Category Archives: Αναλύσεις

ΑΤΜΟΣΦΑΙΡΙΚΗ ΡΥΠΑΝΣΗ ΚΑΙ COVID 19

«Όταν γεννηθήκατε, κλαίγατε και ο κόσμος πανηγύριζε. Ζήστε τη ζωή σας έτσι ώστε όταν πεθάνετε, ο κόσμος να κλαίει κι εσείς να πανηγυρίζετε». (γνωμικό της ινδιάνικης φυλής Cherokee.)

Το διάστημα που είχε επιβληθεί η απαγόρευση κυκλοφορίας, γίναμε κοινωνοί ειδήσεων που έκαναν λόγο για μείωση της ατμοσφαιρικής ρύπανσης, εμφάνιση άγριας ζωής κοντά σε κατοικημένες περιοχές και θάλασσες.

Είναι κάτι παραπάνω, λοιπόν, από σαφές το γεγονός της ανθρώπινης παρέμβασης στο φυσικό κόσμο με τρόπο καταστρεπτικό. Ενώ στην πραγματικότητα, δεν είναι ικανός ο άνθρωπος με τις παρεμβάσεις του να καταστρέψει ολοκληρωτικά και ανεπανόρθωτα τον πλανήτη. Με το να βάζουν οι εξουσίες τα μεγάλα μέσα, αυτό που θα καταφέρουν στην ουσία και στην καλύτερη τον περιπτώσεων, θα είναι να επηρεάσουν, μόνο κάποια συγκεκριμένη χρονική στιγμή, που αποτελεί απειροελάχιστο μέρος της μακραίωνης ιστορίας του πλανήτη. Όμως, η αλαζονεία και η ύβρις της εξουσίας, θα καταστρέψει το ανθρώπινο είδος και δυστυχώς και μεγάλο τμήμα των μορφών ζωής, για κάποια περίοδο.

Ο επιλεκτικός «ανθρωπισμός» της κυριαρχίας για την προστασία της ζωής, δεν είναι τίποτε άλλο από μια ακόμη χυδαιότητα, υποκρισία και μια καιροσκοπική πολιτική που σκοπεύει να εκμεταλλευτεί και να επιβάλλει, τους νέους όρους της εξουσίας για την υποταγή των ανθρώπων.

Η ρητορική της εξουσίας, θα μπορούσε περιπαικτικά να ονομαστεί ως ο Λενινισμός της δεξιάς. Εξ άλλου, κάθε εξουσιαστικό ιδεολόγημα αποτελεί εργαλείο της κυριαρχίας και το οποίο χρησιμοποιεί όποτε κρίνει εκείνη σκόπιμο. Η κομμουνιστική θεώρηση έχει αποδειχθεί το πιο δυνατό χαρτί της κυριαρχίας, όποτε θέλει να διευρύνει την εξουσία της. Συνέχεια

Πώς η νόσος COVID-19 μπορεί να επιδεινώσει την παγκόσμια επισιτιστική ανασφάλεια

Ενώ η COVID-19 κυριαρχεί στα πρωτοσέλιδα, ένα άλλο είδος έκτακτης ανάγκης απειλεί τη ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων σε όλο τον κόσμο –η επισιτιστική ανασφάλεια.

Ωστόσο, οι δύο αυτές κρίσεις είναι συνυφασμένες μεταξύ τους. Οι ερευνητές εκτιμούν ότι μέχρι το τέλος του 2020, πάνω από 265 εκατομμύρια άνθρωποι θα μπορούσαν να βρεθούν στα όρια της φτώχειας παγκοσμίως, αριθμός σχεδόν διπλάσιος από το τρέχον, εν καιρώ κρίσης, ποσοστό επισιτιστικής ανασφάλειας.

Τα γραφήματα χρησιμοποιούν δεδομένα από την τέταρτη ετήσια Παγκόσμια Έκθεση για τις Επισιτιστικές Κρίσεις (GRFC 2020) για να καταδείξουν την αυξανόμενη κλίμακα της τρέχουσας κατάστασης, καθώς και την έντονη συγκέντρωσή της σε μόλις 55 χώρες σε όλο τον κόσμο.

Παγκόσμια επισκόπηση

Η έκθεση εξετάζει τον επιπολασμό της οξείας επισιτιστικής ανασφάλειας, η οποία έχει σοβαρές επιπτώσεις στη ζωή, στα μέσα διαβίωσης ή και στα δύο. Πώς διαβαθμίζει η Ενοποιημένη Ολοκληρωμένη Κατηγοριοποίηση Ασφάλειας Τροφίμων (IPC) τις διάφορες φάσεις οξείας επισιτιστικής ανασφάλειας;

Φάση 1: Ελάχιστη / Καμία

Φάση 2: Υπό πίεση

Φάση 3: Σε κρίση

Φάση 4: Σε έκτακτη ανάγκη

Φάση 5: Σε καταστροφή / Πείνα

Σύμφωνα με την IPC, πρέπει να ληφθούν επείγοντα μέτρα για τον μετριασμό αυτών των επιπτώσεων από τη Φάση 3 κι έπειτα. Ήδη, 135 εκατομμύρια άνθρωποι αντιμετωπίζουν κρίσιμη επισιτιστική ανασφάλεια (Φάση 3 ή κι επόμενες). Ας δούμε πώς κατανέμεται ανά χώρα:1. Συμπεριλαμβάνει πληθυσμούς που ταξινομούνται ως ευρισκόμενοι σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης (IPC/CH Phase 4)

Πηγή: GRFC 2020, Πίνακας 5 – Μέγιστος αριθμός ατόμων με επισιτιστική ανασφάλεια σε χώρες με διατροφικές κρίσεις, 2019. Συνέχεια

Ανεμογεννήτριες: Το έγκλημα συνεχίζεται…

Στις αρχές Απριλίου εκτεταμένες και έντονες βροχοπτώσεις έλαβαν χώρα στην ευρύτερη περιοχή της Εύβοιας και ιδιαίτερα στα κεντρικά-ανατολικά παράλια της, με αποτέλεσμα να υπάρξουν σημαντικά προβλήματα σε οικισμούς και οδοποιίες, με αποκλεισμένα από τις πλημμύρες χωριά. Άμεσα, όπως συνήθως γίνεται, η τοπική και περιφερειακή εξουσία έτρεξε να επιληφθεί των καταστάσεων, αναθεματίζοντας τη φύση που ξεσπάει άγαρμπα και μας πλημμυρίζει, καθησυχάζοντας τους πολίτες ότι θα αποζημιωθούν και μοιράζοντας δουλειές στους γνωστούς εργολάβους, σε χωματουργικές και τεχνικές εταιρείες.

Κάτι ψέλλισαν ότι τέτοια βροχόπτωση εκδηλώνεται μια φορά στα 200 χρόνια, κάτι που όμως δεν προκύπτει από κανένα στατιστικό στοιχείο. Απλά γιγαντώνεται ένα γεγονός για να δικαιολογήσει μια ακολουθία αποφάσεων που έχουν ήδη ληφθεί και άλλες που θα δρομολογηθούν. Επειδή το μόνο που γίνεται για πρώτη φορά τα τελευταία 200 χρόνια είναι η διάνοιξη ορεινών δρόμων και εκβραχισμών για την εγκατάσταση ανεμογεννητριών. Η συγκεκριμένη κουστωδία, βεβαίως-βεβαίως, επισκέφθηκε τον αποκλεισμένο παραλιακό δρόμο Παραλίας Κύμης-Στομίου, ο οποίος μόλις είχε ανοίξει από προηγούμενη κατολίσθηση. Να τονίσουμε εδώ ότι στο συγκεκριμένο σημείο για δεκαετίες εξελίσσεται γεωλογικό φαινόμενο και είναι συχνή και αναπόδραστη η αποκόλληση μεγάλων όγκων βράχου. Υπάρχουν εκθέσεις του ΙΓΜΕ (από το 2008) και από τον καθηγητή Γεωλογίας Ε. Λέκκα που ρίπτουν τις ευθύνες για τα ατυχήματα που προκαλούνται λόγω της συγκεκριμένης γεωλογικής συνθήκης, στο ΠΕΧΩΔΕ και στην Περιφέρεια. Συνέχεια

Η εξουσία ως φορέας ασθένειας

Δεν θυμόμαστε άλλη εποχή ιστορικά, «εν καιρώ ειρήνης», κατά την οποία η κυριαρχία μπορεί να μαζεύει στα σπίτια και να απελευθερώνει υπό όρους και κατά το δοκούν, τεράστιους πληθυσμού ανθρώπων. Ο φόβος της αρρώστιας και εν τέλει του θανάτου που σερβίρουν από κοινού, κράτος και ΜΜΕ είναι τόσο έντονος, ώστε φαίνεται να ακινητοποιεί κάθε αντίδραση. Τέτοιος είναι ο βαθμός του επιβαλλόμενου φόβου, που το άτομο και ολόκληρες κοινωνίες, παραδίδουν και θυσιάζουν ελευθερίες, χωρίς ιδιαίτερη διάθεση κριτικής· ελευθερίες που πριν λίγο καιρό, θα ήταν αδιανόητο να παραχωρηθούν και ουσιαστικά το άτομο θα ένιωθε κοινωνικά άρρωστο χωρίς αυτές. Τα παραπάνω φαίνεται να τα παίζουν στα δάχτυλα οι κυρίαρχοι και να προωθούν άμεσα σχεδιασμούς που αφορούν τον έλεγχο πληθυσμών, της οικονομίας, των εργασιακών ζητημάτων αλλά και ξεκαθαρίσματα μεταξύ διαφορετικών κυριαρχικών μπλοκ, που σε διαφορετική περίπτωση θα περνούσαν και θα εξελίσσονταν σταδιακά σε βάθος δεκαετιών. Συνέχεια

«ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΑΠΟΦΕΥΓΕΙ ΤΗΝ ΜΑΧΗ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΘΑ ΤΗΝ ΔΩΣΕΙ»

«Δε θέλουμε ν’ απομακρύνουμε τη σάρκα, …. αλλά τη φθορά. Όχι το σώμα, αλλά το θάνατο. Άλλο πράγμα είναι το σώμα και άλλο ο θάνατος, άλλο το σώμα και άλλο η φθορά. Ούτε το σώμα είναι φθορά, ούτε η φθορά είναι σώμα. Και είναι βέβαια φθαρτό το σώμα, δεν είναι όμως φθορά το σώμα. Και το σώμα είναι θνητό, δεν είναι όμως θάνατος το σώμα. Αλλά το σώμα έγινε έργο του Θεού, η φθορά όμως και ο θάνατος εισήχθηκαν από την αμαρτία. Το ξένο λοιπόν θέλω ν’ απομακρύνω, … όχι το δικό μου. Και ξένο δεν είναι το σώμα, αλλά η φθορά… Το σώμα είναι ανάμεσα στη φθορά και αφθαρσία. Απομακρύνει, λοιπόν, τη φθορά και φορά την αφθαρσία. Απομακρύνει αυτό, που πήρε από την αμαρτία και φορά αυτό, που του έδωσε η χάρη του Θεού… Ο στεναγμός, λοιπόν, δεν είναι για το σώμα, αλλά για την επικείμενη φθορά. Και αληθινά το σώμα είναι βαρύ και ενοχλητικό και δυσάρεστο, όχι από τη φύση του, αλλά από τη θνητότητα που αργότερα ήρθε σ’ αυτό». Ιωάννης Χρυσόστομος

Ο τρανσουμανισμός είναι μια τάξη φιλοσοφιών της ζωής, που επιδιώκουν τη συνέχιση και την επιτάχυνση της εξέλιξης και της ευφυούς ζωής πέρα από τη σημερινή ανθρώπινη μορφή και τους ανθρώπινους περιορισμούς μέσω της επιστήμης και της τεχνολογίας, καθοδηγούμενη από αρχές και αξίες που προωθούν τη ζωή.  Max More (1990)

Η παγκόσμια επιβολή δρακόντειων περιοριστικών της ελευθερίας μέτρων με πρόσχημα την καταπολέμηση του κορωναϊού βασίζεται, πρώτα απ’ όλα, στην εμπέδωση του τρόμου, που προκαλείται από τις απώλειες ανθρώπινων ζωών και μάλιστα, όπως τουλάχιστον μας διαβεβαιώνουν οι ειδικοί επιστήμονες, με ανεξέλεγκτο τρόπο. Ασκήσεις, εκτός των άλλων, υποκρισίας; Δίχως καμμία αμφιβολία.

Σε πρόσφατη συνέντευξή του, ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε υποστηρίζει ότι «Όταν ακούω ότι όλα υποχωρούν μπροστά στην προστασία της ανθρώπινης ζωής, πρέπει να πω ότι αυτό δεν είναι απόλυτο. Υπάρχει στάθμιση και αλληλοπεριορισμός στα ανθρώπινα δικαιώματα. Εάν υπάρχει μία απόλυτη αξία στο Σύνταγμά μας, αυτή είναι η ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Αυτή είναι απαραβίαστη. Αλλά αυτό δεν αποκλείει ότι κάποτε θα πεθάνουμε…». Φυσικά το να υπερασπίζεται ο Σόιμπλε την ανθρώπινη αξιοπρέπεια σαν αυταξία είναι, ίσως, το καλύτερο ανέκδοτο, που έχουμε ακούσει τώρα τελευταία. Συνέχεια

Τα εγκλήματα του Tedros Adhanom

άρθρο του John Martin

Το παρακάτω κείμενο αποτελεί μετάφραση του άρθρου του John Martin “The Crimes of Tedros Adhanom” (διαθέσιμο στον σύνδεσμο: https://www.roughestimate.org/roughestimate/the-crimes-of-tedros-adhanom). Σχεδόν όλες οι υποσημειώσεις αναφέρονται από τον ίδιο τον συγγραφέα και παραπέμπουν σε άλλα άρθρα, από όπου αντλεί τις πληροφορίες τους. Όπως γίνεται ξεκάθαρο, η υπερπληροφόρηση και εν μέρει η συνήθεια να μην δίνουμε ιδιαίτερη σημασία στο διαδίκτυο έχει ως αποτέλεσμα να θεωρούμε ορισμένους θεσμούς ως αυτονόητους. Ίσως κάποιοι να νομίζουν ότι πάντοτε υπήρχε ο Π.Ο.Υ κι ότι χωρίς αυτόν είναι αδύνατον να προστατευτεί η δημόσια υγεία.

Ορισμένοι ακόμη και σήμερα –ελπίζουμε όλο και λιγότεροι– πιστεύουν επίσης ότι πάντοτε υπήρχε παγκοσμιοποίηση και μονάδες υγείας τύπου επιχειρήσεις. Θεωρούν ότι δεν μπορούμε να ζήσουμε χωρίς φαρμακοβιομηχανίες και ότι είναι οπισθοδρόμηση να τις ξεφορτωθούμε, επειδή χάρη σε αυτές διασφαλίζεται η παγκόσμια υγεία. Προφανώς, αυτοί που το πιστεύουν ακόμη έχουν ιδιαίτερα ασθενή ή επιλεκτική μνήμη ή είναι σήμερα παιδιά.

Έγιναν –κι εξακολουθούν να γίνονται– υπεράνθρωπες προσπάθειες και πολλοί πόλεμοι, μέχρι να μάθουμε να σκεφτόμαστε ότι ο κόσμος είναι ένα παγκόσμιο χωριό κι ότι αρκεί να απλώσεις το χέρι σου και θα φτάσεις στην άλλη άκρη του. Η παγκόσμια διακυβέρνηση χτίζει σιγά και μεθοδικά –αν και τελευταία φαίνεται να βιάζεται και να κάνει πολλά λάθη και παραλήψεις, αποκαλύπτοντας όλο και περισσότερο τα ματωμένα δόντια της– το σύστημα παγκόσμιου ελέγχου που θέλει να προωθήσει.

Ας υπενθυμίσουμε ότι ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (Π.Ο.Υ) ιδρύθηκε μόλις το 1948, μετά την δεύτερη παγκόσμια ανθρωποσφαγή, ότι στο μεταξύ οι φαρμακοβιομηχανίες ευθύνονται για πολύ μεγαλύτερα εγκλήματα από ό,τι οι βιομηχανίες όπλων, ότι το σύστημα του πατενταρισμένου φαρμάκου αποκλείει από την οποιαδήποτε θεραπεία μεγάλες ομάδες ανθρώπων, ότι τα ίδια τα φάρμακα και η αντιμετώπιση της ασθένειας έχει πάψει από καιρό να είναι ουσιαστική. Στο όνομα της επιστήμης και του ορθολογισμού, κάθε προσπάθεια να αντιμετωπιστεί η ζωή –και ο θάνατος βέβαια– ολιστικά και συνολικά, σε συνδυασμό με ό,τι μας περιβάλλει αντιμετωπίζεται ως δεισιδαιμονία. Θα επανερχόμαστε σε αυτά τα ζητήματα σε επόμενα κείμενα.

Το παρόν άρθρο αξίζει να διαβαστεί προσεκτικά, επειδή θίγει ουσιώδη ζητήματα και έρχεται να αποκαλύψει όχι μόνο τα σαθρά θεμέλια του Π.Ο.Υ, του οποίου ηγούνται άνθρωποι-πιόνια, αλλά και να αναδείξει για άλλη μια φορά την παγκόσμια διασύνδεση απατεώνων. Ούτε λίγο ούτε πολύ, κάνει σαφή τον ρόλο του ιδρύματος Bill and Melinda Gates στον τρόπο διαχείρισης του ιού από τον Π.Ο.Υ. Μοιάζει μέσα από τα ΜΜΕ να μιλάει ένα πρόσωπο, που φοράει πολλές μάσκες τελικά.

Εννοείται, ότι η προτροπή του John Martin, για φυλάκιση του Tedros Adhanom, δεν μας εκφράζει ως αναρχικούς.

 ***

Ο Tedros Adhanom του Π.Ο.Υ θα έπρεπε να περάσει από δίκη και να δικαστεί για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας.

Ο Tedros Adhanom Ghebreyesus, δεν είναι μόνο ο πρώτος διευθυντής του Π.Ο.Υ χωρίς πτυχίο ιατρικής σχολής, αλλά επίσης έχει και κάποιο [ένα ιδιαίτερο] πολιτικό υπόβαθρο σε σύγκριση με τους προκατόχους του. Στην ηλεκτρονική βιογραφία του, ο Π.Ο.Υ παραθέτει τα προσόντα του ως υπουργού υγείας της Αιθιοπίας από το 2002 ως το 2012, παραθέτοντας εντυπωσιακά στοιχεία.

Εκτός από τα «ιατρικά του διαπιστευτήρια», ο Tedros τυγχάνει να είναι και μέλος του Tigray People’s Liberation Front (TPLF) [Μετώπου Απελευθέρωσης του Λαού του Tigray, TPLF], μιας οργάνωσης τόσο ειρηνικής όσο δηλώνει το όνομά της. Ιδρύθηκε ως κομμουνιστικό επαναστατικό κόμμα που ανήλθε στην εξουσία το 1991, καθοδήγησε μια εκστρατεία ανταρτών εναντίον της δικτατορίας Mengistu και σχημάτισε συνασπισμό με δύο άλλα εθνοτικά κόμματα μετά την εξορία του.

Με την πάροδο του χρόνου, το TPLF άρχισε να ασκεί όλο και μεγαλύτερη επιρροή πάνω στα άλλα δύο κόμματα. Οι περισσότεροι στρατηγοί και βασικοί ηγέτες στην κυβέρνηση είναι από το Tigray, συμπεριλαμβανομένου του πρωθυπουργού, ο οποίος κυβέρνησε τη χώρα για 21 χρόνια μέχρι τον θάνατό του. Το Tigray αντιπροσωπεύει μόνο το 6% του πληθυσμού της Αιθιοπίας· μία από τις μεγαλύτερες εθνοτικές ομάδες είναι η Amhara που στήριξε κατά κύριο λόγο το καθεστώς Mengistu. Συνέχεια

Εξορύξεις υδρογονανθράκων: Μια ασύμμετρη απειλή.

Σαν ένας ιός της αλήθειας έκανε την εμφάνιση του ο κορωναϊός και ήρθε σε πάμπολλες περιπτώσεις να ξεσκεπάσει αλαζονείες, θέσφατα και δεδομένα. Σε ένα ζήτημα που όλοι συμφωνούν είναι στις οικονομικές συνέπειες και επιπτώσεις που θα επιφέρει η συγκεκριμένη πανδημία. Και ένας τομέας που έχει κατεβάσει ήδη ρολά είναι εκείνος του τουρισμού. Η ετήσια συμμετοχή στο ΑΕΠ του συγκεκριμένου κλάδου φτάνει έμμεσα στο 30% και οι αντίστοιχοι φόροι που εισπράττονται από το κράτος ανέρχονται στα 16 δις το χρόνο. Το 10% του εργατικού δυναμικού της χώρας απασχολείται στον τουρισμό και όπως καταλαβαίνει και ο πλέον αδαής, ο συγκεκριμένος τομέας είναι από τους πλέον σημαντικούς για την λεγόμενη ελληνική οικονομία.

Ε, λοιπόν ήρθε ο κορωναϊός έπληξε και πλήττει τον τουρισμό και τα μεγέθη ξεκίνησαν να κάνουν βόλτα για να ενημερώσουν και να δείξουν το μέγεθος της ζημιάς. Έτσι σαν μια προειδοποίηση θα λέγαμε. Μια ειδοποίηση για συλλογισμό και δράση. Γιατί αυτό που δρομολογείται εδώ και χρόνια στις θάλασσες της Μεσογείου με την εξόρυξη υδρογονανθράκων είναι ένας «άλλος» κορωναϊός με καταστροφικά αποτελέσματα. Ένα ατύχημα που πέρα από την ανυπολόγιστη οικολογική καταστροφή θα επιφέρει και τεράστια οικονομική ζημιά. Και εστιάζουμε και σε αυτή επειδή όλο το σύγχρονο σύστημα είναι δομημένο στον τεχνοοικονομικό πολιτισμό, στα οικονομικά μεγέθη και στην απόδοση αυτών. Συνέχεια

ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΘΑΝΑΤΙΚΟ ΕΠΕΙΓΟΝΤΩΣ…

«Ζητείται θανατικό επειγόντως. Προσφέρεται ικανοποιητική ανταμοιβή παρεχόμενων υπηρεσιών. Ελκυστικά πακέτα. Πληροφορίες στις κατά τόπους υπηρεσίες μας ανά τον κόσμο».

Για την κυριαρχία, κάθε «κρίση» αποτελεί μια ευκαιρία. Τέτοιου είδους επενδυτικές επιχειρήσεις δεν προσδοκούν απαραίτητα την απόδοση οικονομικού οφέλους ή καλύτερα δεν στοχεύουν αποκλειστικά σ’ αυτήν ούτε κατά προτεραιότητα. Υπάρχουν κι άλλου είδους «κεφάλαια» στα οποία τοποθετώντας ένα απειροελάχιστο ποσοστό χρήματος οι εξουσιαστές δημιουργούν ένα πολιτικό κεφάλαιο, μετατρέποντας το χρήμα σε έλεγχο και εξουσία. Κάθε επένδυση χρειάζεται και την ανάλογη με το σκοπό της διαφήμιση. Αποδοτικότερη κρίνεται πως είναι αυτή, η οποία θα καταφέρει να διεισδύσει αποτελεσματικότερα στο ασυνείδητο και να εδραιώσει το ανάλογο κατά περίπτωση απαιτούμενο αίσθημα.

Η επένδυση που έχει γίνει στην πανδημία του Covid 19, στηρίζεται κατά κύριο λόγο στην διασπορά του τρόμου, με στόχο την όσο γίνεται βαθύτερη εγκαθίδρυση του φόβου μπροστά στην πιθανότητα ενός επικείμενου θανάτου. Βασικός παράγοντας για να αποδώσει καρπούς αυτή η επένδυση είναι, η σε απευθείας μετάδοση καταμέτρηση των νεκρών. Τα ΜΜΕ, όντας εργολάβος στην επιχείρηση αυτή, δεν παραλείπουν να επαναλαμβάνουν διαρκώς τις ειδήσεις θανάτων, με την ανάλογη γαρνιτούρα φυσικά. Συνέχεια

ΝΑ ΔΕΙΣ ΤΙ ΣΟΥ ΧΩ ΓΙΑ ΜΕΤΑ … (2ο Μέρος )

Προετοιμασία για τα μελλούμενα

 «Ένα κράτος, εξ ορισμού, δεν μπορεί να έχει καμμία ηθική.
 Το περισσότερο που μπορεί να έχει ένα κράτος, είναι μια αστυνομία». Αλμπέρ Καμύ

Μια σειρά από χώρες της Ευρώπης προχωρούν στη λειτουργία εγχώριων εφαρμογών συγκέντρωσης και ανάλυσης δεδομένων, κατόπιν συμφωνιών με παρόχους τηλεπικοινωνιών για διαμοιρασμό συγκεντρωτικών δεδομένων.

