Category Archives: Αναλύσεις

Περί φυλάκισης

Η φυλάκιση είναι ένα μέσο.

Δεν είναι, βέβαια, μέσον αποτροπής της εγκληματικότητας, όπως ισχυρίζεται το κράτος και οι διαχειριστές του, όπως δεν είναι και μέσον απονομής δικαιοσύνης.

Γιατί, το ζήτημα δεν βρίσκεται στις έννοιες και τους όρους που έχει καθιερώσει η εξουσιαστική ιδεολογία, αλλά στην πραγματικότητα που αναδεικνύεται.

Αυτή η πραγματικότητα συνδέεται με την προέλευση και την ύπαρξη των εξουσιαστικών σχέσεων και δομών, των οποίων η συγκροτημένη εφαρμογή είναι το κράτος.

Η έννοια του περιορισμού τόσο από εδαφικής απόψεως όσο και από την σκοπιά της έκφρασης, είναι στοιχείο υποδούλωσης της ανθρώπινης οντότητας.

Εννοείται πως «περιορισμοί» που έχουν σχέση με τη δραστηριότητα της φύσης (όπως για παράδειγμα βροχή, χιόνι, σεισμός κλπ) δεν εντάσσονται σε διαδικασίες επιβολής και εξουσίας, αφού αφ’ ενός είναι παροδικές καταστάσεις και αφ’ ετέρου οι εκδηλώσεις τους αφορούν τις ενδογενείς λειτουργίες μετασχηματισμού και ανανέωσης των όρων ύπαρξης του πλανήτη. Συνέχεια

Advertisements

Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΑΔΕΛΦΟΣ ΚΑΙ Ο ΕΦΙΑΛΤΗΣ ΤΗΣ ΑΠΟΛΥΤΗΣ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗΣ…

Πριν δύο χρόνια, το κινεζικό (κομμουνιστικό) κράτος ανακοίνωσε ένα «Σχέδιο για την Κατασκευή ενός Κοινωνικού Συστήματος Αξιοπι­στίας».

Περί τίνος πρόκειται; Πρόκειται για ένα ψηφιακό σύστημα επεξεργασίας δεδομένων όπου το κράτος συλλέγει τα δεδομένα των χρηστών του διαδικτύου από εφαρμογές που χρησιμοποιούν καθημερινά, όπως το Tinder, το Beat, το Twitter, το Fitbit. Το σύστημα αυτό επεξεργάζεται το ψηφιακό αποτύπωμα των ταινιών που επιλέγουν να δούν, τις διαδικτυακές παραγγελίες, τα τρόφιμα που ψωνίζουν με χρήση κάρτας, καταγράφει τον χρόνο πληρωμής των λογαριασμών, αλλά και ποιοι είναι οι φίλοι τους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και ποιες απόψεις αναρτούν, ώστε κατόπιν να τους αξιολογήσει και να βαθμολογήσει την «αξιοπιστία τους».

Σύμφωνα με την σχετική ανακοίνωση της κινεζικής κυβέρνησης, σκοπός του Σχεδίου είναι «να αυξηθεί η ευαισθητοποίηση για θέματα ακεραιότητας και το επίπεδο αξιοπιστίας μεταξύ των μελών της κοινωνίας», ενώ η βαθμολογία του καθενός δεν θα επηρεάζεται μόνο από όσα λέει και κάνει ο ίδιος, αλλά και από όσα λένε και κάνουν οι online φίλοι του, ανεξαρτήτως της μεταξύ τους διάδρασης. Συνέχεια

ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΛΑΤΡΕΙΑ ΤΗΣ ΠΟΛΥΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΟΤΗΤΑΣ: Η ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ ΕΠΕΛΑΥΝΕΙ…

«Οι ειρηνιστές και οικουμενιστές ή «ευρωπαϊστές» έχουν τον δικό τους τρόπο για να παρακάμπτουν τις οδυνηρές πραγματικότητες. Φαντάζονται ότι είναι πιο ρεαλιστές, αφού ξεπέρασαν τους «εθνικούς αταβισμούς» και συμπορεύονται με τη νέα παγκόσμια κατάσταση, όπου τάχα το εμπόριο και ο διάλογος θα αντικαταστήσουν τον πόλεμο. Οι θέσεις, όμως, αυτές διόλου δεν είναι ρεαλιστικότερες από τις πομφόλυγες του εθνικισμού, συνιστούν απλώς την αντίστροφη ιδεολογία, και μάλιστα μιαν ιδεολογία διόλου πρωτότυπη, αφού δεν περιέχει παρά κοινοτοπίες του καπιταλιστικού φιλελευθερισμού διατυπωμένες πριν από 300 χρόνια και διαψευσμένες επανειλημμένα έκτοτε. Όντας ιδεολογία, εκπληρώνουν και τις ψυχολογικές λειτουργίες της ιδεολογίας, δηλαδή επιτρέπουν σε «προοδευτικούς» διανοούμενους ελαφρών βαρών και σε αστείους δημοσιογραφίσκους να αναβαθμίζουν το μικρό τους εγώ εμφανιζόμενοι ως εκπρόσωποι υψηλών ιδεωδών· συνάμα υποθάλπουν σε μικρομεσαίους πολιτικούς την ανακουφιστική ψευδαίσθηση ότι μπορούν να συρρικνώσουν την πολιτική σε διαχείριση και διάλογο, αποτινάζοντας από τους ισχνούς ώμους τους το βάρος έσχατων ιστορικών ευθυνών». (Π. Κονδύλης)

Η αρχική σημασία της λέξης «πατρίδα» σε αρκετές γλώσσες (Heimat, Homeland, Patrie, Patria), αφορούσε αποκλειστικά την αρχική καταγωγή. Η αναφορά στην «πατρίδα», έκφραζε μια θεμελιώδη ανθρώπινη προτίμηση για το οικείο, μια βαθύτερη πίστη στην πατρική γη, στους ισχυρούς δεσμούς μ’ αυτή και σ’ όσα δημιουργήθηκαν σε συνθήκες ελευθερίας από μια φυλή, ένα γένος ή μια κοινότητα ανθρώπων. Ο βίαιος ξεριζωμός, επειδή ακριβώς έτεινε στην καταστροφή της συλλογικής μνήμης, της δημιουργικής παράδοσης σ’ όλες της εκφράσεις, θεωρούνταν –και δικαίως– ότι έτεινε στην καταστροφή των ισχυρών δεσμών μεταξύ των ανθρώπων, που διαβίωναν από κοινού σ’ έναν τόπο.

Εύκολα, λοιπόν, μπορούμε να καταλάβουμε την διαφορά που έφερε η επέκταση της σημασίας της «πατρίδας» από τον πατρογονικό τόπο καταγωγής, σε ένα ευρύτερο τμήμα της περιοχής, ή ακόμα σε μια ολόκληρη χώρα, όπου το «έθνος» θεωρείται ότι ασκεί κυριαρχία ή επιδιώκει να ασκήσει κυριαρχία. Συνέχεια

Οι «φασίστες», οι «εθνικιστές» και ο «μίτος» της Βαρδαρίας (Β΄)

Ποιος είναι τελικά ο φασίστας;

Η κατά κόρον και καταχρηστική χρήση του όρου «φασίστας», εδώ και πολλά χρόνια, δεν συμβαίνει τυχαία και έρχεται να καλύψει την ολοκληρωτική γύμνια της Αριστεράς, «επαναστατικής» και μη, έως και τις παρυφές του αναρχισμού, απέναντι στην διαμορφούμενη πραγματικότητα. Το ίδιο συμβαίνει και με άλλους όρους, όπως για παράδειγμα ο ρατσισμός. Διόλου τυχαία οι όροι αυτοί μπήκαν στο καθημερινό «οπλοστάσιο» και χρησιμοποιούνται σαν σφαίρες, επιβεβλημένοι από το ρεύμα της «πολιτικής ορθότητας», που είναι ουσιαστικά ιδεολογικό αποκύημα της αριστερής πτέρυγας της παγκοσμιοποίησης με έδρα τις ΗΠΑ, η οποία μέχρι πρότινος καθοδηγούσε το άρμα της παγκοσμιοποιητικής διαδικασίας. Λέμε, μέχρι πρότινος, γιατί εσχάτως φαίνεται πως η καρέκλα της τρίζει, αλλά οψόμεθα. Ουσιαστικά «φασίστας» τείνει να είναι απλά όποιος δεν συμφωνεί μαζί τους. Ο οποιοσδήποτε πρέπει πρώτα να αποδείξει πως δεν είναι «φασίστας» και μετά να αναπτύξει την επιχειρηματολογία του. Πρόκειται για μια πονηρή τακτική συντριβής του αντιπάλου σου δίχως να μπεις στον κόπο να επιχειρηματολογήσεις σοβαρά. Επί προσθέτως, δείχνεις ότι προτιμάς να ετεροπροσδιοριστείς, επιλέγοντας τον αντίπαλό σου και συγκρινόμενος σταθερά μ’ αυτόν. Η σύγκριση με τον «φασίστα» θα σε βγάζει πάντα ασπροπρόσωπο ακόμα κι αν οι πράξεις σου είναι εξ ίσου ελεεινές. Επί πλέον, οποιαδήποτε διαφορετική άποψη υποχρεωτικά θα πρέπει να συγκλίνει στο δικό σου δίπολο: «φασισμός» και «αντιφασισμός», οπότε τα στρατόπεδα γίνονται συγκεκριμένα και ο καθένας απορροφά το μερίδιό του, συνθλίβοντας όλες τις υπόλοιπες απόψεις. Νομίζουμε πως η πραγματική γύμνια της πρακτικής είναι ολοφάνερη, αν και ομολογουμένως έχει αποδειχθεί ιδιαίτερα αποτελεσματική. Συνέχεια

Οι «φασίστες», οι «εθνικιστές» και ο «μίτος» της Βαρδαρίας (Α΄)

Είναι εθνικιστικό το συλλαλητήριο για τη Μακεδονία;

Η επαναφορά στο προσκήνιο του λεγόμενου Μακεδονικού ζητήματος και ο «Μαύρος Κύκνος»(*) του ογκώδους συλλαλητηρίου για τη Μακεδονία, μας υποχρεώνει να τοποθετηθούμε συνολικά για τα εν λόγω ζητήματα.

Και τα ζητήματα που ανοίγονται είναι πράγματι πολλά και ευρεία. Θεωρούμε, πως είναι μια καλή ευκαιρία ξεκαθαρίσματός τους από την πλευρά μας, καθώς η περίοδος που διανύουμε είναι κρίσιμης σημασίας για την ευρύτερη περιοχή των Βαλκανίων και της Ανατολικής Μεσογείου.

Ξεκινώντας από το πρόσφατο συλλαλητήριο, ας πούμε ευθύς εξ αρχής πως το θεωρούμε περισσότερο εθνικού παρά εθνικιστικού χαρακτήρα και πως ως τέτοιο θα το προσεγγίσουμε. Πολύ περισσότερο, δε, όταν είναι φανερό, για όσους θέλουν να το δουν, πως πίσω από τον εθνικό χαρακτήρα υποκρύπτονται βαθιές  κοινωνικές διεργασίες που σχετίζονται άμεσα με τον οικονομικής υφής εξανδραποδισμό της τελευταίας δεκαετίας. Συνέχεια

ΓΕΝΟΣ, ΦΥΛΗ, ΦΥΛΕΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ (Μέρος 2ο )

Η πατρίδα

Η έννοια της πατρίδας είχε συγκεκριμένο περιεχόμενο σε σχέση με παλιότερες καταστάσεις που βίωσαν οι άνθρωποι. Εκεί που ελεύθερα εγκαθίσταται μια ομάδα ανθρώπων και αναπτύσσει τις ικανότητες της προκειμένου να διαβιώσει, δημιουργείται μια σχέση προστασίας του περιβάλλοντος και ένας αρκετά ισχυρός δεσμός ανάμεσα στους ανθρώπους. Το γεγονός πως οι άνθρωποι υπερασπίζονταν το συγκεκριμένο χώρο και τα όσα δημιούργησαν σε αυτόν είναι αυτονόητο, και θα ήταν βλακώδες να μην το κάνουν. Αλλά πρώτιστα υπερασπίζονταν απέναντι σε πάντως είδους προσβολές την ίδια τους την ύπαρξη και δευτερευόντως το συγκεκριμένο χώρο του οποίου η υπεράσπιση αυτή καθ’ αυτή δεν θα είχε καμιά ιδιαίτερη σημασία.

Ο πατριωτισμός, λοιπόν, είναι μια κενή περιεχομένου έννοια, στο βαθμό που αποσυνδέεται από τους ανθρώπους και τις πραγματικές επιθυμίες και ανάγκες τους, από την ίδια τη ζωή τους και την ελεύθερη ύπαρξη τους. Αυτή η αποσύνδεση (πατρίδας – ανθρώπων) χρησιμοποιείται από τους κυρίαρχους προκειμένου να οδηγήσει στην επίπλαστη ταύτιση και ενοποίηση των συμφερόντων καταπιεστών και καταπιεσμένων. Μέσα από τις έννοιες πατρίδα και πατριωτισμός δημιουργείται μια ψεύτικη αίσθηση ιδιοκτησίας με το χώρο ή την περιοχή που γεννήθηκαν κάποιοι, πράγμα τελείως διαφορετικό από το δέσιμο των ανθρώπων με ένα τόπο σαν απόρροια μια πραγματικής σχέσης τους με αυτόν, και άλλο πράγμα η ιδιοκτησιακή κατάσταση. Συνέχεια

ΓΕΝΟΣ, ΦΥΛΗ, ΦΥΛΕΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ (Μέρος 1ο )

Οι άνθρωποι

Οι άνθρωποι είναι αναπόσπαστο κομμάτι του φυσικού περιβάλλοντος. Είναι επόμενο, από τη στιγμή της εμφάνισης τους πάνω στο πλανήτη, να συνυπάρχουν αλλά και να προσδιορίζονται από τις εκάστοτε συνθήκες αλλά και τις οποιεσδήποτε μεταβολές βρίσκονται σε εξέλιξη τριγύρω τους. Είναι σημαντικό να διευκρινίσουμε, όταν αναφερόμαστε στο φυσικό περιβάλλον, να το αντιληφθούμε με την πλατιά του έννοια και όχι μόνο με τους γεωλογικούς ή κλιματολογικούς παράγοντες.

Ανεξάρτητα από το σε ποιο ή ποια σημεία της γης και με ποια χαρακτηριστικά εμφανίστηκε το ανθρώπινο γένος, εκείνο που έχει σημασία είναι πως διαμορφώθηκε σε σχέση με τις συνθήκες στις οποίες βρέθηκε και ακολούθησε και αυτό τη φυσική πορεία που είχαν και διάφοροι άλλοι οργανισμοί.

Όποτε οι άνθρωποι βρίσκονταν στην δίνη εκτεταμένων και εντόνων γεωλογικών κλιματολογικών και γενικότερα φυσικών μεταβολών, αναγκάζονταν για μεγάλα χρονικά διαστήματα να μετακινούνται από το ένα μέρος στο άλλο. Είναι άτοπο να θεωρήσουμε ότι οι μετακινήσεις αυτές γίνονταν με ατομικό τρόπο και αποτελούσαν ατομική προσπάθεια, αφού κάτι τέτοιο είχε πιθανότητες αυτοκαταστροφής. Έτσι αποκλείουμε την μεμονωμένη μετακίνηση, σαν κανόνα, έχοντας υπ’ όψη μας ότι το ανθρώπινο γένος είναι αποδεδειγμένα αγελαίο. Συνέχεια

Η «ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΕΞΑΙΡΕΣΗΣ», ΤΑ ΜΝΗΜΟΝΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΜΟΝΤΕΛΑ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ…

«Αυτό που χρειάζεται να υπογραμμιστεί, ωστόσο, είναι ότι ο διοικητικό-αστυνομικός αυτός έλεγχος δεν είναι, αν και εμφανίζεται ως τέτοιος, μέτρο εξαιρετικού ή προσωρινού και άρα παροδικού χαρακτήρα, όπως πιστεύουν ορισμένοι. Πρόκειται, αντίθετα, για μια κατάσταση που εμφανίζεται, αρχικά μεν, ως εξαιρετική, που δικαιολογεί, βέβαια, τη λήψη μέτρων κατάστασης ανάγκης και εξαιρετικών, αλλά στην ουσία τα μέτρα που επιβάλλονται καθιερώνουν μια «επιτήρηση» ή μια «οικονομική διακυβέρνηση» απεριόριστης διάρκειας https://www.constitutionalism.gr/2319-to-adoxo-telos-tis-metapoliteysis-kai-oi-oroi-anad/ – _edn22 και για ορισμένους ένα είδος «καταναγκαστικής πειθάρχησης» των λαών. Η πλανητική κυριαρχία της «Αυτοκρατορίας» μετατρέπει την παγκόσμια οικονομική κρίση μέσω των διεθνών οργανισμών και των άλλων μηχανισμών ελέγχου και επιτήρησης σε μια διαρκή-μόνιμη κηδεμόνευση ή πειθάρχηση της οικονομικής και κοινωνικής ζωής και τελικά του τρόπου εργασίας και διαβίωσης των λαών και τον ατόμων. Η κρίση γίνεται τελικά η αφορμή και τα εξαιρετικά μέτρα μετατρέπονται από προσωρινά σε διαρκή. Παίρνουν σταδιακά τα χαρακτηριστικά μιας μονιμότητας και μιας κανονικότητας». Αν. Μανιτάκης, συνταγματολόγος

«Κυρίαρχος είναι όποιος αποφασίζει για την κατάσταση έκτακτης ανάγκης». Καρλ Σμιτ, Πολιτική Θεολογία

Η ιστορία του όρου «κατάσταση πλασματικής ή πολιτικής πολιορκίας» ανάγεται στην γαλλική θεωρία και σχετίζεται με το ναπολεόντειο διάταγμα της 24ης Δεκεμβρίου 1811, που προέβλεπε την δυνατότητα επιβολής κατάστασης πολιορκίας, την οποία μπορούσε να κηρύξει ο αυτοκράτορας πέρα και ανεξάρτητα από την πραγματική κατάσταση μιας πόλης, που είτε απειλείται είτε δέχεται ευθέως επίθεση από εχθρικές δυνάμεις.

Ο Giorgio Agamben στο δοκίμιο του Κατάσταση Εξαίρεσης (Stato di ecceziome) παρατηρεί ότι «η κατοπινή ιστορία της κατάστασης πολιορκίας δεν είναι παρά η ιστορία της προοδευτικής αποδέσμευσής της από την εμπόλεμη κατάσταση με την οποία ήταν αρχικά συνδεδεμένη, για να χρησιμοποιηθεί ως έκτακτο μέτρο αστυνόμευσης ενώπιον εσωτερικών ταραχών και εξεγέρσεων και να μετατραπεί έτσι, από πραγματική ή στρατιωτική, σε πλασματική ή πολιτική». Συνέχεια

Στρατηγικοί κακοπληρωτές και κράτος μπαταχτσής

Κορυφώνεται το ενδιαφέρον των τραπεζιτών, ενώ και τα δημοσιεύματα πληθαίνουν για τους λεγόμενους «στρατηγικούς κακοπληρωτές» των «κόκκινων» τραπεζικών δανείων, τους μπαταχτσήδες. Μια κορύφωση που εκδηλώνεται λόγω των συμφωνηθέντων με τους «θεσμούς», ώστε να μειωθούν σημαντικά τα ανοίγματα στα επισφαλή δάνεια, επιχειρηματικά και στεγαστικά. Καθώς, τα ΜΜΕ φωτίζουν το ζήτημα των πλειστηριασμών, επικεντρωμένα κυρίως σε ζητήματα πρώτης κατοικίας και στεγαστικών δανείων, ταυτόχρονα εξελίσσεται σε άλλο επίπεδο η «εξυπηρέτηση» των επιχειρηματικών δανείων. Άλλωστε στις αρχές Σεπτεμβρίου, στη Φρανκφούρτη, βρέθηκε στο επίκεντρο η αργή διαδικασία μείωσης των μη εξυπηρετούμενων δανείων, της συνάντησης που είχαν έλληνες τραπεζίτες με τον αντιπρόεδρο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας Μπενουά Κερέ και την αντιπρόεδρο του Ενιαίου Εποπτικού Μηχανισμού SSM Σαμπίνε Λαουτενσλέγκερ. Οι επόπτες ζήτησαν από τις διοικήσεις των τραπεζών να επισπεύσουν τις κινήσεις, με στόχο τη μείωση των κόκκινων δανείων και, αν χρειάζεται, να φέρουν νωρίτερα τα απαραίτητα μέτρα. Συνέχεια

Ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ Χρόνος; (Μέρος 4ο)

Χρόνος και Ιστορία

Η δυτική αντίληψη μέσα στους τελευταίους αιώνες επινόησε τη μεθοδολογία της ιστορίας, δηλαδή τον τρόπο που πρέπει να βλέπουμε τον χρόνο ως εξέλιξη. Ο τρόπος θέασης της ιστορίας μάς έδωσε απλώς διαφορετικούς φακούς στα επιστημονικά γυαλιά που βάζουμε όλοι, άπαξ και περάσουμε το κατώφλι του σχολείου. Η ιστορία μάς επιβάλλει μία ερμηνεία του κόσμου. Η δυτική φιλοσοφία και πολιτική οικονομία προτίμησαν εγελιανούς και μαρξιστικούς φακούς ως επί το πλείστον. Και τα γυαλιά στις περιπτώσεις αυτές συνοδεύονται και από την ιστορική στολή. Φορώντας την, βλέπεις τον εαυτό σου ως ιστορικό άνθρωπο, που «ζει ιστορικές στιγμές».

Έτσι, αφού ο Μαρξ λέει ότι οι μορφές ιδιοκτησίας εξελίχθηκαν με αυτόν ή εκείνο τον τρόπο, είναι αλήθεια, κάτι θα ξέρει ο προφήτης. Αφού υποστηρίζει ότι η πρώτη μορφή ιδιοκτησίας είναι η φυλετική, όπου απλά είναι «μη αναπτυγμένο στάδιο παραγωγής, όπου ένας λαός ζει με το κυνήγι και το ψάρεμα, με την κτηνοτροφία ή στο ανώτερο στάδιο με τη γεωργία» (Γερμανική Ιδεολογία, τόμος 1, σελ. 63), τότε έτσι θα είναι. Μπορεί κανείς να μιλήσει για συνθήκες ελευθερίας, όπου η ιδιοκτησία δεν υπήρχε; Όχι, αφού ο πεφωτισμένος Μαρξ ταξίδεψε με το πολιτικό του ραβδί και τα μεταμόρφωσε όλα σε σχέσεις ιδιοκτησίας, δεν μπορούμε πια να πάμε πουθενά, παρά μόνο στο μέλλον που αργά ή γρήγορα θα γίνει ο παράδεισος του περιούσιου προλεταριάτου. Στη Δευτέρα μαρξιστική εξουσία, κατά τας Γραφάς του Κεφαλαίου. Συνέχεια

Ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ Χρόνος; (Μέρος 3ο)

Το κινούμενο Δάχτυλο γράφει·
και μόλις τελειώσει συνεχίζει πάλι:
Και δεν μπορεί να το δελεάσει
Για ν’ ακυρώσει έστω και μισή Γραμμή
ούτε η Ευσέβεια ούτε η Γνώση σου όλη·
Μα ούτε και όλα σου τα Δάκρυα
Μπορούν να σβήσουν
Έστω και μια Λέξη απ’ τα γραμμένα. Ομάρ Καγιάμ

Στα χρόνια, που στη δύση ονομάστηκαν από την κυριαρχία μεσαίωνας, στην ανατολή συνέβησαν πολλές και διαφορετικές αλλαγές, που συνέβαλαν στη διεύρυνση των γνώσεων, αλλά και στην καθιέρωση νέων αυτοκρατοριών. Οι γνώσεις της αρχαιότητας που παραγκωνίστηκαν ή σβήστηκαν στη μεσαιωνική δύση, διατηρήθηκαν στην Ινδία και την Αραβία και εξελίσσονταν στην Κίνα και την Ιαπωνία. Οι Ινδοί έκαναν εκτεταμένες μελέτες στα μαθηματικά, που συνδυάστηκαν με αστρονομικές μετρήσεις και προσπάθειες να υπολογίσουν με ακρίβεια τον χρόνο. Χρησιμοποίησαν την ακρίβεια του συστήματος των θεσιακών αριθμών1 και το μηδέν, που ως τότε δεν ήταν γνωστή η χρήση του με κάποιο σύμβολο. Οι ανατολικοί λαοί είναι αυτοί που έδωσαν ακρίβεια στις μαθηματικές μετρήσεις (Μεσοποτάμιοι, Κινέζοι, Ινδοί) και μέσω των αράβων οι ιδέες τους μεταδόθηκαν στη δύση.

Με την επικράτηση των αράβων στην ανατολή τον 7ο αιώνα ν.χ. πολλοί Ινδοί πήγαν στη Βαγδάτη, μεταφέροντας τις γνώσεις τους. Οι άραβες άλλωστε αφομοίωσαν σε μεγάλο βαθμό τις γνώσεις των πολιτισμών που κατέκτησαν. Το δικό τους εναρκτήριο ημερολογιακό έτος είναι η εγίρα (έτος της εξόδου), όταν ο Μωάμεθ και οι πρώτοι οπαδοί του μετακινήθηκαν από τη Μέκκα στη Μεδίνα. Ο Μωάμεθ ήθελε το ημερολόγιο των αράβων να είναι σεληνιακό, για να διακρίνεται από το σεληνιακό-ηλιακό των εβραίων και το ηλιακό των χριστιανών. Η ενοποιημένη κυριαρχία του Μωάμεθ στην αραβική χερσόνησο συνοδεύτηκε και από την ενοποίηση της θρησκείας, που προϋπέθετε αυτοθυσία και αφοσίωση στο θεό. Ο διάδοχός του Αμπού Μπακρ διατήρησε και ενίσχυσε τις αραβικές κατακτήσεις, για να φτάσει τελικά στον 9ο και 10ο αιώνα η «χρυσή εποχή» των αράβων. Η πρώτη μαζική παραγωγή χαρτιού στην Βαγδάτη έγινε το 794 ν.χ., εξαπλώνοντας ταχύτερα τις ιδέες. Στην αρχή οι άραβες ακολούθησαν τους έλληνες και τους ινδούς στον υπολογισμό του χρόνου, ως πρακτική ανάγκη για τη θρησκεία τους (πότε έπρεπε να γονατίζουν, για να προσευχηθούν –κάτι που όφειλαν να κάνουν πέντε φορές την ημέρα σύμφωνα με τον Μωάμεθ). Έτσι, οι άραβες αστρονόμοι βελτίωσαν όργανα, όπως ο αστρολάβος και το ηλιακό ρολόι. Αυτό δείχνει ότι η επιστήμη μπορεί με τον καλύτερο τρόπο να υπηρετεί τη θρησκευτική εξουσία. Συνέχεια

Ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ Χρόνος; (Μέρος 2ο)

Όσο ενοποιείται ο χρόνος, τόσο ενοποιείται και η κυριαρχία. Στα αρχαία χρόνια τα ονόματα των μηνών ήταν όσα και οι πόλεις κατά κάποιον τρόπο. Για παράδειγμα, σε μια αρχαία πόλη-κράτος, τα έτη έπαιρναν το όνομά τους από τους άρχοντες που κυβερνούσαν. Τα ημερολόγια, λοιπόν, ήταν πολλά και διαφορετικά. Οι αυτοκράτορες που θέλησαν να ενοποιήσουν τη μέτρηση του χρόνου το έκαναν θέλοντας να ενοποιήσουν τις αυτοκρατορίες τους και τη ζωή και τις συναλλαγές των υπηκόων τους μέσα σε αυτές. Αυτό βλέπουμε στον Ιούλιο Καίσαρα και στον Κωνσταντίνο, ο οποίος μάλιστα έκανε τα αδύνατα δυνατά για να δημιουργήσει ένα ενιαίο χριστιανικό δόγμα.

Ο Καίσαρας, όταν έφυγε από την Αίγυπτο, πήρε και το αιγυπτιακό ημερολόγιο μεταξύ άλλων. Η Αλεξάνδρεια ως γνωστόν ήταν η Μέκκα της σκέψης εκείνο τον καιρό, καθώς είχε συγκεντρώσει τα μεγαλύτερα πνεύματα της εποχής κάποιους αιώνες πριν. Ένας αστρονόμος που πήρε μαζί του ο Καίσαρας, ο Σωσιγένης, σκέφτηκε να αναμορφώσει το ρωμαϊκό ημερολόγιο. Δεν ήταν μόνο μία αλλαγή στον τρόπο μέτρησης των ημερών, αλλά και ένα σύμβολο ισχύος του νέου δικτάτορα, ήταν ο αυτοκράτορας που μπορούσε να αλλάξει ακόμη και τον χρόνο, γιατί… μπορούσε. Και δεν σκόπευε να το επιβάλει απλώς στους ρωμαίους πολίτες, αλλά στους υπηκόους όλης της αυτοκρατορίας του, που τότε εκτεινόταν από τη Βρετανία μέχρι το σημερινό Ιράκ. Συνέχεια

ΟΙ ΑΝΑΠΟΦΕΥΚΤΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΣΥΜΒΙΒΑΣΜΟΙ, Ο ΛΕΝΙΝ, Ο ΤΣΙΠΡΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΚΙΝΗΜΑΤΙΚΟ «ΝΕΦΕΛΩΜΑ»…

«Το πολιτικό, οικονομικό και δημοσιογραφικό κατεστημένο της Γερμανίας έπεσε επάνω στον Σουλτς για να τον πείσει να αλλάξει την αρχική αδιάλλακτη στάση του και να αποκτήσει κυβέρνηση η χώρα». (Βήμα, 26-11-2017)

«Με την πολιτική κρίση στη Γερμανία να βαθαίνει, ο Αλέξης Τσίπρας είχε τηλεφωνική επικοινωνία με τον επικεφαλής των Σοσιαλδημοκρατών, Μάρτιν Σουλτς, ενθαρρύνοντάς τον να επιστρέψει με ισχυρότερη διαπραγματευτική δύναμη στη συζήτηση για σχηματισμό κυβέρνησης […] «Η πραγματικά αριστερή και προοδευτική στάση δεν είναι να διατηρείς την καθαρότητα των θέσεών σου αλλά να δίνεις μάχες για εφικτές αλλαγές προς όφελος των πολλών. Αν τώρα μπορείς αυτό να το πετύχεις, είναι ίσως μια ευκαιρία που δεν πρέπει να χαθεί…», φέρεται να του είπε ο Αλέξης Τσίπρας».(Εφημερίδα των Συντακτών, 24-11-2017)

Πρώτιστο μέλημα κάθε μορφής εξουσίας είναι να εμφανίζεται ως η ικανότερη αφ’ ενός να εξασφαλίσει την κοινωνική νομιμοποίηση και αφ’ ετέρου να προχωρήσει τους ευρύτερους κυριαρχικούς σχεδιασμούς. Σ’ αυτήν ακριβώς την κατεύθυνση κινείται η εναλλαγή στην εξουσία κομματικών σχηματισμών, η ανανέωση των ηγετικών τους ομάδων, η ανέλιξη στην ηγεσία των λεγόμενων άφθαρτων προσώπων, οι συνεργασίες μεταξύ τους, οι «ανίερες» συμμαχίες, και οι  «ιστορικοί συμβιβασμοί».

Επανειλημμένα έχουμε τονίσει ότι η αριστερά, κομμουνιστική ή μη, αποτελεί διαχρονικά, όχι απλά ένα χρήσιμο δεκανίκι της κυριαρχίας, αλλά ένα υπεύθυνο, ισότιμο και αποτελεσματικό εταίρο, με σημαντικές δυνατότητες αφομοίωσης των κοινωνικών αντιδράσεων. Συνέχεια

ΠΑΙΔΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ

Η παι­δι­κή ερ­γα­σί­α, δεν εί­ναι έ­να  «φαι­νό­με­νο». Εί­ναι μια πραγ­μα­τι­κό­τη­τα που ι­σχύ­ει και συν­δέ­ε­ται ά­με­σα με την υ­πο­δού­λω­ση των αν­θρώ­πων στις ορ­δές των ε­ξου­σια­στών. Αν  «ξε­νί­ζει» η ω­μή αυ­τή κα­τά­στα­ση, αυ­τό ο­φεί­λε­ται κυ­ρί­ως στις αυ­τα­πά­τες που καλ­λιερ­γού­νται και μέ­σα α­πό αυ­τές εμ­φα­νί­ζε­ται σαν κά­τι το ο­ποί­ο α­πο­τε­λεί πα­ρε­κτρο­πή. Κι ό­μως, α­νέ­κα­θεν η εκ­με­τάλ­λευ­ση και η κα­τα­πί­ε­ση δεν έ­κα­νε δια­κρί­σεις σε η­λι­κί­ες και οι ό­ποιοι κα­νό­νες που θε­σπί­στη­καν α­πό τους εκ­προ­σώ­πους των κρα­τών εί­χαν σαν σκο­πό να συ­γκα­λύ­ψουν τον ε­ξαν­δρα­πο­δι­σμό του αν­θρώ­πι­νου γέ­νους ή για να ρυθ­μί­σουν τους τρό­πους ε­φαρ­μο­γής με χρο­νι­κά ό­ρια.

Τον 16ο αιώ­να πολ­λά παι­διά δου­λεύ­α­νε στα ο­ρυ­χεί­α χαλ­κού στο Kellerwaldes της Γερ­μα­νί­ας. Φο­ρού­σα­νε τσό­χι­να κα­πε­λά­κια για να προ­στα­τεύ­ο­νται α­πό τις πέ­τρες που πέ­φτα­νε, ζού­σαν σε λε­πτο­με­ρή τα­κτο­ποι­η­μέ­να σπι­τά­κια και γερ­νού­σαν με το που έ­φτα­ναν στην ε­φη­βεί­α. Στα 20 τους φαι­νό­ντου­σαν μι­κροί και ζα­ρω­μέ­νοι,—με τα κα­πε­λά­κια τους σαν νά­νοι.

Ε­πί­σης σή­με­ρα δου­λεύ­ουν πα­γκο­σμί­ως ένα ε­κα­τομ­μύ­ριο παι­διά για τη με­ταλ­λευ­τι­κή βιο­μη­χα­νί­α, σε υ­πό­γεια ο­ρυ­χεί­α, κου­βα­λά­νε με­γά­λα βά­ρη, α­σχο­λού­νται με ε­κρη­κτι­κές ύ­λες, ει­σπνέ­ουν ε­πι­βλα­βή σκό­νη και α­ντι­με­τω­πί­ζουν δη­λη­τη­ριώ­δεις ου­σί­ες ό­πως το μό­λυ­βδο και τον υ­δράρ­γυ­ρο. Τα παι­διά στην Α­φρι­κή δου­λεύ­ουν στην ε­ξό­ρυ­ξη δια­μα­ντιών, χρυ­σού και πο­λύ­τι­μων με­τάλ­λων, στην Α­σί­α στην ε­ξό­ρυ­ξη πο­λύ­τι­μων λί­θων και στη Νό­τιο Α­με­ρι­κή στην ε­ξό­ρυ­ξη χρυ­σού, σμα­ρα­γδιών, άν­θρα­κα και κασ­σί­τε­ρου. Συνέχεια

Με αφορμή το υβριδικό αυτοκίνητο

Είμαι χαρούμενος που βλέπω ότι η «περιβαλλοντολογία» έχει γίνει μόδα και ότι υπάρχει ένα αναπτυσσόμενο κίνημα στην κοινωνία μας για να μειώσει τις επιπτώσεις του πολιτισμένου τρόπου ζωής μας. Όμως, όσοι από καιρό θεωρούμε τους εαυτούς μας «περιβαλλοντολόγους», φοβόμαστε ότι μπορεί να είναι πολύ αργά, και ότι αυτό το κίνημα στηρίζεται από τις πολλές δυνάμεις που αγωνιζόμαστε να νικήσουμε.

Η κρίση που αντιμετωπίζουμε τώρα μπορεί να ανιχνευθεί σε αποφάσεις που πάρθηκαν δέκα χιλιάδες χρόνια πριν, και συνοδεύτηκε από τότε με εκατομμύρια μεταγενέστερες αποφάσεις. Αυτή η διαδικασία, με την οποία μεταβήκαμε από ένα είδος που ισορροπούσε με το περιβάλλον του σε ένα άλλο, που σήμερα καταστρέφει όλη την ζωή γύρω του, έχει επιταχυνθεί σημαντικά περίπου τα τελευταία εκατό χρόνια. Αν και αυτή η επιτάχυνση ανταποκρίνεται στην αύξηση της χρήσης των ορυκτών καυσίμων, δεν είναι οι συγκεκριμένοι πόροι, ή η χρήση τους, που φέρουν ολάκερη την ευθύνη για την τρέχουσα κρίση.

Η χρήση και οι επιπτώσεις αυτών των πηγών ενέργειας, είναι τόσο σημαντικές και συνιστούν σοβαρή απειλή για τη ζωή, ώστε το νέο περιβαλλοντολογικό κίνημα, (αυτό των πράσινων καταναλωτών), να τις έχει καθορίσει όχι μόνο σαν βασικούς στόχους του, αλλά σε κάποιες περιπτώσεις σαν τους μοναδικούς. Συνέχεια

ΜΑΝΔΡΑ – ΝΕΑ ΠΕΡΑΜΟΣ. Όταν ο άνθρωπος θέλει να αυτοκτονήσει και το κράτος τον βοηθάει

[…] μέσα σε μία ενιαία και αδιάσπαστη συμπαντική ουσία, κάθε κακή δράση μας πάνω στο μέρος, δημιουργεί την ενστικτώδη αντίδραση του συνόλου πάνω σε μας. Με λίγα λόγια, ό,τι κάνουμε το εισπράττουμε πολλαπλάσια από κάθε γωνιά της συμπαντικής ενότητας.

Τέλος, η έννοια της συμπαντικής αδιαίρετης ε­-νότητας δημιουργεί μια νέα περιβαλλοντική συνείδηση εφόσον, η φύση είναι ένα μέρος του όλου και κάθε δράση μας εναντίον της σημαίνει δράση ολόκληρης της δημιουργίας εναντίον μας. Μάνος Δανέζης, Επίκουρος καθηγητής Αστροφυσικής, στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Το χρονικό μιας αυτοκτονίας

Δεν υπάρχει χρόνος στον ελλαδικό χώρο που να μην χαθούν ζωές ανθρώπων και ζώων από φυσικές καταστροφές που οφείλονται σε πλημμύρες. Το κοινό χαρακτηριστικό, εκτός από την απώλεια ζωών και την καταστροφή σπιτιών και υλικών αντικειμένων, είναι η παρέμβαση του ανθρώπου πάνω στο φυσικό περιβάλλον. Ποτάμια και ρέματα υπογειοποιημένα, μπαζωμένα, δάση αποψιλωμένα. Στην θέση των προαναφερομένων, σπίτια, δρόμοι και διάφορες ανθρώπινες κατα­σκευές. Μια απίστευτη ασέβεια του ανθρώπου, απέναντι σε όλα αυτά που υπήρχαν πριν από αυτόν και έχουν την λειτουργία τους. Μια ασέβεια σε όλα αυτά που βρίσκονται εκεί που βρίσκονται για κάποιο λόγο. Απέναντι σε αυτή την πανάρχαια διαδικασία του φυσικού κύκλου του νερού, αλλά και σε αυτή της δημιουργίας των ακτών, που είναι αποτέλεσμα της δυναμικής σχέσης του νερού με την γη, ο άνθρωπος παίζει επάξια τον ρόλο του βιαστή της ίδιας του της μητέρας, της φύσης. Συγχρόνως αυτοκαταστρέφεται, αφού όλα τα παραπάνω οδηγούν σε κίνδυνο την ζωή του. Συνέχεια

ΤΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΤΣΙΠΡΑ ΠΡΟΜΗΘΕΥΕΙ ΟΠΛΑ ΣΤΟΥΣ ΣΦΑΓΕΙΣ ΤΟΥ ISIS KAI ΤΟΥ ΣΑΟΥΔΑΡΑΒΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ…

Οι λέξεις ορισμένες φορές είναι φτωχές για να περιγράψουν την κτηνωδία, τον κυνισμό και την υποκρισία εκείνων που διαφεντεύουν τις ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων, που θεωρούν ότι με μια κίνηση, ακόμα και με ένα απλό νεύμα μπορούν να συντρίψουν την ανθρωπινότητα και να σπείρουν ανείπωτη δυστυχία, πόνο, συχνά και τον απόλυτο όλεθρο.

Κυβέρνηση και αντιπολίτευση συνεχίζουν υποτίθεται να «κονταροχτυπιούνται» για το «σκάνδαλο» Καμμένου, εάν δηλαδή το καθεστώς Τσίπρα προσπάθησε με νόμιμο και διαφανή τρόπο να πουλήσει βόμβες και σφαίρες έναντι του τιμήματος των 66 εκατομμυρίων ευρώ στο Σαουδαραβικό κράτος, το οποίο συνεχίζει να βομβαρδίζει ανηλεώς την Υεμένη στην οποία μαίνεται ο εμφύλιος πόλεμος με αποτέλεσμα την δολοφονία 10.000 ανθρώπων και τον τραυματισμό ακόμη 40.000.

Η Υεμένη, μια χώρα 27 εκατομμυρίων κατοίκων, είναι η φτωχότερη αραβική χώρα. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις της Ομάδας Προστασίας της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες, μόνο μέσα στους πρώτους εννέα μήνες του 2017 η Σαουδική Αραβία έκανε 5.676 αεροπορικές επιδρομές, δηλαδή περίπου 21 την ημέρα ή σχεδόν μία κάθε ώρα. Οι διεθνείς οργανισμοί για τα ανθρώπινα δικαιώματα κατηγορούν, λοιπόν, την Σαουδική Αραβία ότι βομβαρδίζει περιοχές αδιακρίτως, όπως δημόσιους χώρους, πλατείες, αγορές, 100 νοσοκομεία και συνοικίες, προκαλώντας απώλειες χιλιάδων αμάχων. Παιδιά που επιβιώνουν από τους τυφλούς βομβαρδισμούς χάνουν τη ζωή τους από την επιδημία χολέρας, που βρίσκεται εκτός ελέγχου, ή από τον ασιτία. Περίπου ένα παιδί κάτω των 10 ετών μολύνεται κάθε λεπτό. Σύμφωνα με τις επίσημες στατιστικές, 19 εκατομμύρια άνθρωποι από τα 27 εκατομμύρια κατοίκων έχουν ανάγκη ανθρωπιστικής βοήθειας. Οι περισσότεροι από αυτούς βρίσκονται στο χείλος του λιμού. Συνέχεια

ΤΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΤΣΙΠΡΑ, ΟΙ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΙΣ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΑΠΛΗΣ ΑΝΑΛΟΓΙΚΗΣ…

«Μισώ τον άνδρα τον διπλούν πεφυκότα, χρηστόν λόγοισι, πολέμιον δε τοις τρόποις» (Mισώ τον διπρόσωπο που είναι αγαθός στα λόγια αλλά εχθρικός στις πράξεις). Φωκυλίδης, 5ος αιών ΠΧ, ποιητής από τη Μίλητο.

Κάθε μορφής εξουσία, με όποιο ιδεολογικό μανδύα, συντηρητικό ή προοδευτικό, αριστερό ή δεξιό, και αν εμφανίζεται, επιδιώκει την άνετη επιβολή της στον κοινωνικό χώρο. Ο στόχος αυτός επιτυγχάνεται είτε με την επίδειξη σκληρότητας και άτεγκτης στάσης σε κάθε είδος κοινωνικές αντιδράσεις είτε αντίθετα με την κατασκευή ενός φιλολαϊκού προσωπείου, με την ανάδειξη ενός υποτίθεται λαοπρόβλητου και δη νέου ηγέτη, και τέλος με την διεκδίκηση και τελικά την ανάληψη της εκπροσώπησης της λαϊκής δυσαρέσκειας και οργής.

Δεν πρόκειται, φυσικά, για αντικρουόμενες εκδοχές, γεγονός που εκτός των άλλων γίνεται εύκολα αντιληπτό, καθώς πολλές φορές οι συγκεκριμένες ανάγκες διαχείρισης οδηγούν στην «ισορροπημένη» ενσωμάτωση της «μαλακής» και της «σκληρής» όψης της επιβολής.

Η ουσία, πλέον, στους «μνημονιακούς» καιρούς δεν βρίσκεται στην κατανόηση των λόγων της λεγόμενης κλασσικής εναλλαγής των εμφανιζόμενων ως αντιθετικών εκδοχών επιβολής, αλλά ουσιαστικά στους τρόπους διαχείρισης της «νέας» πολιτικής συναίνεσης.

Όπως είχε πει και ο Σαρλ ντε Γκωλ, προκειμένου να γίνει αφέντης, ο πολιτικός προσποιείται τον υπηρέτη.

Ας δούμε ένα παράδειγμα. Συνέχεια

Ο ρόλος της Wall Street στην Οκτωβριανή Επανάσταση: Μια ενδιαφέρουσα άποψη από τον Antony C. Sutton (Ε΄ μέρος)

Ο ΛΕΝΙΝ ΚΑΙ Η ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΣΤΗΡΙΞΗ ΣΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΜΠΟΛΣΕΒΙΚΩΝ

Μόνο όταν οι Μπολσεβίκοι έλαβαν από εμάς μια σταθερή ροή κεφαλαίων μέσω διαφόρων καναλιών και υπό διαφορετικές ετικέτες, ήταν σε θέση να οικοδομήσουν το κύριο όργανό τους την Pravda, για να διεξάγουν ενεργητική προπαγάνδα και να επεκτείνουν σημαντικά την αρχικά μικρή βάση του κόμματός τους. (Von Kühlmann, υπουργός εξωτερικών, στον Kaiser, 3 Δεκεμβρίου 1917)

Τον Απρίλιο του 1917, ο Λένιν και μια ομάδα 32 Ρώσσων επαναστατών, κυρίως Μπολσεβίκων, ταξίδεψε με τραίνο από την Ελβετία μέσω της Γερμανίας και της Σουηδίας στην Πετρούπολη, στη Ρωσσία. Επρόκειτο να ενωθούν με τον Λέον Τρότσκυ, «για να ολοκληρώσουν την επανάσταση». Η μετάβασή τους μέσω της Γερμανίας εγκρίθηκε, διευκολύνθηκε και χρηματοδοτήθηκε από το Γερμανικό γενικό Επιτελείο. Η μετάβαση του Λένιν στη Ρωσσία αποτελούσε μέρος ενός σχεδίου εγκεκριμένου από τη γερμανική Ανώτατη Διοίκηση, προφανώς όχι άμεσα γνωστού στον Kaiser, για να συμβάλει στην αποσύνθεση του ρωσσικού στρατού κι έτσι να εξαλείψει την παρουσία της Ρωσσίας από τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η πιθανότητα οι Μπολσεβίκοι να στρέφονταν κατά της Γερμανίας και της Ευρώπης δεν υπήρχε για το γερμανικό Γενικό Επιτελείο. Ο υποστράτηγος Hoffman είχε γράψει: «δεν γνωρίζαμε ούτε προβλέπαμε τον κίνδυνο για την ανθρωπότητα από τις συνέπειες αυτού του ταξιδιού των Μπολσεβίκων στη Ρωσσία».[1] Συνέχεια

Ο ρόλος της Wall Street στην Οκτωβριανή Επανάσταση: Μια ενδιαφέρουσα άποψη από τον Antony C. Sutton (Δ΄ μέρος)

Ο Τρότσκυ στο ρόλο του Αη Γιώργη που πολεμά με τον δράκοντα Στάλιν, δεν μπορεί να μας κάνει να ξεχάσουμε τον Τρότσκυ της Κροστάνδης.

Τους λενινιστές, τους τροτσκιστές, τους μπορντιγκιστές και τους κεντριστές, τους χωρίζουν διαφορετικές απόψεις μόνον ως προς την τακτική. Όλοι οι μπολσεβίκοι, σ’ όποιο ρεύμα ή τάση κι αν ανήκουν, υποστηρίζουν την πολιτική δικτατορία και τον κρατικό σοσιαλισμό. Καμίλο Μπερνέρι, Ιταλός αναρχικός (1897-1937). Δολοφονήθηκε κατά τη διάρκεια του Ισπανικού εμφυλίου, από τους κομμουνιστές.

Η οπτική των στρατιωτικών μυστικών υπηρεσιών του Καναδά

Μπορούμε να προσεγγίσουμε την υπόθεση απελευθέρωσης του Τρότσκυ και από μια άλλη οπτική γωνία· αυτή των καναδικών μυστικών υπηρεσιών. Ο αντισυνταγματάρχης John Bayne MacLean, ένας επιφανής καναδός εκδότης κι επιχειρηματίας, ιδρυτής και πρόεδρος της MacLean Publishing Company, στο Τορόντο, έθεσε σε κυκλοφορία πολλές εμπορικές εφημερίδες, περιλαμβανομένης και της Financial Post. Ο MacLean, επίσης, είχε μια μακροχρόνια συνεργασία με την καναδική στρατιωτική μυστική υπηρεσία.[1]

Το 1918, o συνταγματάρχης MacLean έγραψε για λογαριασμό περιοδικού του ομίλου του, ένα άρθρο, που τιτλοφόρησε «Γιατί αφήσαμε τον Τρότσκυ να φύγει; Πώς ο Καναδάς έχασε μια ευκαιρία να συντομεύσει τον πόλεμο».[2] Το άρθρο περιείχε λεπτομερείς και ασυνήθιστες πληροφορίες για τον Λέον Τρότσκυ, αν και το τελευταίο μισό του κομματιού είναι γενικόλογο, επισημαίνοντας ελάχιστα σχετικά με το θέμα. Έχουμε δύο ενδείξεις για την αυθεντικότητα των πληροφοριών. Πρώτον, ο συνταγματάρχης MacLean υπήρξε άνθρωπος ακέραιος με εξαιρετικές διασυνδέσεις στις καναδικές υπηρεσίες πληροφοριών. Δεύτερον, όταν τα κυβερνητικά αρχεία κυκλοφόρησαν από τον Καναδά, η Μ. Βρετανία και οι ΗΠΑ ήρθαν να επιβεβαιώσουν σε μεγάλο βαθμό τις δηλώσεις του MacLean. Ορισμένες δηλώσεις του χρειάζονται επιβεβαίωση, αλλά ακόμη και πληροφορίες διαθέσιμες από τις αρχές της δεκαετίας του 1970 δεν είναι απαραιτήτως αντίθετες με το άρθρο του MacLean.[3] Συνέχεια

Ο ρόλος της Wall Street στην Οκτωβριανή Επανάσταση: Μια ενδιαφέρουσα άποψη από τον Antony C. Sutton (Γ΄ μέρος)

Κανένας δεν έχει περισσότερες πιθανότητες
να εξαπατηθεί από αυτόν που το ψέμα εξυπηρετεί
τις επιθυμίες του. (Χόρχε Μπουκάι, Να σου πω μια ιστορία)

Γράψαμε πολλές φορές για το ψέμμα. Πολλά ακούγονται τελευταία για την μετά-αλήθεια, που ισοδυναμεί με το ψέμμα. Λέμε συχνά για τα ψέμματα της πολιτικής και τους ψεύτες πολιτικούς. Για την υπερβολική ροή πληροφορίας στο διαδίκτυο, που κάνει δύσκολη τη διάκριση της ήρας από το στάχυ. Σχεδόν, όμως, ποτέ δε μιλάει κανείς για αυτό που συντηρεί την ίδια την εξαπάτηση: τον εξαπατημένο. Τι είναι αυτό που τρέφει τον εξαπατημένο; Τι είναι αυτό που τον κάνει να προτιμά τελικά το ψέμα; Η ελπίδα, θα μπορούσε να πει κανείς. Ίσως η άγνοια ή η ημιμάθεια, θα αντέτεινε άλλος. Περισσότερο, όμως, από όλα φαίνεται ότι οι άνθρωποι επιλέγουν το ψέμα, επειδή αυτό τις περισσότερες φορές ταιριάζει καλύτερα στις επιθυμίες τους.

Πολλές φορές η αλήθεια λέγεται ωμά και κατάμουτρα. Λέγεται χωρίς περιστροφές, αλλά είναι σχεδόν αδύνατο για αυτόν που την ακούει να την αποδεχτεί. Ο λόγος είναι απλός: επειδή δεν του αρέσει. Έτσι, όσο κι αν γράφονται και ξαναγράφονται αλήθειες, συχνά οι αναγνώστες θα προτιμούν να διαβάζουν πιο ευχάριστα αναγνώσματα, που οι καλοί ήρωες (αριστεροί, κομμουνιστές, κινηματίες, ακροδεξιοί, δημοκράτες, εθνικιστές, άγιοι με χρυσές προσωπίδες κλπ.) θα νικούν τους κακούς. Είναι πολύ ευχάριστα και καθησυχαστικά τα παραμύθια, που μας αφήνουν να ταυτιστούμε με τους καλούς, τους όποιους καλούς της εκάστοτε αφήγησης. Τακτοποιούν τον χαώδη κόσμο που μας περιβάλλει και μας αφήνουν να κοιμόμαστε πιο ήσυχα. Και είναι αλήθεια ότι τελευταία όλο και πιο δυσεύρετος είναι ο καλός ύπνος δίχως ηρεμιστικές ουσίες. Συνέχεια

Ο ρόλος της Wall Street στην Οκτωβριανή Επανάσταση: Μια ενδιαφέρουσα άποψη από τον Antony C. Sutton (Β΄ μέρος)

Κράμα είναι το υλικό που συνίσταται από δυο διαφορετικές ουσίες. Μάλιστα, σε αντικείμενο που έχει δημιουργηθεί από κράμα, μπορούν να εντοπιστούν μόρια κι άτομα διαφορετικού είδους. Ένας τυχαίος παρατηρητής δεν είναι σε θέση να ξεχωρίσει, για παράδειγμα, τον χαλκό από τον ψευδάργυρο διά της οράσεως, που συναποτελούν κάποιο ορειχάλκινο αντικείμενο. Εν ολίγοις, ένα κράμα παρουσιάζει ιδιότητες διαφοροποιημένες, λιγότερο ή περισσότερο, από τις ουσίες εκ των οποίων έχει συντεθεί. Η λέξη κράμα προέρχεται από το ρήμα κεράννυμι, της πρωτογενούς ελληνικής, που σημαίνει αναμειγνύω, ανακατεύω.

Τώρα, ευλόγως θα αναρωτηθείτε τι σχέση μπορεί να έχει ένα άρθρο που επιχειρεί να αποκαλύψει καταποντισμένες πτυχές της αλήθειας, με τα κράματα. Κι όμως έχει. Η αλήθεια, η μη λήθη, στη γνήσια, ανόθευτη, ατόφια μορφή της, απαντάται πλέον τόσο σπάνια που, δίχως υπερβολή, θα μπορούσε να συμπεριληφθεί στα προς εξαφάνιση «είδη». Σχεδόν κι αποκλειστικά, η μόνη επαφή των εξουσιαζομένων με την αλήθεια είναι υπό τη μορφή «κράματος». Δηλαδή, ενός ανακατέματος αλήθειας με πάσης φύσεως πολιτικά απορρίμματα, τουτέστιν ψέμματα ποικίλης διαλογής.

Ως εκ τούτου, μικρές δόσεις αλήθειας κάνουν ελκυστικότερη την πολιτική απάτη και κρατούν αφάνερη την παγίδα του ψέματος, άρα της χειραγώγησης, από τα υποψήφια θύματα. Συνεπώς, η ποιότητα, του εν λόγω «κράματος», εξαρτάται από την «ιδανική» αναλογία αλήθειας και ψέμματος. Και η ιδανική αυτή αναλογία θα μπορούσαμε να πούμε πως καταλήγει επιτυχής, όταν το ψέμα κρύβεται τόσο καλά μέσα στην αλήθεια, ώστε με γυμνό οφθαλμό δεν είναι αναγνωρίσιμο. Αυτό, θα λέγαμε, είναι και το «ιδανικότερο» ψεύδος. Συνέχεια

Ο ρόλος της Wall Street στην Οκτωβριανή Επανάσταση: Μια ενδιαφέρουσα άποψη από τον Antony C. Sutton (Α΄ μέρος)

Λέγεται ότι η διαφορά μιας αληθινής από μια κίβδηλη αφήγηση καθορίζεται από το πόσες φορές επαναλαμβάνεται η μία έναντι της άλλης. Ως εκ τούτου, αυτοί που διαθέτουν τα μέσα για να καταγράφουν και να επαναλαμβάνουν μονοπωλιακά στα ανθρώπινα πλήθη τις ψευδείς τους αφηγήσεις, ανά τους αιώνες, μπορούν, σε βάθος χρόνου, να δομούν ιδεολογίες, ιδεολογήματα κι εν τέλει πλαστές συνειδήσεις.

Θεωρούμε πως το άνωθι σχήμα ουδείς εχέφρων μπορεί να το αμφισβητήσει. Η ιστορία βρίθει παραδειγμάτων, από την αρχαιότητα έως και τις μέρες μας, που καταδεικνύουν το αληθές του εν λόγω σχήματος. Ας αναφέρουμε δύο χαρακτηριστικά παραδείγματα, ένα από το μακρινό παρελθόν κι ένα έτερο της περασμένης δεκαετίας.

Είναι γνωστό πως τα ιερά κείμενα των πρώτων χριστιανών, όσο ο χριστιανισμός παρέμενε μια περιθωριακή αίρεση, μια εκ των πολλών στη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, ήταν πολυάριθμα, είχαν μεταξύ τους άπειρες διαφορές κι αντιφάσεις. Τα ευαγγέλια, δε, αριθμούσαν αρκετές δεκάδες, εκ των οποίων το καθένα τους εξιστορούσε μιαν αφήγηση του Ιησού, είτε μερικώς είτε πλήρως διαφορετική από τις άλλες. Αν μάλιστα δούμε τη διαφοροποίηση στις λατρευτικές τελετές, στο τελετουργικό, στην σχέση του πιστού με το μεταφυσικό στοιχείο, τότε πραγματικά θα χανόμασταν στα αναρίθμητα παραδείγματα και λεπτομέρειες. Αυτό όμως που έχει σημασία είναι το γεγονός ότι από τα μέσα του 4ου αιώνα κι έπειτα τα πάντα αλλάζουν. Η περιθωριακή αυτή ιουδαϊκή αίρεση μετασχηματίζεται σε μια κρατική θρησκεία, γίνεται συνδιαχειριστής μιας ολόκληρης αυτοκρατορίας, αποκτά τεράστια περιουσία και δύναμη, ενώ παράλληλα ασκεί αυστηρό έλεγχο στους υπηκόους της. Ο κρατικοποιημένος, λοιπόν, χριστιανισμός χρειάζεται –και μάλιστα επειγόντως– μια αυστηρή, απαράκλητη κυρίαρχη αφήγηση. Έτσι, συγκαλείται η σύνοδος της Νίκαιας στη Βιθυνία, το 325, όπου τα αφεντικά της κρατικοποιημένης θρησκείας, μαζί με την κοσμική αρχή, τον αυτοκράτορα Κωνσταντίνο, αποφασίζουν να σβήσουν από την ιστορία κάθε διαφορετική χριστιανική αφήγηση, που υφίστατο μέχρι τότε, επιβάλλοντας τα γνωστά έως τις μέρες μας τέσσερα ευαγγέλια. Ακολούθησαν, βεβαίως, κι άλλες οικουμενικές σύνοδοι, για να συντηρήσουν και να επαυξήσουν το «πνεύμα» της πρώτης. Οποιαδήποτε καταγραφή για τον Ιησού θεωρήθηκε «αναληθής» από τη σύνοδο της Νίκαιας, κυνηγήθηκε ανηλεώς και καταστράφηκε ανά τους αιώνες, όπως ομοίως δεινοπάθησαν κι όσοι τολμούσαν να τις κατέχουν, να τις διατηρούν, να τις μελετούν. Σπαράγματα αυτής της γνώσης έχει φέρει στο φως σχετικά πρόσφατα η αρχαιολογική έρευνα. Η κυρίαρχη αφήγηση του κρατικού χριστιανισμού επαναλαμβάνεται, αενάως, έως και τις μέρες μας. Έπειτα από δύο χιλιάδες χρόνια διαρκούς επαναλήψεως, η «αλήθεια» πλέον για το πρόσωπο του Ιησού είναι στη συνείδηση των περισσοτέρων ταυτόσημη με την κυρίαρχη αφήγηση της εν λόγω κρατικοποιημένης θρησκείας. Συνέχεια

ΚΑΤΑΛΟΝΙΑ: Η ανεξαρτησία των ψευδαισθήσεων

Φυσικά και είναι αναγκαίο
να αγωνιζόμαστε,
όχι όμως στις μάχες στις οποίες
οι εχθροί μας, μάς καλούν
να ενωθούμε μαζί τους… (Τόμας Ιμπάνιεζ, Βαρκελώνη 11/10/2017)

Γιατί θέλει να είναι ανεξάρτητη η Καταλονία;

Ο κυριότερος λόγος, που βρίσκεται πίσω από τους εθνικούς (γλώσσα, ταυτότητα, ιστορία) για τον οποίο θέλει η Καταλονία την ανεξαρτησία της, είναι οι οικονομικοί. Για τους ίδιους λόγους, το ισπανικό κράτος θέλει την Καταλονία υπό την κυριαρχία του και δεν πρόκειται να συναινέσει στην ανεξαρτησία της. Η οικονομία αυτής της σχετικά μικρής περιφέρειας είναι ισχυρότερη από πολλά κράτη της ευρωπαϊκής ένωσης. Της αντιστοιχεί παραπάνω από το 1/5 του ισπανικού ΑΕΠ, με προϋπολογισμό 215,6 δις ευρώ. Η Καταλονία, παρά την μικρή της έκταση, κατέχει το 1/4 όλων των εξαγωγών του ισπανικού κράτους με έσοδα 65,2 δις ευρώ τον χρόνο. Επίσης το 1/4 των ξένων επενδύσεων στο ισπανικό κράτος γίνονται στην περιφέρεια της Καταλονίας, με έσοδα 37 δις ευρώ. Επιπλέον, κατέχει τρία μεγάλα λιμάνια και επτά αεροδρόμια. Συνέχεια

ΑΠΟΠΟΙΝΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ «ΕΛΕΥΘΕΡΗ» ΔΙΑΚΙΝΗΣΗ ΤΩΝ ΝΑΡΚΩΤΙΚΩΝ ΟΥΣΙΩΝ (Μέρος Β΄)

Η αναρχική άποψη

Όπως ειπώθηκε και στην αρχή η τοξικοεξάρτηση είναι ένα από τα μέσα καταστολής, το οποίο χρησιμοποιείται από το κράτος ενάντια στην κοινωνία προκειμένου να την κρατά υποταγμένη και με αυτό τον τρόπο.

Το ερώτημα στο οποίο έχουμε κληθεί εξ αρχής να τοποθετηθούμε είναι η αποποινικοποίηση και η «ελεύθερη» διακίνηση των ναρκωτικών ουσιών.

Σ’ αυτό το σημείο θα πρέπει να επισημάνουμε πως είναι αρκετά τα ερωτήματα-διλλήματα που τίθενται κατά καιρούς και για τα οποία αναζητείται μια απάντηση. Όμως κάθε ερώτημα έχει μια αφετηρία. Κι αυτή η αφετηρία είναι που καθορίζει και την απάντηση που αναζητείται.

Στο συγκεκριμένο ζήτημα η ερώτηση βασίζεται στη διερεύνηση των προβλημάτων που υποτίθεται πως προκαλούνται από την απαγορευτική πολιτική. Η διατύπωση «απαγορευτική πολιτική» είναι που προσδιορίζει ευθύς εξ αρχής την δυνατότητα μεταβολής αυτής της πολιτικής. Συνέχεια

ΑΠΟΠΟΙΝΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ «ΕΛΕΥΘΕΡΗ» ΔΙΑΚΙΝΗΣΗ ΤΩΝ ΝΑΡΚΩΤΙΚΩΝ ΟΥΣΙΩΝ (Μέρος Α’)

Η πολυμέτωπη επίθεση των εξουσιαστών ενάντια στις ανθρώπινες κοινωνίες ενισχύεται με τη χρήση του πανίσχυρου όπλου της τοξικοεξάρτησης. Η παγκόσμια κυριαρχία επενδύει και κερδίζει αμύθητα ποσά από τη διακίνηση και εξάπλωση της χρήσης ναρκωτικών ουσιών.

Αν, όμως, ο σκοπός της εξάπλωσης της νάρκωσης ήταν μόνο η κερδοφορία τα πράγματα θα ήταν κάπως πιο απλά. Όμως, δεν πρόκειται για κάτι τέτοιο. Η εξάπλωση αποσκοπεί στην ολοένα και μεγαλύτερη διεύρυνση της εξάρτησης και της αποδιοργάνωσης ατόμων και κοινωνικών συνόλων.

Η επικινδυνότητα αυτού του μέσου, που στα χέρια των εξουσιαστών έχει μετατραπεί σε ένα εργαλείο με πολλά αποτελέσματα, είναι αδιαμφισβήτητη.

Όσο το κράτος επιτυγχάνει το άπλωμα της αποξένωσης ανάμεσα στους ανθρώπους, αποστειρώνει τους χώρους επιβίωσης τους και αδρανοποιεί τα ανθρώπινα αντανακλαστικά απέναντι στην καταστολή, την καταπίεση και την εκμετάλλευση, τόσο περισσότερο προωθείται η υποκατάσταση των ανθρώπινων αναγκών. Η τοξικοεξάρτηση (και εδώ θα πρέπει να διευκρινισθεί πως αυτή δεν αφορά μόνο τους χρήστες ηρωίνης), σαν ένα ισχυρό μέσο υποκατάστασης έρχεται να συμπληρώσει ένα κύκλο τον οποίο η εξουσία προσπαθεί συνεχώς να διευρύνει μέσα στον κοινωνικό χώρο. Συνέχεια

Αντιμνημονιακή ανταρσία και συνταγματική αναθεώρηση

Στη Ρώμη δόθηκε ο χρησμός,

έγιν’ εκεί η μοιρασιά. Κ. Καβάφης

Μας έχουν απασχολήσει επανειλημμένα οι λεγόμενοι αντιμνημονιακοί αγώνες και έχουμε προσπαθήσει να καταγράφουμε τακτικά, ύστερα από συζητήσεις που αφορούν τον κύκλο σύνταξης αλλά και ύστερα από εκδηλώσεις, σχετικές σκέψεις και απόψεις για το ζήτημα αυτό. Πιστεύουμε, μάλιστα, ότι παρά την ιδιαίτερη επιμονή, που έχουμε δείξει, υπάρχουν αρκετές ακόμα διαστάσεις, τις οποίες μπορούμε να αναδείξουμε, αλλά το βασικότερο να κατανοήσουμε. Η επιλογή μας αυτή έχει να κάνει με την πεποίθηση, ότι σ’ αυτήν την περίπτωση είναι ιδιαίτερα επιτακτική η ανάγκη, όχι απλά να προσεγγίσουμε επιφανειακά την ουσία των πραγμάτων που συνεχίζουν να εξελίσσονται, αλλά να συμβάλλουμε ώστε να φωτιστούν ορισμένες «σκιές», ή αλλιώς κάποιες «λεπτομέρειες» που αφήνονται από τους τεχνικούς κάθε εξουσίας να παραμερίζονται από κάθε είδους μερικότητα.

Δεν έχουμε την εντύπωση ότι οι αναρχικοί είναι αλάνθαστοι, όμως θεωρούμε ότι έχουν μια απεριόριστη δυνατότητα να μαθαίνουν και να προχωρούν, εφ’ όσον οι ιδέες τους και οι πρακτικές τους παραμένουν έξω και ενάντια στην πολιτική, στην διαχείριση των αγώνων στους οποίους συμμετέχουν, και σε κάθε είδους αποτίμηση, κοινωνική, πολιτική ή οικονομική των αγωνιστικών τους δυνατοτήτων.

Να προχωρούν, θα ρωτήσει κάποιος, όμως σε ποιά κατεύθυνση; Σ’ αυτό το ερώτημα απαντούμε, εδώ και τώρα, κάθε φορά με τον τρόπο που προσεγγίζουμε κάθε ζήτημα, όταν εμπλουτίζουμε τις αναρχικές ιδέες ξεκαθαρίζοντας την στάση μας, την παρουσία μας ή την απουσία μας. Συνέχεια

Βιολογικά προϊόντα, επισιτιστική κρίση και Οικο-κρατία

Ως μια αναπτυσσόμενη εκδοχή του καπιταλισμού τα τελευταία χρόνια παρουσιάζεται η λεγόμενη «πράσινη» ανάπτυξη, με πάρα πολλές εκδοχές και εκφάνσεις. Εναλλακτικά εμφανίζεται ως «βιώσιμη» και «αειφόρα» ενώ για επιμέρους χρήσεις της χρησιμοποιούνται οι όροι «βιοκλιματική αρχιτεκτονική», υβριδική ή απορρυπαντική τεχνολογία κ.ά. Για το υπάρχον οικονομικό σύστημα, η «ανάπτυξη» αποτελεί την κινητήρια δύναμη για όλο το καπιταλιστικό-εξουσιαστικό οικοδόμημα. Χωρίς «ανάπτυξη» απλούστατα δεν υπάρχει καμία μεγέθυνση κεφαλαίου και πλούτου που είναι απαραίτητα συστατικά και στόχοι κάθε γνήσιου εξουσιαστή και κεφαλαιοκράτη. Έτσι, λοιπόν, το σύστημα, όσο εύκολα κατασκευάζει «κρίσεις», τόσο και περισσότερο εύκολα κατασκευάζει –πάσης φύσεως– «ανάπτυξη».

Στον ελλαδικό χώρο, σε επίπεδο διαχείρισης της εξουσίας, τον ρόλο προώθησης του νέου φαντασιακού, τον έπαιξε ο Γ.Α. Παπανδρέου. Προεκλογικά είχε στηρίξει βασικό μέρος του οικονομικού του προγράμματος στην «πράσινη» ανάπτυξη, που μαζί με τον απαραίτητο λαϊκισμό, ότι οι θωρακισμένες λιμουζίνες των υπουργών θα αντικατασταθούν με υβριδικά, θύμιζε πλασιέ του «πράσινου καπιταλισμού».

Εννοείται πως δεν είναι ο μόνος στη διεθνή σκηνή που εφάρμοσε κάτι τέτοιο, αφού είχε προηγηθεί ο Ομπάμα στις ΗΠΑ και διαχρονικά οι Πράσινοι στη Γερμανία, κυρίως από την εποχή της συγκυβέρνησης με τους σοσιαλιστές του Σρέντερ. Ασφαλώς οι γερμανοί Πράσινοι χαρακτηρίζονται και από το γεγονός ότι κατάφεραν από τις αρχές της δεκαετίας του ’80 να αποσπάσουν σημαντικό κομμάτι των αυτόνομων (Αutonomen), που η αρχική μετάλλαξή τους έφερε τη δεύτερη… μέχρις ότου να φθάσουν στο σημείο να διαχειριστούν την εξουσία. Συνέχεια

«Η ΕΝΣΩΜΑΤΩΣΗ ΠΟΥ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΣΑΝ ΓΚΕΤΤΟ» ΚΑΙ ΤΟ «ΑΒΑΤΟ» ΤΩΝ ΕΞΑΡΧΕΙΩΝ…

«Το γκέττο αποτελεί μια μηχανή πολιτισμικής καύσης, που πετυχαίνει τη σύντηξη των διακρίσεων ανάμεσα στα μέλη της περιχαρακωμένης ομάδας και ανεφοδιάζει τη συλλογική υπερηφάνεια ακόμη και αν κατοχυρώνει το στιγματισμό, που περιίπταται πάνω της». Loic Wacquant (Απόβλητοι των Πόλεων)

«Οι αμαρτωλοί θα πάνε στο άσυλο, με τσεκούρια και με φωτιά θα σπάσουν και θα κάψουν τις πύλες του· και θα πάρουν τους δίκαιους και θα τους κάψουν στο κέντρο της πόλης». Σαβοναρόλα, Κήρυγμα του 1491

O N. Άσιμος έξω από την κατάληψη της οδού Βαλτετσίου

Η προέλευση του όρου «γκέττο» αναζητήθηκε εκτός των άλλων στην ονομασία μιας περιοχής στη συνοικία Cannaregio της Βενετίας, όπου κατά τον 16ο αιώνα, οι Βενετοί υποχρέωσαν τους Εβραίους να διαμείνουν. Μια περιοχή περιτοιχισμένη με πύλες τις οποίες, όταν νύχτωνε, έκλειναν οι φύλακες, που έλεγχαν την είσοδο και την έξοδο, για να μην κυκλοφορούν οι Εβραίοι ανάμεσα στους Βενετούς.

Σύμφωνα, πάντως, με τον καθηγητή κοινωνιολογίας Loic Wacquant ο όρος δηλώνει επίσης «ένα οριοθετημένο αστικό τμήμα, στο οποίο ισχύουν θεσμοί και ένα σύνολο αντιλήψεων και προτύπων, που αφορούν διαφορετικά τμήματα του πληθυσμού».

Σε μια ενδιαφέρουσα διάλεξή του στην Σχολή Αρχιτεκτονικής του Yale στις 27 Μαρτίου 2009, ο Loic Wacquant μεταξύ άλλων τόνισε ότι «εδώ και τριάντα χρόνια, πολιτικοί και δημοσιογράφοι έχουν ανακοινώσει ότι το ‘‘γκέττο’’ έχει φτάσει στη Γαλλία κι έχουν καταγγείλει, με τρομαχτικούς όρους, την υποτιθέμενη «αμερικανοποίηση» της πόλης. Στην πραγματικότητα, όμως οι κάτοικοι των banlieues παραμένουν βαθιά διχασμένοι ως προς την τάξη, την εθνικότητα, την εθνότητα (μέσα στην εθνικότητα), την ηλικία, και τη γενιά». Συνέχεια

Ρατσισμός και Προκαταλήψεις σε πρόσφυγες, μετανάστες και Εβραίους (Μια ιστορική Αναδρομή) – Μέρος Β΄

Χρειάζεται να τονίσουμε τον ρόλο και τη στάση των μέσων ενημέρωσης, σε κάθε οργανωμένη εκδήλωση ρατσιστικής συμπεριφοράς, όχι μόνο στον ελλαδικό χώρο αλλά και διεθνώς. Η δημιουργία στερεοτύπων, η όξυνση καταστάσεων, η διαφθορά των πολιτικών και η οικονομική εξαθλίωση αποτελούν συχνά κοινά χαρακτηριστικά περιπτώσεων που είτε αφορούν την υπόθεση Ντρέιφους στη Γαλλία στα τέλη του 19ου αι. είτε αφορούν τη στάση ομάδων πληθυσμού απέναντι στους εβραίους της Θεσσαλονίκης κατά τη διάρκεια του 20ου αιώνα. Έχει ενδιαφέρον να δούμε τα αρχικά γεγονότα της υπόθεσης Ντρέιφους, ενός εβραϊκής καταγωγής λοχαγού του γαλλικού στρατού που κατηγορήθηκε για κατασκοπεία. Το 1889 η εταιρεία που είχε αναλάβει το έργο της διάνοιξης της διώρυγας του Παναμά χρεωκόπησε ενώ είχε προλάβει να πάρει χρήματα από μισό εκατομμύριο μικροεπενδυτές. Στη δίκη που ακολούθησε αποκαλύφθηκε ότι «είχαν δωροδοκηθεί για να συγκαλύψουν την κακοδιαχείρηση δώδεκα βουλευτές και γερουσιαστές, πέντε τέως υπουργοί και αναρίθμητοι δημοσιογράφοι» (John Weiss, Συντηρητισμός και Ριζοσπαστική Δεξιά, εκδ. Θύραθεν). Συνέχεια