; Ε, τότε σας σπάμε το βιβλιοπωλείο!

Ο φανατικός και η υποκρισία του

Θεωρούμε πως η γλώσσα μπορεί και πρέπει να φανερώνει την αλήθεια· πως οι λέξεις, όταν δεν αλλοιώνεται σκοπίμως η ουσία τους, είναι δυνατόν να αποσαφηνίσουν, να προσδιορίσουν και, αν θέλετε, να επιστρέψουν το χαμένο τους νόημα σε κακοποιημένες ή πλήρως στρεβλωμένες έννοιες.

Ας πάρουμε για παράδειγμα την λέξη φανατικός, η οποία είναι μια μεταγραφή στα ελληνικά της λατινικής λέξεως fanaticus. H λέξη αυτή, στην αρχαία Ρώμη, προσδιόριζε τον θρησκόληπτο, τον θεόληπτο, και εν γένει τον άνθρωπο που, στο όνομα της θρησκευτικής του ιδεολογίας ενδέχεται να εμφανίσει βίαιες συμπεριφορές έναντι οιασδήποτε διαφορετικής απόψεως, να συμπεριφερθεί εν ολίγοις ως μανιακός και παράφρων. Ως εκ τούτου, μπορεί να ειπωθεί πως το επίθετο fanaticus αναφερόταν σε ανθρώπους μισαλλόδοξους, εχθρούς του ελεύθερου λόγου, ενδεχομένως και της λογικής.

Το fanaticus, με τη σειρά του, προέρχεται από το λατινικό fanum, το οποίο δηλώνει το ιερό, το ναό, στο οποίο ανήκει ο fanaticus. Από ό,τι εύκολα γίνεται αντιληπτό, για να υπάρξουν φανατικοί, απαιτείται η ύπαρξη του «ναού», είτε αυτός διαθέτει υλική υπόσταση είτε ολοκληρώνεται μόνον ως ιδεολογία στο νου των φανατικών. Είναι επίσης γενικώς παραδεκτό πως ο φανατικός ισχυρίζεται ότι κατέχει την «απόλυτη αλήθεια», για την οποία, όταν ο φανατισμός που τον διατρέχει αγγίζει το ύψιστο, μπορεί, ενδεχομένως, όχι απλώς να ασκήσει βία, άλλα και να σκοτώσει ή να σκοτωθεί. Συνέχεια

Η ΕΠΙΘΕΣΗ ΣΤΟΝ ΜΠΟΥΤΑΡΗ, ΤΑ «ΤΡΙΚΥΚΛΑ ΤΗΣ ΑΝΩΜΑΛΙΑΣ» ΚΑΙ ΤΑ ΣΥΡΙΖΑΙΙΚΑ ΡΑΝΤΕΒΟΥ ΜΕ ΤΗΝ «ΝΕΑ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗ»…

«Είναι προφανές, έχουμε εκατομμύρια ενδείξεις, ότι επωάζεται αυτή τη στιγμή το φασιστικό φίδι -αν δεν έχει επωαστεί ήδη δηλαδή- και για να μην αθωώνουμε καταστάσεις, νομίζω ότι έχει μία ιδιαίτερη όξυνση στη Θεσσαλονίκη». Τάδε έφη ο αρμόδιος για τον συντονισμό του κυβερνητικού έργου υπουργός Επικρατείας, βουλευτής Α΄ Αθηνών του ΣΥΡΙΖΑ, Χριστόφορος Βερναδάκης, στον ραδιοφωνικό σταθμό του Αθηναϊκού-Μακεδονικού Πρακτορείου Ειδήσεων «Πρακτορείο 104,9 FM», με αφορμή την επίθεση που δέχθηκε το περασμένο Σάββατο ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης Γιάννης Μπουτάρης. «Ιστορικά υπήρχαν πολλοί χώροι στη Θεσσαλονίκη, πολλά κυκλώματα νομής και αναδιανομής χρήματος, τα οποία έχουν υποστεί τον τελευταίο καιρό μία μεγάλη ήττα, υπό την έννοια ότι έχουν σταματήσει οι μηχανισμοί αναπαραγωγής τους. Σε κάθε τέτοια μεταβατική περίοδο αυτοί οι μηχανισμοί, οι οποίοι κερδοσκοπούσαν για πολλές δεκαετίες σε βάρος των συμφερόντων της πόλης και των πολιτών της, κρύβονται πίσω από διάφορες προσχηματικές ιδεολογίες, ανακαλύπτουν τον ελληνισμό, ανακαλύπτουν τον ποντιακό ελληνισμό», συνέχισε να εξηγεί ο συριζαίος κομισάριος. Συνέχεια

Ο Ζαν Πιερ Λε Γκοφ, ο Μάης του ’68 και η συμφιλίωση με την δημοκρατία…

Ο γάλλος κοινωνιολόγος Ζαν Πιερ Λε Γκοφ (συγγραφέας του βιβλίου «Mai ’68, l’héritage impossible», «Μάης ‘68, η αδύνατη κληρονομιά», εκδ. La Découverte, 2006), ο οποίος διαδήλωνε τον Μάη του ’68 στην Καν της Νορμανδίας αναφέρεται με αφορμή την επέτειο των 50 ετών στη μεταμόρφωση ενός ολόκληρου κόσμου, από τη δεκαετία του 1950 μέχρι το ’68, και μιλάει για «μια κρίση του μοντερνισμού και την έλευση του έφηβου λαού», αλλά και «τα βάσανα της προόδου, που μέσα σε μια όλο και πιο ευημερούσα κοινωνία θα οδηγήσουν τελικά στα οδοφράγματα». Ο Λε Γκοφ (βλ. Βήμα 6-5-2018) μεγάλωσε την δεκαετία του 1950 σ’ ένα χωριό της Νορμανδίας όπου «η ύπαρξη ήταν μια θεία λειτουργία. Το σχολείο, η εργασία στα χωράφια, η σούπα, η προσευχή το βράδυ, η προστασία του φύλακα αγγέλου».

Μόνο που ήδη από τα τέλη εκείνης της δεκαετίας «ένας ολόκληρος κόσμος αφήνει πίσω σιωπηλά ό,τι τον συνδέει με το παρελθόν. Οι απολαύσεις της ελευθερίας δεν λάμπουν από μακριά: είναι εδώ, αναρίθμητες, στα χέρια μας. Η τηλεόραση μπαίνει στα σπίτια, η φορμάικα αντικαθιστά τα ξύλινα τραπέζια, το πλυντήριο των ρούχων καλύπτει με τον θόρυβό του τα τύμπανα των στρατιωτικών παρελάσεων. Η μελαγχολία του Ντύλαν θρέφει την εσωτερική εξορία, μέσα στον καπνό των τσιγάρων. Το μέλλον πρέπει να γκρεμίσει αυτή τη σαρακοφαγωμένη κοινωνία. «Χρειαζόμαστε την πρόοδο», έλεγε ο Ντε Γκωλ στην τηλεόραση, «αλλά δεν χρειαζόμαστε το χάος». Οι γονείς γεύονται την πρόοδο, μεθάνε από αυτή, λατρεύουν τον «Θεό-άτομο». Τα παιδιά θέλουν το χάος, όπως ο Μπορίς Βιάν στα μυθιστορήματά του και ο Μικ Τζάγκερ στις συναυλίες του. Όλα μπερδεύονται σε αυτόν τον πυρετό: τα μεγάλα κείμενα και τα τζουκ μποξ, η πολιτική και ο ηδονισμός, ο χριστιανικός ιδεαλισμός και ο νιτσεϊκός μηδενισμός, ο Ιησούς, ο Βούδας, ο Γκάντι, ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ… Βλέπουμε τη γέννηση ενός «έφηβου λαού». Θα τον δούμε τον Μάη του 1968 στα πεζοδρόμια, στα οδοφράγματα, στην αυθάδικη ματιά του Κον-Μπεντίτ και στα συνθήματα στους τοίχους – στην αταξία μιας κοινωνίας, που δεν είναι πια παραδοσιακή, αλλά δεν έχει μπει ακόμη στον μοντερνισμό. Είναι αρκετά κλασική για να κοροϊδεύει με ταλέντο τον κόσμο του Μπαμπά, αλλά πολύ ανώριμη για να δεχθεί μια τάξη που δεν θα διαιώνιζε αυτή τη μέθη του πνεύματος και του σώματος».

Ο Λε Γκοφ υποστηρίζει ακόμη ότι: «Η στιγμή του ’68 είναι η ορατή, η συλλογική στιγμή μιας βαθιάς αναταραχής που μεταμόρφωνε τη νεολαία επί δέκα χρόνια. Οι εξεγερμένοι νεαροί της δεκαετίας του 1960 επρόκειτο να φτιάξουν το πρόγραμμα της ζωής και της δράσης τους μέσα στις νέες συνθήκες της κοινωνίας της κατανάλωσης και του ελεύθερου χρόνου». Βέβαια, τώρα πλέον, «ο έφηβος λαός έχει πάρει κιλά, έχει κάνει ρυτίδες, έχει χάσει τα μαλλιά και τις αυταπάτες του, αλλά συνεχίζει να μη δέχεται να γίνει ενήλικος. Η Γαλλία του παρελθόντος έχει φύγει, η Γαλλία του σήμερα ψάχνεται ακόμη. Οι νεαροί του ’68 τράβηξαν μέχρι τα όρια την εικόνα της νεολαίας και ενός έφηβου λαού σε μόνιμη επανάσταση, που έχει γίνει πλέον μέρος των πολιτισμικών και εμπορικών στερεοτύπων».

