Category Archives: Αναλύσεις

Φως σε φόντο λευκό: Όταν οι λέξεις της Ιστορίας τυφλώνουν (Μέρος 2ο)

Οι καιροί είναι χαώδεις· οι γνώμες συγκεχυμένες· τα κόμματα ένας κυκεώνας· η γλώσσα των νέων ιδεών δεν έχει ακόμα δημιουργηθεί· τίποτε δεν είναι δυσκολότερο από το να ορίσει κανείς καλά τον εαυτό του σε σχέση με τη θρησκεία, τη φιλοσοφία, την πολιτική. Νιώθει κανείς, ζει και στην ανάγκη πεθαίνει για έναν σκοπό δίχως να μπορεί να τον ονομάσει. Το πρόβλημα των καιρών είναι να κατατάξει κανείς πράγματα και ανθρώπους… Ο κόσμος έχει μπερδέψει τον κατάλογό του. Alphonse de Lamartine Declaration of Principles (αναφερόμενος στη Γαλλία του 19ουαι.)

Εκείνο που συχνά διαφεύγει της προσοχής είναι ότι οι περισσότεροι άνθρωποι πλέον, κολυμπώντας στη ροή των πληροφοριών, ανακυκλώνοντας και αναπαράγοντας ειδήσεις, τροφοδοτούν κάθε μέρα μέσα τους την αίσθηση ότι είναι όντα της ιστορίας. Η ιστορικότητα της καθημερινής μας ζωής μοιάζει αναπόφευκτη και δεδομένη. Η ροή ειδήσεων, με την οποία βομβαρδιζόμαστε κάθε μέρα από κάθε γωνιά της γης, σταθεροποιεί μέσα μας την βεβαιότητα ότι η ιστορία είναι αναπόφευκτη, σαν μοίρα, στην οποία υποκείμεθα. Μας δημιουργείται η ψευδαίσθηση πως, αναπόδραστα, αργά ή γρήγορα θα μας βρει και εμάς μια από τις μεγάλες καταστροφές της ιστορίας: ένας πόλεμος, ένα τρομοκρατικό χτύπημα, ένα ατύχημα, μια αρρώστια της εποχής (καρκίνος, καρδιακό επεισόδιο κλπ.), ακόμη κι ένα καιρικό φαινόμενο με ιστορικές διαστάσεις, που φαίνεται ανεπανάληπτο (ένας χιονιάς, ένας καύσωνας, μια έντονη βροχόπτωση). Όλα γίνονται ιστορικά.

Ενδεχομένως κάποιος να σκεφτεί ότι ανέκαθεν ο άνθρωπος ζούσε ως ιστορικό όν, πάντα επικαλούνταν τη μνήμη, όπως την αντιλαμβανόμαστε στις μέρες μας. Ίσως, όμως, δεν έχει υπ’ όψη του ποια είναι η φύση της ίδιας της ιστορίας. Οι σημερινοί ιστορικοί αντιμετωπίζουν τα γεγονότα ως μοναδικά κι ανεπανάληπτα, η σύγχρονη ιστορία ως επιστήμη έχει δομηθεί σε αυτή τη λογική. Αυτή η άποψη δίνει την εντύπωση ότι η γραμμικότητα της εξέλιξης κι η «ανθρώπινη πρόοδος» δεν έχει όρια, μπορεί να συνεχίζεται εσαεί. Μια τέτοια αντίληψη, που ξεκίνησε αρκετά νωρίς και εδραιώθηκε κυρίως άμα τη εμφανίσει της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, δεν ήταν πάντα η αντίληψη των ανθρώπων για τον χρόνο και τη θέση τους σε αυτόν. Ο Θουκυδίδης, για παράδειγμα, όταν έγραψε την ιστορία του Πελοποννησιακού Πολέμου, θεωρούσε ότι η ουσία των γεγονότων θα επαναλαμβάνεται στο μέλλον κι η αξία του έργου του ήταν ακριβώς αυτή· ότι το έργο του θα χρησιμεύσει ως καταγεγραμμένη γνώση στο μέλλον. Συνέχεια

Φως σε φόντο λευκό: Όταν οι λέξεις της Ιστορίας τυφλώνουν (Μέρος 1ο)

Brueghel, Τοπίο με την πτώση του Ίκαρου (1558).
Ο ίδιος ο Brueghel έχει αναφέρει για το έργο: «Ήταν άνοιξη. Ένας αγρότης εργαζόταν στο χωράφι του. Ένας βοσκός πρόσεχε τα πρόβατά του. Ένας ψαράς έπιανε ψάρια κοντά στην άκρη της θάλασσας. Όλα ίδρωναν στον ήλιο που έλιωνε τα φτερά από κερί. Στα ανοικτά των ακτών συνέβαινε μια βουτιά αρκετά απαρατήρητη. Αυτή ήταν ο πνιγμός του Ίκαρου». Με άλλα λόγια συμβαίνει ένα “ιστορικό γεγονός” ο πνιγμός του Ίκαρου. Το άιτιό του, ο ήλιος, είναι αυτός που ευνοεί και συνοδεύει, αλλά και ιδρώνει και κουράζει και τους υπόλοιπους, που αδιαφορούν για το ιστορικό γεγονός και δρουν, όπως κάθε μέρα, στον κυκλικό τους χρόνο.

Είναι βέβαιο πως ο καθένας μας, ουκ ολίγες φορές, θα έχει αναγνώσει, μία ή περισσότερες ιστορικές αναλύσεις που χρησιμοποιούν τον όρο «σκοταδισμός», αναφερόμενες σε εποχές, του μακρινού ή πρόσφατου παρελθόντος, όπου η ελεύθερη σκέψη κι η διάθεση για αποκάλυψη της αλήθειας διώκονταν και τιμωρούνταν. Πολλά είναι, επίσης, τα θύματα του σκοταδισμού, που βασανίστηκαν και θανατώθηκαν, επειδή αποκάλυψαν μιαν αλήθεια ή πίστεψαν σε ιδέες που απελευθερώνουν. Το σκοτάδι είναι μια κατάσταση που εμποδίζει την όρασή μας να δει. Τουλάχιστον, όπως είναι η φυσιολογία μας ως σήμερα. Στο σκοτάδι δεν διακρίνουμε· όλα φαίνονται ίδια, χανόμαστε και δεν βρίσκουμε τον προσανατολισμό μας.

Υπάρχει, όμως, και η αντίθετη κατάσταση που μπορεί να οδηγήσει στο ίδιο αποτέλεσμα. Θα μπορούσαμε να την ονομάσουμε και φωταδισμό. Όταν το φως ξεπεράσει το επιτρεπτό για το μάτι μας όριο, μας τυφλώνει. Δεν μπορούμε να δούμε τίποτε, χάνουμε τον προσανατολισμό μας και ό,τι βλέπαμε με επαρκές φως στην πληρότητά του τώρα γίνεται λευκό σκοτάδι. Με τη μια ή την άλλη υπερβολή βρισκόμαστε στην «καρδιά του σκότους».

Επειδή ο κόσμος ποτέ δεν είναι ένας, δεν υπάρχει μια ιστορία που όλη η ανθρωπότητα ακολουθεί, αλλά συγχρονίζονται πολλές ιστορίες και πολλοί κόσμοι, ο σκοταδισμός κι ο φωταδισμός μπορούν κάλλιστα να συνυπάρχουν, τρέφοντας συγχρόνως την καρδιά του σκότους. Έτσι, στο ίδιο έδαφος μπορεί να κινείται ένας φανατικός σκοταδιστής, που πιστεύει ότι πρέπει να σκοτώνει χιλιάδες «αλλόπιστους», για να φτάσει στον δικό του «Παράδεισο», με τον φανατικό φωταδιστή, που στο όνομα της ροής της πληροφορίας φτάνει σε βαθμό απανθρωπισμού. Συνέχεια

Φινλανδοποίηση ή Ελλαδοποίηση;

«Γιατί πρέπει να έχουμε εθνική στρατηγική το ψυχόδραμα; Να τσακωνόμαστε διαρκώς για βραχονησίδες και για μερικά χιλιόμετρα βυθού, που κανείς δεν ξέρει αν ποτέ θα αξιοποιηθούν. Γιατί ζούμε διαρκώς με μύθους και βέβαια με περίσσεια υποκρισία, για το τι είναι ωφέλιμο και τι όχι στη σχέση μας με την Τουρκία; Ακούω και διαβάζω περί κινδύνου φινλανδοποίησης της χώρας μας. Για τους μη μυημένους, ο υποτιμητικός όρος αυτός της διεθνούς πολιτικής αναφέρεται στη στάση ευμενούς ουδετερότητας της Φινλανδίας έναντι της Σοβιετικής Ένωσης μετά το τέλος του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου. Ουσιαστικά, υποδηλώνει μια κατάσταση διακρατικών σχέσεων στην οποία μια μικρότερη χώρα προσαρμόζει την εξωτερική της πολιτική έναντι μιας γειτονικής μεγαλύτερης υπό τον φόβο πιθανής σύρραξης, από την οποία θα είχε περισσότερα να χάσει. Θα μπορούσα να αναπτύξω εκτενώς, γιατί το πλαίσιο του Ψυχρού Πολέμου ήταν διαφορετικό από το σημερινό και γιατί η Ελλάδα ως χώρα-μέλος της Ε.Ε. δεν διατρέχει κίνδυνο φινλανδοποίησης. Για την ουσία της συζήτησης, όμως, θα σηκώσω το γάντι. Θα φινλανδοποιηθούμε λοιπόν; Μάλιστα! Ε και; Ας κοιτάξουμε τον χάρτη για να αντιληφθούμε τι ακριβώς λέμε. Η μικρή Φινλανδία, που έγινε ανεξάρτητο κράτος μόλις το 1917, είναι εκεί στη θέση της, ευημερούσα, με υψηλή ποιότητα δημοκρατίας, στη δωδεκάδα των καλύτερων κρατών του κόσμου στον δείκτη ανθρώπινης ανάπτυξης, πάνω από τις ΗΠΑ και τη Γαλλία. Για δείξτε μου τώρα εσείς πού είναι η ΕΣΣΔ; Γιατί την ψάχνω στον χάρτη, αλλά δεν τη βρίσκω παρά μόνον στα βιβλία Ιστορίας. Ποιος είπατε πως κέρδισε είπαμε; […] Μπορούμε οι Έλληνες να ανεβούμε βιοτικό επίπεδο; Να γίνουμε Φινλανδοί στην οικονομία, τη Δημοκρατία, την εκπαίδευση, την υγεία; Κι αν αυτά σημαίνουν πως πρέπει να συνεργαστούμε με τον ιδιότροπο γείτονά μας, ας βρούμε τον τρόπο να το κάνουμε. Νίκος Μαραντζίδης, 18-10-2020, Καθημερινή

«Μερικές φορές αναρωτιέμαι αν τον κόσμο κυβερνούν κάποιοι έξυπνοι, που μας δουλεύουν ή κάποιοι ηλίθιοι, που μιλάνε σοβαρά». Mark Twain

Είναι αλήθεια, ότι δεν συνίσταται να παρατίθενται τόσο εκτεταμένα αποσπάσματα από άλλο άρθρο, αλλά ας μας συγχωρεθεί αυτό το …παραστράτημα, καθώς αξίζει στον αρθρογράφο αυτή η τιμή. Ο Νίκος Μαραντζίδης δεν είναι δα και κάποιο τυχαίο πρόσωπο και οι συστάσεις μάλλον περιττεύουν: είναι από τους πιο γνωστούς opinion makers παράλληλα με την πορεία του ως καθηγητής στο ΠΑΜΑΚ και μέλος του ΔΣ του ΕΛΙΑΜΕΠ, το διαβόητο think tank που καθορίζει την εξωτερική πολιτική της χώρας.

Σε κάθε περίπτωση, θεωρήσαμε σκόπιμο να τον ανακηρύξουμε ως «τιμώμενο πρόσωπο» των Επιδρομών, όχι για την πρωτοτυπία της σκέψης του (θα το εξηγήσουμε παρακάτω), αλλά γιατί με έναν χοντροκομμένο, αλλά τολμηρό, λόγο σκίζει το ευτελές γαλανόλευκο στρατσόχαρτο, με το οποίο φροντίζει να τυλίγει η κυβέρνηση τις κόκκινες γραμμές, που διαρκώς μετακινεί, τις μυστικές συμφωνίες που συνομολογεί και τα παρακάλια στην μαντάμ Μέρκελ να μεσολαβήσει για να μην την κάνει διαρκώς ρεζίλι ο Ερντογάν.

Η λέξη ταμπού δεν είναι άλλη από την «φιλανδοποίηση». Συνέχεια

Η εξάρτηση των κοινωνιών απ’ τον τουρισμό, σφίγγει τα λουριά στους ανθρώπους

«Δεν μένει ας πούμε επαγγελματικά κανένα άλλο μέλλον για τον έλληνα,

από το να αποβεί γκαρσόνι σε τουριστικά ρεστοράν ή συλλέκτης καποτών στο δρόμο,

απ’ τις καπότες που θα πετάν οι ξένοι τουρίστες· τίποτα άλλο.

Όσο για την γλώσσα μας, δεν νομίζω ότι έχει άλλο μέλλον,

από το να αποβεί μια αργκό προς χρήση των ιθαγενών πλέον της Ελλάδος». Ηλίας Πετρόπουλος

Στις 7 Μαΐου, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Τουρισμού του ΟΗΕ υπολόγισε ότι τα κέρδη από τον διεθνή τουρισμό ενδέχεται να μειωθούν κατά 80% και ότι θα χαθούν 120 εκατομμύρια θέσεις εργασίας. Ο τουρισμός αντιπροσωπεύει (περίπου το 25% του ΑΕΠ της Κροατίας, περίπου το 19% του ΑΕΠ της Πορτογαλίας,) περίπου το 15% του ΑΕΠ της Ισπανίας και περίπου το 13% του ΑΕΠ της Ιταλίας, (περίπου το 7% του γαλλικού ΑΕΠ, ύψους 2,3 τρισ. ευρώ). Σε χώρες όπως οι Μαλβίδες ο τουρισμός αντιπροσωπεύει περίπου το ένα τρίτο του ΑΕΠ. Στην Ελλάδα ο τουρισμός το 2019 είχε συμμετοχή στο ΑΕΠ 20,8% με έσοδα περίπου στα 17,7 δις ευρώ.[1] (Άλλα δημοσιεύματα αναφέρουν ότι ο τουρισμός συνεισφέρει περί το 30% στον ΑΕΠ της Ελλαδάρας μας!!!2)

(Επίσης, υπολογίζεται ότι το 2019, ο τουρισμός δημιούργησε το 11,2% των θέσεων εργασίας στην ΕΕ, ενώ φυσικά η διαφοροποίηση είναι μεγάλη από χώρα σε χώρα. Στην Κροατία ο τουρισμός είναι “υπεύθυνος” για το 25% όλων των θέσεων εργασίας της χώρας, ενώ αντίθετα στο Βέλγιο δεν ξεπερνάει το 5%. Συνέχεια

