Μια ακόμα κρατική δολοφονία στο Πέραμα και οι επιλεκτικές αντιδράσεις απέναντι στο αστυνομικό κράτος

Στις 22 Οκτωβρίου 2021 λίγο πριν τα μεσάνυχτα, ομάδα μπάτσων, δρώντας αυτοβούλως και αγνοώντας εντολές ανωτέρων τους, καταδιώκουν αυτοκίνητο το οποίο εγκλωβίζεται από λεωφορείο και δίχως να έχει προηγηθεί ανταλαγή πυροβολισμών οι μπάτσοι εντός πυκνοκατοικημένης περιοχής, αδειάζουν τα όπλα τους πάνω στο αυτοκίνητο με αποτέλεσμα τον θάνατο του Νίκου Σαμπάνη, τον τραυματισμό ενός άλλου ατόμου που βρισκόταν στο αυτοκίνητο, ενώ ένα τρίτο άτομο κατάφερε να διαφύγει εν μέσω βροχής πυροβολισμών. Οι 36 σφαίρες που γάζωσαν το αυτοκίνητο και κάποιες από αυτές δολοφόνησαν τον Νίκο Σαμπάνη και τραυμάτισαν τον συνοδηγό του αυτοκινήτου ρίχτηκαν από ομάδα αστυνομικών, καθώς οι επιβαίνοντες στο αυτοκίνητο ήταν άοπλοι.

Κάποιες αδέσποτες σφαίρες καρφώθηκαν σε σταθμευμένα αυτοκίνητα και ευτυχώς, κατά τύχη, όχι σε κάτοικο της γειτονιάς. Το ατόπημα των επιβαινόντων ήταν πως δεν σταμάτησαν σε σήμα της αστυνομίας, κάτι που όπως φαίνεται στον «αμερικάνικο κινηματογραφικό» κόσμο των μπάτσων τιμωρείται με θάνατο. Το ότι στην συνέχεια το αυτοκίνητο αποδείχτηκε πως ήταν κλεμένο δεν δικαιολογεί σε καμία περίπτωση την βροχή πυροβολισμών και τον θάνατο ενός 18χρονου εφήβου. Από την πρώτη στιγμή η αστυνομία και οι εντενταλμένοι ρεπόρτερ τους, μπερδεύουν σκόπιμα τα γεγονότα, τα οποία συνεχώς και αναθεωρούνται. Ο 20χρονος «σεσημασμένος οδηγός» δεν ήταν ούτε 20χρονος, ούτε σεσημασμένος, ούτε οδηγός, αλλά με το ζόρι 18χρονος, ο οποίος είχε κατηγορηθεί στο παρελθόν για κλοπή μοτοποδηλάτου και δεν ήταν ο οδηγός του αυτοκινήτου αλλά καθόταν στο πίσω κάθισμα. Τα τραύματα που έφεραν τον θάνατο στην αρχή ειπώθηκε πως ήταν τρία και μετά δυο και στις δύο περιπτώσεις σε διαφορετικά μέρη του σώματος κάθε φορά. Επίσης, οι περιβόητοι επτά τραυματίες μπάτσοι, ακούγονται να δίνουν αναφορά στο κέντρο πως δεν έχει τραυματιστεί κανείς τους. Οι τίτλοι των ειδήσεων, με λέξεις όπως «σεσημασμένος κακοποιός», εντάσσονται στο φτιασίδωμα και στην δικαιολογία μιας ακόμα κρατικής δολοφονίας. Ένα αλαλούμ συγκεχυμένων πληροφοριών έκανε παρέλαση στα μέσα μαζικής εξαπάτησης, που μοναδικό σκοπό είχαν να προκαλέσουν σύγχυση μέχρι να επιλεγεί το καταλληλότερο βολικό αφήγημα, με βάση τα βίντεο και τις μαρτυρίες που θα έβγαιναν σιγά σιγά στην φόρα. Βλέποντας και κάνοντας ένα πράγμα και στο βάθος η αλήθεια, που δεν είναι άλλη από μια ακόμα κρατική δολοφονία.

