Category Archives: Αναλύσεις

Βούληση, Ατομική Ελευθερία και Εμβολιασμοί στην εποχή covid

φαρμακοβιομηχανίεςΠόσο ελεύθερος μπορεί να χαρακτηριστεί κάποιος που του επιβάλλεται από την Πολιτεία να εμβολιαστεί; Ακόμη και με την συνταγματική έννοια του όρου η απάντηση είναι σαφώς αρνητική. Η υποχρεωτικότητα του εμβολιασμού έγκειται στην ευχέρεια του νομοθέτη, ο οποίος μπορεί να καταστήσει υποχρεωτική τη διενέργεια εμβολιασμού στο σύνολο του πληθυσμού.

Ας δούμε εξ αρχής δυο άρθρα του συντάγματος και ορισμένες πρόσφατες αποφάσεις. Σύμφωνα με το άρθρο 5, παρ.5 του συντάγματος: «Καθένας έχει δικαίωμα στην προστασία της υγείας και της γενετικής του ταυτότητας. Νόμος ορίζει τα σχετικά με την προστασία κάθε προσώπου έναντι των βιοϊατρικών παρεμβάσεων». Επιπρόσθετα το άρθρο 25, παρ.4 αναφέρει: «Tο Kράτος δικαιούται να αξιώνει από όλους τους πολίτες την εκπλήρωση του χρέους της κοινωνικής και εθνικής αλληλεγγύης». Συνεπώς βάσει των δυο παραπάνω άρθρων είναι πιθανή η τήρηση της υποχρέωσης εμβολιασμού να διασφαλιστεί, από το Κράτος, μόνο με έμμεσο τρόπο; Για παράδειγμα, μέσω διοικητικών ή χρηματικών κυρώσεων;

Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε ποιές είναι οι προθέσεις της κρατικής εξουσίας και μέχρι ποιό σημείο θα θέλει να προχωρήσει το συγκεκριμένο ζήτημα. Η αλήθεια είναι, πάντως, ότι πρόσφατες αποφάσεις του Συμβουλίου της Επικρατείας και ο νόμος 4675/20 ενδυναμώνουν το «οπλοστάσιο» της ως προς την επιβολή καθολικού εμβολιασμού. Το καλοκαίρι του 2020 το ΣτΕ με την απόφαση 2387/2020, απέρριπτε αίτηση γονέων για δικαίωμα εγγραφής του ανεμβολίαστου τέκνου τους σε βρεφονηπιακό σταθμό του Δήμου Δράμας. Στο σκεπτικό της απόφασης αναφέρεται: «…η εμφάνιση σε στατιστικώς πολύ μικρό αριθμό περιπτώσεων σοβαρών παρενεργειών ορισμένων εμβολίων δεν καθιστά συνταγματικώς ανεπίτρεπτη τη νομοθετική πρόβλεψη του εμβολιασμού νηπίων και παιδιών και είναι πάντως ανεκτή χάριν του δημοσίου συμφέροντος, (σημείωση: υπογράμμιση δική μας) υπό την αυτονόητη προϋπόθεση ότι οι σχετικές νομοθετικές ρυθμίσεις ερείδονται επί εγκύρων και τεκμηριωμένων επιστημονικών δεδομένων κατά τα προεκτεθέντα». Συνέχεια

Πνευματική Ένδεια και Κρατική Εξουσία

πνευματική-ένδειαΘα ήταν λογικό η είδηση της εφόδου και της κατάληψης του Καπιτωλίου από το πλήθος να πρόσφερε χαρά σε πάρα πολλούς αγωνιζόμενους ανθρώπους. Όπως, επίσης, είναι λογικό σύμβολα της εξουσίας που αποδίδουν μια σταθερή καταπιεστική σχέση με τους ανθρώπους να γίνονται αντικείμενο καταστροφών. Στην πρόσφατη «ελεύθερη» είσοδο στο Καπιτώλιο από το πλήθος δεν χαρήκαμε ούτε από την έφοδο ούτε από τις σέλφι εντός του κτηρίου. Η όλη εικόνα ήταν αποκρουστική και απογοητευτική για πάρα πολλούς, όχι με την ίδια αφετηρία σκέψης ασφαλώς. Διαφορετικά είδαν την συγκεκριμένη κατάληψη οι Δημοκρατικοί, διαφορετικά άλλα ριζοσπαστικά ρεύματα. Η απέχθεια μας και η λύπη μας για τέτοιες συμπεριφορές πηγάζουν από το γεγονός ότι πολλοί, πάρα πολλοί δυστυχώς, ενεργούν βάσει υποδείξεων. Δεν είναι μονάχα η ακροδεξιά πλέμπα που ξενίζει, το ίδιο θα ίσχυε και με ακροαριστερό μάχιμο τάγμα που θα ενεργούσε καθ’ υπόδειξιν της ηγεσίας του ή μιας καλά οργανωμένης εξουσιαστικής ομάδας υποκίνησης. Και οπωσδήποτε το κάθε εθνικό ακροατήριο που σέρνεται σε πολέμους παρασυρόμενο από τα εθνικά ιδεώδη. Η εξουσία μέσω των ηγεσιών της κατορθώνει είτε να «ενώνει» είτε να «διαχωρίζει» τους ανθρώπους, πάντα πλασματικά και πάντα προς όφελος της διατήρησης των κεκτημένων της. Γράφει ο Κροπότκιν σε κείμενο του το 1913: «Από αυτό τον πόλεμο και τη νίκη ενάντια στη Γαλλία (εννοεί γαλλογερμανικό πόλεμο του 1870) δημιουργήθηκε επιτέλους μια Γερμανική Αυτοκρατορία –το όνειρο Ριζοσπαστών, Κρατικών Σοσιαλιστών και μέρους των Γερμανών Συντηρητικών από το 1848»[1]. Συνέχεια

Ψεύδος και Αλήθεια

Είναι κατ’ αρχάς χρήσιμο να επισημανθεί η λέξις ψεύδος. Ψεύδος είναι ο μη αληθής λόγος, το εσφαλμένο συμπέρασμα, ο απατηλός συλλογισμός. Επίσης, γνωρίζουμε ότι η είδηση είναι γνώση. Επομένως, είναι σημαντικό η είδηση να ανταποκρίνεται προς την πραγματικότητα.

Εάν, εν συνεχεία, αναζητήσομε την σημασία της λέξης πληροφορία θα διαπιστώσομε ότι σημαίνει την πλήρη βεβαιότητα, την πεποίθηση. Ως τέτοια, η πληροφορία διεκδικεί το αλάθητο και το αληθές. Ισχύει, πράγματι, αυτό, σε όλες τις περιπτώσεις; Η απάντηση είναι σαφώς αρνητική, δεδομένου πως κατά και δια της χρήσεως, αυτού το οποίο φέρεται ως πληροφορία, συνήθως πραγματοποιείται φθορά του περιεχομένου που αποδίδεται εξ ορισμού στην λέξη.

Έτσι, αναγκαζόμαστε να αποδεχθούμε αυτό το οποίο ισχύει στην πράξη ότι, δηλαδή, το ψεύδος και η αλήθεια συναρτώνται με την πληροφορία και επομένως μία πληροφορία είναι αληθινή ή ψευδής. Το ίδιο ισχύει και για την είδηση. Αυτό αφορά κατ’ αρχήν τις «καθαρές» περιπτώσεις. Μπορεί, όμως, να είναι αποτέλεσμα αναμίξεως του αληθούς με το ψευδές. Σε αυτήν την περίπτωση τα ποσοστά αληθείας και ψεύδους ποικίλλουν. Αυτό εξαρτάται σε πολλές περιπτώσεις από την βαρύτητα που έχει για κάποιους η αλλοίωση των πραγματικών περιστατικών. Το βέβαιον είναι πως με αυτήν την ανάμιξη κατοχυρώνεται το ψευδές μέρος.