Μαθητικός «εγκλεισμός»

«…Πιστεύω πως το πνεύµα σου είναι ελεύθερο από προλήψεις, που προσπάθησαν να σου χαράξουν στην ψυχή, πιστεύω πως ο διάβολος δεν σε τροµάζει και πως δεν προσέχεις τις φλυαρίες των «παπάδων» και, το πιο σπουδαίο ακόµα, πως δεν είσαι κανένας από τους γελοίους κοµψευόµενους νέους –τα καταστρεπτικά αυτά φρούτα κοινωνίας σάπιας– που τριγυρνάνε στους δρόµους µε τα γελοία τους παντελόνια και µε τα µαϊµουδίστικα µούτρα τους, και που σ’ αυτήν την ηλικία δεν επιθυµούν τίποτε άλλο από την απόλαυση…» (Πιοτρ Κροπότκιν, ‘’Προς τους νέους’’)

Με το που άρχισε η σχολική χρονιά τα σχολεία σε όλη τη χώρα βρέθηκαν σε έναν μαθητικό αναβρασμό. Πάνω από 700 καταλήψεις έγιναν μέσα στην τελευταία εβδομάδα, χιλιάδες μαθητές βγήκαν στους δρόμους σε δεκάδες πόλεις, από την Κομοτηνή μέχρι την Κρήτη και από το κέντρο της Αθήνας ως και τα νησιά. Οι μαθητές στα σχολεία κάνουν Συνελεύσεις, συζητούν, αγωνίζονται, δημιουργούν καταλήψεις, αποχές και βγαίνουν στους δρόμους, ζητώντας να μην έχουν το πρόσθετο άγχος για την υγεία τη δική τους και των οικογενειών τους, επιπρόσθετο σ΄ αυτό το οποίο τους κατακλύζει, έτσι κι αλλιώς, η σχέση τους με το σχολείο-εξεταστικό κέντρο. Συνέχεια

Κυρώσεις και «πράσινα άλογα»

Παράλληλα με το θέρος του καλοκαιριού αναπτύχθηκε δημοσιογραφικά αλλά και κυβερνητικά η διπλωματία των κυρώσεων έναντι της Τουρκίας. Τα εγχώρια MME στην πλειονότητα τους, μέσα από μια κλασικά μονόπλευρη και μονοδιάστατη λογική, επικροτούσαν εξ αρχής τις αναμενόμενες– κατά αυτά– επιβαλλόμενες κυρώσεις από την ΕΕ έναντι της Τουρκίας. Την ίδια ώρα, που παχυλοί τίτλοι για ανατολίτικα παζάρια του Ερντογάν έκαναν την εμφάνιση τους, κλείνονταν τα ντηλς για αγορά αεροσκαφών και λοιπού υλικού μεταξύ Ελλάδας και Γαλλίας. Ταυτόχρονα, λοιπόν, με την διπλωματία και τις διαπραγματεύσεις, τις αερομαχίες και την ανάπτυξη του στόλου στο Αιγαίο, κλείνονται και οι δουλειές αρκετών δις. Άλλωστε η συσχέτιση της διπλωματίας με το εμπόριο είναι αδιάρρηκτη.

Η διπλωματία, έτσι όπως εμφανίζεται σήμερα, έχει τις καταβολές της στην ιταλική χερσόνησο του 15ου αιώνα μχχ, αλλά η καταγωγή της μπορεί να εντοπιστεί στις σχέσεις μεταξύ των «Μεγάλων Βασιλιάδων» της Εγγύς Ανατολής κατά τη δεύτερη –ή προγενέστερα– χιλιετία πχχ. Τα κύρια χαρακτηριστικά της εποχής εκείνης ήταν η εξάρτηση των επικοινωνιών από τους αγγελιοφόρους και τα καραβάνια των εμπόρων, καθώς και η διπλωματική ασυλία που προβλεπόταν σε συνήθεις κώδικες φιλοξενίας και η τήρηση των Συνθηκών υπό τον φόβο των θεών. Συνέχεια

«… Και τί πειράζει αν ένα παιδί δεν μπορεί να γράψει;»

Η εξάπλωση του κορωναϊού δημιούργησε τις προϋποθέσεις της ανάπτυξης και καθολικής –σε πολλές περιπτώσεις– εφαρμογής της τηλεργασίας και τηλεκπαίδευσης. Δυο σχετικά σύγχρονες μέθοδοι με τις οποίες, μέσω της χρήσης τεχνολογίας, υποκαθίσταται σε σημαντικό βαθμό η φυσική παρουσία του εργαζόμενου/μαθητή στον εργασιακό/σχολικό χώρο.

Όπως σε κάθε περίπτωση έκτακτης ανάγκης, έτσι και τώρα το Κράτος μηχανεύεται τρόπους για το πως θα επωφεληθεί ώστε οι «έκτακτες» χρήσεις να γίνουν μόνιμες. Δεν θα έλειπε από αυτή τη συνθήκη φυσικά η εκπαίδευση, ως ένας πάρα πολύ σημαντικός θεσμός για το Κράτος. Οι τελευταίες ανακοινώσεις και συζητήσεις από την πλευρά του υπουργείου Παιδείας έδειξαν ξεκάθαρα την επιλογή του «δράττοντος την ευκαιρία».

Αλλά, εάν στο Υπουργείο μπορεί να καταλογιστεί πονηρία προθέσεων, στο «εκπαιδευτικό κίνημα» διακρίνεται μια μονοδιάστατη αντίδραση στις επιβουλές της Πολιτείας. Σίγουρα είναι οξύμωρο και περίεργο, η υπουργός Παιδείας η οποία διαθέτει μεγάλη εμπειρία στη σύνταξη «σφιχτών» νομικών κειμένων, εγγράφων και πράξεων, να καταθέτει σχέδιο νόμου που έμπαζε από παντού. Και που έπρεπε να επιστρατευτούν πρώην πρυτάνεις και ανώτατες αρχές για να τοποθετηθούν. Δεν πιστεύουμε ότι αποτελούσε αβλεψία αλλά μια συνειδητή επιλογή διαχείρισης καταστάσεων και αντιδράσεων. Και σε αυτό το σημείο η πλειονότητα του εκπαιδευτικού χώρου επικεντρώνεται μονάχα στο σοβαρό ζήτημα των καμερών. Μετά τις ήξεις-αφήξεις της κυβέρνησης, μιας συχνής τακτικής κατά την περίοδο της καραντίνας, και τις πιέσεις που ασκήθηκαν σε εκπαιδευτικούς από ορισμένα περιφερειακά εκπαιδευτικά συμβούλια για χρήση σύγχρονης τηλεκπαίδευσης και πλατφόρμας, το μπαλάκι πετάχτηκε και στους γονείς, οι οποίοι, εννοείται, δεν θα μπορούσαν να είχαν ομοιόμορφη και ενιαία άποψη, αλλά που διακρίθηκαν σε πολλές περιπτώσεις από ανταγωνιστικά κριτήρια και όχι ουσίας. Επιχειρήματα της μορφής «γιατί τα ιδιωτικά σχολεία κάνουν σύγχρονη από την αρχή;» ή «γιατί το χ,ψ σχολείο κάνει και εμείς δεν κάνουμε;» εμφανίστηκαν στους ενδογονειακούς διαλόγους. Συνέχεια

H νόσος Covid-19 είναι ένα σύμβολο μιας πολύ πιο βαθιάς νόσου, του ιού Wetiko που προσβάλει τον νου

Επί σχεδόν είκοσι χρόνια γράφω για έναν αόρατο, μεταδοτικό ιό που προκαλεί τον θάνατο και κανείς δεν έχει ανοσία σε αυτόν. Για έναν ιό ο οποίος έχει εξαπλωθεί ύπουλα και ο οποίος αναπαράγεται στα κύτταρα όλου του πληθυσμού των ανθρώπων. Αυτή η θανατηφόρα ασθένεια είναι ένας ιός του νου. Οι ιθαγενείς Αμερικανοί τον αποκαλούν WETIKO και είναι ένας ιός που κυριολεκτικά καλλιεργείται και τρέφεται από τον φόβο και τον διαχωρισμό. Πρόκειται για μια ψυχική και πνευματική ασθένεια, μια ψύχωση με την κυριολεκτική έννοια της λέξης, «μια ασθένεια του πνεύματος». Η προέλευση και το μέσο λειτουργίας του ιού wetiko δεν είναι άλλη από την ανθρώπινη ψυχή. Αυτός ο ιός του νου δρα μέσω των τυφλών μας σημείων με τέτοιο τρόπο ώστε να κρύβεται για να μην τον βλέπουμε –να μας κρατά στο σκοτάδι, κατά κάποιο τρόπο. Ως μια συλλογική ψύχωση, ο wetiko, μπορεί να θεωρηθεί ως «ο ιός» στο σύστημα, που καταστρέφει το είδος μας από τότε που το ανθρώπινο είδος είχε την πρώτη του ανάμνηση.

Έμαθα για πρώτη φορά τη λέξη wetiko από τον καθηγητή και αυτόχθονα συγγραφέα Jack Forbes στο κλασικό βιβλίο του Columbus and Other Cannibals. Ο Forbes γράφει: «Για αρκετές χιλιάδες χρόνια τα ανθρώπινα όντα υπέφεραν από μια πανούκλα, μια ασθένεια χειρότερη από τη λέπρα, μια ασθένεια χειρότερη από την ελονοσία, μια ασθένεια πολύ πιο τρομερή από την ευλογιά… Δυστυχώς, η ιστορία του κόσμου τα τελευταία 2.000 χρόνια είναι, σε μεγάλο βαθμό, η ιστορία της επιδημιολογίας της νόσου wetiko. Αυτή η ασθένεια είναι η μεγαλύτερη επιδημία που γνωρίζει ο άνθρωπος». Συνέχεια

Πλημμύρες στην Εύβοια

Όταν το βράδυ της ογδόης προς ενάτη Αυγούστου εκδηλώθηκαν πολύ έντονες βροχοπτώσεις στην κεντρική Εύβοια, ίσως κανείς δεν μπορούσε να προβλέψει, την έκταση της καταστροφής, που θα γινόταν φανερή το επόμενο πρωί. Πράγματι, τα χιλιοστά της βροχής ήταν πάρα πολλά, σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα, αλλά δεν μπορούμε να γνωρίζουμε τον ακριβή αριθμό λόγω της πολιτικής εμπλοκής της Γραμματείας Πολιτικής Προστασίας. Δεν έχει τόση σημασία εάν έπεσαν 212mm βροχής όπως αναφέρει σε ανακοίνωση της η ΕΜΥ, όπως αυτά καταγράφηκαν από τα ραντάρ της Λάρισας ή 350mm όπως ισχυρίζεται ο κ. Χαρδαλιάς. Διότι και τα δυο μεγέθη είναι πολύ υψηλά για ύψος βροχόπτωσης σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα. Συνεπώς ήταν δεδομένο, ότι θα εκδηλώνονταν πλημμυρικά φαινόμενα στην ευρύτερη περιοχή της κεντρικής Εύβοιας. Άλλωστε και οι πλημμύρες είναι ένα φυσικό φαινόμενο και προκαλούνται λόγω των έντονων βροχοπτώσεων. Μπορούν να προβλεφθούν σε πάρα πολύ μεγάλο βαθμό τα σημεία και οι περιοχές που είναι ευαίσθητες σε πλημμύρες, είτε λόγω των εκβολών των ποταμών είτε των δέλτα και υγροτόπων που σχηματοποιούνται στη πάροδο των χρόνων. Αυτό δεν σημαίνει ασφαλώς, ότι ο άνθρωπος μπορεί να ελέγξει απόλυτα τις επιπτώσεις από την εκδήλωση ακραίων καιρικών φαινομένων. Δηλαδή, ακόμη και εάν υπάρχει μια αρμονία της σχέσης ανθρώπου-φύσης, αυτό δεν σηματοδοτεί ότι δεν θα υπάρχουν απώλειες και καταστροφές από φυσικά φαινόμενα. Η κυρίαρχη προσέγγιση ότι πίσω από κάθε φυσική «καταστροφή» υπάρχουν ευθύνες ανθρώπων δεν μας βρίσκει σύμφωνους. Συχνά ισχύει στη σύγχρονη εποχή, αλλά οι ευθύνες ξεκινούν και διαχέονται μέσα από ένα σύνθετο και πολύπλοκο πλέγμα εξουσίας. Συνέχεια

«ΕΛΛΗΝΟ-ΤΟΥΡΚΙΚΑ»: Cito fit quod dii volunt (Γρήγορα γίνεται αυτό που θέλουν οι θεοί…)

«Πρώτον, οι τακτικές επικράτησης δεν είναι από τη φύση τους καταστρεπτικές ή απειλητικές. Αντίθετα, ο τρόπος με τον οποίο χρησιμοποιούνται αυτές οι τακτικές είναι που τις καθιστά επιβλαβείς. Για παράδειγμα, παρ(’) όλο που οι απειλές (δηλαδή η προσπάθεια των Εμπλεκόμενου να επιβάλλει τη θέλησή του δηλώνοντας την πρόθεσή του να χρησιμοποιήσει ενδεχομένως ακόμα και βίαια μέσα) θεωρούνται εργαλεία καταστροφής ή εχθρότητας, μπορούν επίσης να χρησιμοποιηθούν για να υποδηλώσουν την απροθυμία ή την αδυναμία του Εμπλεκομένου να υποχωρήσει πέρα από ένα κρίσιμο σημείο σε μια ρύθμιση συνεργασίας. Παρόμοια, οι αμετάκλητες δεσμεύσεις μπορούν να χρησιμοποιηθούν όχι μόνο για να επιβάλλουν την θέληση του Εμπλεκομένου στον Άλλο, αλλά και για να υποδηλώσουν την αποφασιστικότητα του Εμπλεκόμενου να διατηρήσει τη σχέση, ακόμα και υπό τις πιο δύσκολες συνθήκες. Με λίγα λόγια, οι τακτικές επικράτησης χρησιμοποιούνται συχνά και για την προώθηση της συνεργασίας». (Η διευθέτηση της κοινωνικής σύγκρουσης, Τζέφρεϋ Ρούμπιν-Ντην Προύιτ, Σουνγκ Χη Κιμ)

«Αν η Ελλάδα θέλει να πληρώσει το τίμημα, ας έρθει να μας αντιμετωπίσει. Αν δεν έχουν το θάρρος να το πράξουν, θα πρέπει να μείνουν μακριά από τον δρόμο μας […] (η Ελλάδα είναι) ανάξια απέναντι στη βυζαντινή κληρονομιά», […] αρνείται να πάρει μαθήματα από την ιστορία και δρα ως ψεύτικος τραμπούκος στη Μεσόγειο […] Η Τουρκία θα πάρει όσα δικαιούται στην Ανατολική Μεσόγειο, το Αιγαίο και τη Μαύρη Θάλασσα, δεν θα κάνουμε καμία υποχώρηση. Καλούμε τους συνομιλητές μας να μείνουν μακριά από λάθη, που θα τους προκαλέσουν καταστροφή. Δεν θα συμβιβαστούμε σε αυτά που είναι δικά μας… Είμαστε αποφασισμένοι να κάνουμε οτιδήποτε είναι απαραίτητο». (Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, Απόσπασμα της ομιλίας του στην 949ηεπέτειο της μάχης του Μαντζικέρτ.)