Ζητούμενο είναι η ψηφιακή παρακολούθηση νοσούντων σε καραντίνα και ανθρώπων, οι οποίοι ήρθαν σε επαφή με επιβεβαιωμένα κρούσματα ή ακόμη και η ανάπτυξη μοντέλων πρόβλεψης εξάπλωσης του κοροναϊού, π.χ. πού και πότε συναθροίζονται πολλοί άνθρωποι σε μια πόλη.

Η αναβάθμιση του νομικού οπλοστασίου σε μια σειρά από χώρες είναι ενδεικτική. Η νομοθεσία του Ηνωμένου Βασιλείου για τους κορωναϊούς επιτρέπει στους υπουργούς να απαγορεύουν οποιαδήποτε δημόσια συγκέντρωση ή διαδήλωση για διάστημα έως δύο ετών, ιδιαίτερα όσον αφορά το εκάστοτε κυβερνητικό αφήγημα, που θέλει να αντιμετωπίζεται ως «τρομοκρατική» απειλή οποιαδήποτε φωνή διαμαρτυρίας.

Σε χώρες, όπως η Σιγκαπούρη, η Ταϊλάνδη, η Μαλαισία, η Ινδονησία, η Αίγυπτος, οι Φιλιππίνες, το Μπαγκλαντές, η Καμπότζη και η Κίνα, οι κυβερνήσεις χρησιμοποιούν νόμους ενάντια στις «ψεύτικες ειδήσεις» για να καταστείλουν κάθε αντίδραση. Παρόμοια νομοθεσία έχει ψηφιστεί στο Αζερμπαϊτζάν, τη Νότια Αφρική και τη Ζιμπάμπουε, ενώ συζητείται και στη Νιγηρία. Συνέχεια

ΝΑ ΔΕΙΣ ΤΙ ΣΟΥ ’ΧΩ ΓΙΑ ΜΕΤΑ…(1ο Μέρος)

Τα υπερόπλα της κυριαρχίας για την παγκόσμια επιτήρηση και έλεγχο

 «Η ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΤΜΟΣΦΑΙΡΑ ΕΙΝΑΙ ΟΜΟΙΑ με πολιορκημένης πόλης, όπου το να κατέχεις λίγο αλογίσιο κρέας σηματοδοτεί τη διαφορά μεταξύ φτώχειας και πλούτου. Την ίδια στιγμή, η συναίσθηση της εμπόλεμης κατάστασης και, κατά συνέπεια, του κινδύνου κάνει ώστε η παράδοση όλης της εξουσίας σε μια μικρή κάστα να φαίνεται σαν κατάσταση φυσική και αναπόφευκτη για την επιβίωση…».

«Ήδη τώρα καταστρέφουμε τις συνήθειες της σκέψης, που έχουν επιζήσει από την Προ-Επαναστατική εποχή. Σπάσαμε τα δεσμά που ένωναν τους γονείς με τα παιδιά, τους άνδρες με τους άνδρες και τον άνδρα με τη γυναίκα. Κανένας δεν τολμά πια να εμπιστευτεί τη γυναίκα του, το παιδί του ή το φίλο του».

«Τι σημαίνει “καθαρή εξουσία” θα το καταλάβεις σύντομα. Εμείς διαφέρουμε από κάθε ολιγαρχία του παρελθόντος αναφορικά με το τι γνωρίζουμε και με το πώς ενεργούμε. Όλοι οι άλλοι, ακόμα και όσοι μας έμοιαζαν, ήταν δειλοί και υποκριτές. Οι Γερμανοί Ναζί και οι Ρώσοι Κομμουνιστές ήταν πολύ κοντά μας, μεθοδολογικά, αλλά δεν είχαν ποτέ το κουράγιο να αναγνωρίσουν τα κίνητρά τους». «1984», Τζωρτζ Όργουελ.

Άδεια η πόλη, σειρήνες ουρλιάζουν, μεγάφωνα προειδοποιούν ότι σε λίγα λεπτά τίθεται σε εφαρμογή η απαγόρευση κυκλοφορίας. Μάτια που λαμπυρίζουν πίσω από τις σκοτεινές γρίλιες των παραθύρων. Η νεκρική σιγή σπάει μόνο στην περιστροφή της κάμερας, που παρακολουθεί. Μια δυστοπική πραγματικότητα απλώνεται παγκόσμια.

Πάνω από τρία δισεκατομμύρια άνθρωποι σε περίπου 70 χώρες έχουν τεθεί σε καραντίνα προκειμένου, μάς λένε, να αναχαιτιστεί η εξάπλωση της νέα πανδημίας Covid 19. Ολόκληρες κοινωνίες γίνονται τα πειραματόζωα και αντικείμενα μελέτης συμπεριφορών και αντιδράσεων, με αρχική στόχευση μια ευρείας κλίμακα συμμόρφωση και εκπαίδευση στις νέες προσταγές της εξουσίας. Η ανυπακοή τιμωρείται αμείλικτα και βιντεοσκοπείται για να προβληθεί και να δείξει τι περιμένει, όποιον δεν υπακούσει.

Το κατασταλτικό οπλοστάσιο της εξουσίας πάνοπλο, υπερσύγχρονο και ως αν να ήταν έτοιμο από καιρό καταλαμβάνει την πρώτη θέση στην αντιμετώπιση της λεγόμενης πανδημίας. Στο Χονγκ Κονγκ, οι τοπικές αρχές υποχρεώνουν όσους φτάνουν από εστίες της πανδημίας στην κινεζική ενδοχώρα και άπαντες από το εξωτερικό να φορούν ένα ηλεκτρονικό βραχιόλι, το οποίο συνδέεται αρχικά με το κινητό του χρήστη μέσω εφαρμογής. Αυτός με τη σειρά θα πρέπει «να περπατήσει περιμετρικά στο εσωτερικό του χώρου, όπου θα παραμείνει σε καραντίνα, ώστε η εφαρμογή να ορίσει τις ακριβείς διαστάσεις», εξηγεί στο Forbes ο Ζακ Ντόφμαν ο οποίος ως ιδρυτής της τεχνολογικής εταιρείας Digital Barriers, ξέρει από… πρώτο χέρι τα σχετικά. «Εάν το βραχιολάκι απομακρυνθεί πολύ από το κινητό ή εάν η συσκευή καταστραφεί, ειδοποιούνται αμέσως οι Αρχές», προσθέτει. «Κι όσοι παραβιάσουν τους κανονισμούς, κινδυνεύουν με κράτηση και φυλάκιση». Συνέχεια

Μια επιδημία που φέρνει παγκόσμιο έλεγχο και μακράς διάρκειας κατάσταση εκτάκτου ανάγκης

Με αφορμή την καταπολέμηση της εξάπλωσης του κορωναϊού, ένα προς ένα τα κράτη σε όλο τον κόσμο, λαμβάνουν σκληρά μέτρα που περιλαμβάνουν απαγορεύσεις κυκλοφορίας, συναθροίσεων και μετακινήσεων. Επίσης, πολλά κράτη για τον ίδιο λόγο εντατικοποίησαν, εξέλιξαν και έβγαλαν στο φως της νομιμότητας τις παρακολουθήσεις των πληθυσμών τους. Οι νέες συνθήκες έκτακτης ανάγκης που βιώνουμε, δυστυχώς ήρθαν για να μείνουν. Τίποτα δεν θα είναι το ίδιο, στις μετακινήσεις, στην δουλειά, στην οικονομία και σε κάθε είδους κοινωνική συναναστροφή ή κοινωνική τελετή για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα. Επίσης, ζητήματα κρατικής επιβολής, ανυπακοής ή υπακοής, καθώς και αστυνόμευσης, έρχονται στο προσκήνιο με φόντο την παγκόσμια κατάσταση εκτάκτου ανάγκης.

Οι καταστάσεις εκτάκτου ανάγκης, συνήθως εγκαθιδρύονται για μεγάλο χρονικό διάστημα, ακόμα δηλαδή και όταν ο υποτιθέμενος κίνδυνος δεν είναι πια ορατός. Ο φόβος του κινδύνου, η αποφυγή του, η προστασία απ’ αυτόν, καθώς και η ανάμνησή του, συνήθως είναι τα μετέπειτα δεδομένα που έρχονται μετά τον άμεσο κίνδυνο. Αυτά τα νέα δεδομένα, όμως, επεκτείνουν την κατάσταση εκτάκτου ανάγκης στο κοινωνικό σύνολο, αλλάζοντας τελικά τον τρόπο με τον οποίο ως τότε. Αν υποθέσουμε ότι το πρώτο κύμα του άμεσου κινδύνου είναι ένα τεστ αντοχής, όπου το κράτος δοκιμάζει όλα τα εργαλεία του, τα μετέπειτα δεδομένα της ανάμνησης, του φόβου και του κινδύνου, εγκαθιδρύουν και εξελίσσουν τα ήδη δοκιμασμένα εργαλεία που χρησιμοποιήθηκαν στον άμεσο κίνδυνο. Συνέχεια

Πώς να κατανοήσουμε –και να καταγράψουμε– τα στοιχεία για τους θανάτους από Covid-19

Το άρθρο αυτό δημοσιεύτηκε στις 29 Μαρτίου, από τον Dr John Lee, στο περιοδικό Spectator (https://www.spectator.co.uk/article/how-to-understand-and-report-figures-for-covid-19-deaths-). Παρ’ όλο που έχουν περάσει μερικές μέρες από την πρώτη δημοσίευσή του και τα αριθμητικά δεδομένα που αναφέρει ανά χώρα έχουν μεταβληθεί στο μεταξύ, το άρθρο παραμένει επίκαιρο, ακόμη και μετά τη λήξη της καραντίνας, επειδή αναδεικνύει την αδυναμία των συστημάτων υγείας κάθε χώρας να καταμετρήσουν και να αναφέρουν με ακρίβεια τα πραγματικά περιστατικά Covid-19, ιδιαίτερα όσον αφορά τη συσχέτιση του ιού με τις περιπτώσεις θανάτων.

Η κριτική του, σε σχέση με τη δυνατότητα αποτελεσματικών ελέγχων και την αποτελεσματική καταμέτρηση των στοιχείων, είναι πολύ σοβαρή. Ουσιαστικά καταδεικνύει ότι όλες αυτές οι σοβαροφανείς αναλύσεις γύρω από την εξέλιξη του ιού και κατά συνέπεια οι αποφάσεις που παίρνονται, στερούνται αντικειμενικής επιστημονικής βάσης. Ή επιστήμη κατά βάση είναι δύο πράγματα: πειραματικά δεδομένα (δηλαδή μετρήσεις) συν μοντέλα επεξεργασίας των μετρήσεων στη βάση των φυσικών νόμων για την εξαγωγή συμπερασμάτων. Για το λόγο αυτό το πρώτο που έχει σημασία στην επιστήμη είναι το τί ακριβώς μετράμε και το πώς το μετράμε αξιόπιστα. Εάν δεν έχεις μετρήσεις ή έχεις ελλιπείς μετρήσεις ή ακόμη χειρότερα αναξιόπιστες μετρήσεις, τότε απλά δεν υπάρχει επιστήμη.

Μπορεί να υπάρχει, όμως, άσκηση πολιτικής που θεωρεί πως αποκτά αντικειμενικότητα στη βάση είτε μιας ελλιποβαρούς επιστήμης είτε ακόμη και ψευδοεπιστήμης, αλλά αυτό δεν τους ενδιαφέρει, αρκεί να υπάρχει η πειστικότητα του θεάτρου του παραλόγου των ΜΜΕ. Και αυτό ζούμε στην πραγματικότητα: όχι μια «κρίση υγείας» αλλά μια πολιτική, οικονομική (και πιθανόν στο μέλλον και στρατιωτική) επίθεση στην παγκόσμια κοινωνία με σκοπό τη βίαιη προσαρμογή της σε νέα δεδομένα υποδούλωσης που έχουν ήδη προδιαγραφεί σχεδόν έναν αιώνα πριν (αν όχι και περισσότερο)…

Οι υπογραμμίσεις με έντονη γραμματοσειρά είναι δικές μας.

Κάθε μέρα, πλέον, βλέπουμε τα στοιχεία για τους «θανάτους από Covid-19». Αυτοί οι αριθμοί εκφράζονται συχνά με γραφικά που δείχνουν μια εκθετική άνοδο. Ωστόσο, πρέπει να προσέχουμε, όταν διαβάζουμε (και αναφέρουμε) αυτά τα στοιχεία. Δεδομένης της εξαιρετικής ανταπόκρισης στην εμφάνιση αυτού του ιού, είναι ζωτικής σημασίας να έχουμε σαφή εικόνα για την πρόοδό του και το τί σημαίνουν αυτά τα στοιχεία. Ο κόσμος της αναφοράς των επιδημιών έχει τη δική του δυναμική, που αξίζει να κατανοηθεί. Πόσο ακριβείς ή συγκρίσιμοι είναι αυτοί οι αριθμοί, που συγκρίνουν τους θανάτους από Covid-19 σε διάφορες χώρες;

Συχνά βλέπουμε να εκφράζεται ένας λόγος (μια αναλογία): οι θάνατοι ως ποσοστό των περιπτώσεων. Τα στοιχεία λαμβάνονται ως ένδειξη για τον τρόπο με τον οποίο είναι θανατηφόρος ο Covid-19, αλλά οι αναλογίες ποικίλουν έντονα. Στις ΗΠΑ, 1,8% (2.191 θάνατοι σε 124.686 επιβεβαιωμένες περιπτώσεις), στην Ιταλία 10,8%, στην Ισπανία 8,2%, στη Γερμανία 0,8%, στη Γαλλία 6,1%, στο Ηνωμένο βασίλειο 6%.  Μια δεκαπενταπλάσια διαφορά στο ποσοστό θνησιμότητας για την ίδια ασθένεια μοιάζει περίεργη ανάμεσα σε παρόμοιες χώρες: όλες αναπτυγμένες, όλες με καλά συστήματα υγειονομικής περίθαλψης. Όλες ανιχνεύουν την ίδια ασθένεια. Συνέχεια

ΟΙ ΕΞΟΥΣΙΑΣΤΙΚΕΣ ΕΠΙΝΟΗΣΕΙΣ ΚΑΙ Η ΟΛΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥΣ (μέρος 3ο)

Αιδώς γαρ εν κακοίσιν ουδέν ωφελεί.
Η γαρ σιωπή τω λαλούντι σύμμαχος.

 «Στα δύσκολα, η συστολή δεν ωφελεί σε τίποτα.
Επειδή η σιωπή είναι σύμμαχος αυτού που μιλάει».
Όμηρος

Πυρηνική ενέργεια και οι δήθεν ευεργετικές για τις κοινωνίες ιδιότητες

Δεν αποτελεί κάποιο καινοφανές γεγονός, οι εξουσιαστικοί σχηματισμοί να δράττονται της ευκαιρίας, που τους προσφέρεται όταν προκύπτουν ζητήματα παγκόσμιου ενδιαφέροντος, να παρεμβαίνουν και να προωθούν την ατζέντα των συμφερόντων τους. Ζητήματα, που αφορούν, λόγου χάρη, την αύξηση του φαινομένου του θερμοκηπίου, ή την αναζήτηση πιο φιλικών, όπως τις ονομάζουν, προς το περιβάλλον μορφών ενέργειας π.χ. πράσινη κλπ.

Αυτή είναι η στιγμή, που οι γραφίδες της εξουσίας παραθέτουν εκτενείς αναφορές στα μίντια και υπερθεματίζουν υπέρ της χρήσης πυρηνικής ενέργειας, που πρέπει να αποτελέσει το κύριο ενεργειακό μοντέλο. Συνεπικουρούμενοι, φυσικά και από την ανάλογη με την περίσταση καλοπληρωμένη δράκα επιστημόνων και διαφόρων ειδικών, που παραθέτουν καθησυχαστικές δηλώσεις και μέσα από αυτές μάς πουλάνε το «προϊόν» τους σε τιμή ευκαιρίας.

Αν αναλογιστούμε ότι έχουμε να κάνουμε με τεράστια και αλληλοεξαρτώμενα εξουσιαστικά συμφέροντα –στα οποία εμπλέκονται μια σειρά πανίσχυρων κρατών– και διερευνήσουμε λίγο τις ανάλογες διαδρομές της πυρηνικής ενέργειας, θα ανακαλύψουμε ότι πίσω από τη λεγόμενη κάλυψη των ενεργειακών αναγκών υπάρχει άμεση σύνδεση με το πυρηνικό οπλοστάσιο, που διαθέτει η κάθε πυρηνική δύναμη, καθώς και η κάθε επίδοξη χώρα, που θέλει να αποκτήσει πυρηνικό οπλοστάσιο και προτάσσει την αυξανόμενη ανάγκη για ζήτηση ενέργειας με σκοπό την κάλυψη των αναγκών της. Συνέχεια

ΟΙ ΕΞΟΥΣΙΑΣΤΙΚΕΣ ΕΠΙΝΟΗΣΕΙΣ ΚΑΙ Η ΟΛΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥΣ (2ο μέρος)

Αλλ’ ουδέν έρπει ψεύδος εις γήρας χρόνου.

(Κανένα ψέμα δεν αντέχει στον χρόνο),

Σοφοκλής, Ιχνευταί σάτυροι

Ανασκόπηση στο παρελθόν και η Διαχείριση της κρίσης

Έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον να ανιχνεύσουμε και στο βαθμό που μπορούμε να αναδείξουμε, πως υποδέχτηκαν την έκρηξη στο Τσέρνομπιλ και τις συνέπειες της οι τοπικοί, επίδοξοι διαμορφωτές τής εγχώριας λεγόμενης κοινής γνώμης (ΜΜΕ, επιστήμονες, κυβέρνηση, πολιτικά κόμματα κι αρμόδιες υπηρεσίες) τις μακρινές εκείνες μέρες του έτους 1986.

Κατ’ αρχήν το ατύχημα συνέβη στις 25 Απριλίου και ανακοινώθηκε από τους Σοβιετικούς στις 28 Απριλίου, όταν το ραδιενεργό νέφος πέρασε τα σύνορα και το γεγονός δεν μπορούσε πλέον να συγκαλυφθεί.

Τρεις μέρες αργότερα έχουμε την πρώτη επίσημη τοποθέτηση των ελληνικών αρχών: «Η Ελληνική Επιτροπή Ατομικής Ενέργειας παρακολουθεί και ελέγχει την κατάσταση με συνεχείς μετρήσεις στον ελληνικό χώρο», δηλώνει ο κυβερνητικός εκπρόσωπος με πρόθεση να καθησυχάσει τα ΜΜΕ (και μέσω αυτών τους πολίτες).

Ακόμη πιο καθησυχαστικός σε δηλώσεις του ο τότε αντιπρόεδρος της Επιτροπής Κ. Παπαθανασόπουλος διαβεβαίωνε ότι «δεν δικαιολογείται ανησυχία» («Ε» 2.5.86).

Τα ίδια και από την ΕΕΑΕ την επομένη. Το ανακοινωθέν της δεν περιορίζεται στη διαπίστωση ότι «δεν έχει παρατηρηθεί οιαδήποτε αύξηση ραδιενέργειας στους σταθμούς ελέγχου», αλλά προχωρεί και σε κατηγορηματικές προβλέψεις για την απουσία μελλοντικού κινδύνου: «Ακόμη και σε περίπτωση που οι μετεωρολογικές συνθήκες ευνοήσουν την μεταφορά υπολειμμάτων ραδιενεργού νέφους προς τη χώρα μας», διαβάζουμε, «δεν αναμένεται να σημειωθεί σημαντική αύξηση του επιπέδου ραδιενέργειας, δεδομένης της σημαντικής εξασθένησης του νέφους λόγω του μεσολαβήσαντος χρονικού διαστήματος» («Ε» 3.5.86). Συνέχεια

LUPUS DENTIS, TAURUS CORNIS: Ο ΛΥΚΟΣ ΜΕ ΤΑ ΔΟΝΤΙΑ ΚΑΙ Ο ΤΑΥΡΟΣ ΜΕ ΤΑ ΚΕΡΑΤΑ (ΕΠΙΤΙΘΕΤΑΙ)

«Ενώ η διοίκηση Trump χρησιμοποίησε την πανδημία για να οπισθοχωρήσει από την παγκόσμια ολοκλήρωση, η Κίνα χρησιμοποιεί την κρίση για να επιδείξει την προθυμία της να ηγηθεί. Ως η πρώτη χώρα που επλήγη από τον νέο κορωναϊό, η Κίνα υπέφερε τρομερά τους τελευταίους τρεις μήνες. Αλλά τώρα αρχίζει να ανακάμπτει, ακριβώς όταν ο υπόλοιπος κόσμος υποκύπτει στην ασθένεια. Αυτό δημιουργεί πρόβλημα για τους Κινέζους κατασκευαστές, πολλοί από τους οποίους ανέκαμψαν και λειτουργούν πάλι, αλλά αντιμετωπίζουν αδύναμη ζήτηση από χώρες που βρίσκονται σε κρίση. Αλλά δίνει επίσης στην Κίνα μια τεράστια βραχυπρόθεσμη ευκαιρία να επηρεάσει την συμπεριφορά άλλων κρατών. Παρά τα πρώτα λάθη που πιθανώς κόστισαν την ζωή χιλιάδων ανθρώπων, το Πεκίνο έχει μάθει πώς να πολεμά τον νέο ιό και έχει αποθέματα εξοπλισμού. Αυτά είναι πολύτιμα περιουσιακά στοιχεία και το Πεκίνο τα έχει παρατάξει με επιδεξιότητα». Foreign Affairs, Ο κορωναϊός θα βάλει τέλος στην παγκοσμιοποίηση όπως την ξέρουμε; 17-3-2020, HENRY FARRELL καθηγητής Πολιτικών Επιστημών και Διεθνών Σχέσεων στο Πανεπιστήμιο George Washington και ABRAHAM NEWMAN καθηγητής στην Σχολή Εξωτερικών Υπηρεσιών και Διακυβέρνησης Edmund A. Walsh στο Πανεπιστήμιο Georgetown

Ο Ζακ Αταλί σύμβουλος του Μιττεράν είχε πει κάποτε ότι ο κόσμος εξελίσσεται, όταν επιβάλλονται με το πρόσχημα του φόβου αυταρχικά και ανελεύθερα μέτρα, είτε μέσω δικτατοριών είτε λόγω εκτάκτων συνθηκών από δημοκρατικά καθεστώτα. Φυσικά και σε κάθε περίπτωση, θα πει κάποιος, σημασία έχει προς όφελος ποίου εξελίσσεται ο «κόσμος» και βέβαια σε τι συνίσταται αυτή η «εξέλιξη». Στην διαδικασία αυτή σημαντικό παράγοντα αποτελεί η δυνατότητα κάθε εξουσίας να θέτει κάθε φορά τα εύπλαστα, –σύμφωνα με τα εκάστοτε συμφέροντα της–, πλαίσια του ατομικού και του κοινωνικού στιγματισμού, δηλαδή, μ’ άλλα λόγια, να ορίζει ποιός συνιστά το «απόλυτο κακό» και για πόσο διάστημα θ’ αποτελεί τον αποδιοπομπαίο τράγο.

Σύμφωνα με την παραδοσιακή μελέτη της διεθνούς πολιτικής, στο κέντρο κάθε παρόμοιας απόπειρας οφείλει να βρίσκεται το διακρατικό σύστημα, ενώ τα κράτη αναλύονται ως ανεξάρτητες και αυτόνομες οντότητες. Αυτή, ακριβώς, η κρατοκεντρική προσέγγιση την δεκαετία του ’50 έχει συχνά απεικονιστεί μέσω του λεγόμενου «μοντέλου της μπάλας του μπιλιάρδου». Σύμφωνα με το συγκεκριμένο μοντέλο, τα κράτη, όπως και οι μπάλες του μπιλιάρδου, είναι συνεκτικές και αυτόνομες μονάδες, που επιδρούν η μία την άλλη μέσω εξωτερικής πίεσης, δηλαδή όσα κυρίαρχα κράτη αλληλοεπηρεάζονται μέσα στο διακρατικό σύστημα συμπεριφέρονται ως ένα σύνολο από μπάλες του μπιλιάρδου, που μετακινούνται και συγκρούονται μεταξύ τους είτε με αφορμή στρατιωτικά ζητήματα είτε ζητήματα ασφάλειας. Συνέχεια

ΟΙ ΕΞΟΥΣΙΑΣΤΙΚΕΣ ΕΠΙΝΟΗΣΕΙΣ ΚΑΙ Η ΟΛΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥΣ (1ο μέρος)

«Από το κουτί της Πανδώρας όπου βρίσκονταν πλήθος τα κακά της ανθρωπότητας, οι Έλληνες άφησαν την ελπίδα να βγει τελευταία από τα άλλα, σαν το πιο τρομερό από όλα. Δε γνωρίζω πιο συγκινητικό συμβολισμό. Γιατί η ελπίδα, αντίθετα απ’ ό,τι πιστεύουμε, ισοδυναμεί με παραίτηση. Και ζω σημαίνει δεν παραιτούμαι». Αλμπέρ Καμύ

Πυρκαγιά στο Τσέρνομπιλ

Λίγες μέρες πριν τη θλιβερή επέτειο της 26ης Απριλίου του 1986, όπου εξερράγη ο αντιδραστήρας του πυρηνικού σταθμού στο Τσερνόμπιλ της Ουκρανίας, μια πυρκαγιά στη ζώνη αποκλεισμού, που περιβάλλει τον πυρηνικό σταθμό, έρχεται για να αναζωπυρώσει τις μνήμες, αλλά και για να επιβεβαιώσει για ακόμη μία φορά με τον συνταρακτικότερο τρόπο την υπαιτιότητα της κυριαρχίας, που υπάρχει πίσω από κάθε καταστροφή.

Το Σάββατο, 4 Απριλίου, ξέσπασε πυρκαγιά στη ζώνη αποκλεισμού του πυρηνικού σταθμού Τσερνόμπιλ στην Ουκρανία. Οι φλόγες κατέκαψαν περισσότερα από 1.000 στρέμματα της δασικής έκτασης, που βρίσκεται γύρω από τον εγκαταλελειμμένο πυρηνικό σταθμό, περίπου εκατό χιλιόμετρα βόρεια της πρωτεύουσας του Κιέβου. Συνέχεια

COVID 19… Η ΕΠΕΛΑΣΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑΣ

Ψυχολογικός πόλεμος και προπαγάνδα

Όποιος ελέγχει το παρελθόν, ελέγχει το μέλλον.
 Όποιος ελέγχει το παρόν, ελέγχει το παρελθόν.

(Τζωρτζ Οργουελ, «1984»).

Είναι γεγονός, πως η πολιτική τού γενικευμένου φόβου και της ανασφάλειας αποτελεί ένα πανίσχυρο όπλο για την εξουσία, το κράτος και τους εκάστοτε πολιτικούς υπηρέτες της κυριαρχίας.

Από αρχαιοτάτων χρόνων, η κυριαρχία χρησιμοποιεί και εξελίσσει την τακτική του ψυχολογικού πολέμου, μέσω της προπαγάνδας. Είτε πρόκειται για την αντιμετώπιση ενός «εξωτερικού εχθρού» είτε για την αντιμετώπιση του, «εκ των έσω εχθρού». Δεν παραγνωρίζουμε το γεγονός, ότι πολλές φορές ο μηχανισμός αυτός λειτουργεί συνδυαστικά· το λεγόμενον «τερπνόν μετά του ωφελίμου». Η εσωτερική, εν δυνάμει απειλή για την εκάστοτε εξουσία, δεν είναι άλλη από μία πιθανή αντίδραση των καταπιεσμένων ομάδων του κοινωνικού χώρου.

Στο 400 π.χ. περίπου Ο Ινδός Βραχμάνος Καουτίλυα έγραψε τις «Αρχές της Πολιτικής», οι οποίες αποτέλεσαν ένα εγχειρίδιο πρακτικών για τους βασιλιάδες της εποχής και όχι μόνο. Το εν λόγω εγχειρίδιο έχει συχνά συγκριθεί με τον «Ηγεμόνα» του Μακιαβέλι η συγγραφή του οποίου πραγματοποιήθηκε περί τα 1532 μ.χ. Σε αυτό περιγράφεται καθαρά η χρησιμοποίηση του ψυχολογικού πολέμου σε όλες τις μορφές του, για τη διάσπαση ενός εχθρικού στρατού και τη σύλληψη του αρχηγού του. Συνέχεια

Υπάρχει περιθώριο για διαφορετικές ερμηνείες των δεδομένων

Δημοσιεύουμε σε δική μας μετάφραση ένα άρθρο του δόκτορος John Lee το οποίο πρωτοδημοσιεύτηκε στις 28 Μαρτίου 2020 στο «The Spectator» και είναι διαθέσιμο εδώ:

https://www.spectator.co.uk/article/The-evidence-on-Covid-19-is-not-as-clear-as-we-think

Είναι, κατά τη γνώμη μας από τα πιο προσγειωμένα και εμπεριστατωμένα άρθρα, από έναν καθηγητή παθολογίας, για το ευρύ κοινό σχετικά με το πώς αναλύονται και συμμετέχουν στις στατιστικές οι θάνατοι από τον κορωναϊό. Το συμπέρασμα που προκύπτει από τα λεγόμενά του είναι σαφές: Ουσιαστικά έχουν παρθεί εξαιρετικά «προωθημένες» αποφάσεις για την αντιμετώπιση του κορωναϊού, οι οποίες δεν δικαιολογούνται από τα πραγματικά δεδομένα. Αυτό που τις «δικαιολογεί» είναι ο τρόπος καταμέτρησής τους και παρουσίασής τους από τα ΜΜΕ, αλλά, όπως λέει ο ίδιος, «η τηλεόραση δεν είναι επιστήμη».

Οι υπογραμμίσεις στο άρθρο με έντονη γραμματοσειρά είναι δικές μας.

Στην ανακοίνωση των μακράν πιο εκτεταμένων περιορισμών της προσωπικής ελευθερίας στην ιστορία του έθνους μας, ο Boris Johnson ακολούθησε με αποφασιστικότητα τις επιστημονικές συμβουλές που του δόθηκαν. Οι σύμβουλοι της κυβέρνησης φαίνονται ήρεμοι και συγκεντρωμένοι, με μια σταθερή συναίνεση μεταξύ τους. Μπροστά σε μια νέα ιική απειλή, με το αριθμό των περιστατικών να αυξάνονται καθημερινά, δεν είμαι βέβαιος ότι οποιοσδήποτε πρωθυπουργός θα είχε ενεργήσει πολύ διαφορετικά.

Ωστόσο, θα ήθελα να θίξω κάποιες απόψεις, οι οποίες σχεδόν έχουν εκπέσει τις τελευταίες εβδομάδες και οι οποίες δείχνουν μια ερμηνεία των στοιχείων διαφορετική από εκείνη που κάνει η κυβέρνηση. Είμαι πρόσφατα συνταξιούχος καθηγητής παθολογίας και παθολόγος σύμβουλος του Εθνικού Συστήματος Υγείας της Μ. Βρετανίας (NHS) και έχω περάσει το μεγαλύτερο μέρος της ενήλικης ζωής μου στην υγειονομική περίθαλψη και επιστήμη –τομείς, οι οποίοι πολύ συχνά χαρακτηρίζονται από αμφιβολία παρά από βεβαιότητα. Υπάρχει περιθώριο για διαφορετικές ερμηνείες των τωρινών δεδομένων. Εάν ορισμένες από αυτές είναι σωστές ή τουλάχιστον πλησιέστερες στην αλήθεια, τότε τα συμπεράσματα σχετικά με τις απαιτούμενες ενέργειες θα αλλάξουν αναλόγως. Συνέχεια

Blitzkrieg για τον θαυμαστό νέο κόσμο

 «Έχουμε πόλεμο…» (Κυριάκος Μητσοτάκης, πρωθυπουργός της Ελλάδας, ομοτράπεζος της Λέσχης Bilderberg)

«Είναι εγκληματίες πολέμου[…] Κάποιοι εγκληματούν αν δεν εφαρμόσουν το νόμο και θα πρέπει να τον εφαρμόσουν με την απειλή εντός εισαγωγικών ή με τον έλεγχο της αστυνομίας…» (Βασίλης Ντούμας, πρόεδρος Ειδικών Φρουρών, για όσους απειθαρχούν στα μέτρα για τον κορωναϊό)

…Μέχρι ποιό σημείο, λοιπόν, πρέπει να υπακούμε σε τέτοιες εντολές; Για όσο ωφελεί· δηλαδή μέχρι εκεί που διατηρώ το σωστό και την ευπρέπεια…

… Μη γίνεσαι πιο δειλός απ’ τα παιδιά· αλλά, όπως εκείνα, όταν η κατάσταση δεν τους αρέσει, λένε «δεν παίζω άλλο», και συ, όταν βλέπεις ότι τα πράγματα φτάνουν εκεί, πες «δεν θα παίξω άλλο» και φύγε· αν μείνεις όμως, μην κλαις… (Επίκτητος, «Διατριβαί»)

«Εάν είναι να διαλέξω είτε το εμβόλιο είτε το τσιπάκι, τότε θα διαλέξω τον θάνατο» (Μ.Ι.Α. Βρετανίδα ράπερ)

O θαυμαστός νέος κόσμος είναι ήδη εδώ και σύντομα (αν όχι ήδη) θα κληθούμε να πάρουμε τις αποφάσεις μας.

Κοιτάξτε τον, πάρτε χρόνο και παρατηρήστε τον καλά. Δείτε ξεκάθαρα τον εαυτό σας μέσα σ’ αυτόν. Μην προσπαθείτε να ξεφύγετε, σκεπτόμενοι το τέλος του εφιάλτη. Μην νανουρίζεστε από καθησυχαστικές δηλώσεις των «υπευθύνων». Ήρθε για να μείνει και το αν τελικώς θα μείνει, πιθανόν να εξαρτάται κι από εμάς.

Πράγματι, έχουμε πόλεμο, εφ’ όσον τα κοινωνικά και οικονομικά αποτελέσματα των «μέτρων ανάγκης» αντιστοιχούν σ’ εκείνα που θα προκαλούνταν από έναν πραγματικό πόλεμο με σκοπό την κατάκτηση. Απομένει να δούμε τί ακριβώς αφορά αυτός ο πόλεμος.

Σίγουρα δεν μπορεί να αφορά το να «διασωθούν ανθρώπινες ζωές», αυτό αντίκειται στην ίδια την φύση του πολέμου. Κάποιος που εξαπολύει έναν πόλεμο δεν τον ενδιαφέρουν οι ζωές (παρά τριτευόντως ίσως), αλλά η νίκη, η κυριαρχία και η επιβολή επί των αντιπάλων.

Πώς μπορούμε να μιλάμε για «εξαπόλυση πολέμου», εφ’ όσον έχουμε μια αντικειμενική κατάσταση εξάπλωσης ενός νέου ιού; Ο κορωναϊός δεν είναι ο πόλεμος. Τα μέτρα για την υποτιθέμενη αντιμετώπιση του κορωναϊού είναι ο πόλεμος. Ο ιός είναι απλώς ο πυροκροτητής και όχι η βόμβα. Είναι σαν να ισχυρίζεται κάποιος πως ο πρώτος παγκόσμιος πόλεμος έγινε, λόγω της δολοφονίας του αρχιδούκα της Αυστρίας. Προφανώς θα μπέρδευε τις αιτίες με τις αφορμές.

Μα, ο ιός υφίσταται· είναι μια πραγματική κατάσταση· μετράμε αρκετές χιλιάδες θύματα παγκοσμίως. Ασφαλώς. Κανείς δεν ισχυρίζεται πως δεν χρειάζονται κάποια μέτρα, προσοχή και τήρηση κανόνων υγιεινής, όπως και παύση μετακινήσεων από και προς περιοχές που μαστίζονται από τον ιό. Δεν πρόκειται όμως για ιό τύπου «Μαύρης Πανώλης» με ποσοστό θνησιμότητας, φερ’ ειπείν, 90% επί των νοσούντων. Εάν ήταν έτσι, θα μιλούσαμε διαφορετικά. Τώρα, θα ήταν επαρκές το να τύχουν αυξημένης φροντίδας και να προστατευτούν δια της απομόνωσης οι ηλικιωμένοι και όσοι υποφέρουν ήδη από κάποιο άλλο νόσημα ή αδυναμία και όλοι οι υπόλοιποι δυνατοί οργανισμοί να είναι στις δουλειές τους. Αντ’ αυτού, βρίσκονται σε καραντίνα, έγκλειστοι στα σπίτια τους δισεκατομμύρια άνθρωποι σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη –πράγμα πρωτοφανές ιστορικά– σε ένα μέτρο που φαίνεται εξαιρετικά δυσανάλογο με την έκταση της πραγματικής θανατηφόρας δράσης του ιού. Και μάλιστα, χωρίς η καραντίνα να συνδέεται με κάποιο ορατό αποτέλεσμα: Οι ρυθμοί θανάτων στην Ιταλία παραμένουν οι ίδιοι σε πείσμα της καραντίνας. Συνέχεια

10 χρόνια από την δολοφονία του αναρχικού Λάμπρου Φούντα…

 «Η μόνη διαφορά ανάμεσα σε μια επινοημένη ιστορία και στην αλήθεια, είναι το πόσο συχνά λέγεται μια ιστορία»

Είναι συχνό φαινόμενο πολλοί άνθρωποι αγωνιζόμενοι και μη να απομακρύνονται και μάλιστα από ένα σημείο και μετά συνειδητά από την αναζήτηση της αλήθειας ενός ζητήματος, περιοριζόμενοι στην υπεράσπιση –και μάλιστα με κάθε δυνατό τρόπο– της αιτίας για την οποία οι ίδιοι ενεπλάκησαν σε μια υπόθεση.

Η σύγχυση που προκύπτει είναι δεδομένη, και επιτείνεται με το πέρασμα του χρόνου, καθώς προστίθενται συνεχώς επί πλέον ζητήματα, τα οποία καλύπτουν σαν χιονοστιβάδα το «πτώμα», που πάση θυσία πρέπει να εξαφανιστεί δια παντός. Σ’ αυτήν την κατεύθυνση εκτός των άλλων συντείνει κάθε εκδήλωση φανατισμού[1] που λειτουργεί ως συγκολλητική ουσία για την συγκρότηση παρατάξεων ή φατριών, που όσο πιο σφοδρά αντιπαρατίθενται άλλο τόσο συντεταγμένα και από κοινού συμφωνούν στην αποσιώπηση μιας βασικής αλήθειας: των κοινών τους ευθυνών.

Η στάση αυτή αναδεικνύεται εκκωφαντικά, όταν παρουσιάζεται μια «κρίση», όταν η διαχείριση μιας «ήττας», ενός «τέλους» ή μιας «ένδοξης συνέχειας» συνδέονται παρά τις υποτιθέμενες διαφορές τους μ’ έναν άρρηκτο δεσμό: την σιωπή για τους αληθινούς λόγους για τους οποίους ο «πύργος έπεσε», μ’ άλλα λόγια ουδέν νεώτερον ούτε τώρα ούτε ποτέ.

Τον πρώτο καιρό η κρυψίνοια, τα μισόλογα, οι σιωπές προβάλλονται ως απόρροια ενός δήθεν επιβεβλημένου (ψευδο)συνωμοτισμού και όταν η δικαιολογία αυτή καταρρέει, γιατί απλά ο «βασιλιάς» αποδεικνύεται θεόγυμνος, τότε η ομερτά επιβάλλεται εξ αιτίας του ότι ο πέλεκυς της καταστολής χαρακτηρίζεται βαρύς και ασήκωτος. Συνέχεια