Σε πολλές, επίσης, περιπτώσεις εκείνο το οποίο μπορεί να συμβεί είναι η αποσιώπηση μέρους της πληροφορίας. Εννοείται, πως εκείνο το οποίο ισχύει, στις περισσότερες καταστάσεις αυτού του είδους, είναι η επιδίωξη κάποιου σκοπού εκ μέρους εκείνων οι οποίοι αλλοιώνουν ή παραποιούν την πληροφορία. Η παραποίηση μπορεί να αφορά τον τίτλο, την περιγραφή ή κάποια από τα στοιχεία ενός γεγονότος. Συνέχεια

Όταν η αντικουλτούρα συναντά το μάρκετινγκ…

Με αρκετή δόση υπερβολής ίσως οι συγγραφείς του βιβλίου «H επανάσταση που ολοκληρώθηκε: ο μύθος της αντικουλτούρας», δηλώνουν: «Είναι κυρίως οι αντικομφορμιστές και όχι οι κομφορμιστές αυτοί που ενισχύουν την κατανάλωση. Αυτή η διαπίστωση είναι προφανής για όσους δουλεύουν στη διαφήμιση». Είναι σίγουρο πάντως, ότι σύνθετοι μηχανισμοί επιδρούν στις συνήθειες των ανθρώπων, είτε αφορούν την επιλογή των εμπορικών αγαθών είτε τη διαχείριση του χρόνου και άλλων άυλων αγαθών. Σε κάθε περίπτωση και μέσα στην υπερβολή τού παραπάνω μηνύματος κρύβονται πικρές αλήθειες. Το μότο «Πες μου τι αγοράζεις, για να σου πω ποιος είσαι» δεν αφορά μόνο το κομμάτι της κοινωνίας που αρέσκεται να καταναλώνει, θεωρώντας ότι με αυτό τον τρόπο διαμορφώνει μια ταυτότητα, αλλά και άλλα κομμάτια που φέρουν αντισυμβατικά χαρακτηριστικά. Τα μέλη ή οι φορείς μιας αντικουλτούρας μπορεί να πιστεύουν ότι είναι ανυπάκουοι στον καπιταλισμό αλλά όχι στο σύστημα ως σύνολο. Μπορεί να μην αγοράζουν τα κλασσικά ρούχα ή τα κλασσικά αυτοκίνητα, αλλά προσδίδουν στην «αιρετική» τους επιλογή μια αξία για την ικανοποίηση του «εγώ» τους και ταυτόχρονα του συστήματος, σε οικονομικό και πολιτισμικό επίπεδο. Ο καπιταλισμός είτε πουλήσει «κλασσικά» είτε «εναλλακτικά» είναι το ίδιο και το αυτό με όρους καθαρά χρηματοοικονομικούς. Λεφτά μπαίνουν στο ταμείο. Γι’ αυτό και η όποια σύγκρουση περιορίζεται μονάχα σε πολιτισμικό επίπεδο είναι ακίνδυνη για το σύστημα. Ασφαλώς καινοτόμα η αντικουλτούρα, πολλές φορές δανείζει τις ιδέες και τις λύσεις της σε συστημικούς επιχειρηματικούς βραχίονες ανανεώνοντας και φρεσκάροντας τη γκάμα τους. Και αυτό αφορά και «αθώους» τομείς, όπως είναι τα βιολογικά τρόφιμα ή η εναλλακτική ιατρική, όπου πολύ συχνά η εμπορική ισχύς υποβαθμίζει την μη χρηματική αξία του αγαθού. Συνέχεια

Ουκραΐνα: Ματώνοντας για την εξουσία

Με αφορμή την αναζωπύρωση της έντασης στην Ουκραΐνα παρουσιάζουμε το κείμενο το οποίο δημοσιεύθηκε στο φύλλο 139 της εφημερίδας ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, τον Ιούνιο του 2014.

Ουκρ1Καθώς το αίμα συνεχίζει να ρέει στην Ουκραΐνα (αυτή είναι η ορθή διατύπωση της σλαβονικής αυτή λέξης, αντί της φτιαχτής  και άσχετης «Ουκρανία» που παραπέμπει σε… κρανία που δεν υπάρχουν), ωθώντας σε «βολικούς» συνειρμούς αναβίωσης μιας «ψυχροπολεμικής» περιόδου που τελείωσε δύο και πλέον δεκαετίες πριν, καλό είναι να διαπιστώσουμε εάν κάτι τέτοιο όντως ισχύει.

Η πραξικοπηματική κατάληψη της εξουσίας από τα ενεργούμενα των δυτικών (κυρίως Αμερικανών και Γερμανών) στην Ουκραΐνα, η άμεση κατάληψη της Κριμαίας από τη Ρωσσία, οι μάχες στην ανατολική Ουκρανία, η συγκέντρωση στρατευμάτων ΝΑΤΟικών και Ρωσσικών σε όλη τη γραμμή του «Ανατολικού Μετώπου», οι εκβιασμοί αλλά και οι συμφωνίες στο ενεργειακό επίπεδο, δημιουργούν μια εικόνα πως η προηγούμενη «σχεδόν αρραγής» συνεργασία Δύσης και Ανατολής στο πλαίσιο της παγκοσμιοποίησης έχει σπάσει και θα πρέπει να επαναδιευθετηθεί.

Είναι όντως έτσι; Υπάρχει βέβαια η εύκολη (και βολική όπως θα διαπιστώσουμε) οπτική που βλέπει τις διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα στις ποικιλώνυμες εξουσιαστικές κλίκες και όχι τις συμπήξεις οι οποίες δημιουργούνται ακριβώς εξ αιτίας των διαχωριστικών γραμμών. Στην περίπτωση της Ουκραΐνας (όπως και της Συρίας και της Λιβύης…) τα πράγματα είναι και δεν είναι όπως φαίνονται.

Βέβαια, η πολεμική ρητορική των «αντιπάλων» ενισχύει την οπτική των διαχωριστικών γραμμών. Ήδη τον περασμένο Απρίλιο ο Αμερικανός διπλωμάτης Christopher Hill δήλωσε πως «η απάντηση της Ρωσσίας στην Ουκρανική κρίση σημαίνει πως η Μόσχα πρόδωσε τη Νέα Τάξη Πραγμάτων στην οποία συμμετείχε τα τελευταία 25 χρόνια». Συνεπώς η διολίσθηση σε ένα νέο «ψυχρό πόλεμο» είναι αναπόφευκτη. «Άσχημη» προοπτική για πολλούς, καθώς ο λεγόμενος ψυχρός πόλεμος (ο οποίος αποδείχθηκε ιδιαίτερα θερμός στα εκτός Ευρώπης σημεία του πλανήτη) ήταν άμεσα συνδεδεμένος με την απειλητική προοπτική ενός πυρηνικού ολέθρου. Συνέχεια

ΟΙ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΕΣ ΤΗΣ «ΜΟΙΡΑΣ» ΚΑΙ Ο ΤΕΧΝΟΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

αρχιτέκτονες

«Η υψηλή κουλτούρα, που βασιζόταν στο προνόμιο και στην ιεραρχική τάξη και υποστηριζόταν από τα μεγάλα έργα του παρελθόντος και τις αλήθειες και ομορφιές που επιτεύχθηκαν στην παράδοση, αυτοκαταστράφηκε με τους δύο παγκόσμιους πολέμους. Ζούμε τώρα σ’ ένα βάναυσο «έσχατο στάδιο στις υποθέσεις της Δύσης», που σημαδεύεται από αισθήματα αναστάτωσης, από ένα ξανακύλισμα στη βία και την ηθική άμβλυνση, από μια κεντρική αποτυχία των αξιών στις τέχνες και στις χαρές της προσωπικής και κοινωνικής συμπεριφοράς. Μπερδεμένος και βομβαρδιζόμενος, ο σύγχρονος άνθρωπος λούζεται από φόβους μιας καινούριας «Σκοτεινής εποχής» [Μεσαίωνα] κατά την οποία ο πολιτισμός, όπως τον έχουμε γνωρίσει, θα εξαφανιστεί ή θα περιοριστεί… σε μικρές νησίδες αρχαϊκής συντήρησης».  Robert Sinai, 1979

«Αν ο δρόμος μπροστά από το σπίτι μου γνωρίζει ποιός είμαι. Αν από το βηματισμό μου καταλαβαίνει αμέσως αν είμαι καλά. Αν ο φωτισμός του δρόμου μοιάζει ξαφνικά λίγο πιο φωτεινός, για να μου φτιάξει τη διάθεση. Αν το φανάρι στη διασταύρωση θέλει να με βοηθήσει και ανάβει αμέσως πράσινο, επειδή ξέρει τις δουλειές μου, αλλά και ότι έχω αργήσει ξανά. Αν μπορώ να αισθανθώ ότι με προσέχουν, επειδή ολόκληρη η πόλη είναι στη διάθεσή μου. Τότε όλο αυτό μοιάζει με ένα τρομερά κιτς όνειρο και ταυτόχρονα είναι η κατεύθυνση που έχουν πάρει διάφοροι τόποι στο δρόμο προς μια νέα πραγματικότητα. Αρχιτέκτονες, πολεοδόμοι και εταιρείες πληροφορικής προσπαθούν να φτιάξουν ένα μέλλον στο οποίο κανείς δε θα χρειάζεται να νιώθει απειλή ή να αισθάνεται μόνος. Όλοι αυτοί προχωρούν προς την τελευταία μεγάλη ουτοπία της νεωτερικότητας, προς τη σοφή, παντογνώστη Έξυπνη Πόλη». Rauterberg, 2015

Συνέχεια

Από ιθαγενείς μετανάστες: Η περίπτωση της Γουατεμάλα

Οι κοινότητες ή aldeas, του San Juan Ostuncalco στα υψίπεδα της Γουατεμάλα, περίπου έξη ώρες με το αυτοκίνητο από την πόλη της Γουατεμάλα.

Το νομοσχέδιο Τραμπ σχετικά με το κλείσιμο των νότιων συνόρων των ΗΠΑ και η επικείμενη μεγάλη πορεία χιλιάδων κατοίκων από την Κεντρική Αμερική προς τα σύνορα με τις ΗΠΑ μπορούν να ερμηνευτούν ποικιλοτρόπως. Πραγματικά, το κλείσιμο των συνόρων και η ξεκάθαρα αντιανθρώπινη απομάκρυνση των παιδιών των μεταναστών από τις οικογένειές τους αποτελεί αναντίρρητα την εφαρμογή αδιάλλακτης πολιτικής γραμμής, που προσπαθεί βέβαια να κόψει κι όχι να λύσει τον γόρδιο δεσμό της αποικιοκρατίας στην Αμερικάνικη ήπειρο. Ωστόσο, η πορεία των χιλιάδων μεταναστών προς τα σύνορα και συγχρόνως η συγκέντρωση όλο και περισσότερων στρατευμάτων στην περιοχή δεν θα πρέπει να αντιμετωπιστεί δίχως προβληματισμό. Όχι επειδή οι προθέσεις κι η απελπισία αυτών των ανθρώπων είναι υπό αμφισβήτηση, απεναντίας. Το παράδειγμα της Γουατεμάλας είναι μόνον ένα κομμάτι του παζλ από τη συνολική πραγματικότητα της σκληρής αποικιοκρατικής εκμετάλλευσης στη Νότιο Αμερική. Ωστόσο, η καπήλευση του αγώνα και της προσπάθειας των ιθαγενών από την αντιπολίτευση των Δημοκρατικών στις ΗΠΑ αποτελεί δόκανο πολιτικής φύσεως πίσω από την πράξη απελπισίας των ανθρώπων που από ντόπιοι μετατρέπονται σε μετανάστες στον ίδιο τους τον τόπο. Συνέχεια

«Ένας καθησυχαστικός μύθος» πάνω από τα κεφάλια μας

Πρόσφατα η γενετίστρια Ιντιθ Χέρντ, γενική διευθύντρια του Ευρωπαϊκού Εργαστηρίου Μοριακής Βιολογίας, τόνισε τον πολύ σημαντικό ρόλο και την επίδραση που φέρουν οι περιβαλλοντικοί παράγοντες στην δημιουργία και εξάπλωση μιας πανδημίας. Σημειώνει, λοιπόν: «Η γενετική κληρονομιά μας από τους γονείς μας είναι σαν ένα βιβλίο. Ωστόσο, δεν διαβάζονται όλα τα κεφάλαια ταυτόχρονα και μερικές φορές μπορούν να ερμηνευθούν με ελαφρώς διαφορετικούς τρόπους. Οι επιγενετικές αλλαγές εξαρτώνται από γενετικά κωδικοποιημένες πληροφορίες, μπορούν, όμως, να επηρεαστούν και από το περιβάλλον. Έτσι, η γενετική μας κληρονομιά χρησιμοποιείται διαφορετικά σε κάποιο βαθμό, προς το καλύτερο ή προς το χειρότερο! Τι εννοώ: ο επιγενετικός μηχανισμός είναι απαραίτητος για την κανονική ανάπτυξή μας ή για την απενεργοποίηση του χρωμοσώματος Χ, αλλά, αν κάτι πάει στραβά, μπορεί επίσης να οδηγήσει στην εμφάνιση καρκίνου. (…) Και οι προηγούμενες επιδημίες του SARS (2002), του MERS (2013) και άλλων ιών θα μπορούσαν να έχουν εξελιχθεί σε πανδημίες. Ήταν θέμα χρόνου να συμβεί. Προσωπικά, ως επιστήμονα που ερευνά την Επιγενετική, οι δεσμοί μεταξύ του περιβάλλοντος και της βιοποικιλότητας με ενδιέφεραν ανέκαθεν. Έχει γίνει προφανές εδώ και πολλά χρόνια ότι η εξάπλωση μολυσματικών μικροβίων από ζώα σε άλλα ζώα, συμπεριλαμβανομένου του ανθρώπου (ζωονόσων), θα είναι ολοένα και πιο συχνή, ως αποτέλεσμα της «εισβολής» του ανθρώπινου είδους, που καταστρέφει τα φυσικά οικοσυστήματα –μέσω της αποψίλωσης, της αστικοποίησης, της εντατικής γεωργίας, της διασποράς χημικών ρύπων. Κι από την άλλη, η ταχεία εξάπλωση μολυσματικών νόσων ευνοείται από την παγκοσμιοποίηση και την αυξημένη διασυνδεσιμότητα. Είναι σίγουρο ότι στο μέλλον θα υπάρξουν περισσότερες επιδημίες και πανδημίες εάν δεν αλλάξουμε τον τρόπο που ζούμε κι αν δεν συνειδητοποιήσουμε τι συμβαίνει στον πλανήτη και γιατί. Όλοι πρέπει να δράσουμε, λοιπόν, καθένας στον τομέα του. Ως επιστήμονας και ως γενική διευθύντρια του μοναδικού οργανισμού βιοεπιστημών της Ευρώπης προσπαθώ να βοηθήσω μέσω της έρευνας: να κατανοήσω βαθύτερα και να εξηγήσω στους άλλους πώς δημιουργείται μια αναδυόμενη νόσος, πώς επιτυγχάνεται η εύθραυστη ισορροπία της ζωής σε ένα οικοσύστημα και ποιοι παράγοντες μπορούν να τη διαταράξουν. Τα εργαλεία που χρησιμοποιούν οι επιστήμονες για την αντιμετώπιση της COVID-19 είναι αποτέλεσμα της βασικής έρευνας των τελευταίων δεκαετιών και πολλά προέρχονται από το EMBL.»[1]

Συνέχεια

Η οικονομία ασθενεί, ας την αφήσουμε να πεθάνει…

Οφείλουμε εξ αρχής να αποσαφηνίσουμε, πως αναφερόμενοι στην εξελισσόμενη παγκόσμια αναδιάρθρωση στα πλαίσια της 4ης βιομηχανικής επανάστασης, δεν παραβλέπουμε και τις διαφορετικές επιπτώσεις, που αυτές δημιουργούνται στον κάθε κοινωνικό χώρο και κράτος ξεχωριστά. Θεωρούμε, όμως, πως οι όποιες διαφορές δεν αναστέλλουν τις επερχόμενες εξελίξεις και τις συνέπειές τους, αντίθετα επηρεάζουν επί τα χείρω κράτη όπως το ελλαδικό, τα οποία δεν παύουν παρ’ όλ’ αυτά να εναρμονίζονται, ανεξαρτήτως κοινωνικού κόστους, με τη νέα επιβαλλόμενη πραγματικότητα.

Οι ψίθυροι για την έλευση ενός νέου μνημονίου ή μίας ακόμη πτώχευσης, που σε κάθε περίπτωση συνδέονται, έχουν αρχίσει να δυναμώνουν στην λεγόμενη δημόσια σφαίρα. Αν και το σύνολο του κοινωνικού χώρου, πιθανόν να μη δίνει τη δέουσα σημασία μιας και είναι εγκλωβισμένο στα άμεσα προβλήματα που ζει στην καθημερινότητα του, οι μεταβολές που υφίσταται και ο ελλαδικός κοινωνικός χώρος είναι κατακλυσμιαίες. Όλα καταμαρτυρούν, πως τίποτε δεν θα είναι το ίδιο την επόμενη μέρα και καμμία «κανονικότητα» δεν θα επέλθει στις ζωές μας. Ας δούμε κάποιους αριθμούς, που καθορίζουν τη συνέχεια των μεταβολών και της αποσάθρωσης του κοινωνικού χώρου.

Ενδεικτικά θα αναφέρουμε πως διαμορφώνεται το ΑΕΠ (ακαθάριστο εθνικό προϊόν) και παράλληλα το εξωτερικό χρέος. Μεταξύ 2019 και 2016, το ΑΕΠ ανήλθε πέρυσι σε 183,413 δισ. ευρώ από 174,237 δισ. ευρώ, ενώ το χρέος διαμορφώθηκε σε 331,072 δισ. ευρώ (180,5% του ΑΕΠ) από 315,012 δισ. ευρώ (180,8% του ΑΕΠ) το 2016. Παράλληλα, σύμφωνα με την ΕΛΣΤΑΤ, μεταξύ 1ης κοινοποίησης (Απρίλιος 2020) και 2ης κοινοποίησης (Οκτώβριος 2020), δεν υπήρξε μεταβολή ως προς τον προσδιορισμό του πλεονάσματος, ενώ, αντίθετα, αυξήθηκε το χρέος κατά 3,9 μονάδες του ΑΕΠ. Συνέχεια

ΤΑ ΨΗΦΙΑΚΑ ΚΑΤΕΡΓΑ ΚΑΙ Η «ΝΕΑ ΚΑΝΟΝΙΚΟΤΗΤΑ»…

«Πολλοί από εμάς ανησυχούν για το πότε τα πράγματα θα επιστρέψουν στο φυσιολογικό», Η σύντομη απάντηση είναι: Ποτέ! Τίποτα δεν θα επαναφέρει ποτέ την «θραυσμένη» αίσθηση της κανονικότητας που επικρατούσε πριν από την κρίση, επειδή η πανδημία του κορωνοϊού σηματοδοτεί ένα θεμελιώδες σημείο καμπής στην παγκόσμια ανάπτυξή μας». Κλάους Σβάμπ

Τα καθημερινά γεγονότα που λαμβάνουν χώρα παγκοσμίως και η τεραστίας κλίμακας παγκόσμια αναδιάρθρωση των όρων επιβολής της κυριαρχίας, επιβεβαιώνουν με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο, ότι η πανδημία του νέου κορωναϊού αποτελεί τον επιταχυντή των εξελίξεων. Οι ίδιοι οι κυρίαρχοι εξακολουθούν να μιλούν με πολεμικούς όρους παρ’ ότι δεν εξελίσσεται μια ακόμη παγκόσμια ανθρωποσφαγή, που καταστρέφει τις υφιστάμενες υποδομές με τον εφιαλτικό τρόπο που γνώρισε η ανθρωπότητα τον προηγούμενο αιώνα. Ομολογούν, όμως, δίχως άλλο, ότι η «ανοικοδόμηση» της «νέας εποχής» δεν θα έχει προηγούμενο, ότι ο καινούργιος θαυμαστός κόσμος αναδύεται έχοντας προ πολλού περάσει το κατώφλι της «αντικειμενικής» πραγματικότητας και διαβαίνει αυτό της εικονικής.

Ο πόθος για την ελευθερία σβήνει και υποκαθίσταται από «βουτιές» στον κόσμο της τεχνητής νοημοσύνης. Ο κλοιός στενεύει, οδηγούμαστε σε μία πραγματικότητα όπου η φύση των πάντων διαστρεβλώνεται, σπάζοντας τα όρια του αληθινού, που αναμιγνύεται με το εικονικό, καθιστώντας όλο και περισσότερο δυσδιάκριτο τον πυρήνα της φυσικής ύπαρξης.

Η ζωή, τώρα και όχι στο μέλλον, στην πραγματικότητα του παρόντος κι όχι στη χωροχρονική αοριστότητα ενός συγγραφικού πονήματος, έχει υποβιβαστεί στην βιολογική σφαίρα, αποκομμένη από όλες τις υπόλοιπες ιδιότητες, που συγκροτούν και καθορίζουν τον άνθρωπο και τη μοναδικότητα του. Γινόμαστε σαν εκείνους τους μικροοργανισμούς, που δεν γίνονται ορατοί με γυμνό μάτι, παρά μόνο με το μικροσκόπιο του επιστήμονα. Παγιδευμένοι σε μια διαφανή γυάλα ως υπό μελέτη υποκείμενο. Στο όνομα της ασφάλειας, έχουμε μετατραπεί σε μια αποστειρωμένη και εν δυνάμει νοσογόνα συνθήκη. Τί μας απομένει ως ανθρώπους, όταν με το χειρουργικό νυστέρι ακρωτηριάζονται μια μία οι πλευρές της ύπαρξης μας; Κοινωνικές σχέσεις, ερωτικές σχέσεις, συναισθήματα, πνευματικότητα κ.λπ.; Συνέχεια

COVID 19…Η ΜΕΓΑΛΗ ΕΠΑΝΕΚΚΙΝΗΣΗ, Το εμβόλιο…Η Επιστροφή στην κανονικότητα: Ψέμα ή αλήθεια;

Ο σκοπός μας είναι να βοηθήσουμε τους αναγνώστες μας να κατανοήσουν τις πολυσχιδείς διαστάσεις των αλλαγών που έρχονται. Κατ’ ελάχιστον, όπως θα επιχειρηματολογήσουμε, η πανδημία θα επιταχύνει συστημικές αλλαγές οι οποίες ήταν ήδη εμφανείς πριν την κρίση: η μερική οπισθοχώρηση της παγκοσμιοποίησης, η αυξανόμενη αποσύνδεση μεταξύ ΗΠΑ και Κίνας, η επιτάχυνση του αυτοματισμού, ανησυχίες για αύξηση της επιτήρησης, οι αυξανόμενες εκκλήσεις για πολιτικές ευημερίας, η άνοδος του εθνικισμού και ο φόβος της μετανάστευσης, η αυξανόμενη δύναμη της τεχνολογίας, η ανάγκη των επιχειρήσεων για ισχυρότερη παρουσία στο διαδίκτυο και πολλές άλλες. Αλλά μπορεί να πάει και πιο πέρα από μια απλή επιτάχυνση, αλλάζοντας πράγματα που φαίνονταν αδιανόητα πριν χτυπήσει η πανδημία, όπως νέες μορφές νομισματικής πολιτικής, όπως χρήματα από τον αέρα (το οποίο είναι ήδη δεδομένο), η επαναξιολόγηση ορισμένων κοινωνικών μας προτεραιοτήτων, μια επαυξημένη αναζήτηση για το κοινό καλό ως μια αντικειμενική πολιτική, την έννοια της δικαιοσύνης να αποκτά πολιτική δύναμη, ριζοσπαστικά μέτρα ευημερίας και φορολογίας και δραστικές γεωπολιτικές ανακατατάξεις». Klaus Schwab και Thierry Malleret, «COVID 19 THE GREAT RESET», μτφ Θ.

Μια φράση που ακούμε από την αρχή της πανδημίας του νέου κορωναϊού είναι η «επιστροφή στην κανονικότητα». Μια φράση, το περιεχόμενο της οποίας από μόνο του είναι τρομακτικό. Όμως, με το στρεβλό τρόπο που χρησιμοποιείται εντέχνως από την εξουσία, προσπαθεί να δυναμώσει την ελπίδα για την επιστροφή δήθεν σε μια προηγούμενη καλύτερη κατάσταση από την τωρινή.

Με το χρόνο να κυλά αργά σε συνθήκες εγκλεισμού, η προπαγάνδα για «επιστροφή στην κανονικότητα» φαντάζει περισσότερο ως μια ευχή. Από αυτές τις ευχές, που ενώ μπορεί να τις κάνουμε, μέσα μας γνωρίζουμε ότι ποτέ δεν θα πραγματοποιηθούν. Κι όσο ξεμακραίνει το τώρα σε παρόντα χρόνο και παρατείνεται ο εγκλεισμός κι η απαγόρευση με τις καταστρεπτικές συνέπειες, που όλοι μας βιώνουμε, τόσο η ελπίδα για επιστροφή στην πρότερη κατάσταση δυναμώνει και φαντάζει ιδανική.

Αυτή την ψευδαίσθηση προσπαθούν να επιτείνουν οι τεχνικοί της χειραγώγησης, την οποία, μάλιστα, επιχειρούν να μεγεθύνουν με ποικίλους τρόπους. Όμως, ακόμη και αν ανασύρουμε στο νου μας μια πολύ ευτυχισμένη στιγμή που βιώσαμε σε παρελθόντα χρόνο, και προσπαθήσουμε να την επαναλάβουμε για να ξαναζήσουμε το ίδιο συναίσθημα, το πιθανότερο είναι να πλημμυρίσουμε με απογοήτευση. Ακόμη και ίδια να τα σκηνοθετήσουμε όλα, το μέρος, τους ανθρώπους, το χρόνο, την ίδια εποχή και μέρα δεν θα καταφέρουμε να επαναφέρουμε το ίδιο αποτέλεσμα. Θα λείπει ένα βασικό συστατικό. Ο αυθορμητισμός της στιγμής, που συγχρόνισε τα πάντα για να παραχθεί το ευτυχές αποτέλεσμα. Συνέχεια

COVID 19: ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΣΟΚ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΕΓΑΛΗ ΕΠΑΝΕΚΚΙΝΗΣΗ…

«Όπως επισήμαναν πολλοί ηγέτες κρατών και κυβερνήσεων, είμαστε σε πόλεμο, αλλά με έναν εχθρό που είναι αόρατος, μεταφορικά φυσικά: “Αν αυτό που περνάμε είναι πόλεμος, σίγουρα δεν είναι ένας τυπικός πόλεμος. Στο κάτω κάτω τον σημερινό εχθρό μοιράζεται όλη η ανθρωπότητα”. Λέγοντας αυτά, ο 2ος Παγκόσμιος Πόλεμος θα μπορούσε να είναι το πιο σχετικό σημείο αναφοράς στην προσπάθειά μας να εκτιμήσουμε αυτά που έρχονται. Ο 2ος Παγκόσμιος Πόλεμος ήταν ο τελειότερος πόλεμος μετασχηματισμού, πυροδοτώντας όχι απλά δομικές αλλαγές στην παγκόσμια τάξη και την παγκόσμια οικονομία, αλλά επίσης κληροδοτώντας ριζικές αλλαγές στις κοινωνικές συμπεριφορές και δοξασίες, οι οποίες άνοιξαν τελικά το δρόμο για ριζοσπαστικές νέες πολιτικές και παροχές κοινωνικών συμβάσεων (όπως τη συμμετοχή των γυναικών στο εργατικό δυναμικό πριν γίνουν ψηφοφόροι). Υπάρχουν προφανείς διαφορές ανάμεσα σε μια πανδημία και έναν πόλεμο […] αλλά ο βαθμός της μεταμορφωτικής τους ισχύος είναι συγκρίσιμος. Και οι δύο έχουν τη δυνατότητα να είναι μεταμορφωτικές κρίσεις διαστάσεων που δεν θα μπορούσαμε να φανταστούμε προηγουμένως. Ωστόσο θα πρέπει να είμαστε προσεκτικοί με τις υπερβολικές αναλογίες. Ακόμη και στο χειρότερο σενάριο ο COVID-19 θα σκοτώσει πολύ λιγότερους ανθρώπους απ’ ότι οι Μεγάλες Πανούκλες συμπεριλαμβανομένου του Μαύρου Θανάτου ή του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου. […] Όμως, στον σημερινό ισχυρά διασυνδεδεμένο κόσμο, οι επιπτώσεις της πανδημίας θα πάνε πολύ πιο πέρα από τις (ήδη συγκλονιστικές) στατιστικές που σχετίζονται “απλώς” με τον θάνατο, την ανεργία και τις χρεωκοπίες.» Klaus Schwab και Thierry Malleret, «COVID 19 THE GREAT RESET», μτφ Θ.

Όλο και περισσότερο το τελευταίο χρονικό διάστημα ακούμε, κυρίως τους πολιτικούς υπηρέτες της κυριαρχίας και κατ’ επέκταση από δημοσιολόγους φερέφωνα της εξουσίας, να αναφέρονται στην Μεγάλη επανεκκίνηση. Συνήθως, έτσι ξεκινούν να προπαγανδίζουν τις θέσεις τους. Οι ομιλίες τους αποπνέουν ελπίδα, την οποία και προσπαθούν να μεταδώσουν απευθυνόμενοι στις κοινωνικές ομάδες, που μέσα σε λίγους μήνες με πρόσχημα την παγκόσμια επιδημία έχουν καταστείλει τη ζωή μας.