Ο γάλλος κοινωνιολόγος, τελικά, συμπεραίνει ότι «με όλες τις τρέλες και τις ανευθυνότητές της, η περίοδος της δεκαετίας του ’60 ήταν δυναμική και αισιόδοξη. Έφερε το σημάδι της παντοδυναμίας του μοντερνισμού, σε μια πολύ ιδιαίτερη ιστορική στιγμή: τα “τριάντα ένδοξα χρόνια” (Trente Glorieuses, από το 1945 μέχρι το 1975). Η απαίτηση για την απόλυτη ελευθερία προήλθε από την εξέγερση μιας γενιάς κακομαθημένων παιδιών (σε σχέση με τις προηγούμενες γενιές), που μεγάλωσαν μέσα στην ανάπτυξη του καταναλωτισμού και υπό την προστασία του Κράτους Πρόνοιας. Ακόμα και μέσα στον εξτρεμισμό του και στη ρήξη του με το πραγματικό, το κίνημα της αμφισβήτησης και της διαμαρτυρίας εκείνης της εποχής είχε τη σφραγίδα της δυναμικής επέκτασης των Trente Glorieuses που επέτρεπε στη σπουδάζουσα νεολαία να ζει μέσα σε μια σχετική ανεμελιά».

Και ποια είναι η συμβουλή του για τις νεώτερες γενιές; «Να συμφιλιωθούν με τη δημοκρατία για να χωνέψουν το ’68, χωρίς ρεβανσισμό ούτε νοσταλγία».

Είναι εύκολο να μείνει κάποιος στην νουθεσία αυτή, στην προτροπή του στους νέους να συμφιλιωθούν με την δημοκρατία και να «χωνέψουν» το ’68 και να τοποθετήσει στον κάλαθο των αχρήστων τις σημαντικές και καίριες επισημάνσεις του Ζαν Πιερ Λε Γκοφ. Τα σημάδια του «Μάη», όμως παρ’ όλα αυτά, όπως και ο ίδιος παραδέχεται 50 χρόνια μετά δεν έχουν σβήσει. Τα ίχνη της εξέγερσης αυτής ακολουθήθηκαν για δεκαετίες τόσο από τους επίδοξους μιμητές της όσο και από τους εκφραστές κάθε εξουσίας (κομμουνιστικής και μη), ώστε να αντληθούν τα κατάλληλα συμπεράσματα που θα οδηγούσαν στο ασφαλές λιμάνι της πλήρους αφομοίωσής της.

Οι «καθαρές στιγμές» άλλωστε της πρώτης έκρηξης και αυτής της εξέγερσης στοιχειώνουν και θα συνεχίσουν να στοιχειώνουν κάθε διαδικασία ενσωμάτωσης, αλλά και τους ποικιλώνυμους εκφραστές και διεκπεραιωτές της. Είτε ανήκουν στα κινήματα είτε στην Εξουσία που συναλλάσσεται πρόθυμα με τους διαχειριστές της δυναμικής τους. Παντού και πάντα…

Δημοσιεύθηκε από Παρεμπιπτόντως

Το Κόμμα, το Κράτος και το Κεφάλαιο. Με μια λέξη: η Κυριαρχία

Όσα κι αν λέγονται για την επικράτηση του νεοφιλελευθερισμού, η γραφειοκρατία είναι ακόμα ισχυρή. Αν και η ημιαπασχόληση στο δημόσιο, η άρση της μονιμότητας, οι ιδιωτικοποιήσεις, οι εποχιακές συμβάσεις, οι μετατάξεις, αποτελούν ισχυρά «πλήγματα» για τη γραφειοκρατία, οι αθρόες προσλήψεις στην αστυνομία, το στρατό, και την… αγροφυλακή, «επιδιορθώνουν τη ζημιά» και έτσι δεν υπάρχει ουσιαστική συρρίκνωση της κρατικής γραφειοκρατίας.

