Category Archives: Απόψεις

Έκθεση απόψεων πάνω σε γεγονότα

Ένας ντόπιος Αφρικανός που κινδυνεύει να χαθεί απ’ τον τουρισμό

χαμαιλέονταςΟ πιο μικρός Αφρικανός μετανάστης στην Ευρώπη βρίσκεται στην περιοχή της Πύλου. Είναι ένα είδος Χαμαιλέοντα που η μοναδική αποικία του, επί ευρωπαϊκού εδάφους, εντοπίζεται μόνο στην περιοχή της λιμνοθάλασσας της Γιάλοβας Μεσσηνίας. Εικάζεται ότι βρέθηκε εκεί από αρχαίους μυκηναίους έμπορους και ταξιδευτές που είχαν επαφές με την Αίγυπτο και το έφεραν απ’ την Αφρική ως εξωτικό είδος ή ότι επιβιβάστηκε στα κρυφά σε κάποιο μυκηναϊκό πλοίο. Το μέγεθός του μπορεί να φτάσει τα 47,5 cm, αλλάζει χρώμα ανάλογα με το είδος βλάστησης που βρίσκεται και τρέφεται με έντομα που τα πιάνει με την μακριά κολλώδη γλώσσα του. Τα αυγά του τα εναποθέτει το Φθινόπωρο σε θύλακες μέσα στην άμμο και εκκολάπτονται μετά από 11 μήνες. Το είδος θεωρείται υπό εξαφάνιση καθώς το ’09 είχαν καταγραφεί μόλις 300 Χαμαιλέοντες. Συνέχεια

ΑΜΑΡΤΩΛΟΙ ΑΝΕΜΒΟΛΙΑΣΤΟΙ ΜΕΤΑΝΟΕΙΤΕ, ΘΑ ΚΑΕΙΤΕ ΣΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ!

διάβολοςΑς ξεκινήσουμε με ένα αληθινό περιστατικό: Η ουρά ξεκινούσε από τα σκαλιά του κτηρίου της μητρόπολης Μεσσηνίας, περνούσε έναν διάδρομο, έστριβε σε μια μεγάλη μακρόστενη αίθουσα όπου ψηλά στο κέντρο δέσποζε ένας θρόνος τοποθετημένος σε βάθρο. Όχι δεν ήταν σκηνή από το μακρινό Βυζάντιο και μπροστά στο θρόνο δεν στεκόταν ο Ιουστινιανός άλλα ο Σάββατος ( Μητροπολίτης Μεσσηνίας Χρυσόστομος) με το αριστερό χέρι απλωμένο, ώστε να το φυλάνε οι πιστοί που θέλησαν να του πουν χρόνια πολλά για την ονομαστική του εορτή και με το δεξί να μιλάει στο τηλέφωνο και να χαχανίζει με διάφορους που τον έπαιρναν για να του ευχηθούν. Όταν το τηλεφώνημα τελείωνε, διάφοροι ρασοφόροι παρατρεχάμενοι τού έδιναν άλλο τηλέφωνο όπου ο Μητροπολίτης συνέχιζε να μιλάει, ενώ το αριστερό ήταν μόνιμα απλωμένο και μάλλον αγκυλωμένο, προς την κορυφή της ουράς όπου το πόπολο έσκυβε να ασπαστεί το χέρι του. Συνέχεια

6 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ: ΠΟΙΟΣ ΘΥΜΑΤΑΙ ΤΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ;

ή αλλιώς

Στο σπίτι του κρεμασμένου δεν μιλάνε για σκοινί…

«Η οριστική ενοποίηση της ψευδοαντίθεσης μεταξύ μνημονιακών και αντιμνημονιακών, καθώς βαδίζουν όλοι μαζί, χέρι-χέρι προς την τελική ευθεία. Αυτό είναι που πραγματικά εξελίσσεται και μάλιστα στ’ όνομα της διαφάνειας, της ενημέρωσης, και του σεβασμού της λαϊκής ετυμηγορίας. Το δημοψήφισμα είναι τα «οχυρωματικά έργα» που δεν αποφασίστηκε να κατασκευαστούν τότε γιατί δεν ήταν απαραίτητο. Οι υποστηρικτές του ΝΑΙ, δουλεύουν για την υπόθεση του ΟΧΙ και το αντίθετο. Ο εγκλωβισμός και η παγίδευση όσων συμμετέχουν μοιάζει αναπόδραστη». (Ανακοίνωση της Συσπείρωσης Αναρχικών, 3-7-2015)

ΟΧΙ5 Ιουλίου 2015. Η πρώτη φορά αριστερά κυβέρνηση έχει προκηρύξει δημοψήφισμα. Η «νέα δημοφιλής» ηγεσία ήταν η καταλληλότερη να τυλίξει σε μια «κόλλα χαρτί» τις ελπίδες, την διάθεση για αντίσταση, την κοινωνική αδιαφορία για τις όποιες υποτιθέμενες συνέπειες του «ΟΧΙ», την θέληση για σύγκρουση με την τρόικα, τις τράπεζες, το «παλαιό» πολιτικό σύστημα, τα ΜΜΕ. Συνέχεια

Οι «διευκολύνσεις» του κράτους στους εμβολιασμένους δείχνουν πως ο εχθρός πλέον είναι εντός των τειχών