«Ο κορωναϊός έφερε την καταστροφή. Η επιδημία κλείνει χιλιάδες επιχειρήσεις. Ο κορωναϊός αυξάνει την ανεργία. Ο φονικός ιός που άλλαξε τις ζωές μας», «το 2020 ήταν η χειρότερη χρονιά που γνώρισε ο πλανήτης (sic!!!)» κ.λπ., κ.λπ,, είναι μόνο λίγες από τις φράσεις με τις οποίες βομβαρδιζόμαστε καθημερινά τους τελευταίους μήνες. Φράσεις που επιχειρούν να εντυπωθούν στο συλλογικό ασυνείδητο στοχεύοντας στην κατασκευή μιας εικόνας αποκάλυψης, μιας εικόνας απόλυτης καταστροφής χολυγουντιανού τύπου.

Αν πιστέψουμε τις σειρήνες της ε(ξ)ημέρωσης των ΜΜΕ τότε οφείλουμε να πειστούμε ότι ο ιός νομοθετεί, ο ιός επιβάλλει παντοιοτρόπως τα μέτρα, τους νόμους και τα διατάγματα, που περιστέλλουν «ελευθερίες» και «δικαιώματα» επιβάλλοντας μια σειρά απαγορεύσεων, την φτωχοποίηση των ανθρώπων, τη συνεχή επιτήρηση και παρακολούθηση κάθε κίνησης μας κλπ. Αυτή, όμως, είναι η μέθοδος, που επέλεξε και μας επέβαλε η εξουσία παγκοσμίως, την οποία και ονόμασε αντιμετώπιση της πανδημίας. Οπότε το ανάθεμα βαραίνει αυτούς, τις πολιτικές μαριονέτες, καθώς και τους αυλικούς σφωγγοκωλάριους τους. Η ευθύνη για το θεάρεστο έργο –σε κάποιους εξουσιαστικούς κύκλους– αλλά καταστρεπτικό στις ζωές μας ανήκει σε αυτούς και σε κανέναν ιό.

Επίσης, είναι σημαντικό να κατανοήσουμε πως στο λεγόμενο δεύτερο πανδημικό κύμα (ή αλλοιώς στη δεύτερη εξουσιαστική επίθεση) η εξουσία είναι συγχρονισμένη σε όλους τους τομείς. Στην προπαγάνδα που μανιωδώς επαναλαμβάνεται, στη λήψη αποφάσεων και μέτρων, τα οποία δεν μοιάζουν απλά ως τέτοια, αλλά και στον χρόνο, που αυτά κάθε φορά επιβάλλονται, αναβαθμίζονται και αίρονται. Συνέχεια

Η ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ ΕΠΕΣΕ, ΖΗΤΩ Η ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ…

«Καμιά νέα κοινωνική τάξη δεν κατέλαβε την εξουσία μέσω της Αμερικανικής Επανάστασης. Αυτοί που σχεδίασαν την Επανάσταση ήταν σε μεγάλο βαθμό μέλη της αποικιακής άρχουσας τάξης». Καρλ Ντέγκερ, Πέρα από το παρελθόν μας

«Η εμπλοκή των κατώτερων τάξεων στη διαμάχη δεν θα πρέπει να επισκιάζει το γεγονός ότι η διαμάχη ήταν σε γενικές γραμμές μια πάλη για την απόκτηση αξιωμάτων και εξουσίας ανάμεσα σε μέλη μιας ανώτερης τάξης, δηλαδή μια μάχη της νέας άρχουσας τάξης εναντίον της καθεστηκυίας». Έντμουντ Μόργκαν

Η εισβολή στο Καπιτώλιο χιλιάδων υποστηρικτών του απερχόμενου αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ την 6η Ιανουαρίου, την ημέρα που το Αμερικανικό Κογκρέσο επικύρωνε την εκλογή Μπάιντεν, είναι πλέον ένα ιστορικό γεγονός. Η διαδικασία επικύρωσης, μ’ άλλα λόγια, διακόπηκε βίαια από τους διαδηλωτές, αρκετοί από τους οποίους ήταν ένοπλοι, ενώ έντρομοι οι βουλευτές, όπως και η πρόεδρος του Σώματος Νάνσι Πελόζι έσπευσαν να κρυφθούν στα υπόγεια του κτιρίου.

Σύμφωνα με ανταποκρίσεις του CNN, «Οι διαδηλωτές κατέστρεψαν σχεδόν τα πάντα στο κτήριο. Έβλεπες παντού σκουπίδια, σπασμένα αντικείμενα, ενώ εξ ίσου έντονη ήταν και η μυρωδιά από τα δακρυγόνα σε όλους τους ορόφους». Οι χιλιάδες διαδηλωτές που αρχικά κύκλωσαν το Καπιτώλιο άρχιζαν να συγκρούονται με τις δυνάμεις ασφαλείας, και σχετικά εύκολα «έσπασαν» τα μέτρα ασφαλείας, πέρασαν στο εσωτερικό του κτιρίου, όπου παρέμειναν για ώρες καταλαμβάνοντάς το. Στο εσωτερικό του κτιρίου δολοφονήθηκε με πυροβολισμό μια διαδηλώτρια, ενώ συνολικά 5 άτομα έχασαν την ζωή τους, ανάμεσά τους και ένας αστυνομικός, που δέχθηκε χτυπήματα στο κεφάλι.

Προηγήθηκε ομιλία του Τραμπ, ο οποίος μεταξύ άλλων ανέφερε: «Πιστεύει κανείς ότι ο Μπάιντεν έλαβε 80 εκατομμύρια ψήφους; […] «Έχουν χάσει τον έλεγχο, αποπροσανατολίζουν τον κόσμο, επικαλούμενοι την πανδημία, τρέχουν με χαμηλωμένο το κεφάλι. Δεν θα το αφήσω να συμβεί. Οι Δημοκρατικοί είναι αξιοθρήνητοι […] Είμαστε υποχρεωμένοι να υποστηρίξουμε τη χώρα μας και το σύνταγμα μας. Οι πολιτείες θέλουν επανεκλογή. Ο Μάικ Πενς να κάνει το σωστό αμφισβητώντας την εκλογική διαδικασία. Με εμένα θα είστε πιο ευτυχισμένοι». Συνέχεια

ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΚΙΝΗΣΗ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

Στα μυαλά των εξουσιαστών κρύβονται οι πιο σαδιστικές και διαστροφικές σκέψεις. Ανά χρονικά διαστήματα μεταφέρονται από τον φαντασιακό στον κοινωνικό χώρο, όπου και υλοποιούνται. Οι περίοδοι αυτές έχουν διάφορες ονομασίες όπως, 1η , 2η και 3η βιομηχανική επανάσταση ή σημαδεύονται από οικονομικές «κρίσεις», πολέμους, πανδημίες κ.λπ. Ανά τακτά χρονικά διαστήματα λαμβάνει χώρα μια βαθιά μεταβολή των συνθηκών ζωής, η οποία με την προβιά της προόδους ωθεί τους εξουσιαζόμενους σε μεγαλύτερη ανελευθερία, πνευματική ένδεια, ψυχική κενότητα και οικονομική απορία. Αυτές οι περίοδοι, λοιπόν, αποτελούν το πρόσφορο έδαφος για να εφαρμόσουν οι εξουσίες τους κρυφούς πόθους τους, εφαρμόζοντας καινοτόμες πρακτικές για την περαιτέρω καθυπόταξη των ανθρώπων.

Όπερ και εγένετο, για άλλη μια φορά! «Γλυτώσαμε προς στιγμήν τα χειρότερα, όμως κι αυτό είναι κάτι», διαλαλούν οι ντελάληδες των μίντια και διάφοροι κατ’ επάγγελμα δημοσιολογούντες. «Όμως, για την διατήρησίν των απαιτείται πλήρης συμμόρφωση με τας κρατικάς εντολάς», όπως διατείνονται οι θιασώτες του επιστημονισμού και της κρατικής εξουσίας, που την τελευταία χρονική περίοδο συγχέονται όλο και περισσότερο μεταξύ τους. Συνέχεια

ΤΟ ΕΜΒΟΛΙΟ ΚΑΙ ΟΙ ΜΥΘΟΙ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ

«Η ιστορία με το πέρασμα του χρόνου
διαστρεβλώνεται,
ενώ ο μύθος εξελίσσεται
στο σημείο που γίνεται πραγματικότητα».(Ζαν Κοκτώ)

Πολλοί μύθοι έχουν αίσιο τέλος, άλλοι πάλι όχι, το μόνο σίγουρο είναι, πως όλοι έχουν κάτι να μας διδάξουν. Ο βιασμός της αλήθειας και της πραγματικότητας, φτάνει σε σημείο, που παραμορφώνει όλες τις αισθήσεις, τη λογική και κάθε αντιληπτική ικανότητα, καθώς επιχειρείται να εγκαθιδρυθεί το ψέμα ως αλήθεια, η καταστολή ως θεραπεία, η τρομοκρατική προπαγάνδα ως φίλια ενημέρωση και η πλαστότητα ως πραγματικότητα.

Οι μηχανισμοί της κυριαρχίας, χρησιμοποιούν ως πολιορκητικό κριό την επιστήμη και μια χούφτα αργυρώνητους μισθοφόρους ειδικούς με σκοπό τη διάρρηξη του κοινωνικού ιστού και την επιβολή των νέων όρων εξουσίας.

Διανύουμε τον τελευταίο μήνα του έτους και μόλις εννιά μήνες από την έναρξη της πανδημίας του νέου κορωναιού και οι καταστροφικές μεταβολές, στις οποίες υπόκεινται οι κοινωνίες στο σύνολο του πλανήτη είναι άνευ προηγουμένου. Η καταστολή, η εποπτεία και η παρακολούθηση βρίσκονται στο ζενίθ, η περιστολή των ελευθεριών και ο εξαναγκαστικός εγκλεισμός γίνονται κανονικότητα, η αποσάθρωση των όρων εργασίας διευρύνεται, δημιουργούνται νέες στρατιές ανέργων, κατασκευάζονται συνεχώς νέοι νόμοι και διατάξεις, με τους οποίους η εξουσία αναβαθμίζει το νομικό της οπλοστάσιο και νομιμοποιεί το υπάρχον ως την αυγή μιας νέας δυστοπικής πραγματικότητας. Συνέχεια

ΠΕΡΙ ΣΥΝΟΜΩΣΙΑΣ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ, ΠΡΟΣΧΩΜΕΝ…

ΤΕΛΙΚΑ υπάρχουν συνωμοσίες, ή δεν υπάρχουν;

Όσοι απαντούν καταφατικά στο ερώτημα είναι όλοι «ψεκασμένοι», το ίδιο και όσοι απλά, αλλά με σταθερότητα και επιχειρήματα αμφισβητούν τις «καλές» προθέσεις κάθε εξουσίας, όλοι εκείνοι που διαβάζουν δεύτερη και τρίτη και τέταρτη φορά τα κρατικά «στοιχεία», που διαβεβαιώνουν για την δήθεν απόλυτη αλήθεια κάθε εξουσιαστικού ισχυρισμού και για το αγαθόν των προθέσεων;

Δεν είναι δύσκολο να κατανοήσει κάποιος την σκοπιμότητα αυτής της ταύτισης. Η ευκαιρία είναι μεγάλη, για να πεταχθεί στα σκουπίδια. Η ομογενοποίηση κάτω ή πίσω από την ετικέτα του «ψεκασμένου», λόγου χάριν των «αντιεμβολιαστών», των οπαδών του Τραμπ, των οπαδών κάθε απίθανης θεωρίας συνωμοσίας, και κάθε ανθρώπου που στέκεται, έστω κριτικά, στις άνευ προηγουμένου απαγορεύσεις, που επιβληθήκαν παγκοσμίως με αφορμή την εμφάνιση του Covid-19, συνεχίζεται μεθοδικά και σταθερά.

Ας δούμε μια απλή αιτία αυτής της επιμονής. Έχουμε τονίσει επανειλημμένα την δημόσια ικανοποίηση διαφόρων κρατικών αξιωματούχων, δημοσιολόγων και αναλυτών για την επανεκδήλωση της εμπιστοσύνης, όπως οι ίδιοι παρατηρούν, μεγάλων τμημάτων του πληθυσμού προς τους κυβερνώντες λόγω της «παγκόσμιας κρίσης στο τομέα της υγείας». Συνέχεια

Τηλεκπαίδευση και υπερέκθεση σε οθόνες. Να μην γίνουμε τα χρήσιμα πιόνια της εξουσίας

Τί μπορεί να σημαίνει η μακροχρόνια τηλεκπαίδευση και κατ’ επέκταση ο εγκλεισμός, στον ψυχισμό αλλά και στο σώμα των παιδιών και των εφήβων, σε μια πραγματικότητα που ήταν ήδη φορτισμένη από την υπερέκθεση των παιδιών και των εφήβων σε οθόνες; Από τις 16 Νοεμβρίου 2020 όλα τα σχολεία της χώρας παραμένουν κλειστά, με αποτέλεσμα να έχει μπει σε εφαρμογή η διαδικασία της τηλεκπαίδευσης για όλους τους μαθητές, από το νηπιαγωγείο μέχρι και το λύκειο. Η διαδικασία ξεκίνησε με πολλά τεχνικά προβλήματα που φανέρωσαν την ανετοιμότητα του κράτους. Το κράτος είχε αρκετούς μήνες να προετοιμαστεί και να θωρακιστεί για το βέβαιο γεγονός του κλεισίματος των σχολείων, αλλά παρ’ όλα αυτά το κύριο μέλημά του ήταν να συνάψει οικονομική συμφωνία με την εταιρία τηλεδιασκέψεων Cisco, χωρίς βεβαίως να την δημοσιοποιήσει. Τα αποτελέσματα τα είδαμε, σε συνδυασμό με τις ηλεκτρονικές υποδομές του κράτους, τουλάχιστον για την πρώτη βδομάδα εφαρμογής της τηλεκπαίδευσης, χωρίς βέβαια τα προβλήματα να σταματούν εκεί. Συνέχεια

Τέρμα τα Διαβατήρια –Πιστοποιητικά Εμβολιασμού Covid-19

Είναι βέβαιο ότι έχουμε εισέλθει σε μια εποχή που η κρατική εξουσία έχει αναλάβει με ακόμη περισσότερο φανερό τρόπο να καθορίζει τις ζωές των ανθρώπων. Δεν υπάρχουν αυταπάτες ότι αυτό που επί αιώνες κατορθώνει να επιτυγχάνει η εξουσία –σε κάθε της πολιτειακή μορφή– ρυθμίζοντας τις ζωές μας, δεν ακολουθεί μια γραμμική εξέλιξη αλλά μεταλλάσσεται και εναλλάσσεται ως προς την ένταση και τον τρόπο της ώστε να μπορεί να εξαπατά και εντέλει να κυριαρχεί. Και αυτό επιτυγχάνεται με κάθε τρόπο και μέσο. Χρησιμοποιώντας κάθε φορά ο,τιδήποτε είναι πρόσφορο και καλύτερα αξιοποιήσιμο ώστε οι υπήκοοι να παραμένουν υπήκοοι. Όχι κατ’ ανάγκη υπάκουοι αλλά αδρανοποιημένοι και απασφαλισμένοι. Η εξουσία με την αλαζονεία που την διακρίνει, ως ένα βασικό και δομικό εγγενές στοιχείο της ύπαρξης της, θεωρεί σχεδόν πάντα ότι όλα τα διατηρεί υπό έλεγχο και με τον έναν ή άλλον τρόπο θα κατευνάσει ή θα καταστείλει τις αντιδράσεις των ανθρώπων. Ένα στοιχείο που σταθερά αναγνωρίζεται, τα τελευταία χρόνια, στην κρατική εξουσία είναι η γρήγορη προσαρμογή της στις νέες καταστάσεις που παρουσιάζονται. Το ίδιο συνέβη και με την αντιμετώπιση του κορωναϊού σε κοινωνικό επίπεδο. Συνέχεια

Η ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ «ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ» ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΗΣ «ΠΑΝΔΗΜΙΑΣ»

Η «εποχή της πανδημίας» μάς φέρνει ακόμα πιο κοντά σε κοσμογονικές αλλαγές, καθώς χρησιμοποιείται ως επιταχυντής των παγκόσμιων τάσεων, εξελίξεων και μεταβολών, αλλά και της εντεινόμενης αποσάθρωσης και ανασύνθεσης σε κάθε τομέα του κοινωνικού πεδίου, περιφερειακό ή μη. Με άλλα λόγια, όπως μάς διαβεβαιώνει και ο τελευταίος τεχνικός της εξουσίας, η ζωή αυτή καθεαυτή θα είναι διαφορετική. Η μεταβατική περίοδος που διανύουμε, θέτει τους όρους συγκρότησης της νέας «κανονικότητας» της ζωής μας, αλλά και τα χαρακτηριστικά που αυτή αποκτά λεπτό το λεπτό, μέρα με την μέρα, εβδομάδα την εβδομάδα.

Τα πιο δυστοπικά διηγήματα επιστημονικής φαντασίας του παρελθόντος παίρνουν εδώ και τώρα σάρκα και οστά. Σ’ αυτήν την αυγή μιας ζοφερής πραγματικότητας λαμβάνουν χώρα με ιλιγγιώδη ρυθμό αυτές οι μεταβολές παγκόσμιου βεληνεκούς, αυτοί οι μετασχηματισμοί υπερεθνικών μηχανισμών, που προσπαθούν να προσαρμόσουν, αλλά και να προσαρμοστούν στη διάδοχη κατάσταση. Το κοινωνικό στάτους μετασχηματίζεται και εκείνο με ταχύτατους ρυθμούς. Η εφιαλτική δυστοπία ενός ολοκληρωτικού εγκλεισμού στα ψηφιακά κλουβιά δεν είναι πια προ των πυλών, αλλά τις έχει διαβεί προ πολλού.

Με φανερό πλέον όχημα την κατασκευή μιας πανδημικής απειλής, που ορίζει σύμφωνα με την γελοία προπαγάνδα που καταναλώνεται κάθε μέρα, την χειρότερη εποχή που γνώρισε ο πλανήτης στην ιστορία τους(sic!!!), η ενοποιητική διαδικασία προχωρά με βήμα ταχύ και βιαίως, αποσαρθρώνοντας κάθε προηγούμενο πλαίσιο της κοινωνικής διαβίωσης, εξαθλιώνοντας τεράστια κομμάτια του παγκόσμιου πληθυσμού. Η 4η βιομηχανική επανάσταση στηριζόμενη στην πλήρη ψηφιοποίηση των πάντων, στην ηγεμονία της τεχνητής νοημοσύνης και την ρομποτική, έρχεται να διαψεύσει, να ανατρέψει στην πράξη και όχι στα λόγια πρώτα απ’ όλα την μέχρι τώρα παγκόσμια(;) βεβαιότητα: ο άνθρωπος σύντομα δεν θα αποτελεί πολυπληθές είδος στον πλανήτη. Συνέχεια

PALANTIR: Η ΜΥΣΤΙΚΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΜΕ ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ

Πρόσφατα ήρθε στο προσκήνιο, η σύναψη μιας μυστικής συμφωνίας του ελληνικού κράτους και της πολυεθνικής Palantir Technologies. Η συμφωνία ήρθε στη δημοσιότητα μετά από σχετική ανακοίνωση, που έκανε η εν λόγω εταιρία και αυτό διότι ήθελε να ενημερώσει το επενδυτικό κοινό, μιας και προσφάτως εισήχθη στο χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης.

«Η συνεργασία μας με την ελληνική κυβέρνηση γεννήθηκε μέσα από την ανάγκη, μόλις ξεκίνησε η πανδημία, και ανυπομονούμε να την επεκτείνουμε για τα επόμενα χρόνια». Με αυτά τα λόγια ανακοίνωσε στις 7 Δεκεμβρίου στον λογαριασμό της στο twitter η Palantir Technologies την συνεργασία της με την ελληνική κυβέρνηση, συνεργασία, που επανεπιβεβαιώθηκε σε τηλεδιάσκεψη του διευθύνοντα συμβούλου της με τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη.

Η σχετική ανακοίνωση, που δημοσιεύθηκε στο Business wire, έκανε λόγο για τη διαρκώς επεκτεινόμενη συνεργασία της Palantir Technologies με την ελληνική κυβέρνηση. Η συνεργασία, όπως σημειώνεται, έχει ξεκινήσει από την αρχή της «πανδημίας» και συνίσταται σε δυο μέρη: την πλατφόρμα λογισμικού Foundry για τη διευκόλυνση της λήψης αποφάσεων στη βάση δεδομένων (data-driven) και μία εφαρμογή, που δίνει τη δυνατότητα στο κράτος να έχει μία συνολική εικόνα της κατάστασης της «πανδημίας» στην Ελλάδα σε σχεδόν πραγματικό χρόνο.

Ενώ γίνεται γνωστή η συμφωνία του κράτους με την τεχνολογική πολυεθνική, εν τούτοις η σύμβαση, καθώς και το προσδιορισμένο αντικείμενο αυτής παραμένει κρυφό. Τα μέσα μαζικής εξαπάτησης, ως καλοπληρωμένες γραφίδες δεν αναφέρουν τίποτα στα δελτία ειδήσεων. Τα δημοσιεύματα που λαμβάνουν χώρα – στο διαδίκτυο κυρίως – δεν έχουν τη σφοδρότητα και δεν αναπτύσσουν τη δυναμική που θα έπρεπε, αναλογικά με την σημαντικότητα της πληροφορίας. Γίνεται γνωστό, πως η συνεργασία κράτους και Palantir υφίσταται από τα τέλη Μαρτίου και συνάπτεται πριν τον πρώτο μαζικό εγκλεισμό. Το γεγονός πως υπάρχει μια συμφωνία μεταξύ του Ελληνικού κράτους και της πολυεθνικής Palantir, εδώ κι εννέα μήνες και φυλασσόταν ως επτασφράγιστο μυστικό, από μόνο του εγείρει ερωτήματα που αξιώνουν απαντήσεις. Αυτές τις απαντήσεις, ο πολιτικός συρφετός μέχρι στιγμής, δεν βρίσκει κανένα λόγο για να τις δώσει. Συνέχεια