Στον κόσμο της κυριαρχίας είναι γνωστό ότι εκείνοι που απειλούν, στις περισσότερες των περιπτώσεων, θεωρούνται πιο ισχυροί και με μεγαλύτερη ικανότητα ελέγχου από εκείνους που υπόσχονται. Επίσης, θεωρείται σχεδόν δεδομένο ότι οι ισχυρότεροι απειλούν, γιατί πολύ απλά οι απειλές γι’ αυτούς είναι αποτελεσματικότερες από τις υποσχέσεις. Άλλωστε, ακόμα και αν ανακαλέσουν στα λόγια ή στις πράξεις τις απειλές, μπορούν, εξ ίσου, να βγουν ωφελημένοι, εμφανιζόμενοι ως διαλλακτικοί και έτοιμοι να υπηρετήσουν την «αποκλιμάκωση», που εμφανίζονται να αναζητούν οι κάθε λογής περιβόητοι μεσολαβητές.

Οι απειλές όμως, επίσης, εκτοξεύονται για να θεμελιώσουν αμετάκλητες δεσμεύσεις, μ’ άλλα λόγια, να θέσουν ήδη κεκτημένα σ’ ένα τραπέζι διαπραγματεύσεων, αλλά και να κινητοποιήσουν κρυφά ή φανερά περισσότερους εμπλεκόμενους. Μην ξεχνάμε ότι ο όρος «κλιμάκωση» χρησιμοποιείται είτε για να καταδειχθεί ότι ένα εμπλεκόμενο μέρος αυξάνει την ένταση χρησιμοποιώντας σκληρότερες πρακτικές για να πιέσει, είτε ότι αυξάνεται συνολικά η ένταση μιας αντιπαράθεσης, που αφορά περισσότερους εμπλεκόμενους από αυτούς που εμφανίζονται ως οι άμεσα ενδιαφερόμενοι. Συνέχεια

Η ID2020 ΚΑΙ Η ΔΡΑΣΗ ΤΗΣ

Bρισκόμαστε σε μια κρίσιμη ιστορικά περίοδο, όπου, κατά τη διάρκεια της, θα κριθούν πολλά για το μέλλον της ανθρωπότητας και του κόσμου, όπως τον γνωρίζουμε μέχρι τώρα. Οι εξουσιαστικές υποθέσεις ανοίγουν με ταχύτατους ρυθμούς και οι επιδιώξεις τους μας επιφυλάσσουν ένα μέλλον δυσοίωνο. Η κυριαρχία, ξεδιπλώνει τους σχεδιασμούς της ενεργοποιώντας νέους –και όχι μόνο– πανεθνικούς μηχανισμούς παρακολούθησης, επιτήρησης, ελέγχου και καταστολής με απώτερο σκοπό τον πλήρη έλεγχο και την καθυπόταξη των ανθρώπων.

Στα πλαίσια αυτά έχει συσταθεί και η ID2020, η οποία μεταξύ άλλων δρα στα πλαίσια υλοποίησης της λεγόμενης ατζέντας 2030.

Iδρυτές της περιβόητης Συμμαχίας ID2020 είναι η ελίτ της δυτικής κυριαρχίας, δηλαδή οι:  Microsoft, Accenture, Παγκόσμια Συμμαχία για τα Εμβόλια  και τις Ανοσοποιήσεις (GAVI – Global Alliance for Vaccines and Immunizations), Ίδρυμα Ροκφέλερ (Rockefeller Foundation) και Ideo.org, ενώ κύριοι συνεργάτες της είναι οι: Mercy Corps, Kiva, Hyperledger, iRespond, Care, Simprints, ICC (International Computing Centre for the UN – Παγκόσμιο Κέντρο Πληροφορικής του ΟΗΕ), Fhi360, και το τεχνολογικό εργαστήριο CITRIS του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια που αποτελείται από τις ομάδες άλλων τεσσάρων καλιφορνέζικων πανεπιστημίων, καθώς και την λεγόμενη ανοιχτή κοινωνία του Τζώρτζ Σόρος, και του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας. Αυτή η πολυμελής σύμπραξη λειτουργεί υπό την ομπρέλα του ΟΗΕ, ενώ χρησιμοποιεί και τις εγκαταστάσεις του στη Νέα Υόρκη. Συνέχεια

BRAIN HACKING: ΣΤΟΧΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΥΑΛΟ

«Χαλεπόν ετέρου νόον ίδμεναι ανδρός», (Δύσκολο να ξέρεις τι έχει στο μυαλό του ο άλλος). Θεόκριτος, Αρχαίος Έλληνας ποιητής, 3ος π.Χ. αιώνας.

Αυτό, που ο Θεόκριτος περιγράφει με μια φράση χιλιάδες χρόνια πριν αποτελεί μια παραδοχή, ένα αδιαμφισβήτητο γεγονός που όλοι γνωρίζουμε. Κανείς δεν μπορεί να ξέρει τι κρύβεται στο μυαλό ενός ανθρώπου. Ή μήπως έτσι θέλουμε να πιστεύουμε;

Στη σημερινή εποχή, οποιαδήποτε ενέργεια του λεγόμενου σύγχρονου ανθρώπου αφήνει ψηφιακά αποτυπώματα. Η ολοένα και αυξανόμενη εξάρτηση των κινήσεων των ανθρώπων, μέσα από το διαδίκτυο σε όλες τις πτυχές της ζωής τους, έχει καταστήσει εφικτό –και μάλιστα αναίμακτα– να μπορούν οι μηχανισμοί εξουσίας να διαβάζουν το μυαλό του ανθρώπου. Η συλλογή δεδομένων, μέσα από τα ίχνη που αφήνει πίσω του ο κάθε χρήστης, αποκαλύπτουν επαρκή στοιχεία ικανά να δημιουργήσουν το πλήρες προφίλ του χαρακτήρα, της προσωπικότητας και του τρόπου ζωής του. Δεδομένα υγείας, διασκέδασης, καταναλωτικής συμπεριφοράς, πολιτικές, κοινωνικές και φιλοσοφικές πεποιθήσεις, σεξουαλικό προσανατολισμό, σκέψεις, συναισθήματα, διαδρομές, προτιμήσεις, αισθητική και ο κατάλογος είναι ατελείωτος. Συνέχεια

ΣΥΝΗΘΙΣΑΝ ΣΤΟΝ ΦΟΒΟ: ΓΙΑΤΙ ΕΤΣΙ ΒΡΗΚΑΝ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ…

«Κανένα πάθος δεν στερεί τόσο αποτελεσματικά από το μυαλό όλες του τις δυνάμεις της δράσης και της λογικής όσο ο φόβος» Edmund Burke

«Ο φόβος συσσωρεύεται και ξεπλένει τις ακτές των εμπειριών μας, ο φόβος περιορίζει τη ζωή μας και μας κάνει ευάλωτους σε τυράννους, που θέλουν να μας σώσουν» David Altheide

Το κράτος και κάθε μορφής εξουσία διαχρονικά επιθυμεί να ορίζει τα αντικείμενα του φόβου των υπηκόων του, τις «δόσεις» φόβου που ζυγίζει ως απαραίτητες για κατανάλωση, αλλά και τον χρόνο χορήγησής τους. Οι ψυχολόγοι ορίζουν ως φοβία τον υπερβολικό φόβο για κάτι, που στην πραγματικότητα είναι λίγο έως και καθόλου επικίνδυνο, ενώ επίσης υποστηρίζουν ότι το πρώτο βήμα για να ξεπεράσει κάποιος τις φοβίες του είναι η κατανόησή τους.

Ένας άνθρωπος τρομοκρατημένος, όπως είναι γνωστό, δεν μπορεί να σκεφθεί, άρα δεν μπορεί και να πράξει, ή όταν ενεργεί αυτό γίνεται σπασμωδικά και με καθυστέρηση. Ο πανικός, άλλωστε, είναι ο χειρότερος σύμβουλος. Συνέχεια

Η ΑΣΤΕΡΟΕΣΣΑ ΣΤΙΣ ΦΛΟΓΕΣ;

«Το καθεστώς της δουλείας ήταν τόσο κατοχυρωμένο που μόνο με μια μαζική εξέγερση των σκλάβων ή μ’ έναν γενικευμένο πόλεμο θα μπορούσε να καταλυθεί. Μια μαζική εξέγερση των σκλάβων, όμως θα μπορούσε να ξεφύγει από κάθε έλεγχο και να στραφεί όχι μόνο κατά των ιδιοκτητών σκλάβων, αλλά και κατά του πλέον επιτυχημένου παγκόσμιου συστήματος καπιταλιστικού πλουτισμού. Αντίθετα, αν το καθεστώς της δουλείας καταλυόταν μ’ έναν πόλεμο, οι υποκινητές του θα μπορούσαν να ελέγξουν τις συνέπειες του. Γι’ αυτό ο άνθρωπος που απελευθέρωσε τελικά τους σκλάβους ήταν ο Αβραάμ Λίνκολν και όχι ο Τζον Μπράουν (σσ. αποπειράθηκε να κλέψει όπλα με σκοπό να οργανώσει εξέγερση). Το 1859 ο Μπράουν απαγχονίστηκε με απόφαση της Ομοσπονδιακής Κυβέρνησης, επειδή αποπειράθηκε, χρησιμοποιώντας περιορισμένης κλίμακας βία να πετύχει το ίδιο ακριβώς, που χρόνια αργότερα, πέτυχε ο Λίνκολν με εκτεταμένη χρήση βίας – να καταργήσει την δουλεία». Howard Zinn, Μια κοινωνική ιστορία της Αμερικής από την εποχή του Κολόμβου ως τις αρχές του 21ου αιώνα

«Θα σας πω δυο λόγια για την φιλοσοφία των μεταρρυθμίσεων. Ολόκληρη η ιστορία της ανθρώπινης ελευθερίας δείχνει ότι ο παραχωρήσεις που έχουν γίνει μέχρι στιγμής στο όνομα της ελευθερίας είναι αποτέλεσμα συγκρούσεων… Χωρίς σύγκρουση δεν συντελείται πρόοδος… Όσοι διατείνονται ότι υποστηρίζουν την ελευθερία, αλλά στην πράξη αποδοκιμάζουν τις ταραχές, είναι αυτοί που θέλουν να θερίσουν την σοδειά χωρίς να έχουν σπείρει. Θέλουν την βροχή, χωρίς αστραπές και κεραυνούς. Θέλουν τον ωκεανό χωρίς τον ορμητικό θόρυβο, που κάνουν τα κύματά του. Ο αγώνας μπορεί να διεξαχθεί σε ηθικό ή σε φυσικό επίπεδο ή και στα δύο. Το σίγουρο όμως είναι ότι πρέπει να διεξαχθεί. Ο ισχυρός δεν παραχωρεί τίποτα, αν δεν του απαιτηθεί να το κάνει. Αυτό συνέβαινε ανέκαθεν και θα συμβαίνει πάντα». Φρέντερικ Ντάγκλας, 1857, γεννημένος σκλάβος

Οι πρόσφατες οργισμένες διαδηλώσεις, που συχνά κατέληγαν σε εκτεταμένες συγκρούσεις με τις κατασταλτικές δυνάμεις σε δεκάδες πόλεις και στις 50 πολιτείες των ΗΠΑ μ’ αφορμή την δολοφονία ενός αφρό-αμερικανού, επανέφεραν στο προσκήνιο, όχι μόνο το ζήτημα των κοινωνικών δικαιωμάτων και των διακρίσεων, που εξακολουθούν να αφορούν τους έγχρωμους, αλλά και την προοπτική μιας εξέγερσης απαλλαγμένης από μεταρρυθμιστικές λογικές. Είναι, όμως, έτσι τα πράγματα;

Το «κενό» που φαίνεται ότι παρουσιάζεται δεν είναι μικρό. Δεν χρειάζεται ιδιαίτερη ανάλυση ή ειδικές γνώσεις για να αντιληφθεί κάποιος ότι το καζάνι «βράζει» εδώ και καιρό στις ΗΠΑ. Το κερασάκι στην τούρτα ήρθε με τον εγκλεισμό λόγω κορωναϊού, που εκτόξευσε τον αριθμό των ανέργων στα 40 εκατομμύρια ανθρώπους. Η δολοφονία του Φλόιντ ήταν απλά η αφορμή, αφού η αστυνομική κτηνωδία είναι συνηθισμένη και καθημερινή, όπως αποδεικνύουν και οι τουλάχιστον 1.000 δολοφονίες κάθε χρόνο κατά την διάρκεια αστυνομικών ελέγχων με την πλειοψηφία των θυμάτων να είναι μαύροι. Όσο για την ρητορική του Τραμπ –με την βίβλο στο χέρι ζητούσε από τους αστυνομικούς να πυροβολούν τους διαδηλωτές– απλά έριξε επί πλέον λάδι στην φωτιά. Συνέχεια

ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ ΓΙΑ ΠΟΡΕΙΕΣ: ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΗ ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΩΝ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΝΑΡΧΙΚΟΥΣ

«Που βρίσκεται το νομοσχέδιο για τις πορείες; ΑΓΝΟΕΙΤΑΙ…»  (Εφημερίδα Τα Νέα, 19-6-2020).

Με τον παραπάνω πρωτοσέλιδο τίτλο η ημερήσια εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ ιδιοκτησίας Βαγγέλη Μαρινάκη βάζει την απαραίτητη πλάτη στο επικείμενο νομοσχέδιο για τις διαδηλώσεις κάνοντας τον λαγό για ένα «ευαίσθητο» για την κυβέρνηση νομοσχέδιο. Τρεις μήνες μετά την ολοκλήρωση της λεγόμενης δημόσιας διαβούλευσης του περιβόητου νομοσχεδίου σύμφωνα με την συντάκτρια Ελένη Ευαγγελοδήμου, η ψήφισή του παραμένει στα κυβερνητικά συρτάρια. Το δημοσίευμα, με δυο λόγια, «σπρώχνει» προς την ψήφιση του νομοσχεδίου χαρακτηρίζοντάς την μάλιστα πλέον κατεπείγουσα λόγω και του «στραπάτσου» και της κοινωνικής δυσφορίας για τις κυκλοφοριακές ρυθμίσεις στα πλαίσια του «Μεγάλου Περιπάτου.»

Μια πρώτη παρατήρηση έχει να κάνει με την ολοφάνερη, εκτός των άλλων, σύνδεση των κυκλοφοριακών αυτών ρυθμίσεων με τον έλεγχο του κέντρου της πόλης και την καταστολή των διαδηλώσεων, αφού ευθέως τίθεται ο αλληλοσυσχετισμός τους.

Σύμφωνα με δημοσιεύματα (βλ. Sofokleousin.gr) «ένα από τα εντυπωσιακά στοιχεία του νομοσχεδίου, είναι η ομοιότητα των διατάξεων του με το Νομοθετικό Διάταγμα 794/1971. Δηλαδή το θεσμικό πλαίσιο για την διενέργεια των δημόσιων συναθροίσεων, που ίσχυσε κατά την 7ετία της Χούντας. Σε ορισμένα σημεία η συγκριτική ανάγνωση των δύο κειμένων δείχνει ότι στην πραγματικότητα έχει γίνει μετάφραση από την καθαρεύουσα του 1971, στην δημοτική. Πάρα το γεγονός ότι εφόσον ψηφιστεί το νομοθέτημα, αυτό θα γίνει με τους κανόνες της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας και με βάση το άρθρο 11 του Συντάγματος. Σε κάθε περίπτωση οι εντυπώσεις από τον παραλληλισμό δεν είναι θετικές και αντίκεινται στην αιτιολογική έκθεση του νομοσχεδίου όπου σημειώνεται ότι στόχος είναι «να διαμορφώσει ένα σύγχρονο νομικό πλαίσιο για την άσκηση του δικαιώματος του συνέρχεσθαι».» Συνέχεια

ΑΤΜΟΣΦΑΙΡΙΚΗ ΡΥΠΑΝΣΗ ΚΑΙ COVID 19

«Όταν γεννηθήκατε, κλαίγατε και ο κόσμος πανηγύριζε. Ζήστε τη ζωή σας έτσι ώστε όταν πεθάνετε, ο κόσμος να κλαίει κι εσείς να πανηγυρίζετε». (γνωμικό της ινδιάνικης φυλής Cherokee.)

Το διάστημα που είχε επιβληθεί η απαγόρευση κυκλοφορίας, γίναμε κοινωνοί ειδήσεων που έκαναν λόγο για μείωση της ατμοσφαιρικής ρύπανσης, εμφάνιση άγριας ζωής κοντά σε κατοικημένες περιοχές και θάλασσες.

Είναι κάτι παραπάνω, λοιπόν, από σαφές το γεγονός της ανθρώπινης παρέμβασης στο φυσικό κόσμο με τρόπο καταστρεπτικό. Ενώ στην πραγματικότητα, δεν είναι ικανός ο άνθρωπος με τις παρεμβάσεις του να καταστρέψει ολοκληρωτικά και ανεπανόρθωτα τον πλανήτη. Με το να βάζουν οι εξουσίες τα μεγάλα μέσα, αυτό που θα καταφέρουν στην ουσία και στην καλύτερη τον περιπτώσεων, θα είναι να επηρεάσουν, μόνο κάποια συγκεκριμένη χρονική στιγμή, που αποτελεί απειροελάχιστο μέρος της μακραίωνης ιστορίας του πλανήτη. Όμως, η αλαζονεία και η ύβρις της εξουσίας, θα καταστρέψει το ανθρώπινο είδος και δυστυχώς και μεγάλο τμήμα των μορφών ζωής, για κάποια περίοδο.

Ο επιλεκτικός «ανθρωπισμός» της κυριαρχίας για την προστασία της ζωής, δεν είναι τίποτε άλλο από μια ακόμη χυδαιότητα, υποκρισία και μια καιροσκοπική πολιτική που σκοπεύει να εκμεταλλευτεί και να επιβάλλει, τους νέους όρους της εξουσίας για την υποταγή των ανθρώπων.

Η ρητορική της εξουσίας, θα μπορούσε περιπαικτικά να ονομαστεί ως ο Λενινισμός της δεξιάς. Εξ άλλου, κάθε εξουσιαστικό ιδεολόγημα αποτελεί εργαλείο της κυριαρχίας και το οποίο χρησιμοποιεί όποτε κρίνει εκείνη σκόπιμο. Η κομμουνιστική θεώρηση έχει αποδειχθεί το πιο δυνατό χαρτί της κυριαρχίας, όποτε θέλει να διευρύνει την εξουσία της. Συνέχεια

Πώς η νόσος COVID-19 μπορεί να επιδεινώσει την παγκόσμια επισιτιστική ανασφάλεια

Ενώ η COVID-19 κυριαρχεί στα πρωτοσέλιδα, ένα άλλο είδος έκτακτης ανάγκης απειλεί τη ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων σε όλο τον κόσμο –η επισιτιστική ανασφάλεια.

Ωστόσο, οι δύο αυτές κρίσεις είναι συνυφασμένες μεταξύ τους. Οι ερευνητές εκτιμούν ότι μέχρι το τέλος του 2020, πάνω από 265 εκατομμύρια άνθρωποι θα μπορούσαν να βρεθούν στα όρια της φτώχειας παγκοσμίως, αριθμός σχεδόν διπλάσιος από το τρέχον, εν καιρώ κρίσης, ποσοστό επισιτιστικής ανασφάλειας.

Τα γραφήματα χρησιμοποιούν δεδομένα από την τέταρτη ετήσια Παγκόσμια Έκθεση για τις Επισιτιστικές Κρίσεις (GRFC 2020) για να καταδείξουν την αυξανόμενη κλίμακα της τρέχουσας κατάστασης, καθώς και την έντονη συγκέντρωσή της σε μόλις 55 χώρες σε όλο τον κόσμο.

Παγκόσμια επισκόπηση

Η έκθεση εξετάζει τον επιπολασμό της οξείας επισιτιστικής ανασφάλειας, η οποία έχει σοβαρές επιπτώσεις στη ζωή, στα μέσα διαβίωσης ή και στα δύο. Πώς διαβαθμίζει η Ενοποιημένη Ολοκληρωμένη Κατηγοριοποίηση Ασφάλειας Τροφίμων (IPC) τις διάφορες φάσεις οξείας επισιτιστικής ανασφάλειας;

Φάση 1: Ελάχιστη / Καμία

Φάση 2: Υπό πίεση

Φάση 3: Σε κρίση

Φάση 4: Σε έκτακτη ανάγκη

Φάση 5: Σε καταστροφή / Πείνα

Σύμφωνα με την IPC, πρέπει να ληφθούν επείγοντα μέτρα για τον μετριασμό αυτών των επιπτώσεων από τη Φάση 3 κι έπειτα. Ήδη, 135 εκατομμύρια άνθρωποι αντιμετωπίζουν κρίσιμη επισιτιστική ανασφάλεια (Φάση 3 ή κι επόμενες). Ας δούμε πώς κατανέμεται ανά χώρα:1. Συμπεριλαμβάνει πληθυσμούς που ταξινομούνται ως ευρισκόμενοι σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης (IPC/CH Phase 4)

Πηγή: GRFC 2020, Πίνακας 5 – Μέγιστος αριθμός ατόμων με επισιτιστική ανασφάλεια σε χώρες με διατροφικές κρίσεις, 2019. Συνέχεια

Ανεμογεννήτριες: Το έγκλημα συνεχίζεται…

Στις αρχές Απριλίου εκτεταμένες και έντονες βροχοπτώσεις έλαβαν χώρα στην ευρύτερη περιοχή της Εύβοιας και ιδιαίτερα στα κεντρικά-ανατολικά παράλια της, με αποτέλεσμα να υπάρξουν σημαντικά προβλήματα σε οικισμούς και οδοποιίες, με αποκλεισμένα από τις πλημμύρες χωριά. Άμεσα, όπως συνήθως γίνεται, η τοπική και περιφερειακή εξουσία έτρεξε να επιληφθεί των καταστάσεων, αναθεματίζοντας τη φύση που ξεσπάει άγαρμπα και μας πλημμυρίζει, καθησυχάζοντας τους πολίτες ότι θα αποζημιωθούν και μοιράζοντας δουλειές στους γνωστούς εργολάβους, σε χωματουργικές και τεχνικές εταιρείες.

Κάτι ψέλλισαν ότι τέτοια βροχόπτωση εκδηλώνεται μια φορά στα 200 χρόνια, κάτι που όμως δεν προκύπτει από κανένα στατιστικό στοιχείο. Απλά γιγαντώνεται ένα γεγονός για να δικαιολογήσει μια ακολουθία αποφάσεων που έχουν ήδη ληφθεί και άλλες που θα δρομολογηθούν. Επειδή το μόνο που γίνεται για πρώτη φορά τα τελευταία 200 χρόνια είναι η διάνοιξη ορεινών δρόμων και εκβραχισμών για την εγκατάσταση ανεμογεννητριών. Η συγκεκριμένη κουστωδία, βεβαίως-βεβαίως, επισκέφθηκε τον αποκλεισμένο παραλιακό δρόμο Παραλίας Κύμης-Στομίου, ο οποίος μόλις είχε ανοίξει από προηγούμενη κατολίσθηση. Να τονίσουμε εδώ ότι στο συγκεκριμένο σημείο για δεκαετίες εξελίσσεται γεωλογικό φαινόμενο και είναι συχνή και αναπόδραστη η αποκόλληση μεγάλων όγκων βράχου. Υπάρχουν εκθέσεις του ΙΓΜΕ (από το 2008) και από τον καθηγητή Γεωλογίας Ε. Λέκκα που ρίπτουν τις ευθύνες για τα ατυχήματα που προκαλούνται λόγω της συγκεκριμένης γεωλογικής συνθήκης, στο ΠΕΧΩΔΕ και στην Περιφέρεια. Συνέχεια

Η εξουσία ως φορέας ασθένειας

Δεν θυμόμαστε άλλη εποχή ιστορικά, «εν καιρώ ειρήνης», κατά την οποία η κυριαρχία μπορεί να μαζεύει στα σπίτια και να απελευθερώνει υπό όρους και κατά το δοκούν, τεράστιους πληθυσμού ανθρώπων. Ο φόβος της αρρώστιας και εν τέλει του θανάτου που σερβίρουν από κοινού, κράτος και ΜΜΕ είναι τόσο έντονος, ώστε φαίνεται να ακινητοποιεί κάθε αντίδραση. Τέτοιος είναι ο βαθμός του επιβαλλόμενου φόβου, που το άτομο και ολόκληρες κοινωνίες, παραδίδουν και θυσιάζουν ελευθερίες, χωρίς ιδιαίτερη διάθεση κριτικής· ελευθερίες που πριν λίγο καιρό, θα ήταν αδιανόητο να παραχωρηθούν και ουσιαστικά το άτομο θα ένιωθε κοινωνικά άρρωστο χωρίς αυτές. Τα παραπάνω φαίνεται να τα παίζουν στα δάχτυλα οι κυρίαρχοι και να προωθούν άμεσα σχεδιασμούς που αφορούν τον έλεγχο πληθυσμών, της οικονομίας, των εργασιακών ζητημάτων αλλά και ξεκαθαρίσματα μεταξύ διαφορετικών κυριαρχικών μπλοκ, που σε διαφορετική περίπτωση θα περνούσαν και θα εξελίσσονταν σταδιακά σε βάθος δεκαετιών. Συνέχεια

«ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΑΠΟΦΕΥΓΕΙ ΤΗΝ ΜΑΧΗ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΘΑ ΤΗΝ ΔΩΣΕΙ»

«Δε θέλουμε ν’ απομακρύνουμε τη σάρκα, …. αλλά τη φθορά. Όχι το σώμα, αλλά το θάνατο. Άλλο πράγμα είναι το σώμα και άλλο ο θάνατος, άλλο το σώμα και άλλο η φθορά. Ούτε το σώμα είναι φθορά, ούτε η φθορά είναι σώμα. Και είναι βέβαια φθαρτό το σώμα, δεν είναι όμως φθορά το σώμα. Και το σώμα είναι θνητό, δεν είναι όμως θάνατος το σώμα. Αλλά το σώμα έγινε έργο του Θεού, η φθορά όμως και ο θάνατος εισήχθηκαν από την αμαρτία. Το ξένο λοιπόν θέλω ν’ απομακρύνω, … όχι το δικό μου. Και ξένο δεν είναι το σώμα, αλλά η φθορά… Το σώμα είναι ανάμεσα στη φθορά και αφθαρσία. Απομακρύνει, λοιπόν, τη φθορά και φορά την αφθαρσία. Απομακρύνει αυτό, που πήρε από την αμαρτία και φορά αυτό, που του έδωσε η χάρη του Θεού… Ο στεναγμός, λοιπόν, δεν είναι για το σώμα, αλλά για την επικείμενη φθορά. Και αληθινά το σώμα είναι βαρύ και ενοχλητικό και δυσάρεστο, όχι από τη φύση του, αλλά από τη θνητότητα που αργότερα ήρθε σ’ αυτό». Ιωάννης Χρυσόστομος

Ο τρανσουμανισμός είναι μια τάξη φιλοσοφιών της ζωής, που επιδιώκουν τη συνέχιση και την επιτάχυνση της εξέλιξης και της ευφυούς ζωής πέρα από τη σημερινή ανθρώπινη μορφή και τους ανθρώπινους περιορισμούς μέσω της επιστήμης και της τεχνολογίας, καθοδηγούμενη από αρχές και αξίες που προωθούν τη ζωή.  Max More (1990)

Η παγκόσμια επιβολή δρακόντειων περιοριστικών της ελευθερίας μέτρων με πρόσχημα την καταπολέμηση του κορωναϊού βασίζεται, πρώτα απ’ όλα, στην εμπέδωση του τρόμου, που προκαλείται από τις απώλειες ανθρώπινων ζωών και μάλιστα, όπως τουλάχιστον μας διαβεβαιώνουν οι ειδικοί επιστήμονες, με ανεξέλεγκτο τρόπο. Ασκήσεις, εκτός των άλλων, υποκρισίας; Δίχως καμμία αμφιβολία.

Σε πρόσφατη συνέντευξή του, ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε υποστηρίζει ότι «Όταν ακούω ότι όλα υποχωρούν μπροστά στην προστασία της ανθρώπινης ζωής, πρέπει να πω ότι αυτό δεν είναι απόλυτο. Υπάρχει στάθμιση και αλληλοπεριορισμός στα ανθρώπινα δικαιώματα. Εάν υπάρχει μία απόλυτη αξία στο Σύνταγμά μας, αυτή είναι η ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Αυτή είναι απαραβίαστη. Αλλά αυτό δεν αποκλείει ότι κάποτε θα πεθάνουμε…». Φυσικά το να υπερασπίζεται ο Σόιμπλε την ανθρώπινη αξιοπρέπεια σαν αυταξία είναι, ίσως, το καλύτερο ανέκδοτο, που έχουμε ακούσει τώρα τελευταία. Συνέχεια