Category Archives: Αντιεκλογικά

Κείμενα αναφορικά με τις εκλογικές διαδικασίες

Τελικά ποιός κέρδισε;

Ετελείωσε και αυτό το εκλογικό πανηγύρι «με νίκες και θριάμβους» της δημοκρατίας, αυτής της γερασμένης αγελάδας που την έχουν αναδείξει οι κρατούντες σαν ιερή παρ’ ότι η δυσοσμία που αναδίδει δεν της προσδίδει κανενός είδους ιερότητα.

Αυτό το μέγα ψεύδος είναι που επιτρέπει στους πολιτικούς διαχειριστές των υποθέσεων της εξουσίας και της ευρύτερης κυριαρχίας να εναλλάσσονται και να καλλιεργούν ψευδαισθήσεις ενώ τα δεσμά (αόρατα και ορατά) συνεχώς αυξάνονται για το πλήθος των «πολιτών» (αυτή είναι η ανασκευασμένη ονομασία που χρησιμοποιείται για όσους βρίσκονται υπό το καθεστώς της εκσυγχρονισμένης δουλείας).

Εκλογές τέλος, λοιπόν. Τώρα, αν κάποιος θελήσει να προβληματιστεί, έστω για λίγο, μπορεί να παρατηρήσει ορισμένα κτυπητά δεδομένα.

Σε σχέση με τις βουλευτικές εκλογές του Σεπτεμβρίου 2015, η ΝΔ αύξησε τον αριθμό των ψήφων της κατά 725.011, το πρώην ΠΑΣΟΚ αύξησε τους ψήφους κατά 115.787, ο Σύριζα έχασε 145.352 και το ΚΚΕ έχασε μόλις 2092 ψήφους κάτι το οποίο επέτυχε μετά κόπων και βασάνων προσπίπτων σε διάφορους (π.χ. καλλιτεχνικούς παράγοντες)  που δεν έχουν σχέση με την «κοσμοθεωρία» του (ο Κουτσούμπας τους χαρακτήρισε συμπορευόμενους αποφεύγων να τους χαρακτηρίσει με την βεβαρημένη ιστορικά λέξη συνοδοιπόρους). Προφανώς και δεν κέρδισε τίποτα από τους πελάτες του Σύριζα, αφού είναι τοις πάσι γνωστόν ότι αποτελούν και τα δύο «ούνα ράτσα, ούνα φάτσα», ότι δηλαδή είναι ίδια κατ’ ουσίαν.

Χάρηκαν όλοι για τον θρίαμβό τους (έχουν αυτοανακηρυχθεί «δημοκρατικό τόξο») επειδή δεν έβγαλε βουλευτές η Χρυσή Αυγή, ενώ «ξέχασαν» ότι μπήκε στη Βουλή τους ο Βελόπουλος και το ΚΚΕ που δεν φημίζονται για την δημοκρατική υπόστασή τους και παρέβλεψαν πως οι 153 του Σύριζα ήταν μία σαφής δικτατορία μιας κάστας συμφεροντολόγων και εξυπηρετητών των σκοπών της εξουσίας και των κυρίαρχων δυνάμεων του έξω-ελλαδικού χώρου (όπως είναι και η κυβέρνηση υπό τον Μητσοτάκη). Αλλά, όταν γίνεται η «δουλειά» κάτι τέτοια είναι λεπτομέρειες…

Όσοι για τα αποτελέσματα αυτά έχουν ως εξής:

Εγγεγραμμένοι
9.961.718
Έγκυρα
5.649.332
Συμμετοχή
5.769.503 (57,92%)
Λευκά
42.668 (0,74%)
Άκυρα
77.503 (1,34%)

Πως είπατε; Δεν βλέπετε τον αριθμό αυτών που δεν συμμετείχαν στην εκλογική διαδικασία; Ούτε και θα τον δείτε  στα επίσημα κιτάπια, διότι το Υπουργείο εσωτερικών δεν τον δίνει. Εκείνο το οποίο εμφανίζει είναι ο αριθμός αυτών που ψήφισαν και το αντίστοιχο ποσοστό (57,92%).

Επομένως, εύκολα βγαίνει το αποτέλεσμα ότι όσοι δεν συμμετείχαν στην εκλογική διαδικασία είναι το 42,08%.

Θέλετε και τον πραγματικό αριθμό; Να, λοιπόν:

Μη ψηφίσαντες : 4.192.215

Παρ’ όλα αυτά, οι πανηγυρισμοί και οι νικητήριοι παιάνες ήχησαν από τον εξουσιαστικό σχηματισμό των κομμάτων. Νίκησαν, συμφώνως με τις αιτιολογίες που προέβαλε το κάθε ένα από αυτά.

Το σίγουρο είναι ότι κατ’ αρχήν νίκησαν όσους πήγαν και ψήφισαν, οι οποίοι δεν έχουν κανένα λόγο να παραπονούνται, αφού υποτάχθηκαν στους κανόνες των εξουσιαστών. Αυτή τους η νίκη επεκτείνεται στο σύνολο του πληθυσμού.

Όμως υπάρχουν και αυτοί που δεν ψήφισαν και οι οποίοι έχουν κάθε λόγο να σκέπτονται, να ομιλούν και να δρουν…

Η. Α.

Ἡ Ἀπεργία τῶν Ψηφοφόρων

τοῦ Ὀκτάβ Μιρμπώ
Ἐκδόσεις Ἄγρα / σελ. 40
Ἔτος ἔκδοσης 2014

Σὲ αὐτὴν τὴν καλαίσθητη ἔκδοση μικροῦ σχήματος περιλαμβάνονται δύο αὐτοτελὴ κείμενα, ὅπου τὸ ἕνα συμπληρώνει τὸ ἄλλο. Τὸ πρῶτο, Ἡ Ἀπεργία τῶν Ψηφοφόρων (La Grève des électeurs) ἐκδόθηκε στὶς 28 Νοεμβρίου 1888 στὴν ἐφημερίδα Le Figaro. Τό δεύτερο, ὑπὸ τὸν τίτλο Πρελούδιο (Prélude), δημοσιεύθηκε καὶ αὐτὸ στὴν Le Figaro, ἐξήμισυ μῆνες ἀργότερα, στὶς 14 Ἰουλίου 1889. Στήν ἔκδοση, ὑπάρχει ἐπίσης καὶ μία συνοπτικὴ παρουσίαση γιὰ  τὸν συγγραφέα.

Τὰ δύο αὐτὰ κείμενα εἶναι ἀποτελέσματα ὥριμης ἀναρχικῆς σκέψης. Ὁ Μιρμπώ, ὑπὸ τὸ πνεῦμα τῆς ἀναρχίας κατανοεῖ καὶ ἀναδεικνύει τὴν ψηφοφορία καὶ τὴν προσφυγὴ στὶς κάλπες ὡς μία ὁλοφάνερη ἀπάτη, μὲ τὴν ὁποία οἱ κρατοῦντες ἀποκτοῦν χωρὶς ἰδιαίτερο κόστος τὴν συγκατάθεση αὐτῶν τοὺς ὁποίους καταπιέζουν καὶ ἐκμεταλλεύονται.

Ὁ Οκτὰβ Μιρμπὼ (16 Φεβρουαρίου 1848-16 Φεβρουαρίου 1917) ἔχει περάσει ἀπὸ τὰ σαράντα κύματα τῆς σύγχρονης μὲ αὐτὸν σκέψης καὶ στάσης πάνω σὲ καίρια ζητήματα. Ἀρχικὰ βασιλικός, καθολικὸς καὶ ἀντισημίτης, ἐξέφρασε στὴν συνέχεια τὶς πλέον ἐλευθεριακές ἰδέες στὰ ἄρθρα, στὰ μυθιστορήματα καὶ τὰ θεατρικὰ ἔργα του. Μέσα ἀπὸ οὐσιαστικὲς διεργασίες καὶ διαδικασίες προσέγγισε καὶ οἰκειοποιήθηκε τὶς ἀναρχικὲς ἰδέες, ἐρχόμενος ἔτσι σὲ ἀντίθεση μὲ ὅλες τὶς παραδοσιακὲς ἀξίες. Πρόκειται γιὰ ἕνα δημιουργικὸ ἄτομο, τὸ ὁποῖο συμμετεῖχε μὲ ὀξυδέρκεια, ἔντονη κριτικὴ καὶ καυστικὴ διάθεση, ἀλλὰ συγχρόνως μὲ μεγάλη εὐαισθησία, σὲ ὅλες τὶς μεγάλες πνευματικές, αἰσθητικές, κοινωνικὲς καὶ πολιτικὲς διαμάχες τῆς ἐποχῆς του μὲ σκοπὸ νὰ συμβάλει στὴν πνευματικὴ ἀπελευθέρωση καὶ ἀνάπτυξη τῆς συνείδησης τῶν συγχρόνων του. Συνέχεια

ΕΚΛΟΓΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ! Τώρα και Πάντα!

Καλώς ήλθες στην νέα κακότεχνη προετοιμασία μίας ακόμη παράστασης που θα παιχθεί στις 7 Ιουλίου!

Έτσι κι αλλοιώς γνωρίζεις ότι αυτή δεν είναι η πρώτη και ότι δεν θα είναι η τελευταία. Όπως, επίσης, γνωρίζεις ότι όλα αυτά που γίνονται σε αφορούν, αλλά όχι με τον τρόπο που θέλουν οι σκηνοθέτες και οι ηθοποιοί. Από την στάση που πρόκειται να κρατήσεις απέναντι σ’ αυτές τις παραστάσεις θα εξαρτηθεί κατά πόσον αυτές θα συνεχίζονται.

Εάν αναλογισθείς ότι αυτοί που σε άγουν και σε φέρουν, σύμφωνα με τις ορέξεις και τα συμφέροντα της εξουσίας είναι όλοι αυτοί που ψηφίζεις, τότε θα καταλάβεις ότι δεν φταίνε αυτοί αλλά ΕΣΥ! Επειδή κάθε φορά ΕΣΥ τους διαλέγεις! Απορρίπτεις αυτούς που σου ρήμαξαν την ζωή εχθές και επιδοκιμάζεις με την ψήφο σου αυτούς που θα συνεχίσουν να στην ρημάζουν σήμερα και αύριο.

Για να μην πάμε μακρυά, αρκεί να σκεφθούμε τα όσα συνέβησαν τις τελευταίες δεκαετίες. Από τον Καραμανλή του «ανήκομεν εις την Δύσιν», τον φαφλατά Ανδρέα Παπανδρέου, τον εγκάθετο των Γερμανικών συμφερόντων Σημίτη, τον «Ολυμπιονίκη» Κωστάκη Καραμανλή και τον Γιωργάκη Παπανδρέου τον εισαγωγέα του ΔΝΤ, τον Σαμαρά, έως τον Βενιζέλο και την Φώφη, όλοι τους παραμένουν προσκολλημένοι στο άρμα της κυριαρχίας, Ευρωπαϊκής και Υπερατλαντικής, της οποίας τα συμφέροντα εξυπηρετούν. Γι’ αυτό και αδιαφορούν για την τύχη μεγάλων πληθυσμιακών στρωμάτων. Γι’ αυτό επιμένουν να κρατούν τον κόσμο πίσω από το άρμα της ΕΕ. Συνέχεια

Φτύστε τους!!!