Άραγε πόσο συσχετίζονται τα δυο αυτά γεγονότα, δηλαδή η φυλετική ταυτότητα των επιβαινόντων στο αυτοκίνητο και η άρνηση τήρησης της εντολής από τους ανωτέρους τους; Αν κρίνουμε από το θανατηφόρο αποτέλεσμα της δράσης των μπάτσων και την ζέση τους στην καταδίωξη και στην κινηματογραφική χρήση των όπλων τους, τότε μπορούμε να πούμε πως στο μυαλό των μπάτσων ήταν τουλάχιστον το «να πάνε να γαμηθούν οι κωλόγυφτοι». Πολλά μέσα μαζικής εξαπάτησης στάθηκαν στο γεγονός της αυτενέργειας των αστυνομικών, προσπαθώντας, όμως, να καλλιεργήσουν το σενάριο της «ασυνεννοησίας» με το κέντρο επιχειρήσεων και όχι στην αγνόηση εντολών. Το σενάριο της «ασυνεννοησίας» βόλευε σε αντίθεση με την εσκεμένη αγνόηση εντολών, γιατί σε συνδυασμό με το γεγονός ότι οι αστυνομικοί γνώριζαν την φυλετική ταυτότητα των επιβαινόντων, τότε η υπόθεση έβγαζε μάτι για δόλο, ακόμα και για ρατσιστικό κίνητρο των αστυνομικών. Αυτός είναι ο λόγος που τα μέσα μαζικής εξαπάτησης μιλάνε για «ασυνεννοησία» και δεν αναρωτιούνται για ποιο λόγο μια ομάδα αστυνομικών σταμάτησε την καταδίωξη μετά την εντολή, ενώ οι υπόλοιπες συνέχισαν; Εν έτει 2021 και με το ελλαδικό αστυνομικό κράτος ενισχυμένο όσο ποτέ στον τομέα της επικοινωνίας και του ελέγχου, είναι αστείο να μιλάνε κάποιοι για «ασυνεννοησία». Ακόμα και ο εντενταλμένος δημοσιογράφος της ασφάλειας Β. Λαμπρόπουλος αναφέρει, πως οι αστυνομικοί είχαν «και τους νέους ψηφιακούς ασυρμάτους αλλά και τους αναλογικούς» και φαίνεται δυσαρεστημένος από την κραυγαλέα δολοφονική ενέργεια των μπάτσων. Οπότε σαφώς και δεν υπήρξε κάποια «ασυνεννοησία» αλλά άρνηση άνωθεν εντολής με σκοπό να δοθεί το μήνυμα σε όσους και όσες στο μέλλον προσπαθήσουν είτε να αρνηθούν να σταματήσουν σε έλεγχο αλλά και γενικότερα σε όσους και όσες τολμήσουν να αμφισβητήσουν την αστυνομική εξουσία. Η άρνηση των μπάτσων να σταματήσουν την καταδίωξη, το άδειασμα των όπλων σε άοπλους με αποτέλεσμα την δολοφονία ενός 20χρονου ρομά και τον τραυματισμό ενός 16χρονου, υποδεικνύουν πως οι μπάτσοι είχαν στόχο να σκοτώσουν, όπως και έκαναν. Πρόκειται, λοιπόν, για ξεκάθαρη κρατική δολοφονία που επιπλέον δίνει κίνητρο στον κάθε «μικροεγκληματία» φτωχοδιάβολο να οπλοφορεί για προστασία.

Το παραπάνω δολοφονικό γεγονός δεν ήρθε προφανώς ουρανοκατέβατο και εντάσσεται σε μια δολοφονική κλιμάκωση των μπάτσων με παρόμοια περιστατικά, ειδικότερα των τελευταίων δύο εβδομάδων (πλατεία Βάθης και Αγ. Παντελεήμονας). Στο σημείο αυτό πρέπει να αναφερθεί, πως η μη τήρηση εντολών στο ιεραρχημένο αστυνομικό σώμα δεν σημαίνει απαραίτητα δυσαρέσκεια από τους ανωτέρους ούτε «εξανθρωπισμός» της ελληνικής αστυνομίας που σέβεται την ανθρώπινη ύπαρξη και άλλα τέτοια βαρύγδουπα και ωραία. Ούτως ή άλλως ο μπατσο-υπουργός Θεοδωρικάκος από την πρώτη στιγμή φάνηκε πως ήταν ενοχλημένος με την εντολή διακοπής της καταδίωξης. Όταν ο τελευταίος αστυνομικός ακούει τον ανώτερο προιστάμενό του μπατσο-υπουργό Τάκη Θεοδωρικάκο, να δηλώνει, μετά από παρόμοιο περιστατικό με πυροβολισμούς από μεριά αστυνομικών στο κέντρο της Αθήνας, πως οι αστυνομικοί έδρασαν με «ψυχραιμία, επαγγελματισμό και αποφασιστικότητα», όταν και οι επτά κατηγορούμενοι αστυνομικοί για την δολοφονία του Νίκου Σαμπάνη αθωώνονται πανηγυρικά και ο Θεοδωρικάκος δηλώνει πως εκφράζει την ικανοποίησή του που οι οι αστυνομικοί αφέθηκαν ελεύθεροι, χωρίς κανέναν περιοριστικό όρο, τότε και ο τελευταίος αστυνομικός γνωρίζει πως θα έχει την ηθική αλλά και νομική στήριξή του σε οποιαδήποτε παρόμοια ενέργεια και περιστατικό και πως όλα τα άλλα είναι για τα κανάλια και την επικοινωνία με την κοινή γνώμη. Η φωνή της κρατικής αλήθειας, βέβαια, χωρίς φτιασίδια και στολίδια ανθρωπισμού και που αυτή ακούει και έχει γαλουχηθεί ακόμα και ο τελευταίος μπάτσος της ελληνικής αστυνομίας, ήρθε από τον σεσημασμένο τσαρλατάνο της κυβέρνησης, τον Άδωνη Γεωργιάδη, ο οποίος έδωσε συγχαρητήρια στους μπάτσους, πριν ακόμα γίνουν γνωστές οι βασικές πτυχές της δολοφονικής επιχείρησης: «Είναι απολύτως προφανές ότι οι Αστυνομικοί έκαναν καλά την δουλειά τους και ότι προστάτευσαν αμυνόμενοι και την ζωή τους και το Κοινωνικό Σύνολο. Μπράβο τους». Μόνο που για να υπάρξει άμυνα, χρειάζεται να έχει προηγηθεί μια επίθεση η οποία και δεν έγινε. Μόνο που η «σωστή» δουλειά προϋποθέτει, για έναν εξουσιαστή όπως ο Άδωνης, την τήρηση εντολών, που τόσο λατρεύει ο ίδιος και που στην προκειμένη περίπτωση δεν τηρήθηκαν. Όλα τα παραπάνω, αν δεν υπήρχε η πολιτική στην μέση, καθώς και η κοινωνική υποκρισία της ανθρωπινότητας, θα μπορούσαν να συνοψιστούν σε λίγοτερο από δέκα λέξεις: «δεν βαριέσαι μωρέ, ένας γύφτος λιγότερος, μικρό το κακό».

Υπάρχει «καλός και κακός» έλεγχος, «καλή και κακή» αστυνόμευση;

Με αφορμή, λοιπόν, το παραπάνω γεγονός της δολοφονίας του Νίκου Σαμπάνη, ξεσηκώθηκαν τσιγγάνοι στον Ασπρόπυργο και οργανώθηκαν συγκεντρώσεις και πορείες σε όλο τον ελλαδικό χώρο, οι οποίες, κυρίως σε Θεσσαλονική και Αθήνα, χτυπήθηκαν από τα ΜΑΤ με περίσσιο ζήλο και με τον νέο μπατσο-υπουργό Τάκη Θεοδωρικάκο, αναθρεμμένο στις κατασταλτικές επιχειρήσεις της ΚΝΕ, να πασχίζει να αποδείξει πως είναι καλύτερος από τον Χρυσοχοΐδη. Είναι γεγονός, πως μετά από δύο και πλέον χρόνια, με εξαίρεση τις μεγάλες πορείες για το αίτημα της μεταγωγής του Δ. Κουφοντίνα στα υπόγεια των φυλακών Κορυδαλού(!) και τις σφοδρές συγκρούσεις στη Νέα Σμύρνη, δεν έχουν υπάρξει μεγάλες συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας ειδικά σε μια περίοδο όπου το κράτος, με αφορμή τον covid-19 εφαρμόζει νέες μορφές κοινωνικού ελέγχου στην βάση της βιοεξουσίας. Όλο αυτό τον καιρό τα «ριζοσπαστικά» και «προοδευτικά» κομμάτια του κοινωνικού συνόλου και το «κίνημα», όχι μόνο φαίνεται να αγνοούν την γρήγορη εξέλιξη της εξουσίας και την επίθεση στο κοινωνικό σύνολο «για το καλό του», αλλά σιγοντάρουν και αυτές τις εξελίξεις, προτείνοντας μέτρα πειθάρχησης, βάζοντας νερό στον μύλο του κοινωνικού αυτοματισμού και κανιβαλισμού και λοιδορώντας όσους αντιστέκονται και σε αυτή την μορφή του ολοκληρωτισμού με το υγειονομικό προσωπείο. Τα παραπάνω έχουν αναδειχτεί σε αρκετά κείμενα προηγούμενων φύλλων της «Διαδρομής Ελευθερίας». Εύλογα μπορεί να πει κάποιος, «μα που κολλάνε όλα αυτά;» Όταν, λοιπόν, εσκεμμένα το «ριζοσπαστικό» κομμάτι του κοινωνικού συνόλου έχει κυριολεκτικά λουφάξει και σιγοντάρει το κράτος στους σχεδιασμούς του και το λεγόμενο κίνημα βάζει πλάτη σε μέτρα τύπου Απαρτχάιντ, τότε είναι λογικό οι όποιες αντιδράσεις για την αστυνομική βία να είναι ισχνές και οι συγκρούσεις της Νέας Σμύρνης που σαν αφορμή είχαν, επίσης, την αστυνομική βία, να φαντάζουν όνειρο απατηλό. Η λογική εξέλιξη των αντιδράσεων, όταν για ένα χρόνο το κίνημα, οι «προοδευτικοί» και οι «ριζοσπάστες» κωφεύουν και στηρίζουν μέτρα αστυνόμευσης, που σε κάθε περίπτωση δεν είναι υγειονομικά και σε κάθε περίπτωση δεν αφορούν μόνο τους ανεμβολίαστους, δυστυχώς θα είναι αυτή, δηλαδή ισχνή και μουδιασμένη. Δεν γίνεται να σε πνίγει η αστυνόμευση και με το δίκιο σου, για μια δολοφονία, να χαρακτηρίζεσαι ως «προοδευτικός», «ριζοσπάστης», να μιλάς για τα δικαιώματα των τσιγγάνων, αλλά να έχεις δεχτεί την αστυνόμευση της καθημερινότητάς σου και να έχεις σιγοντάρει και προωθήσει διαχωρισμούς ένα χρόνο τώρα. Κάπου η ίδια η αντίφαση που έχεις χτίσει, έρχεται σήμερα και σου χτυπάει την πόρτα και στέκεις εκεί μουδιασμένος. Οπότε κάτι δεν κολλάει «σύντροφοι». Ίσως σε άλλες εποχές κάποιοι να πιστεύαμε την αγανάκτησή σας για την αστυνομία, αλλά μετά από την αβάντα που έχετε κάνει στο κράτος ένα χρόνο τώρα, ευχαριστούμε αλλά δεν θα πάρουμε. Το κράτος επιτίθεται ολοκληρωτικά στο κοινωνικό σύνολο άλλοτε με υγειονομικό πρόσημο, άλλοτε με την απειλή για μείωση ή κόψιμο του μισθού, άλλοτε με τον έλεγχο ακόμα και των πιο καθημερινών δραστηριοτήτων, όλα, βέβαια, «για το καλό μας». Ο έλεγχος και η εξουσία γυρίζει σαν τσεκούρι πάνω από τα κεφάλια μας, με ή χωρίς αστυνόμους. Η πριμοδότηση και η αγνόηση κομματιών αυτού του ελέγχου, η ενασχόληση και η εναντίωση μόνο με ορισμένα από αυτά τα κομμάτια, ενισχύει την ίδια την εξουσία και την δυναμώνει, κλείνοντας το μάτι σε «καλή» αστυνόμευση και έλεγχο και κοντράροντας την «κακή» αστυνόμευση και «κακό» έλεγχο. Έτσι, δημιουργείται συμπόρευση με τους αριστερούς, καθεστωτικούς και μη, που σε κάθε περιστατικό αστυνομικής βίας θα αναφέρουν την ανάγκη σωστής εκπαίδευσης των αστυνομικών, ξεχνώντας ηθελημένα πως ιστορικά ο ρόλος της αστυνομίας σε ένα κράτος είναι η διαφύλαξή, του με την νόμιμη αλλά και απαραίτητη βία που της παρέχεται και εκπαιδεύεται πάνω σ’ αυτή. Ηθελημένα αγνοούνται τα παραπάνω, γιατί η αριστερά επιδιώκει κράτος και εξουσία. Οπότε, όπως δεν υπάρχει καλή ή κακή αστυνομία έτσι δεν υπάρχει καλός και κακός έλεγχος, καθώς και αστυνόμευση της καθημερινότητάς μας. Κάποιοι συνεχίζουμε τον αγώνα δίχως να βλέπουμε διαχωρισμούς στην προσπάθεια ελέγχου και αστυνόμευσης της καθημερινότητάς μας, κάποιοι άλλοι ας συνεχίσουν να παίζουν τον ρόλο του κράτους βλέποντας διαφορές και στηρίζοντας τους κατασταλτικούς κρατικούς σχεδιασμούς και τελικά, άσχετα για το τι αυτοπροσδιορίζονται, να επιδιώκουν ό,τι και η αριστερά, δηλαδή κράτος και εξουσία.