Με τον τρόπο αυτό το κράτος επιτυγχάνει δύο πράγματα. Από την μια μεριά ενισχύει την δύναμη των κατασταλτικών μηχανισμών του σε «ανθρώπινο» δυναμικό, και από την άλλη αφήνει πολλά περιθώρια εκμετάλλευσης για το ιδιωτικό κεφάλαιο με τον εκβιασμό της εργασίας, μια και δεν υπάρχουν πια μεγάλες αποκλίσεις στις εργασιακές συνθήκες στο δημόσιο και στον ιδιωτικό τομέα. Συνέχεια

ΜΑΗΣ 1968: 50 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ, Η ΛΗΘΗ ΚΑΙ Η ΑΦΟΜΟΙΩΣΗ…

«Νομίζω ότι θα μπορούσα να βεβαιώσω ότι η έλλειψη σφαιρικής ανάλυσης, συστηματικής και συνάμα εμπεριστατωμένης, για τις αιτίες απώλειας επαφής ανάμεσα στο κόμμα και στην σπουδάζουσα νεολαία αφ’ ενός και αυτήν την ανεπάρκεια συγκεκριμένων αναλύσεων για την δράση της εργατικής τάξης τον Μάη αφ’ ετέρου, συνέβαλαν στο να εγκαταλειφθεί η δραστηριότητα της σπουδάζουσας και διανοούμενης νεολαίας στο εαυτό της κατά και μετά τον Μάη και να εξωθηθούν οι φοιτητές κατ’ αρχήν και μετά τον Μάη στα τυφλά, συνάρτηση άλλωστε με την γενναιοφροσύνη τους, στις αρχαϊκές αυταπάτες της κυρίαρχης σήμερα αναρχικής ή αναρχίζουσας ιδεολογίας». (Λουί Αλτουσέρ, Μάης «Φοιτητικός» ή Μάης «Εργατικός», Σχετικά με την μελέτη του Μ. Βερρέ για τον «φοιτητικό» Μάη, περιοδ. Πολίτης Μάρτιος 2008, μτφ Άγγελος Ελεφάντης)

Ο «Μάης των προλετάριων», ο «Μάης των φοιτητών», ο «Μάης των εργατών και των άγριων απεργιών», ο «Μάης της αμφισβήτησης», ο «Μάης της επανάστασης της καθημερινής ζωής», ο «Μάης των εξεγερμένων», ο «Μάης των οδοφραγμάτων», ο «Μάης που ηττήθηκε και αφομοιώθηκε», ο «Μάης που ευθύνεται για την παλινόρθωση του γκωλισμού», ο «Μάης που ανησύχησε τα κομμουνιστικά κόμματα», που επανατοποθετήθηκαν (ιδεολογικά και όχι μόνο) στο ευρωπαϊκό κυριαρχικό μοντέλο με τον λεγόμενο ευρωκομμουνισμό. Συνέχεια

Mάϊος 1968

Ἐπ’ ευκαιρία της συμπληρώσεως 50 χρόνων από τον ξεσηκωμό στη Γαλλία αναδημοσιεύουμε ένα ακόμη άρθρο που τιτλοφορείται: ΜΑHΣ 1968-2004. Ο αγώνας ενάντια στην εξουσία συνεχίζεται… και το οποίο δημοσιεύθηκε στο υπ’ αριθμ. 26 φύλλο της μηνιαίας αναρχικής εφημερίδας ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, τον Ιούνιο του 2004.

36 χρόνια μετά την εξέγερση του γαλλικού Μάη του 1968 το μήνυμα των οδοφραγμάτων και των άγριων απεργιών του τότε παραμένει επίκαιρο και στις μέρες μας.

Το τεράστιο κύμα καταλήψεων σε πανεπιστημιακές σχολές, καθώς και σε εργοστάσια, οι διαδηλώσεις, οι σκληρές συγκρούσεις με τις δυνάμεις καταστολής του γαλλικού κράτους συνέβαλαν στη δημιουργία ενός κλίματος, που σίγουρα προκάλεσε μεγάλη αναταραχή στην εξουσία. Το καθεστώς βρέθηκε σε πολύ δύσκολη θέση και δεν είναι υπερβολή να πει κανείς ότι επιστρατεύτηκαν λυτοί και δεμένοι από την πλευρά της εξουσίας με σκοπό να κατασταλεί η εξέγερση. Και είναι πολύ σημαντικό, πως και σε άλλες χώρες επικρατούσε, την ίδια πάνω κάτω εποχή, ένας ανάλογος κοινωνικός αναβρασμός, που έθετε στο στόχαστρο κάθε μορφής εξουσία, βλ. Γερμανία, Ιταλία, ΗΠΑ. Το Βιετνάμ, εξ άλλου, συγκέντρωνε τα βλέμματα των ανήσυχων συνειδήσεων με μεγάλη ένταση. Συνέχεια

ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΑΚΤΙΚΕΣ ΕΞΑΠΑΤΗΣΗΣ

Πολλά έχουν ειπωθεί και ακόμα περισσότερα έχουν γραφτεί εδώ και πολλά χρόνια για έννοιες, όπως είναι το κράτος, η εξουσία, η εκμετάλλευση, η καταπίεση και για τον τρόπο που αυτές έχουν επιβληθεί πάνω στις ανθρώπινες κοινωνίες, συμπεριλαμβανομένης και της κοινωνίας των ζώων, αλλά και της φύσης γενικότερα, επηρεάζοντας αρνητικά το μεγαλύτερο κομμάτι του πληθυσμού της γης.

Από τα αρχαία χρόνια και από τότε που γνωρίζουμε την ιστορία μέσω γραπτών και προφορικών αναφορών (στην οποία ιστορία οι εξουσιαστές προώθησαν τεχνηέντως τις αναφορές που έχουν να κάνουν μόνο στα γεγονότα, με τις κοινωνίες που σχετίζονται με εξουσιαστικές δομές και που οι ίδιοι ονομάζουν πολιτισμό, ενώ σκόπιμα κοινωνίες που ανέπτυξαν αλληλεγγύη μεταξύ των μελών τους και μη εξουσιαστικές δομές χαρακτηρίζονται με τον απαξιωτικό όρο πρωτόγονες) ομάδες ανθρώπων προσπαθούσαν να καθυποτάξουν και να εκμεταλλευτούν όσα περισσότερα κομμάτια πληθυσμού επέτρεπαν οι συνθήκες και οι ανάλογες κατά την εποχή περιστάσεις, ώστε να συγκεντρώσουν πλούτο και εξουσία. Συνέχεια

Νέα όπλα για την πάταξη ταραχοποιών «υπόπτων» και «τρομοκρατών»

Το αμερικανικό πεντάγωνο επέδειξε με καμάρι ένα «νέο μη θανατηφόρο όπλο», που εκπέμπει ακτίνες θερμότητας, προκαλώντας στον «εχθρό» ένα έντονο αίσθημα καψίματος.

Το όπλο μικροκυμάτων (Σύστημα Ενεργού Άρνησης) απωθεί τους «εχθρούς» από απόσταση έως και 500 μέτρων, διαπερνώντας τα ρούχα τους και ζεσταίνοντας τα μόρια του νερού στο δέρμα τους μέχρι τους 50 βαθμούς Κελσίου προκαλώντας ανυπόφορο κάψιμο.

Αμερικάνοι στρατιωτικοί παρ’ ότι «διαβεβαιώνουν» ότι τα μικροκύματα δεν διεισδύουν βαθιά στο δέρμα, ώστε να προκαλέσουν μόνιμες βλάβες, τρίβουν ταυτόχρονα τα χέρια τους, καθώς ο πόνος είναι τόσο έντονος, που δεν επιτρέπει σε κανένα να παραμένει στην ακτίνα δράσης του ΣΕΑ. Το όπλο, που αναπτύχθηκε από την «Κοινή Διεύθυνση Μη Θανατηφόρων Όπλων» του αμερικανικού υπουργείου Αμύνης και την εταιρεία οπλικών συστημάτων Raytheon προορίζεται για τον έλεγχο του πλήθους, για σταθμούς ελέγχου σε δρόμους και λιμάνια, καθώς και για «επιχειρήσεις», όπως στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν. Συνέχεια

Το Θέατρο σκιών της διεθνούς πολιτικής σε νέες παραστάσεις

Tα συνεταιράκια

Από τη μια, ένας γελοίος (πλην όμως επικίνδυνος εγκληματίας) «κοσμοκράτωρ» στέλνει τουίτερ επαινώντας τους πυραύλους του, όπως κάποια παιδάκια που καμαρώνουν για τα παιχνίδια, που τους έδωσε ο μπαμπάς τους να παίξουν.

Από την άλλη, ένας εγκληματίας εξουσιαστής δηλώνει πως εάν πληγεί η Συρία θα ανταποδώσει τα πλήγματα (διατύπωση που συνδέεται με την αναίρεση της), εάν κτυπηθούν οι ρώσοι που βρίσκονται στη Συρία.

Μετά, έρχονται οι Αγγλογάλλοι συνεργάτες του πρώτου που επιμένουν ότι έχουν ριχθεί χημικά από το καθεστώς του Άσσαντ, χωρίς να περιμένουν να επαληθευθεί ή να διαψευσθεί ο ισχυρισμός τους.

Ο μπερντές στημένος για τα καλά.  Το έργο θα στηθεί  και θα παιχθεί με απόλυτη ακρίβεια. Το πεδίο, που θα προσβληθεί από τους πυραύλους, καθαρίζεται από τους Σύριους και τους Ρώσσους, οι οποίοι έχουν ενημερωθεί δεόντως από τους «αντιπάλους». Τα σημεία-στόχοι περιμένουν τους επισκέπτες πυραύλους, οι οποίοι τελικά καταφθάνουν. Συνέχεια

Ο Υπεράνθρωπος κι ο Γιουναμπόμπερ

Γεννημένοι με εκατό χρόνια διαφορά ο Φρήντριχ Νίτσε και ο Θιοντόρ Καζίνσκι έχουν κάποιες παράλληλες γραμμές στις ζωές τους. Και οι δυο αρνήθηκαν τις πολλά υποσχόμενες ακαδημαϊκές καριέρες: ο Νίτσε στη φιλολογία, ο Καζίνσκι στα μαθηματικά. Και οι δυο προσπάθησαν να απολαύσουν τα μέγιστα σε μια βασικά απομονωμένη διαβίωση: «Η φιλοσοφία, όπως έχω καταλάβει και έχω ζήσει μέχρι σήμερα, είναι μια ζωή εθελοντικά βιωμένη στον πάγο και τα ψηλά βουνά», είπε ο Νίτσε στο Ιδέ ο Άνθρωπος. Για τον Καζίνσκι, ο πάγος και τα ψηλά βουνά ήταν πιο κυριολεκτική διατύπωση, δεδομένων των χρόνων που έζησε στην καλύβα του στα βουνά της Μοντάνα.

Ο Λέσλυ Τσάμπερλαιν (Ο Νίτσε στο Τορίνο, Λονδίνο, 1966) συνοψίζει την εμπειρία του Νίτσε σαν «χωρίς Θεό, χωρίς δουλειά, χωρίς γυναίκα και σπίτι». Ο Καζίνσκι περιπλανιόταν λιγότερο, αλλά ο χαρακτηρισμός του ταιριάζει. Και οι δύο δεν τα πήγαιναν καλά στις σχέσεις τους με τις γυναίκες, και δεν ασχολήθηκαν με τη θέση των γυναικών στην κοινωνία. Και οι δυο χτυπήθηκαν κατά καιρούς από τη φτώχεια και την ασθένεια. Και οι δυο προδόθηκαν από τ’ αδέρφια τους: Ο Νίτσε από την αδερφή του Ελίζαμπεθ, που επενέβη στα γραπτά του, και ο Καζίνσκι, τον οποίο έδειξε στο FBI ο αδερφός του Ντέιβιντ. Συνέχεια

Σκέψεις…

Το πολιτικό θέατρο στο οποίο άλλοτε παίζεται το έργο της δημοκρατίας κι άλλοτε της δικτατορίας καλά κρατεί και θα κρατεί.

Κάποια από τα χαρακτηριστικά που το διέπουν είναι:

Υποσχέσεις, όταν κυριαρχεί η μανία για ανάληψη ή διατήρηση της διαχείρισης των εξουσιαστικών υποθέσεων.

Υπαναχωρήσεις και φραστικοί ελιγμοί, όταν γίνεται προφανέστατη η ψευδολογία.

Υπεροψία και ακατάσχετη ψευδολογία, όταν έχει εξασφαλισθεί η διατήρηση στην διαχείριση των εξουσιαστικών υποθέσεων από τους διευθύνοντες την ΕΕ ή τις ΗΠΑ ή και των δύο.

Άσκηση βίας (πάντοτε επενδυμένης με κάποιο δημοκρατικό νόμο) προς εκείνους οι οποίοι δεν πλανώνται από τους χειρισμούς εκ μέρους των κρατούντων.

Ας μην αναφερθούμε στις «ψύχραιμες» στάσεις ή τους παλληκαρισμούς και σε άλλα παρομοίου είδους καραγκιοζιλίκια (που γίνονται για να συγκαλυφθούν ουσιωδέστερες καταστάσεις) ή τις διάφορες κινήσεις εντυπωσιασμού (όπως η πρόσφατη στην Ρώ) και ας ασχοληθούμε για λίγο με τις υποσχέσεις. Συνέχεια

John Zerzan: Σχετικά με το μανιφέστο του «unabomber»

Η βομβιστική εκστρατεία ενός αναρχικού[1] κατά της τεχνολογίας, κορυφώθηκε τον Απρίλιο του 1995. Εκείνον τον μήνα ο «Unabomber» (ένα όνομα που του αποδόθηκε από κοινού από τα ΜΜΕ και το FBI –»UNABOM» (UNiversity and Airline BOMber)) σκότωσε για τρίτη φορά. Ο νεκρός άντρας ήταν ο Gilbert Murray στο Sacramento, υπεύθυνος του δασικού συνδέσμου της California. O Murray, υπήρξε στην πραγματικότητα ο υπεύθυνος δημοσίων σχέσεων για την καταστροφή των δασών στις δυτικές Ηνωμένες Πολιτείες. Από εκείνη τη στιγμή και μετά ο ήδη περιβόητος Unabomber έγινε ένα πρόσωπο με πανεθνική αναγνωρισιμότητα που συζητιόταν συνεχώς.

Την ίδια εκείνη περίοδο αυτός (ή ακριβέστερα, το άτομο ή άτομα που χρησιμοποιούσαν το όνομα «FC») έκανε μια δημόσια προσφορά: δεν θα υπάρξουν άλλοί θάνατοι, εάν «Η Βιομηχανική Κοινωνία και το Μέλλον της» δημοσιευόταν ευρέως με μηδενικό κόστος. Στις 21 Σεπτεμβρίου του 1995, ύστερα από συμβουλή του FBI, αυτό το δοκίμιο των 30.000 λέξεων δημοσιεύτηκε από την Washington Post. Μια μακρά σειρά άρθρων πάνω στο θέμα χρειάστηκε να εκδοθούν, προκειμένου να καλυφθεί το τεράστιο ενδιαφέρον πάνω στη συγκεκριμένη πραγματεία, το περίφημο «Μανιφέστο του Unabomber». Συνέχεια

XΤΥΠΗΣΤΕ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΠΟΝΑΕΙ! (Μέρος Β΄)

5. Οι αγωνιστές πρέπει να επιτεθούν στο σύστημα στα αποφασιστικά σημεία

Για να εργαστούν οι αγωνιστές αποτελεσματικά στην κατεύθυνση της εξουδετέρωσης του τεχνολογικοβιομηχανικού συστήματος πρέπει να πολεμήσουν το σύστημα στα σημεία για τα οποία δεν μπορεί να υπαναχωρήσει. Πρέπει να επιτεθούν στα ζωτικά όργανα του συστήματος. Φυσικά, όταν χρησιμοποιώ τη λέξη «επίθεση» εννοώ μόνο νόμιμα μέσα διαμαρτυρίας και αντίστασης.

Μερικά παραδείγματα ζωτικών οργάνων του συστήματος είναι:

Α. Η βιομηχανία ηλεκτρισμού. Το σύστημα κυρίως βασίζεται στο δίκτυο αυτό.

Β. Η βιομηχανία της επικοινωνίας. Χωρίς άμεση επικοινωνία όπως το τηλέφωνο, το ραδιόφωνο, η τηλεόραση, το e-mail, το σύστημα δεν θα επιβίωνε.

Γ. Η βιομηχανία των ηλεκτρονικών υπολογιστών. Χωρίς κομπιούτερ, το σύστημα θα κατέρρεε άμεσα.

Δ. Η βιομηχανία προπαγάνδας. Η βιομηχανία αυτή εμπεριέχει τη βιομηχανία ψυχαγωγίας, το εκπαιδευτικό σύστημα, τη δημοσιογραφία, τη διαφήμιση, τις δημόσιες σχέσεις και μεγάλο μέρος της πολιτικής και της βιομηχανίας πνευματικής υγείας. Το σύστημα δεν μπορεί να λειτουργήσει αν οι άνθρωποι δεν είναι αρκετά υπάκουοι και κομφορμιστές και δεν έχουν τις συμπεριφορές που αυτό χρειάζεται. Είναι η λειτουργία της βιομηχανίας προπαγάνδας που διδάσκει αυτό τον τρόπο σκέψης και συμπεριφοράς

Ε. Η βιομηχανία βιοτεχνολογίας. Το σύστημα, απ’ ό,τι ξέρω, δεν εξαρτάται ακόμη από τη προηγμένη βιο-τεχνολογία. Παρ’ όλ’ αυτά, το σύστημα δεν δύναται να υπαναχωρήσει σε αυτό το τομέα, καθώς είναι υψίστης σημασίας γι’ αυτό, όπως θα υποστηρίξω παρακάτω. Συνέχεια

XΤΥΠΗΣΤΕ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΠΟΝΑΕΙ! (Μέρος Α΄)

O Ted Kaczynski, γνωστότερος ως «Γιουναμπόμπερ», γεννήθηκε στις 22 Μαΐου το 1942. Σπούδασε στο Χάρβαρντ, και ήταν καθηγητής μαθηματικών στο πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας. Κάποια στιγμή εγκατέλειψε την δουλειά του και άρχισε να ζει σαν ερημίτης μέσα σε ένα δάσος. Από το 1978 ως το 1995 έστειλε 16 πακέτα – βόμβες σε στελέχη μεγάλων εταιριών και ερευνητές πανεπιστημίων. Τρία άτομα σκοτώθηκαν και 29 τραυματίσθηκαν από τις επιθέσεις αυτές.

Συνελήφθη στις 3 Απριλίου του 1996 (πριν από 22 χρόνια) και το 1997 καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη, 8 φορές χωρίς καμμία μελλοντική δυνατότητα μετατροπής της ποινής του. Γλίτωσε την θανατική ποινή όταν οι δικηγόροι του, παρά την θέλησή του, τον παρουσίασαν ως σχιζοφρενή και παρανοϊκό. Στη σύλληψη του Kaczynski βοήθησε ο αδελφός του David που «τσέπωσε» και ένα εκατομμύριο δολάρια σαν αμοιβή της επικήρυξης.  

Ο Ted Kaczynski δεν είναι αναρχικός, αλλά στρέφεται δυναμικά ενάντια στο σύστημα και ειδικά στην τεχνολογία. Το κείμενο που ακολουθεί είχε σταλεί μέσα από την φυλακή στην εφημερίδα «Green Anarchy».

Το κείμενο αυτό περιβάλλεται από ένα μανδύα νομιμότητας, προφανώς για να μπορέσει να «βγει» από την φυλακή.

Σκοπός αυτού του άρθρου

Στόχος του άρθρου αυτού είναι να επισημάνει μια πολύ απλή αρχή της ανθρώπινης σύγκρουσης. Μια αρχή που οι αντιμαχόμενοι του τεχνολογικοβιομηχανικού συστήματος προσπερνούν. Η αρχή είναι η εξής: σε κάθε μορφή πάλης, αν θες να νικήσεις πρέπει να χτυπήσεις τον αντίπαλο εκεί που πονάει.

Πρέπει να εξηγήσω ότι, όταν λέω το παραπάνω, δεν εννοώ απαραίτητα τα φυσικά χτυπήματα ή όποια μορφή φυσικής βίας. Για παράδειγμα, σε μια προφορική αντιπαράθεση, σημαίνει να χρησιμοποιήσεις τα επιχειρήματα απέναντι στα οποία ο αντίπαλός σου είναι πιο αδύναμος. Στις προεδρικές εκλογές, σημαίνει να είσαι νικητής στις πολιτείες εκείνες όπου ο αντίπαλός σου παίρνει τις περισσότερες ψήφους. Πάντως, θα χρησιμοποιήσω και την αναλογία μιας φυσικής σύγκρουσης γιατί αποτελεί γλαφυρό και ξεκάθαρο παράδειγμα. Συνέχεια

Ο ΘΕΟΣΤΑΛΤΟΣ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ ΚΑΙ Η ΡΟΜΦΑΙΑ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ…

Στις 9 Δεκεμβρίου 2015, στο προσωπικό του ιστολόγιο ο άνθρωπος του Θεού μητροπολίτης Αμβρόσιος μεταξύ άλλων θεοσεβούμενων λόγων της αληθείας και της αγάπης προς τον συνάνθρωπον έγραφε για τους ομοφυλόφιλους:

«Σας συμβουλεύω: Μη τους πλησιάζετε! Μη τους ακούτε! Μη τους εμπιστεύεσθε! Είναι οι κολασμένοι της Κοινωνίας! Δικαίωμά τους, βέβαια, είναι κρυφά -ιδιωτικά- να ζουν όπως θέλουν! Αλλά κάποιοι ξεφτυλισμένοι δεν μπορούν να υπερασπίζωνται δημοσίως τα πάθη της ψυχής των! Την Ελλάδα μας διοικούν σήμερα πια άθεοι άνθρωποι! Σας υπενθυμίζω, λοιπόν, τα λόγια του Λεχ Βαλέσα της Πολωνίας: «άνθρωπος χωρίς Θεό είναι επικίνδυνος!» Ε, λοιπόν, αυτούς τους ξεφτυλισμένους, φτύστε τους! Αποδοκιμάστε τους! Μαυρίστε τους! Δεν είναι άνθρωποι! Είναι εκτρώματα της φύσεως! Ψυχικά και πνευματικά πάσχουν! Είναι άτομα με νοητική διαταραχή! Δυστυχώς, αυτοί είναι τρις-χειρότεροι και πολύ πιο επικίνδυνοι από κάποιους, που ζουν στα τρελλοκομεία! Μη διστάζετε, λοιπόν! Όταν και όπου τους συναντάτε, φτύστε τους! Μη τους αφήνετε να σηκώνουν κεφάλι! Είναι επικίνδυνοι! Η Εκκλησία μας προσεύχεται γι’ αυτούς ως εξής: «Εκλείποιεν αμαρτωλοί από της γης και άνομοι, ώστε μη υπάρχειν αυτούς» (Ψαλμός 103). Δηλαδή. Ας εξαφανισθούν από την γη όλοι οι αμαρτωλοί και όλοι οι άνομοι, ώστε να μην υπάρχουν! Στον αγύριστο να πάνε όλοι αυτοί οι καταραμένοι!». Συνέχεια