«Φοβού τους Δαναούς και δώρα φέροντας» φώναζε ο Τρώας ιερέας Λαοκόων και τελικά είχε δίκιο, αλλά ήταν αργά για τους Τρώες αφού ο Δούρειος ίππος ήταν ήδη εντός των τειχών. Σπεύσατε, λοιπόν, να εμβολιαστείτε και απολαύστε ζωή μαγική με τα απίστευτα κρατικά προνόμια. Όχι, δεν θα έχει δωρεάν data, δεν θα έχει 13ο μισθό, δεν θα έχει έκπτωση στο ρεύμα αλλά θα έχει ελεύθερη πρόσβαση σε κλειστούς χώρους χωρίς μάσκα, μετακινήσεις και ταξίδια χωρίς τεστ, είσοδο σε γήπεδα, θέατρα, σινεμά, συναυλίες, φεστιβάλ, μπαρ, εστιατόρια χωρίς περιορισμούς και όσοι έχουν κάνει και την δεύτερη δόση θα μπορούν να πηγαίνουν χωρίς self test στην εργασία τους και στο γυμναστήριο, ελεύθερη διακίνηση σε χώρες της ΕΕ, αρκεί να έχουν περάσει 15 μέρες. Όλα αυτά για να νιώσει το πόπολο ότι θα πάρει την ζωή του πίσω και θα είναι ελεύθερο και ασφαλώς για ό,τι στραβό συμβεί ή και να μην συμβεί, να υπάρχει ο εχθρός εντός των τειχών, δηλαδή οι ανεμβολίαστοι. Συνέχεια

«Ο καρκίνος ήταν μια από τις κυρίαρχες ασθένειες που έπλητταν τον κόσμο στον Μεσαίωνα». «Σάρωνε και τον Μεσαίωνα»

καρκίνοςΈτσι μετέφεραν την είδηση ΜΜΕ του ελλαδικού χώρου σχετικά με μια έρευνα που έγινε από το Cambridge University. «Έως τώρα θεωρούσαμε πως η σημαντικότερη αιτία θανάτου στους ανθρώπους του Μεσαίωνα ήταν οι μεταδοτικές ασθένειες, όπως η δυσεντερία και η βουβωνική πανώλη, μαζί με τον υποσιτισμό και τους τραυματισμούς λόγω ατυχημάτων ή πολέμου. Τώρα πρέπει να προσθέσουμε τον καρκίνο στις κυρίαρχες ασθένειες που έπλητταν τον κόσμο στο Μεσαίωνα», αναφέρει η αρχαιολόγος του Cambridge University, Jenna Dittmar. Συνέχεια

Ο Μιθριδάτης ας είναι το «μερικό» από το «όλο», το οποίο θα είναι ακόμα πιο ενδιαφέρον

ΜιθριδάτηςΑνάμεσα στα χασμουρητά πολλών καλλιτεχνών και στον διαλυμένο, οικονομικά και συνειδησιακά, χώρο τους, έκανε την εμφάνισή του ένα μακροσκελές 12λεπτο τραγούδι του Μιθριδάτη, το οποίο σαφώς στοχεύει την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας και τους εξουσιαστικούς χειρισμούς της στον κοινωνικό χώρο τον τελευταίο χρόνο με αφορμή τον Covid-19. Δικαίως και συγκέντρωσε την προσοχή του κόσμου και λογικό, σύμφωνα με πολλά ΜΜΕ, να ανησύχησε επικοινωνιολόγους στο Μαξίμου, καθώς το τραγούδι κάνει την εμφάνισή του σ’ ένα ξερό και άνυδρο τόπο από τέτοιου είδους τραγούδια που απευθύνονται ευρύτερα στον κοινωνικό χώρο και δεν καταναλώνονται μόνο μεταξύ ενός κλειστού «επαναστατικού χώρου». Τι θέλουμε να πούμε μ’ αυτό; Πως τα καλλιτεχνικά στεγανά, όσο αφορά στην προώθηση των καλλιτεχνικών δημιουργιών, που εδώ και δεκαετίες κτίστηκαν από μερίδα του λεγόμενου «χώρου», αποτέλεσαν φραγμό στην διάδοση αντιεξουσιαστικών- επαναστατικών μηνυμάτων και σε κομμάτια του κοινωνικού χώρου που θα μπορούσαν, με αφορμή κάποιες καλλιτεχνικές δημιουργίες, να βρεθούν, να γνωρίσουν, αλλά και να συναντηθούν σε δράσεις, συζητήσεις κ.λπ. Όλα αυτά γιατί η ταμπέλα της αντιεμπορευματοποίησης κάλυπτε ακόμα και το ποσό μιας έκδοσης, της δημιουργίας ενός CD ή ακόμα και την ύπαρξη ενός ελάχιστου μεροκάματου που σε καμμία περίπτωση δεν θα έφτανε να ζήσει κάποιος παραπάνω από μια- δύο μέρες. Συνέχεια

Δίπολα και Ανθρώπινες Σχέσεις στην καθημερινότητα μας

enallaktikidrasi-dentro-evgnomosynisΠόσο οξύμωρο είναι τελικά, ένας αναρχικός να ακούει κρατικό ραδιόφωνο, να μαθητεύει σε κρατικά σχολεία ή να σπουδάζει σε κρατικά πανεπιστήμια; Η χρήση τους ή μη αποδεικνύει και την σύμπλευσή του με τις απόψεις και ιδέες του; Είμαστε σίγουροι ότι πολλές φορές και σε πάρα πολλές περιπτώσεις, αρκετοί που τοποθετούν τον εαυτό τους στην αντίπερα όχθη από εκείνη της εξουσίας και της κυριαρχίας αισθάνονται ολίγον σαν «εξωγήινοι» και «περίεργοι». Όχι επειδή είναι ανέφικτη η επεξήγηση και η ανάλυση των ρόλων και της στάσης στην καθημερινότητά μας. Λες και δεν είναι αυτονόητα ορισμένα ζητήματα, ότι δεν υπάρχει κάποια κοινή βάση, που πάνω σε αυτή να πατάμε και να αναπτύσσουμε τη συλλογιστική μας. Βαρύγδουπες λέξεις και αναλύσεις περιγράφουν απλές και προφανείς καταστάσεις.

Ζούμε σε έναν ψηφιακό κόσμο που μετασχηματίζεται και η αποξένωση μεταξύ των ανθρώπων γιγαντώνεται. Αυτό δημιουργεί νέες συνθήκες και δεδομένα στις ανθρώπινες σχέσεις. Αναμφισβήτητα, οι βλαβερές συνέπειες της μακρόχρονης παγιωμένης κρατικής εξουσίας και κυριαρχίας έχουν καταστρέψει και αλλοιώσει την ανθρώπινη συμπεριφορά. Και θεωρούμε πως είναι ό,τι χειρότερο για τον άνθρωπο η αλλοίωση των χαρακτηριστικών του, τα οποία έρχονται από πολλές χιλιάδες χρόνια πριν. Ένα σύστημα εξουσιαστικό και άδικο που έχει παράξει έναν τύπο ανθρώπου όπου κυριαρχεί ο ανταγωνισμός, η απομόνωση, οι διακρίσεις. Είναι η τοξικότητα που εκπέμπεται και δυστυχώς δεν εκπορεύεται μονάχα από άτομα που φέρουν εξουσία. Συνέχεια

ΟΙ «ΚΙΒΩΤΟΙ» ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΜΝΗΜΗΣ…

«Το μνημείο, αντί να ενσωματώνει τη μνήμη, την εκτοπίζει ολοκληρωτικά… Από τη στιγμή που προσδίδουμε μνημειακή μορφή στη μνήμη, απεκδύουμε σε κάποιο βαθμό τον εαυτό μας από την υποχρέωση να θυμόμαστε. Μεταφέροντας το βάρος της μνήμης στις πλάτες του μνημείου, οι θεατές ανακουφίζονται από την κατάρα της μνήμης». Pierre Nora

Ο τωρινός χρόνος κι ο περασμένος χρόνος

Είναι ίσως και οι δύο παρόντες στο μελλούμενο χρόνο,

Κι ο μελλούμενος χρόνος περιέχεται στον περασμένο χρόνο.

Αν όλος ο χρόνος είναι αιώνια παρών

όλος ο χρόνος δεν μπορεί να εξαγοραστεί.

Αυτό που θα μπορούσε να ’ταν είναι μια αφαίρεση

Που παραμένει μια μόνιμη δυνατότητα

Μόνο σ’ έναν κόσμο ρεμβασμού.

Αυτό που θα μπορούσε να ’ταν κι αυτό που ήταν

Σημαδεύουν σ’ ένα τέρμα, που είναι πάντα τωρινό.

Πατημασιές αντηχούν μες στο μνημονικό

Κάτω στο δρομάκι που δεν ακολουθήσαμε

Κατά την πόρτα που ποτέ δεν ανοίξαμε

Προς τη μεριά του ροδόκηπου.

Τ.Σ. Έλιοτ, Τα τέσσερα κουαρτέτα

κιβωτοί1

Το μπρούντζινο άγαλμα του βρετανού δουλέμπορου Έντουαρντ Κόλστον γκρεμίζεται από τους «ταραχοποιούς», σέρνεται στους δρόμους του Μπρίστολ και τελικά πετιέται από το ίδιο λιμάνι όπου προσέδεναν τα δουλεμπορικά του καράβια».

Υπάρχει, τελικά, μία ιστορία να διηγηθούμε; Μπορούμε να διηγηθούμε τα πραγματικά γεγονότα; Να τα ξαναζωντανέψουμε, να τους κάνουμε τεχνητή αναπνοή, να «επαναπατρίσουμε» το εξόριστο παρελθόν; Να σβήσουμε τις παραμορφώσεις, να διαβάσουμε τα μυστικά τους νοήματα; Είναι σαν να σκάβεις ένα τούνελ μέσα στην νύχτα δίχως να ξέρεις, που θα βγεις, είναι μια ψευδαίσθηση, ή μήπως αυτό το πάθος είναι ο μόνος δεσμός με την αλήθεια;

Ναι, για να αναστηθεί ο χρόνος θέλει έναρξη και διαδοχή, και έτσι δεν μπορεί να «χωρέσει» στο παρόν. Ναι, παρ’ όλα αυτά δεν γίνεται να φανταζόμαστε συνεχώς τον εαυτό μας δραπέτη του παρόντος, χαμένο για πολύ στους λαβύρινθους του παρελθόντος. Γιατί δεν μπορούμε να κοινωνούμε αδιάλειπτα τα «μυστικά φίλτρα» της νοσταλγίας και παρ’ όλα αυτά να βρισκόμαστε συνεχώς εν πλω;

Γιατί η μνήμη δεν είναι ταμιευμένος χρόνος, επειδή δεν ανατρέχουμε «εκεί», απλά, για να ζήσουμε πάλι την ζωή μας, γιατί δεν αντέχουμε την σιωπή, γιατί θέλουμε να τα αφηγηθούμε όλα από την αρχή, γιατί θέλουμε ξανά και ξανά να πιανόμαστε στο ιστό της αράχνης της. Συνέχεια

Εμετός

«Κάθε μέρα φέρει τα προβλήματά της. Από τα πρώτα βήματα ο άνθρωπος ονειρεύτηκε την απαλλαγή του από το βάρος τους. Αγάπησε μάγους, αγκάλιασε υποσχέσεις και θεωρίες τελικής σωτηρίας. Με το χρόνο υποψιάστηκε ότι σωτηρία δεν υπάρχει. Μόνο διαδρομή. Στη διαδρομή κατοικεί η ελευθερία». (Λευτέρης Κουσούλης, 2021)

εμετόςΈμετος ή εμετός ονομάζεται η απότομη αποβολή γαστρικού περιεχομένου από το στόμα. Προκαλείται από σύσπαση κοιλιακών, αλλά και αναπνευστικών μυών, ιδιαίτερα του διαφράγματος. Στις περισσότερες περιπτώσεις η ναυτία μπορεί να προηγηθεί του εμέτου. Πρόκειται για αντανακλαστικό το οποίο περιλαμβάνει την ενεργοποίηση του κέντρου του εμέτου στον προμήκη μυελό ή της λεγόμενης εκλυτικής ζώνης των χημειοϋποδοχέων στο έδαφος της 4ης κοιλίας του εγκεφάλου. Ερεθίσματα από το ανώτερο πεπτικό (συμπεριλαμβανομένου του στοματοφάρυγγα) αλλά και από ανώτερα κέντρα του φλοιού του εγκεφάλου μπορούν να ενεργοποιήσουν το κέντρο του εμέτου. Από την άλλη, χημικές ουσίες, όπως είναι διάφορα φάρμακα, μπορούν να ερεθίσουν την ζώνη των χημειοϋποδοχέων. Αποτέλεσμα των παραπάνω είναι η ενεργοποίηση κινητικών ινών προς τους κοιλιακούς και αναπνευστικούς μύες (φυγόκεντρος οδός του αντανακλαστικού). Συνέχεια

ΚΡΑΤΟΣ-ΜΑΦΙΑ, Η ΙΔΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ

«Τους είπα κάτι έπρεπε να γίνει μ’ εκείνον τον τύπο, το Χίτλερ. Είπα ότι αν γινόταν κάποιος να ξεπαστρέψει αυτό το κάθαρμα, ο πόλεμος θα τελείωνε σε πέντε λεπτά». Τσαρλς «Λάκι» Λουτσιάνο

«Θα μιλήσω σε οποιονδήποτε· σε παπά, σε διευθυντή τράπεζας σε συμμορίτη, στον ίδιο τον διάβολο, αν έτσι καταφέρω ν’ αποσπάσω τις πληροφορίες που θέλω. Εδώ έχουμε να κάνουμε με πόλεμο». Πλωτάρχης Τσαρλς Χάφεντεν, Υπηρεσία Πληροφοριών Αμερικανικού Ναυτικού

Αντρεότι

«Πάντα πίστευα στη Δικαιοσύνη και συνεχίζω να πιστεύω σε αυτήν, αν και απόψε μου είναι λίγο δύσκολο να αποδεχθώ μία τέτοια εξωφρενική (απόφαση)» ήταν τα πρώτα λόγια του Αντρεόττι, μόλις πληροφορήθηκε την καταδίκη του…

Τον Νοέμβριο του 2002 το Εφετείο της Περούτζια καταδικάζει τον Τζούλιο Αντρεόττι σε 24 χρόνια κάθειρξη δεχόμενο ότι ο πρώην πρωθυπουργός του ιταλικού κράτους έδωσε εντολή στην Μαφία να δολοφονήσει τον Ιταλό δημοσιογράφο Κάρμινε «Μίνο» Πεκορέλι, στις 20 Μαρτίου του 1979, για να μην αποκαλυφθούν στοιχεία που θα κατέστρεφαν την πολιτική του καριέρα. Οι δικαστές έλαβαν σοβαρά υπ’ όψιν τους την μαρτυρία του Αντόνιο Τζιούφρε, πρώην μέλους της Μαφίας, που έγινε πληροφοριοδότης της αστυνομίας μετά τη σύλληψη του, ο οποίος κατέθεσε ότι ο πρώην πρωθυπουργός Τζούλιο Αντρεόττι συνεργαζόταν με τη Μαφία στη διάρκεια της πολύχρονης πολιτικής του καριέρας. Ο Τζιούφρε ήταν στενός συνεργάτης του «αρχηγού των αρχηγών» της Κόζα Νόστρα Μπερνάρντο Προβεντζάνο. Μ’ άλλα λόγια η Κόζα Νόστρα συνέδραμε τον Αντρεότι να ενισχύσει την επιρροή του στους κόλπους του Χριστιναδημοκρατικού κόμματος, συγκέντρωνε ψήφους για δικούς του πολιτικούς, εξουδετέρωνε πολιτικούς του αντιπάλους μ’ αποτέλεσμα τελικά να ανέλθει στο πρωθυπουργικό αξίωμα. Ο Αντρεόττι από την πλευρά προστάτευε τα μέλη της Κόζα Νόστρα από τις διωκτικές αρχές. Συνέχεια

«Ό,τι βάλατε, βάλατε»

Ο τίτλος του σημειώματος απηχεί και αντικατοπτρίζει τις θέσεις και τις διαθέσεις σημαντικής μερίδας ανθρώπων που κατοικούν στην Εύβοια και βλέπουν το ένα μετά το άλλο, βουνά και λόφους, να παραδίδονται στην βαριά αιολική βιομηχανία. Οι αντιδράσεις των πολιτών δεν αποτελούν ένα πρόσφατο γεγονός, τόσο στη νότια Εύβοια όσο και στη Κεντρική, αλλά συνεχίζουν μια αντίσταση που έχει ξεκινήσει παλαιότερα και τώρα κλιμακώνεται και εντείνεται. Και πιθανόν οι εμπειρίες του παρελθόντος να αποτελέσουν διδάγματα για το παρόν και το μέλλον ως προς την πολυμορφία των μέσων τα οποία απαιτούνται να τεθούν σε εφαρμογή για ένα επιτυχές αποτέλεσμα. Και επιτυχία δεν είναι τίποτα άλλο από την ακύρωση των σχεδίων για εγκατάσταση γιγάντιων αιολικών πάρκων στη νότια και κεντρική Εύβοια, που βρίσκεται, για ακόμη μια φορά, στο μάτι του κυκλώνα μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων.

Οι εταιρίες αυτές «γράφουν» στα παλαιότερα των υποδημάτων τους τη λεγόμενη «πράσινη» ενέργεια και τις ΑΠΕ (Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας). Άλλωστε, είναι οι ίδιες που ταυτόχρονα με τον ίδιο ή διαφορετικό επιχειρηματικό μανδύα πραγματοποιούν εξορύξεις, παράγουν τοξικά απόβλητα και καταστρέφουν γενικά το περιβάλλον. Και απέχουν παρασάγγας από ορθή παραγωγή-χρήση-διαχείριση της «καθαρής» αιολικής ενέργειας. Απλά είναι μια ακόμη πηγή κερδοφορίας τους σε έναν τομέα, τον ενεργειακό, που παραδοσιακά κράτος-πολιτικοί-εταιρίες κάνουν ένα επικερδές για αυτούς «νταραβέρι». Πρόκειται για μια συνδιαλλαγή που στο ενεργειακό κομμάτι ξεκίνησε σκανδαλωδώς με τη βρετανική POWER και τον τότε πρωθυπουργό Θ. Πάγκαλο το 1925 όταν της παραχωρήθηκε «γη και ύδωρ» και με τον ανήκουστο όρο, που φανερώνει το είδος της συναλλαγής, ότι η πρώτη ύλη ο γαιάνθρακας θα εισάγονταν από τη Βρετανία και δεν θα χρησιμοποιούνταν ο εδώ άφθονος λιγνίτης! Η επικύρωση της συγκεκριμένης σύμβασης έγινε αργότερα επί οικουμενικής κυβέρνησης, γι’ αυτό τονίζουμε το διαχρονικό αλισβερίσι των πολιτικών και με τους ενεργειακούς επιχειρηματίες. Συνέχεια

Νέες ανεμογεννήτριες στη Μάνη

Δεκάδες νέες ανεμογεννήτριες θα εγκατασταθούν στη χερσόνησο της Μάνης. Πολλές εγκαταστάσεις αιολικών πάρκων είχαν παγώσει από το 2017 εξ αιτίας ενός περιοριστικού όρου όπου οι ανεμογεννήτριες δεν μπορούσαν να είναι ορατές από παραδοσιακούς οικισμούς, χαρακτηρισμένους ως νεότερα μνημεία, όπως η Αρεόπολη, η Κοίττα, η Μίνα και η Βάθεια. Ο συγκεκριμένος περιορισμός καταργήθηκε με υπουργική απόφαση στις 2/4/21 και πλέον η Μάνη θα αποτελεί άλλον έναν τόπο όπου στα βουνά θα φυτευτούν ανεμογεννήτριες. Συνέχεια

Υποχρεωτικότητες, κυρώσεις και συναίνεση

εμβολιαΣτις 19-04-2021 θεσμοθετήθηκαν οι κυρώσεις που θα επιβάλλονται σε όσους εργάζονται σε δημόσιες υπηρεσίες και αρνούνται να υποβληθούν σε αυτοδιαγνωστικό έλεγχο ή δεν καταχωρούν το αποτέλεσμα του στην σχετική πλατφόρμα. Οι κυρώσεις περιλαμβάνουν περικοπές μισθού στους αορίστου χρόνου εργαζομένους, ενώ στους συμβασιούχους δεν θα γίνεται δεκτή η παροχή εργασίας τους και η υπηρεσία θα απαλλάσσεται από την υποχρέωση καταβολής των αποδοχών τους, για όσο χρονικό διάστημα οι εργαζόμενοι δεν συμμορφώνονται. Ουσιαστικά πρόκειται για τις πρώτες κυρώσεις στον εργασιακό τομέα που συνδέονται με την κρατική διαχείριση του Covid-19 και όμως, δεν κινήθηκε φύλλο στον κοινωνικό χώρο. Με την έναρξη τού υποχρεωτικού αυτοδιαγνωστικού ελέγχου, από την πλευρά των εργαζομένων, παρ’ όλο που δεν αναφέρθηκε κάποια περίπτωση άρνησης διενέργειας αυτοδιάγνωσης, το κράτος έσπευσε να βγάλει νόμο με κυρώσεις. Το κράτος γνωρίζει πως η διενέργεια αυτοδιαγνωστικού ελέγχου είναι ένα τρωτό μέτρο, αφού τα συγκεκριμένα self test έχουν πολύ χαμηλά ποσοστά επιτυχίας, ακόμα και αν κάποιος το κάνει σωστά, επίσης το κράτος γνωρίζει πως τα δηλωμένα αποτελέσματα στην πλατφόρμα μπορεί να είναι ψευδή. Παρ’ όλο, λοιπόν, που το κράτος θεσμοθέτησε ένα υποχρεωτικό μέτρο καθαρά για επικοινωνιακούς σκοπούς –από το οποίο αποκομίζουν μεγάλα χρηματικά ποσά, διάφοροι παρατρεχάμενοι με εταιρείες φαντάσματα– έτρεξε να νομοθετήσει περικοπές μισθών, δημιουργώντας έτσι μια αφετηρία σ’ αυτό που έχει ήδη προαναγγελθεί, δηλαδή στην υποχρεωτικότητα του εμβολιασμού και στις κυρώσεις που θα ακολουθούν. Συνέχεια

ΤΑ ΑΓΚΑΘΙΑ ΤΟΥ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΙΣΜΟΥ ΚΑΙ Η ΠΡΟΔΙΑΓΕΓΡΑΜΜΕΝΗ ΗΤΤΑ ΜΙΑΣ ΑΠΕΡΓΙΑΣ ΠΕΙΝΑΣ

«Αφού επιμένουν στο νόμο που τόσο προκλητικά μηχανεύτηκαν, οφείλουν να τον εφαρμόσουν, τουλάχιστον αυτόν, και να με ξαναφέρουν στο υπόγειο του Κορυδαλλού, στην ειδική πτέρυγα που έκτισε ο ίδιος ο υπουργός της καταστολής, ο Μ. Χρυσοχοΐδης, για να θάψει την 17Ν, και όπου πέρασα τα 16 από τα 18 χρόνια που είμαι στη φυλακή». Δημήτρης Κουφοντίνας, Φυλακές Δομοκού, 8 Ιανουαρίου 2021.

«Είναι οξύμωρο να βλέπεις αναρχικούς, αριστερούς και ‘‘τρομοκράτες’’ να υπερασπίζονται την εφαρμογή της νομιμότητας του κράτους δίκαιου, την ίδια στιγμή που αυτά παραβιάζονται κατάφωρα και εκδικητικά από τους εντεταλμένους κρατούντες και υποτιθέμενους θεματοφύλακες της ‘‘τάξης’’. Πρόκειται για το απόλυτο πολιτικό παράδοξο που συμπληρώνει όλα τα πολιτικά παράλογα που ζούμε τα τελευταία χρόνια». Σάββας Ξηρός, Φυλακές Κορυδαλλού, 27-2-2021.

ΑΓΚΆΤΙΑΣτα τέλη της δεκαετίας του ’80 στα χέρια της προ πολλού συνθηκολογημένης λεγόμενης νέας αριστεράς είχαν απομείνει είτε τα κουφάρια είτε τα υπολείμματα των πάλαι ποτέ ένδοξων κινημάτων (γυναικείο, αντιρατσιστικό, αντιπολεμικό, ομοφυλόφιλο, αντιαυταρχικό, αντιψυχιατρικό, μεταναστευτικό ή προσφυγικό κ.α.) της δεκαετίας του ’60 και του ’70. Η συντριβή έμοιαζε, αλλά και ήταν οριστική, όχι τόσο γιατί δεν επέτρεπε αναζωπυρώσεις, αλλά περισσότερο, γιατί πλέον ήταν ολοένα και περισσότερο κατανοητό ότι η αφομοίωση ήταν το μικρότερο «κακό».

Το «σύστημα» μετά την αρχική επίδειξη σκληρότητας, όχι μόνο «κατάπινε» κάθε διεκδίκηση με ιδιαίτερη ικανότητα και επεδείκνυε «απρόσμενη» ανοχή και προσαρμοστικότητα, όχι μόνο ανταποκρινόταν στις απαιτήσεις για αναγνώριση κάθε είδους διαφορετικότητας, αλλά κυρίως αναβαπτιζόταν στην επαναστατική κολυμβήθρα του κάθε είδους δικαιωματισμού.

Πολλοί, κυρίως εξ αριστερής προελεύσεως προερχόμενοι, βιάστηκαν να μιλήσουν για έναν αντεστραμμένο πουριτανισμό, για την κατασκευή μιας πολιτικής ορθότητας που κατά βάθος έζεχνε και πάλι «συντήρηση». Τι είδους «συντήρηση», όμως, ήταν αυτή, αφού ο «προοδευτισμός» ακριβώς τις ίδιες απαιτήσεις και επιδιώξεις είχε; Συνέχεια

Φοβάμαι, άρα υπάρχω

Η ασθένεια της ευυπόληπτης καρμανιόλας προς τέρψη της οφθαλμοφανούς εξαπάτησης συναντάται σε κάθε εποχή (για να μην πούμε πως προηγείται της εποχής της). Πρόκειται για ασθένεια μακροχρόνια και υποτροπιάζουσα. Μερικά από τα συμπτώματα που έχουν αναφερθεί στα γεωγραφικά μήκη και πλάτη της γης είναι μούδιασμα, αδιαφορία, αστάθεια, έλλειψη επικοινωνίας με το φυσικό περιβάλλον, αίσθηση εγκατάλειψης, δυσφορία, ακράτεια, εγωκεντρισμός, τάσεις αυτοκαταστροφής και διαφυγής από την πραγματικότητα.

Τα άτομα που πάσχουν από την παραπάνω νόσο συνήθως ζούνε σύμφωνα με όσα τους έχουν πει κι όχι με όσα τους ταιριάζουν. Για την ακρίβεια δεν μπήκαν καν στον κόπο να αναζητήσουν τι είναι αυτό που τους ταιριάζει και κυρίως ποιοι είναι. Συμπεριφέρονται στη ζωή όπως σε ένα ρούχο που το φοράνε καθημερινά μέχρι τη στιγμή που θα το βαρεθούνε και θα το πετάξουν ενώ θα μπορούσαν να το χαρίσουν.

Οι άνθρωποι στις μοντέρνες κοινωνίες έχουν την τάση να βουλιάζουν όλο και πιο βαθιά στην κινούμενη άμμο της καταναλωτικής συνήθειας πιστεύοντας πως με αυτό τον τρόπο θα καταφέρουν να γεμίζουν τα κενά που χάσκουν σαν κρατήρες μέσα στην ψυχή τους. Μέσα από την άρνηση αντιμετώπισης των προβλημάτων τους διακόπτουν τη φυσική εξέλιξη του είναι τους κατακερματίζοντας την όποια ευνοϊκή αντιπαράθεση με τον εαυτό τους. Αρέσκονται να τους ακούν κι όχι να ακούνε, μεταφέροντας το βάρος της υπόστασής τους στην πιο εύκολη λύση των πάντων: ξεφυλλίζοντας τις σελίδες της ζωής αντί να τις γράψουν. Είναι κάτι σαν νοητική ανεπάρκεια. Είναι τόσο θλιβερό κι επικίνδυνο να αντιλαμβάνεσαι τις δυνατότητες που κρύβει ένας άνθρωπος και να μην επιθυμεί να συντελέσει στην ολοκλήρωση της εσωτερικής του αναζήτησης. Συνέχεια

Οι ανεμογεννήτριες και ο Β. Αποστόλου

Στις 29/3/21 με άρθρο του στην εφσυν ο βουλευτής Σύριζα Εύβοιας Β. Αποστόλου παίρνει θέση στο ζήτημα των ανεμογεννητριών που εγκαθίστανται ή προβλέπεται να εγκατασταθούν στο νησί της Εύβοιας. Η αντίδραση της Εύβοιας στις νέες ανεμογεννήτριες, είναι ο τίτλος του άρθρου και αναπτύσσεται επιχειρηματολογία σχετικά με ζητήματα που έχουν να κάνουν με το χωροταξικό σχεδιασμό, τις περιοχές natura, τον ρόλο της ΡΑΕ, τα επιχειρηματικά συμφέροντα, τη στάση του περιφερειάρχη Στερεάς Ελλάδας. Το άρθρο με μια πρώτη ματιά μοιάζει να θέτει εύστοχα ερωτήματα και προβληματισμούς έχοντας προφανώς την πρόθεση να πάρει «κεφάλι» σε μια σειρά πολλαπλών παρεμβάσεων, δράσεων και κειμένων. Είναι, όμως, ακριβώς έτσι τα πράγματα;

«Αντιδρούμε», εξηγεί ο βουλευτής Ευβοίας του Συριζα «για τους παρακάτω λόγους»:

1) Γιατί έχουμε ήδη καλύψει τη συμβολή μας στον εθνικό στόχο για αιολική ενέργεια εδώ και χρόνια με την εγκατάσταση 34 γιγαντιαίων πάρκων που έχουν χωροθετηθεί στη νότια Εύβοια. Συνέχεια

200 χρόνια επιτυχίες

Το σημείωμα αυτό μάς ταλαιπώρησε αφάνταστα. Πασχίζαμε για ώρες να βρούμε τις κατάλληλες λέξεις για να περιγράψουμε –και κυρίως– να ερμηνεύσουμε αυτό το αδιανόητο καραγκιοζιλίκι, που θα μας κάνει να ντρεπόμαστε για δεκαετίες.

Τα γκάφιτι με τους ήρωες του ’21 και τις κούκλες προσφορά της playmobil; Το μπισκότο με μελάνι σουπιάς; Η «διεθνούς φήμης σοπράνο», που γκάριζε κυριολεκτικά τον υπέροχο «Ύμνο εις την Ελευθερίαν»; Το ιππικό με τους τσολιάδες; Η αυτάρεσκη λαμπροστολισμένη εγχώρια ελίτ της συμφοράς και οι υπέρκομψες κυρίες με τα παραμορφωμένα και δυσανάλογα κεφάλια από τις χιλιάριθμες πλαστικές επεμβάσεις; Οι ξεπεσμένοι ή δευτεροκλασάτοι εκπρόσωποι των τότε Μεγάλων Δυνάμεων;

Ιδού, ο πρίγκηψ της Ουαλίας Κάρολος (τα εγχώρια ΜΜΕ ξεκίνησαν τη φιλολογία ότι αυτός θα διαδεχτεί οσονούπω την Ελισάβετ στο θρόνο, να και η απόδειξη για το πόσο σημαντικός είναι), ο πρωθυπουργός της Ρωσίας, που δεν συγκρατήσαμε το όνομά του, η γαλλίδα υπουργός άμυνας αγνώστων λοιπών στοιχείων, που όμως συμμετείχε στο παζάρι για τα πολεμικά αεροσκάφη Rafale και ο κύπριος πρόεδρος, ήταν όλοι κι όλοι οι «υψηλοί επισκέπτες».

Έστω και κατόπιν εορτής, θα ήταν χίλιες φορές προτιμότερο από αυτή τη σαχλαμάρα με τα άλογα και τους τσολιάδες με τις φουστίτσες και τις μάσκες για τον κόβιντ, η επιτροπή της Γιάννας να οργανώσει κάτι τολμηρό, όπως π.χ. την αναβίωση της μάχης των Δερβενακίων με έλληνες και τούρκους ντυμένους με παραδοσιακές στολές και οπλισμένους με paintball, στα πλαίσια του βικτωριανού historical reenactment (ιστορική αναβίωση). Ή τη μάχη του Ναυαρίνου για να κολακεύσει τον πρίγκηπα Κάρολο. Η αναβίωση μεσαιωνικών μαχών στην Ευρώπη δεν είναι κάτι άγνωστο! Συνέχεια

ΠΕΡΙ ΗΤΤΑΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΔΟΣΗΣ…

«Είκοσι χρόνια αργότερα, αρκετοί απ’ όσους ήμασταν τότε, είμαστε ακόμα ζωντανοί. Άλλοι εξαντλήθηκαν, πολλοί σάπισαν. Οι περισσότεροι δεν συσσώρευσαν άλλες ήττες στη ζωή εκτός απ’ αυτές που τους επιβλήθηκαν. Ήττες, ένα σωρό, όμως παράδοση ελάχιστες φορές. Το ’68 μάς έδωσε αυτά τα καύσιμα αντίστασης και το πείσμα που σημάδεψε το σύνολο του κινήματος, μάς έδωσε ένα αίσθημα του τόπου, ένα «νόημα της πατρίδας» μέσα στη σάρκα μας ως το κόκαλο». Paco Ignacio Taibo II, ’68 Mεξικό

«Το ωραίο και το δύσκολο δεν είναι να κρατήσεις
είναι να πέσεις και να σηκωθείς». Θ. Κωσταβάρας

Η λέξη ήττα προέρχεται από το αρχαιότατο επίρρημα ήκα, δηλαδή ήκ- jα > ήσσα (αττική διάλεκτος) > ήττα. Το επίρρημα ήκα δήλωνε τόσο ποιότητα όσο και ποσότητα, όμως, δήλωνε ελάχιστη ποσότητα, άρα και κάποια σχετική ποιότητα, έστω λίγη.

Στην Ιλιάδα και στην Οδύσσεια το επίρρημα ήκα σημαίνει ασθενικά, ήσυχα, με πραότητα, ήσυχα, ήπια, ελαφρώς, όχι δυνατά, όχι βίαια, με ηρεμία, βραδέως, σιγανά, επομένως αρχικά δεν δηλώνει την αρνητική έκβαση του πολέμου, αλλά τον τρόπο με τον οποίο γίνεται, δηλαδή τον τρόπο με τον οποίο επέρχεται το δυσμενές αποτέλεσμα.

Πολλές φορές, μάλιστα, υπήρχε αμφισβήτηση όσον αφορά για το ποιος ηττήθηκε, καθώς κάτι τέτοιο επέτρεπαν λόγου χάρη οι ισάριθμες ανθρώπινες απώλειες των εμπόλεμων μερών.

Η ήττα, λοιπόν, από μόνη της δεν συνεπαγόταν την συντριβή ή τον όλεθρο ή τον αφανισμό, δεν συνεπαγόταν καν τον τέλος ενός πολέμου, αλλά χαρακτήριζε την έκβαση μιας συγκεκριμένης μάχης. Συνέχεια

ΜΠΑΤΣΟΙ-ΒΟΥΛΗ-ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ-ΜΜΕ-ΝΤΟΡΑ, ΣΥΝΕΡΓΟΙ ΣΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ ΙΑΣΟΝΑ

Πόση μυρωδιά σαπίλας μπορεί να αναδύεται από το κτήριο της βουλής; Πόσα εγκλήματα κάθε είδους συντελούνται εις βάρος του κοινωνικού χώρου μέσα από αυτό το κτήριο;

Την Παρασκευή 12 του μηνός στις 12:00 το μεσημέρι υπηρεσιακό όχημα βγαίνει από την βουλή παρασύροντας και εγκαταλείποντας μοτοσικλετιστή, ο οποίος πεθαίνει κάποιες ώρες μετά. Μέχρι και την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές, δύο μέρες μετά, άγνωστη παρέμενε η ταυτότητα του οχήματος και ο οδηγός του δεν έχει εμφανιστεί παρ’ όλο που βγήκε από τον πλέον αστυνομευόμενο χώρο του ελλαδικού χώρου, που οι μπάτσοι γνωρίζουν ποιος μπαίνει και ποιος βγαίνει.

Δύο μέρες μετά, ακόμα «αγνοούνταν» τα στοιχεία του αυτοκινήτου, σε ποιον βουλευτή ήταν χρεωμένο και ποιος είναι ο οδηγός. Πρόκειται για προφανέστατη συγκάλυψη η οποία ξεπερνά τις αρμοδιότητες των μπάτσων και πηγάζει μέσα από το κτήριο της βουλής και προφανώς κατευθύνεται από το πολιτικό πρόσωπο –και τον κύκλο του– που ήταν χρεωμένο το αυτοκίνητο, αλλά και ακόμη ευρύτερα… Συνέχεια

ΤΑ «ΑΠΟΒΡΑΣΜΑΤΑ» ΕΞΕΓΕΙΡΟΝΤΑΙ ΚΑΙ Ο ΜΟΝΑΡΧΗΣ ΡΙΧΝΕΙ ΛΙΓΑ ΑΠΟΦΑΓΙΑ ΣΤΟ ΠΟΠΟΛΟ ΠΟΥ ΒΡΑΖΕΙ…

Οι τελευταίες κατασταλτικές πρακτικές του κράτους θυμίζουν τον μύθο του Ίκαρου, που θέλοντας να φτάσει ακόμα πιο ψηλά, βρέθηκε τελικά στο βυθό της θάλασσας. Η ολοένα αυξανόμενη καταστολή, οι συνεχόμενες απαγορεύσεις επί απαγορεύσεων, που ως μόνο σκοπό έχουν την εμπέδωση της υποταγής στον κοινωνικό χώρο και ουδεμία σχέση έχουν με την υγειονομική προστασία, μοιάζει να μην έχει όρια. Τα φαινόμενα καταστολής είναι πλέον καθημερινά και αφορούν το σύνολο του κοινωνικού χώρου, ξεπερνώντας αναρχικούς ή αγωνιστές και καλύπτοντας ακόμα και αυτούς που στο παρελθόν μπορούσαν να προσδιοριστούν ως «νοικοκύρηδες» και «φιλήσυχοι». Οι εγχώριοι κρατικοί διαχειριστές της Νέας Δημοκρατίας επιτίθενται σε όλους, με εκατοντάδες χιλιάδες ελέγχους, με εξευτελισμούς με πρόστιμα, και αδιανόητες κατά της ελευθερίας απαγορεύσεις, που στηρίζονται από μια γιγαντιαία επιχείρηση μιντιακής τρομοκρατίας με πρόσχημα το υγειονομικό, αλλά και με νομοσχέδια και σχεδιασμούς, που λαμβάνουν χώρα άρον άρον, σε ένα έρημο μέχρι πρότινος κοινωνικό πεδίο από αντιδράσεις. Διαδηλωτές καταστέλλονται άγρια και ξυλοκοπούνται επειδή σηκώνουν απλά ένα πανώ, την ίδια στιγμή που ψηφίζεται η εγκατάσταση αστυνομικών τμημάτων μέσα στα Πανεπιστήμια. Συνέχεια