Συνέχεια

Ακόμη μία γερή δόση μη συμμετοχής!

Όπως και να χτίζουν την εξουσία τους πάντα κάποια από τα θεμέλια τους θα καταρρέουν άλλοτε από την ορμητική ροή των χειμάρρων και άλλοτε από την ήρεμη ροή των υπόγειων ρευμάτων.

Έτσι είναι δυνατόν να παρομοιασθεί τό εκλογικό παιχνίδι των τελευταίων δεκαετιών, όπου το ρεύμα της μη συμμετοχής στις εκλογικές διαδικασίες αυξάνεται συνεχώς.

Παρά το ότι για την εκλογική διαδικασία της 26ης Μαΐου επιστρατεύθηκαν 69.821 υποψήφιοι (για δημοτικές, περιφερειακές, κοινοτικές εκλογές και για το κηφηνοβούλιο) προκειμένου να προσελκύσουν συγγενείς, φίλους, κολλητούς στο καφενείο, συμφεροντολόγους κ.ά., παρά το γεγονός ότι πολλοί από τους νέους ψηφοφόροι (αδαείς και άπειροι, ως επί το πλείστον, για ό,τι σχετίζεται με την εκλογική διαδικασία) συμμετείχαν, παρά την αθρόα πολιτογράφηση αλλοδαπών, παρά τα ψίχουλα που ομόφωνα τα κόμματα πέταξαν στους συνταξιούχους ώστε να τους δελεάσουν και να προσέλθουν στις κάλπες, παρά την έντονη προπαγάνδα για την δήθεν κρισιμότητα αυτών των εκλογών, και άλλες παρεμφερείς μπουρδολογίες, τα αποτελέσματα παραμένουν.Εκείνο που προέκυψε είναι η αποκομιδή σημαντικού αριθμού ψήφων από την ΝΔ, κυρίως σαν αντίθεση σ’ αυτό το άθλιο συνονθύλευμα στο οποίο είχε ανατεθεί η διαχείριση της εξουσίας και ως αποτέλεσμα της απελπισίας ψηφοφόρων των μεσαίων κοινωνικών στρωμάτων. Συνέχεια

Προς ψηφοφόρους

Η αντί-εκλογική εκδήλωση στα Προπύλαια

Την Τρίτη 21 Μαΐου  στις 5.30 το απόγευμα πραγματοποιήθηκε στα Προπύλαια του Πανεπιστημίου των Αθηνών αντί-εκλογική συγκέντρωση.  Η συγκέντρωση οργανώθηκε από την ΑΝΑΡΧΙΚΗ ΑΡΧΕΙΟΘΗΚΗ και ήταν η δεύτερη εκδήλωση του αναρχικού αντί-εκλογικού διήμερου Σκέψης και Δράσης .

Η εκδήλωση άρχισε στις 5.30μμ. Αναρτήθηκαν πανώ στα οποία ήταν γραμμένα τα εξής: Συνέχεια

Στιγμιότυπα από το προεκλογικό πανηγύρι στη Χαλκίδα

Αναμφισβήτητα η συνεπέστερη και αξιοπρεπέστερη στάση για τον καθένα/μία είναι η πλήρης και συνειδητή απεργία από κάθε εκλογική διαδικασία. Αλλά όσο και να θέλεις να απεργήσεις δεν μπορείς να απέχεις από αυτό το πανηγύρι αφού είναι αδύνατο να μην πέσεις πάνω σε ένα εκλογικό κέντρο, να μην βγάλεις τις photoshop-φάτσες των υποψηφίων από τους υαλοκαθαριστήρες του αυτοκινήτου, από το γραμματοκιβώτιο ή από την εξώπορτά σου. Και το κυριότερο. Είναι στατιστικά αδύνατο κάποιος συμμαθητής σου ή γείτονας σου να μην έχει ζητήσει τη ψήφο σου! Υποψήφιος σύμβουλος ο… γείτονας της διπλανής πόρτας! Περισσότερη δημοκρατία διαφημίζει το σύστημα με ντουζίνες υποψηφίων να περιλαμβάνονται στα ψηφοδέλτια για περιφερειακά, δημοτικά και κοινοτικά συμβούλια. Τη δημοκρατία τους τη συνδέουν με πλήθος υποψηφίων και με τις ποσοστώσεις κατά φύλο. Λογικό, θα λέγαμε, αφού ως σύγχρονο πολίτευμα χρησιμοποιεί όλα τα μέσα εξαπάτησης που κατά καιρούς διαθέτει. Ας φύγουμε, όμως, από την κεντρική Διοίκηση και τις αποφάσεις της και ας παρατηρήσουμε λίγο το μικρόκοσμο της Δημοκρατίας σε τοπικό επίπεδο.

Στο τεραίν, λοιπόν, του εκλογικού παζαριού σε κοινότητες και πόλεις που δεν διαθέτουν τον πληθυσμιακό όγκο των μητροπόλεωνν είναι συχνό και λογικό να γίνονται περισσότερο γνωστές και φανερές διάφορες όψεις και στιγμές του εκλογικού «αγώνα». Είναι τα στιγμιότυπα εκείνα που πραγματικά δεν ξέρεις αν πρέπει να γελάσεις ή να κλάψεις. Κατ’ αρχήν όσο επικριτικοί και αν είμαστε στη διεξαγωγή και συμμετοχή σε κάθε εκλογική διαδικασία –δημοτικές, περιφερειακές, εθνικές, ευρωπαϊκές εκλογές– αναγνωρίζουμε στον καθένα το δικαίωμα της συμμετοχής αλλά ταυτόχρονα διατηρούμε αναφαίρετα το δικαίωμα (και την υποχρέωση μαζί) της πλήρους αποδόμησης και απαξίωσης όλης αυτής της διαδικασίας που εμφανίζεται ως επιλογή των πολιτών. Η εμπειρία μάς έχει δείξει –ανεξάρτητα από θεωρητικά πλαίσια και «πιστεύω»– ότι η ανικανότητα πορεύεται μαζί με τη πολιτική και τη διαμεσολάβηση. Και αυτό για λόγους επιβίωσης και αυτοσυντήρησης. Συνέχεια

Η εκδήλωση στην Αναρχική Αρχειοθήκη (16-5-2019)

Στο πλαίσιο του αναρχικού αντί-εκλογικού διημέρου Σκέψης και Δράσης πραγματοποιήθηκε, την Πέμπτη 16 Μαΐου στις 6 το απόγευμα, στον χώρο της Αναρχικής Αρχειοθήκης (οδός Σαριπόλου 8, δίπλα από το Αρχαιολογικό Μουσείο) αντί-εκλογική εκδήλωση.

Στην συζήτηση που ακολούθησε αναπτύχθηκαν απόψεις και έγινε παρουσίαση του βιβλίου: «Αντί-εκλογική σκέψη και δράση, 1989-2019, Εκλογική Απεργία».

Συνέχεια

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ της Συσπείρωσης Αναρχικών για τις εκλογές της 26ης Μαΐου

Μη τους ανέχεσαι, μη τους φοβάσαι, μη γονατίζεις!

ΕΚΛΟΓΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ!

Οι εκλογές είναι μια συνεχής και συστηματική απάτη. Δεν μιλάμε, βέβαια, μόνο για τους απατεώνες οι οποίοι κυβερνούν τα τελευταία τέσσερα και πλέον χρόνια. Αναφερόμαστε σε όλο το εξουσιαστικό συνάφι, το οποίο για δεκαετίες τώρα έχει στήσει μία φάμπρικα εξαπατήσεων. Υπόσχονται πολλά και διάφορα, πριν από την κάθε εκλογική διαδικασία, αλλά στο τέλος κάνουν αυτό που εξυπηρετεί μόνον εκείνους που εξουσιάζουν και κατευθύνουν τις ζωές των ανθρώπων κατά πως τους βολεύει.

Κάθε, πέντε, τέσσερα τρία, δύο χρόνια και, εν τέλει, όποτε θελήσουν να ανανεώσουν τις απατεωνιές τους καλούν τον κόσμο σε ψηφοφορίες. Η ιστορία τραβά σχοινί-κορδόνι και οι απατηλές ελπίδες καλλιεργούνται συνεχώς εδώ και 175 χρόνια. Ο καλός και ελπιδοφόρος υποψήφιος αποδεικνύεται χείριστος και στην θέση του προβάλλεται ένας άλλος δήθεν χαρισματικός που είναι, κι αυτός, άχαρος και λαοπλάνος και ούτω καθ’ εξής. Κι ενώ οι ελπίδες συνεχίζουν να ανανεώνονται, οι καταστάσεις για το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού συγκριτικά και στην ουσία, χειροτερεύουν. Εκείνο, που σίγουρα ισχυροποιείται είναι τα δεσμά της εξουσίας. Επειδή, αυτοί, για τους οποίους φροντίζουν και εργάζονται οι διάφοροι βουλευτές, κομματάρχες, δήμαρχοι και κοινοτάρχες είναι οι κρατούντες, με τις ευλογίες των οποίων ανακηρύσσονται, ενώ οι αφελείς, αυτοί που θαμπώνονται με τα ψίχουλα που τους παρέχουν (καθώς λησμονούν τα πολλά που έχουν χάσει) και τα κορόϊδα, χρησιμοποιούνται σαν άλλοθι για τα εγκλήματα που πρόκειται να διαπράξουν οι «εκλεκτοί». Συνέχεια

Αντί- Εκλογική συγκέντρωση στα Προπύλαια του Πανεπιστημίου

Την Τρίτη 21 Μαΐου  στις 5.30 το απόγευμα θα πραγματοποιηθεί στα Προπύλαια του Πανεπιστημίου των Αθηνών αντί-εκλογική συγκέντρωση. Αυτή η συγκέντρωση αποτελεί την δεύτερη εκδήλωση του αναρχικού αντί-εκλογικού διήμερου Σκέψης και Δράσης (η πρώτη πραγματοποιήθηκε στον χώρο της ΑΝΑΡΧΙΚΗΣ ΑΡΧΕΙΟΘΗΚΗΣ την 16η Μαΐου).

ΑΝΑΡΧΙΚΗ ΑΡΧΕΙΟΘΗΚΗ

ΟΙ ΚΑΛΠΕΣ ΤΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ: Ο ΣΚΟΥΠΙΔΟΤΕΝΕΚΕΣ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ…

«Η «αντικειμενική» σύγκλιση Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ έχει προχωρήσει πολύ σε ό,τι αφορά τις γενικές ιδεολογικές στάσεις και τοποθετήσεις των εκλογικών τους σωμάτων. Τα δύο κόμματα «μοιάζουν» αρκετά, αναπαράγοντας στο εσωτερικό τους τις ίδιες διαιρέσεις οι οποίες, επιπλέον, εμφανίζονται σε αρκετές περιπτώσεις ομοιόμορφα κατανεμημένες. Και τα δύο κόμματα εξουσίας τείνουν είτε στις μεσαίες θέσεις των κλιμάκων που κατασκευάστηκαν είτε παραμένουν μετέωρα, δείχνοντας ότι το ιδεολογικο-πολιτικό τους στίγμα είναι ασθενές, ενώ μειώνεται και η μεταξύ τους διαφορετικότητα. Επιδιώκοντας να διευρύνουν τα εκλογικά τους όρια ρευστοποιούν τις τοποθετήσεις τους και περιορίζουν, σε τελική ανάλυση, την εκλογική τους επιρροή. Από τα δύο κόμματα εξουσίας, τη μεγαλύτερη αμφισημία και το ασθενέστερο στίγμα παρουσίασε το ΠΑΣΟΚ, καταδεικνύοντας ότι, τη χρονική περίοδο στην οποία αναφερόμαστε, πρόκειται για τον ασθενή κρίκο του κομματικού συστήματος». (Βερναρδάκης Χριστόφορος,  Ιδεολογικές αξίες, πολιτικές στάσεις και ηγεμονία: οι «ισχυρές μεταβλητές» της πολιτικής και εκλογικής συμπεριφοράς στη συγκυρία των βουλευτικών εκλογών του 2007)

Έχουμε επανειλημμένα τονίσει ότι κάθε κόμμα, συμπεριλαμβανομένων των κομμάτων που ποτέ δεν διαχειρίστηκαν την εξουσία, είναι ζωτικής σημασίας στο σχηματισμό της καθεστωτικής πραγματικότητας κάθε κράτους. Με άλλα λόγια τα κόμματα βρίσκονται στο σκληρό πυρήνα της κρατικής εξουσίας. Τα πολιτικά κόμματα, ταυτόχρονα «πρακτορεύουν» και εξυπηρετούν ποικίλα κοινωνικά, αλλά και οικονομικά συμφέροντα σε μια διαρκή σχέση εξάρτησης, που παρ’ όλα αυτά χαρακτηρίζεται από μια διαρκή κινητικότητα.

Σ’ αυτό ακριβώς το πλαίσιο μπορούμε να τοποθετήσουμε την ιδεολογική σύγκλιση των κομμάτων, αλλά και την επανεμφάνιση της (υποτιθέμενης) όξυνσης των ιδεολογικών διαφορών τους σαν βάση της οργάνωσης και έκφρασης της πολιτικής.

Αυτή ακριβώς η πραγματικότητα αποτυπώνεται με ξεκάθαρο τρόπο στις «στιγμές» που σημαδεύουν βαθιές μεταβολές σε πολιτικό, κοινωνικό και οικονομικό επίπεδο, τόσο σε περιόδους «κρίσεων» όσο και σε περιόδους «ακμής». Συνέχεια

ΨΗΦΙΖΩ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΠΑΡΑΔΙΝΟΜΑΙ ΣΤΗΝ EΞΟΥΣΙΑ

Η προκήρυξη, που ακολουθεί, κυκλοφόρησε για τις εκλογές του 1996.

Οι έμποροι της ελπίδας ξανάρχονται… Στήνουν πάλι τις κάλπες αναζητώντας νέα έγκριση στη συνέχιση της επιβολής τους, επιχειρώντας την εκ νέου ανασυγκρότηση των δομών κυριαρχίας μέσα σ’ αυτό το μεταβατικό στάδιο που διανύουμε και όπου το κράτος δεν έχει πλέον στη διάθεσή του λαοπλάνους μπαλκονάκηδες αλλά καθαρόαιμους τεχνοκράτες έτοιμους να το ανασυντάξουν. Χωρίς ιδιαίτερη καούρα για το ποιος θα είναι ο επόμενος διαχειριστής της εξουσίας. Τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι εξουσιαστές, τόσο σε σχέση με τον κοινωνικό ανταγωνισμό, όσο και στις διακρατικές τους υποθέσεις, τους αναγκάζουν να επισπεύσουν, για δεύτερη συνεχόμενη φορά, τις εκλογές, προσπαθώντας ν’ ανακόψουν κοινωνικές διεργασίες από τη μία αλλά και να σταθεροποιήσουν τη θέση τους μέσα στις ενδοεξουσιαστικές αντιπαλότητες.

Οι έμποροι της ελπίδας ξανάρχονται… Ενωμένοι όσο ποτέ άλλοτε για να πετύχουν τα από κοινού προαποφασισμένα σχέδια τους ενάντια στην κοινωνία. Ποιός δεν καταλαβαίνει τι μας περιμένει από την επομένη κιόλας των εκλογών; Τα οικονομικά προγράμματα σύγκλισης της παγκοσμιοποιημένης και διευρυμένης κυριαρχίας θα περάσουν πάνω από τους ανθρώπους επιβάλλοντας στυγνότερη εκμετάλλευση, επέκταση της κρατικής βίας και εξαθλίωση. Παράλληλα, εξετάζουν με μεγάλη προσοχή τις αντιδράσεις που θα προκύψουν από διάφορες κοινωνικές ομάδες, αναζητώντας τον απαραίτητο χρόνο αλλά και τρόπο εφαρμογής των μέτρων αυτών, έτσι ώστε η υπάρχουσα κοινωνική οργή να εκδηλωθεί με όσο το δυνατόν μικρότερες συνέπειες γι’ αυτούς. Η απόσταση μεταξύ της ζωής και της επιβίωσης διαρκώς θα μεγαλώνει και όσο περισσότερα κομμάτια της κοινωνίας το συνειδητοποιούν αυτό τόσο μεγαλύτερα θα είναι τα προβλήματα για το κράτος. Συνέχεια

Αντί-Εκλογική προκήρυξη του 1993

Το κείμενο που ακολουθεί είναι η προκήρυξη της Συσπείρωσης Αναρχικών που κυκλοφόρησε και μοιράστηκε εν όψει των εκλογών του 1993:

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ είναι οι ΕΞΕΓΕΡΣΕΙΣ που ΕΡΧΟΝΤΑΙ…

«Οι ΑΝΘΡΩΠΟΙ δεν θα φτάσουν σε τέτοιο σημείο ώστε να ευγνωμονούν εκείνους που αντλούν ωφέλη από τη δυστυχία τους!»

ΜΕΤΑ από τριάμισυ χρόνια θέλουν να μας οδηγήσουν και πάλι στις κάλπες για να ψηφίσουμε. Για να το πετύχουν αυτό χρησιμοποιούν τη βία και την πειθώ.

Τη βία των νόμων με τους οποίους νομίζουν πως μπορούν να εξαναγκάζουν τη θέληση των ανθρώπων («όποιος δεν ψηφίσει θα υποστεί κυρώσεις»).

Την πειθώ, («είναι καθήκον των πολιτών να ασκούν το εκλογικό τους δικαίωμα για να εκλέξουν αυτούς που θα τους αντιπροσωπεύσουν, για ένα καλύτερο αύριο») για να μας κάνουν να πιστέψουμε πως θα υπάρξουν καλύτερες μέρες από αυτές που πέρασαν. Γι΄ αυτόν το σκοπό συστρατεύονται όλα τα κόμματα βομβαρδίζοντάς μας με υποσχέσεις και άλλα παρόμοια.

Και μεις;

Εμείς καλούμαστε για μια ακόμα φορά να μην σκεφτόμαστε, να μην αντιδρούμε αλλά να ακούμε και να πιστεύουμε στις διάφορες συνταγές που προσφέρουν σε πο­λύχρωμα χαρτιά και αφίσσες, σε τηλεοπτικές διαφημίσεις, σε αποκλειστικές συνεν­τεύξεις, σε διακηρύξεις…

Όλοι τους αλληλοκατηγορούνται για το κακό που μας έκαναν και μας ετοιμά­ζουν χειρότερα δεινά, προσποιούμενοι πως θέλουν το καλό μας.

Αλλά, αφού ήθελαν το καλό μας γιατί δεν το έκαναν τόσο καιρό;

Η σαπίλα και η δυσοσμία που βγάζουν δεν είναι μόνο αποκρουστική αλλά και επικίνδυνη για όλους μας.

Γιατί θέλουν να μας κάνουν να ξεχάσουμε γεγονότα όχι και τόσο μακρινά.

Γιατί θέλουν να μας βάλουν στον τρόπο σκέψης που τους εξυπηρετεί.

Ξέρουν πολύ καλά πως η ωμή βία δεν αρκεί από μόνη της για να μας κρατήσει υποταγμένους, χρειάζεται και η βία των λόγων, των νόμων, των υποσχέσεων, χρειάζε­ται ο βιασμός της σκέψης που πρέπει να συμπληρώνει το βιασμό του σώματος. Συνέχεια

ΔΕΝ ΨΗΦΙΖΟΜΕΝ

Το κείμενο που ακολουθεί δημοσιεύθηκε πριν από 120 έτη στην εφημερίδα ΝΕΟΝ ΦΩΣ και υπογράφεται από τον Β. Θεοδωρίδη. Στο κείμενο διατηρείται ο τονισμός και η ορθογραφία του συγγραφέα.

ΔΕΝ ΨΗΦΙΖΟΜΕΝ

Ὄχι· δὲν ψηφίζομεν· ἡ βουλὴ δὲν εἶναι δι’ ἡμᾶς, οὔτε οἱ νόμοι, οὔτε τὰ συντάγματα, οὔτε οἱ στρατοί, οὔτε αἱ ἀστυνομίαι, οὔτε ἡ χωροφυλακή, οὔτε τὰ δικαστήρια, οὔτε τίποτε ἐξ ὅσων ἀποτελεῖται τὸ παρὸν τυραννικὸν καθεστώς, ἀλλὰ δι’ ἐκείνους ποῦ μᾶς κλέπτουν, ἀλλὰ δι’ ἐκείνους ποῦ μᾶς τυραννοῦν, ἀλλὰ δι’ ἐκείνους ποῦ μᾶς ποτίζουν καθημέραν δηλητήριον. Συνέχεια

ΑΝΑΡΧΙΚΟ ΑΝΤΙ-ΕΚΛΟΓΙΚΟ ΔΙΗΜΕΡΟ ΣΚΕΨΗΣ ΚΑΙ ΔΡΑΣΗΣ 16 και 21 Μαΐου 2019

Συνέχεια

ΤΑ ΚΟΥΡΕΛΙΑ ΤΟΥ ΕΚΛΟΓΙΚΟΥ ΜΠΕΡΝΤΕ ΚΑΙ ΟΙ ΤΣΑΡΛΑΤΑΝΟΙ ΚΑΘΕ ΕΞΟΥΣΙΑΣ

«Οι αστοί δημοκράτες είναι οι πιο μανιώδεις και παθιασμένοι εχθροί της Κοινωνικής Επανάστασης. Σε στιγμές πολιτικής κρίσης, όταν χρειάζονται το δυνατό χέρι το λαού για να ανατρέψουν τον θρόνο, υπόσχονται υλικές απολαβές σ’ αυτήν την “τόσο ενδιαφέρουσα„ τάξη των εργατών· επειδή όμως εμφορούνται συνάμα από την πιο ακλόνητη απόφαση να διαφυλάξουν και να διατηρήσουν όλες τις αρχές, όλα τα ιερά θεμέλια, της υπάρχουσας κοινωνίας, και να διασώσουν όλους εκείνους τους οικονομικούς και νομικούς θεσμούς, που έχουν ως αναγκαία συνέπειά τους την πραγματική δουλεία του λαού –είναι λογικό να διαλύονται οι υποσχέσεις τους σαν καπνός στον αέρα. Απογοητευμένος ο λαός μουρμουρίζει, απειλεί, εξεγείρεται και τότε, προκειμένου να ανασταλεί η έκρηξη της λαϊκής δυσαρέσκειας, αυτοί, οι αστοί επαναστάτες, βλέπουν τον εαυτό τους αναγκασμένο να καταφύγει στην παντοδύναμη καταστολή εκ μέρους του κράτους. Άρα, το δημοκρατικό κράτος είναι εξ ίσου καταπιεστικό με το μοναρχικό· μόνον που η καταπίεση του κατευθύνεται όχι ενάντια στις κατέχουσες τάξεις αλλά αποκλειστικά ενάντια στον λαό». (Μ. Μπακούνιν, Κριτική της υπάρχουσας κοινωνίας, κεφ. 9, Το αντιπροσωπευτικό σύστημα είναι πλάσμα φαντασίας)

Ο Ελία Κανέτι στο βιβλίο του Μάζα και εξουσία αναφέρεται στην περίπτωση του Φιλίππου Μαρία του τελευταίου Βισκόντι, του οποίου το δουκάτο στο Μιλάνο αποτελούσε μια ισχυρή δύναμη στην Ιταλία του 15ου αιώνα.

Ο Φίλιππος Μαρία Βισκόντι, όπως λέγεται, είχε μια ιδιαίτερη ικανότητα να κρύβει τις βαθύτερες σκέψεις του, απέφευγε συστηματικά να λέει ανοιχτά αυτό που ήθελε, καλυπτόμενος πάντα από τον περίεργο τρόπο, που εκφραζόταν. Όταν σταματούσε να συμπαθεί κάποιον, εξακολουθούσε να τον εγκωμιάζει, ενώ αντίθετα, όταν είχε τιμήσει κάποιον άλλον με οποιοδήποτε τρόπο, τον κατηγορούσε την άλλη στιγμή λόγου χάρη για βιαιότητα ή κουταμάρα.

Πολλές φορές παραπονιόταν δημόσια για την απονομή μιας χάρης ή για την εύνοια, που ο ίδιος είχε παραχωρήσει, ή αντίθετα δήθεν δυσανασχετούσε για την εκτέλεση των θανατικών ποινών, που ο ίδιος είχε επιβάλλει. Κατά κανόνα παραχωρούσε κάτι διαφορετικό από εκείνο που του είχε ζητηθεί.

Ο εξουσιαστής εδώ μοιάζει, πράγματι, να ενεδρεύει. Συνέχεια

ΤΑ ΚΙΝΗΜΑΤΙΚΑ ΔΕΚΑΝΙΚΙΑ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ ΚΑΙ Η ΕΚΛΟΓΙΚΗ ΣΤΗΡΙΞΗ ΤΗΣ ΠΡΩΤΗΣ ΦΟΡΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ…

«Γιατί μια αποφασιστική πολιτική βαθμίδα ονομάστηκε «κίνημα»; Τα ερωτήματά μου προκύπτουν από αυτή τη συνειδητοποίηση, ότι δεν είναι δυνατό να αφεθεί αυτή η έννοια χωρίς ορισμό, πρέπει να σκεφτούμε πάνω στο κίνημα, επειδή αυτή η έννοια είναι το «αδιανόητό» μας, και εφ’ όσον παραμένει τέτοιο μπορεί να θέσει σε κίνδυνο τις επιλογές και τις στρατηγικές μας. Δεν πρόκειται απλώς για ένα φιλολογικό ενδοιασμό λόγω του ότι η ορολογία είναι η ποιητική, άρα η παραγωγική στιγμή της σκέψης, ούτε θέλω να το κάνω επειδή δουλειά μου είναι να ορίζω έννοιες, από συνήθεια. Πραγματικά θεωρώ ότι η άκριτη χρήση των εννοιών μπορεί να ευθύνεται για πολλές ήττες». (Διάλεξη του Giorgio Agaben στην Πάντοβα το 2005, με τίτλο Che cos’è un movimento στα πλαίσια σεμινα­ρίου με τίτλο Democrazia e Guerra, μτφ Α. Γαβριηλίδης)

Ο Charles Tilly, στο βιβλίο του Κοινωνικά Κινήματα 1768-2004, στις απαρχές του κεφαλαίου με τον τίτλο οι Ερμηνείες των Κοινωνικών Κινημάτων, παρατηρεί ότι «Οι ονομασίες των πολιτικών γεγονότων αποκτούν βαρύτητα, όταν φέρνουν ευρύτατα αναγνωρισμένα αποτελέσματα και όταν προκύπτουν σαφείς συνέπειες από το ότι ένα γεγονός αποκτά μια ονομασία – ή αποτυγχάνει να την αποκτήσει. Με το να αποκαλέσουμε ένα γεγονός ως ταραχή, θορυβώδη διαπληκτισμό ή περίπτωση γενοκτο­νίας στιγματίζουμε όσους συμμετέχουν σ’ αυτό. Με το να το χαρακτηρίσουμε αντίθετα εκλογικό θρίαμβο, στρατιωτική νίκη ή ειρηνευτική συμφωνία, βελτιώνουμε σε γενικές γραμμές τη φήμη των οργανωτών τους».

Ο Tilly διαπιστώνει, επίσης, ότι συχνά οι αναλυτές παραβλέπουν την αλληλεπίδραση μεταξύ των ακτιβιστών, των ψηφοφόρων, των στόχων, των αρχών, των συμμάχων, των αντιπάλων, των εχθρών και των ακροατηρίων που διαμορφώνουν την μεταβαλλόμενη υφή των κοινωνικών κινημάτων. Έχει υποστηρίξει, ακόμη, πως οι κινηματικές διεκδικητικές δράσεις συνιστούν βασικό παράγοντα διαμόρφωσης της σύγχρονης κοινωνικής και πολιτικής πραγματικότητας, καθώς δεν είναι διόλου υπερβολικό να υποστηρίξει κάποιος, πως ό,τι σήμερα θεωρείται θεσμικά παγιωμένος διακανονισμός, έχει τις καταβολές του σε συλλογικές δράσεις, που κατά τη στιγμή της αρχικής τους ανάληψης υπήρξαν εξωθεσμικά συγκρουσιακές (Tilly 1999). Μελετητές, όπως ο Sidney Tarrow (1998), τονίζουν πως λυδία λίθος της κινηματικής υπόστασης είναι ο παρατεταμένος χαρακτήρας των διεκδικητικών δρά­σεων, αλλιώς πρόκειται για απλά συγκρουσιακά επεισόδια. Συνέχεια

Η μαγεία των αριθμών της εξουσίας

Ετελείωσε κι αυτό το εκλογικό πανηγύρι!

Το Τσιπραίϊκο, ακολουθώντας κατά γράμμα τις εντολές των Ευρωπαίων αφεντικών μπόρεσε ακόμη μία φορά να πάρει την εντολή διαχείρισης των υποθέσεων τους. Είναι φανερό πως ο χαρακτήρας της νέας κυβέρνησης θα είναι και πάλι η αριστεροδεξιά. Η ευρεία συγκυβέρνηση προς το παρόν δείχνει πως αναβάλλεται.

Καμμία, πάντως, ανησυχία δεν πρέπει να υπάρχει επειδή η αριστεροδεξιά θα στηρίζεται από μία συγκυβερνώσα αντιπολίτευση. Άλλωστε, δεν θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά, αφού όλοι μαζί ψήφισαν το ΜΝΗΝΟΝΙΟ ΙΙΙ και αφού τα έξι από τα οκτώ κόμματα είναι φανεροί υποστηρικτές της πορείας, που έχει χαράξει η ευρωπαϊκή κυριαρχία. Όσο για το έκτο, από αυτά, ήταν αναγκαίο να μπει στο κοινοβούλιο, ώστε να συμπληρωθεί η εικόνα της παναθλιότητας αυτού του θεσμού-μηχανισμού της εξουσίας.

ekloges-isobitisΟ «ελληνικός λαός», λοιπόν, σύμφωνα με τους πολιτικούς, έδωσε «καθαρή νίκη». Το πόσο «καθαρή» είναι και κατά πόσον την έδωσε ο λαός ή ένα μειοψηφικό του αριθμητικά κομμάτι φαίνεται από την απλή παράθεση των αποτελεσμάτων, των ποσοστών συμμετοχής και του μεγέθους της μη συμμετοχής στην εκλογική διαδικασία.

Συνέχεια

H «ΒΙΑΙΗ ΩΡΙΜΑΝΣΗ» ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ ΚΑΙ Η ΣΑΠΙΛΑ ΚΑΘΕ ΕΞΟΥΣΙΑΣ

«Όταν χρησιμοποιώ μια λέξη, είπε ο Χάμπτι Ντάμπτι, με τόνο μάλλον επιτιμητικό, αυτό σημαίνει αυτό ακριβώς που διάλεξα να σημαίνει. Τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο. Το ερώτημα είναι, είπε η Αλίκη, αν μπορείς να κάνεις τις λέξεις να σημαίνουν τόσα πολλά διαφορετικά πράγματα. Το ερώτημα είναι, είπε ο Χάμπτι Ντάμπτι, ποιος θα είναι ο κυρίαρχος. Αυτό είναι όλο». (Λιουίς Κάρολ, Μέσα από τον Καθρέπτη)

«Όποιος έχει έγκαιρα προειδοποιηθεί,
έχει τον χρόνο και για να προετοιμαστεί».
 (Ουίνστον Τσώρτσιλ)

orima1Tα μνημονιακά «σκιάχτρα» μεταμορφώθηκαν πια σε μνημονιακά είδωλα. Τα πέπλα έπεσαν. Η παράσταση ολοκληρώθηκε. Η αριστερή σκηνοθεσία εξασφάλισε ένα άφωνο «κοινό», που υποκλίθηκε και εν συνεχεία υποτάχθηκε στον (αριστερό) μεγάλο Αδελφό, παραζαλισμένο από ένα ανηλεή βομβαρδισμό απίστευτου ψεύδους και εξαπάτησης.

Όλα φαίνεται να δουλεύουν σαν ένα καλοκουρδισμένο ρολόι. Το «κοινό» καλείται εκ νέου να δεχθεί το νέο σφράγισμα της υποταγής του, να ζητωκραυγάσει τις συνθήκες εθελοδουλείας. Τα σημάδια της κοινωνικής συντριβής αυτή την φορά μοιάζουν τόσο έντονα όσο και η ικανοποίηση των κυρίαρχων για την επιτυχία τους. Μια επιτυχία που μεγαλώνει και αυξάνεται όσο επιδεικνύεται από τους δεσμώτες μας το πραγματικό τρόπαιο: η καταστολή ενός ατίθασου κοινωνικού χώρου, ενός κοινωνικού χώρου μαθημένου να αντιστέκεται, να πολεμά, πολλές φορές για ίδιον όφελος, άλλες τόσες γιατί μια παράδοση ανυποταξίας, έστω και μέσα από σοβαρές στρεβλώσεις, οδηγούσε ξανά και ξανά στον ίδιο δρόμο: να μην σκύβουμε το κεφάλι.

Συνέχεια