Το μήνυμα, λοιπόν, από την πλευρά του κράτους έχει δοθεί από καιρό στο κοινωνικό σύνολο, ο κόσμος που ξέραμε, δίχως να τον ωραιοποιούμε, δεν θα είναι ποτέ ο ίδιος. Τα όποια βήματα μπροστά, που κερδήθηκαν με αγώνες και θυσίες και αφορούσαν μικρές κατακτήσεις, το κράτος επιχειρεί να τα πάρει πίσω. Οι όποιες κοινωνικές αντιστάσεις όλο και περισσότερο φθίνουν και όταν χρειαστεί καταστέλλονται άγρια από το κράτος. Ο έλεγχος, η αστυνόμευση και οι εκβιασμοί «για το καλό» μας, θα εντείνονται και οι όποιες αντιδράσεις θα καταπνίγονται εν τη γενέσει τους. Ο καθένας ας αναλογιστεί τις ευθύνες του απέναντι στους κατασταλτικούς σχεδιασμούς και ας πάρει θέση εξ ολοκλήρου απέναντι σ’ αυτούς, χωρίς διαλογή, καθώς η καταστολή, παρά τις πολλές εκφάνσεις της, είναι μια. Στο χέρι μας είναι το μήνυμα αυτό να καταστραφεί παρέα με τον αποστολέα του.

Ελευθερόκοκκος

Δημοσιεύθηκε στην ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, φ. 220, Νοέμβριος 2021

Both comments and trackbacks are currently closed.
Αρέσει σε %d bloggers: