Σε βλέπω να χαμογελάς και γύρω σου σκισμένες σελίδες του χρόνου

Έλεγα τότε που άναβε η φλόγα,

πως η μόνη μου πατρίδα είναι τα παιδικά μου χρόνια,

τώρα που η φλόγα εδραιώθηκε στην καρδιά,

ξέρω πως η μόνη μου πατρίδα

είναι τα δάκρυα,

που αλατίζουν του χρόνου τις σκισμένες σελίδες,

γύρω απ’ το χαμόγελό μας.

Δεν θα μείνω άλλο εδώ,

στον ήχο των ρολογιών των άλλων

και στην πατρίδα που αυτά ορίζουν.

Πάω να ξεψαχνίσω τον εαυτό μου,

και ό,τι βρω

με το ζόρι φορεμένο,

θα το βάλω σ’ ένα μπουκάλι.

Θα κόψω και θα δέσω μια τούφα απ ‘τα μαλλιά μου

βάζοντας φωτιά,

στον αφρό αυτού του κόσμου.

Εύξυ

Both comments and trackbacks are currently closed.
Αρέσει σε %d bloggers: