Από ιθαγενείς μετανάστες: Η περίπτωση της Γουατεμάλα

Οι κοινότητες ή aldeas, του San Juan Ostuncalco στα υψίπεδα της Γουατεμάλα, περίπου έξη ώρες με το αυτοκίνητο από την πόλη της Γουατεμάλα.

Το νομοσχέδιο Τραμπ σχετικά με το κλείσιμο των νότιων συνόρων των ΗΠΑ και η επικείμενη μεγάλη πορεία χιλιάδων κατοίκων από την Κεντρική Αμερική προς τα σύνορα με τις ΗΠΑ μπορούν να ερμηνευτούν ποικιλοτρόπως. Πραγματικά, το κλείσιμο των συνόρων και η ξεκάθαρα αντιανθρώπινη απομάκρυνση των παιδιών των μεταναστών από τις οικογένειές τους αποτελεί αναντίρρητα την εφαρμογή αδιάλλακτης πολιτικής γραμμής, που προσπαθεί βέβαια να κόψει κι όχι να λύσει τον γόρδιο δεσμό της αποικιοκρατίας στην Αμερικάνικη ήπειρο. Ωστόσο, η πορεία των χιλιάδων μεταναστών προς τα σύνορα και συγχρόνως η συγκέντρωση όλο και περισσότερων στρατευμάτων στην περιοχή δεν θα πρέπει να αντιμετωπιστεί δίχως προβληματισμό. Όχι επειδή οι προθέσεις κι η απελπισία αυτών των ανθρώπων είναι υπό αμφισβήτηση, απεναντίας. Το παράδειγμα της Γουατεμάλας είναι μόνον ένα κομμάτι του παζλ από τη συνολική πραγματικότητα της σκληρής αποικιοκρατικής εκμετάλλευσης στη Νότιο Αμερική. Ωστόσο, η καπήλευση του αγώνα και της προσπάθειας των ιθαγενών από την αντιπολίτευση των Δημοκρατικών στις ΗΠΑ αποτελεί δόκανο πολιτικής φύσεως πίσω από την πράξη απελπισίας των ανθρώπων που από ντόπιοι μετατρέπονται σε μετανάστες στον ίδιο τους τον τόπο.

Ποιος γνωρίζει την Claudia Patricia Gómez González;

Πίσω από τους αριθμούς υπάρχουν ονόματα που συνήθως εύκολα ξεχνιούνται, ειδικά όταν οι αριθμοί είναι μεγάλοι: πολλοί νεκροί κι αγνοούμενοι μετανάστες (πιο συγκεκριμένα, 7.000 μετανάστες δολοφονήθηκαν από συνοριοφύλακες ή πέθαναν στην προσπάθειά τους να διασχίσουν τα σύνορα από το 1998, ενώ αδιευκρίνιστος παραμένει ο αριθμός όσων «εξαφανίστηκαν»), πολύ μακριά από εμάς, πολλές πληροφορίες. Ωστόσο, αυτό το γεγονός έχει όνομα: Claudia Patricia Gómez González, ετών είκοσι. Εδώ οι αριθμοί αντιστρέφονται: πολύ νέα, από ένα χωριό λίγων κατοίκων. Δολοφονήθηκε στις 23 Μαΐου του 2018 μια ιθαγενής από την Γουατεμάλα, που πυροβολήθηκε στο κεφάλι από συνοριοφύλακα των ΗΠΑ, ενώ διέσχιζε τα σύνορα από το Μεξικό στο Ρίο Μπράβο του Τέξας. Ήταν άοπλη.

Η τελωνειακή και συνοριακή υπηρεσία προστασίας των συνόρων των ΗΠΑ δημοσίευσε μια δήλωση την ίδια μέρα, για να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα, ισχυριζόμενη ότι «δέχτηκε επίθεση» και χαρακτήρισε τους μετανάστες ως «επιτιθέμενους κι οπλισμένους με αιχμηρά αντικείμενα». Ωστόσο, λίγο μετά, εκδόθηκε άλλη ανακοίνωση που δεν περιελάμβανε αναφορές σε αιχμηρά αντικείμενα ή τον χαρακτηρισμό «επιτιθέμενοι». Η Claudia δολοφονήθηκε, με σφαίρα στο κεφάλι, ενώ προσπαθούσε να διασχίσει τα σύνορα με άλλα τρία άτομα. Ήθελε να περάσει απέναντι, για να συναντήσει τον φίλο της, αλλά, κυρίως, για να βοηθήσει την οικογένειά της που βρίσκεται σε οικονομική ένδεια. Σκόπευε να εργαστεί ώστε να κερδίζει χρήματα, με σκοπό κυρίως την παροχή οικονομικής βοήθειας, όπως αναφέρθηκε, προς την οικογένειά της στη Γουατεμάλα, αλλά, επίσης, και τη συνέχιση των σπουδών της στις ΗΠΑ. Ο πατέρας της, Gilberto Gómez, δήλωσε ότι η Claudia «έφυγε με την επιθυμία να βελτιώσει τη ζωή της».

Η δολοφονημένη Claudia Patricia Gómez Gonzάlez

Η Claudia ανήκε στη φυλή Maya-Mam. Οι γονείς της τη χαρακτηρίζουν καλόκαρδη και δημιουργικά ανήσυχη, που την έλκυαν τα μαθηματικά από πολύ μικρή ηλικία. Συνήθιζε να τραγουδάει στις δύο μικρότερες αδερφές της, καθώς τους έπλεκε τα μαλλιά. Άφησε το σπίτι της στο αγροτικό ορεινό χωριό San Juan Ostuncalco στην δυτική περιοχή του Quetzaltenango όπου μεγάλωσε, στις αρχές του Μαΐου. «Μου είπε ότι ήθελε να συνεχίσει τις σπουδές της στο πανεπιστήμιο, αλλά δεν είχαμε τα χρήματα… είμαστε φτωχοί και δεν υπάρχουν θέσεις εργασίας εδώ, γι’ αυτό πήγαινε στις ΗΠΑ, αλλά τη σκότωσαν. Η μετανάστευση τη σκότωσε», είπε η Lidia González, η μητέρα της, «δεν έκανε τίποτε κακό». Κλαίγοντας, δήλωσε: «Θέλω μόνο να μου στείλουν το σώμα της, δεν ξέρω γιατί η μετανάστευση σκότωσε το παιδί μου».

Τί σημαίνει φτώχεια στη Γουατεμάλα; Τί την προκάλεσε;

Καθώς οι έννοιες παίρνουν πολλές διαστάσεις και σημαίνουν πολλά διαφορετικά πράγματα, καλό είναι να κατανοήσουμε τί σημαίνει να είναι κάποιος φτωχός στη Γουατεμάλα.

Η φυλή Maya-mam είναι η τέταρτη μεγαλύτερη ομάδα από τις 22 μεγάλες ιθαγενείς ομάδες Maya. Οι κοινότητες του San Juan Ostuncalco βρίσκονται σε ηφαιστειακά βουνά σε μεγάλο υψόμετρο και είναι από τις φτωχότερες της Γουατεμάλα. Τα κορίτσια, όπως η Claudia, που αγωνίζονται να κερδίσουν μια άλλη ζωή είναι πολλά στην περιοχή. Εβδομάδες πριν δολοφονηθεί η Gómez González, ο γενικός εισαγγελέας των ΗΠΑ, Jeff Sessions, ανακοίνωσε ότι οποιοσδήποτε εισέρχεται στις ΗΠΑ χωρίς τα απαιτούμενα έγγραφα θα κατηγορείται για έγκλημα – ακόμη κι εκείνοι που ζητούν άσυλο. Αυτή η ανακοίνωση προέκυψε ως μέρος της ευρύτερης πίεσης της κυβέρνησης Trump να τιμωρήσει όσους περνούν τα σύνορα. Ο αριθμός των ατόμων που συνελήφθησαν στα σύνορα ΗΠΑ-Μεξικό τον Αύγουστο του 2018 αυξήθηκε κατά 52% σε σχέση με τον Αύγουστο του 2017.

Γυναίκες και ολόκληρες οικογένειες εγκαταλείπουν την Κεντρική Αμερική σε αριθμούς ρεκόρ. Τους τελευταίους μήνες, η συνοριακή φρουρά κατέγραψε τον διαχωρισμό 2.617 παιδιών μεταναστών από τους γονείς τους, ενώ συνεχίζουν να αναφέρονται ακόμη και νέες περιπτώσεις. Μεταξύ 1ης Οκτωβρίου και 31 Αυγούστου 2017 η κυβέρνηση των ΗΠΑ συνέλαβε 42.757 κατοίκους της Γουατεμάλα, που ήρθαν στις ΗΠΑ με μέλη της οικογένειάς τους –τα υψηλότερα ποσοστά μεταναστών με οικογένειες από οποιαδήποτε άλλη χώρα. Στο μεταξύ ένα καραβάνι τουλάχιστον 7.300 ατόμων από την Κεντρική Αμερική ταξιδεύουν μέσω νοτίου Μεξικού για τα σύνορα ΗΠΑ-Μεξικό, προσπαθώντας να ξεφύγουν από τις μη βιώσιμες συνθήκες στις χώρες καταγωγής τους.

Οι πολιτικές των ΗΠΑ που ποινικοποιούν τις συγκεκριμένες μεταναστευτικές ροές δείχνουν να «αγνοούν» τη μακροχρόνια σχέση εκμεταλλευτών-εκμεταλλευομένων μεταξύ ΗΠΑ και Κεντρικής Αμερικής. Οι Maya-mam έχουν βαθιά βιωματική γνώση της ιστορίας των παρεμβάσεων των ΗΠΑ στις κοινότητές τους. Οι κάτοικοι της Γουατεμάλα προσπαθούν να απελευθερωθούν από τις συνθήκες σκλαβιάς που κατασκευάστηκαν επιμελώς και σκοπίμως από το Αμερικανικό κράτος, εναντίον τους. Η πολιτική των ΗΠΑ έχει διαμορφώσει σε μεγάλο μέρος την καθημερινότητά τους, πολύ πριν προσπαθήσουν να διασχίσουν τα σύνορα ΗΠΑ-Μεξικό.

Οι παλιότερες παρεμβάσεις των ΗΠΑ οδήγησαν στον υποσιτισμό, τη μητρική και παιδική θνησιμότητα, στις κατεστραμμένες κοινότητες, στη βαθιά ριζωμένη βία και διαφθορά και στην απώλεια αγαπημένων προσώπων μεταξύ των ιθαγενών λαών που ζουν στα ορεινά. Όσοι φεύγουν για τις ΗΠΑ προσπαθούν να ξεφύγουν από αυτές τις συνθήκες που τους επιβλήθηκαν και να επιβιώσουν.

Στα τέλη του ’90 είχε δημοσιευτεί μια έκθεση της Επιτροπής για την Ιστορική Διασαφήνιση [Commission for Historical Clarification-CEH] – μιας Επιτροπής Αλήθειας[1] που υποστηρίχθηκε από τον ΟΗΕ, η οποία είχε αναλάβει τη διερεύνηση των γεγονότων του πολέμου που κράτησε για πάνω από τρεις δεκαετίες, από το 1960 μέχρι το 1996. Μετά από σχεδόν έναν χρόνο έρευνας, που περιελάμβανε συνεντεύξεις με 11.000 άτομα, η ανεξάρτητη επιτροπή κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι στρατιωτικές και οι παραστρατιωτικές ομάδες ευθύνονταν για το 93% των πάνω από 200.000 θανάτων που σχετίζονται με τον πόλεμο.

Τα συμπεράσματα της Επιτροπής ότι η βία προερχόταν σχεδόν εξ ολοκλήρου από κρατικές δυνάμεις αντιστάθμισε τη λαϊκή αφήγηση ότι μια ιδεολογική μάχη μεταξύ κομμουνισμού και καπιταλισμού είχε χωρίσει τη χώρα στα δύο. Αυτή η λαϊκή αφήγηση έκρινε ότι ο πόλεμος διεξαγόταν από αντάρτες από τη μια μεριά, που αγωνίζονταν για την ανακατανομή γης και αντεπαναστάτες, από την άλλη, που υπερασπίζονταν το κράτος δικαίου (sic). Η Επιτροπή Αλήθειας, αντιθέτως, εντόπισε πειστικές ενδείξεις γενοκτονίας. Από τις 42.275 δολοφονίες που κατέγραψε, το 83% των θυμάτων ήταν Maya.

Η Επιτροπή Αλήθειας κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι πράξεις βίας «δεν ήταν μόνο μια προσπάθεια να καταστρέψουν την κοινωνική βάση των αντάρτικων, αλλά, πάνω απ’ όλα, να καταστρέψουν τις πολιτισμικές α­ξίες που διασφάλιζαν τη συνοχή και τη συλλογική δράση στις κοινότητες των Maya». Μάλιστα, ο Benito Ramírez, ένας εξέχων ηγέτης της κοινότητας Maya-mam, πιστεύει ότι δεν πρέπει να χρησιμοποιείται ο όρος «εμφύλιος πόλεμος», που θα σήμαινε ότι η χώρα ήταν χωρισμένη στα δύο. Πολλές εφημερίδες και κυβερνητικές πηγές είχαν διαμορφώσει αυτή την εικόνα για τον πόλεμο, ασφαλώς για­τί αυτό τους εξυπηρετούσε. Η καταστροφή ήταν μονόπλευρη: οι Maya ήταν ο κύριος στόχος της βίας. Η σύγκρουση ήταν ένας φυλετικός πόλεμος με πρωταρχικό στόχο τη θανάτωση των ιθαγενών λαών.

Την ίδια περίοδο ο τότε πρόεδρος των ΗΠΑ, Bill Clinton[2], ζήτησε επίσημα συγγνώμη εξ ονόματος της κυβέρνησης των ΗΠΑ για την ενεργό υποστήριξη των στρατιωτικών δυνάμεων και των μονάδων πληροφοριών στη διάρκεια της περιόδου της βίας και της καταστολής. Η Επιτροπή Αλήθειας κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι ΗΠΑ είχαν παράσχει στην κυβέρνηση της Γουατεμάλα εκτεταμένη οικονομική και στρατιωτική βοήθεια, καθώς και πληροφορίες σε όλη τη διάρκεια του πολέμου. Αυτή η σχέση αφορούσε τους μακροχρόνιους δεσμούς μεταξύ των πολιτικών ελίτ των ΗΠΑ και της Γουατεμάλα, που εντάθηκαν το 1954, όταν δύο λευκά αδέρφια Αμερικανών –ο Allen Dulles, ο επικεφαλής της CIA και ο John Dulles, ο υπουργός εξωτερικών– βοήθησαν στην καθαίρεση του μοναδικού δημοκρατικά εκλεγμένου προέδρου της Γουατεμάλα, του Jacobo Árbenz. Οι αδερφοί Dulles ήταν μεταξύ των πολλών εξεχόντων πολιτικών προσωπικοτήτων των ΗΠΑ που είχαν οικονομικούς δεσμούς με την United Fruit, μια αμερικάνικη πολυεθνική φυτειών, που ήλεγχε τεράστιες εκτάσεις γης και στην Γουατεμάλα. Ο Árbenz, που μεγάλωσε στα υψίπεδα κοντά στην περιοχή καταγωγής του Gómez González, είχε υποστηρίξει τις προσπάθειες επιστροφής γης στους ιθαγενείς, οι οποίοι είχαν εκδιωχθεί από τα εδάφη τους από την εποχή της ισπανικής κυριαρχίας. Οι δημοφιλείς του στόχοι της αγροτικής μεταρρύθμισης απειλούσαν τα οικονομικά συμφέροντα της United Fruit και τα πολιτικά συμφέροντα των ΗΠΑ. Η κυβέρνηση των ΗΠΑ συνωμότησε με μισθοφορικό στρατό που βρισκόταν υπό την ηγεσία του εξόριστου, δεξιού αξιωματικού που απομάκρυνε τον Árbenz από την εξουσία, σταματώντας έτσι οποιαδήποτε κίνηση ανακατανομής της γης και την όποια ευρύτερη οικονομική ισότητα. Ένα άλλο πραξικόπημα που υποστηρίχθηκε από τις ΗΠΑ και συνέβη το 1963, είχε ως αποτέλεσμα πολύ σύντομα όποιος μιλούσε για τις παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων να θέτει σε κίνδυνο τη ζωή και την κοινότητά του.

Τα αποχαρακτηρισμένα κυβερνητικά έγγραφα ενέπλεξαν την κυβέρνηση των ΗΠΑ στην κρατική και παρακρατική τρομοκρατία στη Γουατεμάλα. Οι στρατιωτικές στρατηγικές των ΗΠΑ για βασανιστήρια και βία κατά τη διάρκεια του πολέμου του Βιετνάμ διαμόρφωσαν τη στρατιωτική προσέγγιση στη Γουατεμάλα. Μεταξύ των δεκαετιών 1950 και 1980, οι Ειδικές Δυνάμεις των ΗΠΑ, που ήταν γνωστές ως «Πρασινοσκούφηδες» [Green Berets] εκπαίδευσαν τους στρατιωτικούς αξιωματούχους της Γουατεμάλα σε τεχνικές βιαιότητας, με εκπληκτική αποτελεσματικότητα. Η αναφορά της CEH χαρακτήρισε την Αμερικάνικη Στρατιωτική Σχολή των ΗΠΑ για την βάναυση μεταχείριση της επείγουσας εκπαίδευσης και για την ενθάρρυνση της ρητής παραβίασης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Οι ένοπλες δυνάμεις της Γουατεμάλα διέπραξαν 626 σφαγές (που περιγράφονται ως εκτέλεση ανά πέντε ή περισσοτέρων ανυπεράσπιστων ατόμων) εναντίον των Maya, καταστρέφοντας συχνά τα σπίτια τους, τις καλλιέργειες και τα ζώα τους. Η Επιτροπή Αλήθειας εκτιμά ότι περισσότεροι από 1,5 εκατομμύρια άνθρωποι εκτοπίστηκαν μόνο μεταξύ 1981 και 1983. Οι εξαφανίσεις ήταν ένα άλλο μέσο για την εξάπλωση του τρόμου, καθώς χιλιάδες άνθρωποι άρχισαν να χάνονται σε ολόκληρη την χώρα. Πολλοί, επίσης, χάθηκαν δίχως να αφήσουν ίχνη.

Στην περίοδο των ένοπλων συγκρούσεων στη Γουατεμάλα, η κρατική βία στόχευε κυρίως γυναίκες, επειδή θεωρούνταν υπεύθυνες για την βιολογική και πολιτισμική αναπαραγωγή, όπως αναφέρει και η έρευνα των ανθρωπολόγων Carol Smith και M. Gabriela Torres. Το ίδιο ισχύει και σήμερα. Πράγματι, περίπου το ένα τέταρτο των θυμάτων που σχετίζονταν με την παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων την περίοδο του πολέμου στη Γουατεμάλα ήταν γυναίκες. Μια από τις στρατηγικές του στρατού ήταν να ανοίγει τις μήτρες εγκύων γυναικών. Η σεξουαλική βία ήταν μια άλλη τακτική τρομοκρατίας. Οι άνδρες του στρατού βίασαν περισσότερες από 100.000 γυναίκες κατά τη διάρκεια του πολέμου

Μέλη των κοινοτήτων του San Juan Ostuncalco.

Στην περίοδο της καταστροφής μετά τον πόλεμο και την αποικιοκρατική πολιτική των μεγάλων εταιρειών (βλ. United Fruit), πολλές οικογένειες χωρίστηκαν και πολλές μητέρες αναγκάστηκαν να μεγαλώνουν μόνες τα παιδιά τους, καθώς οι άντρες τους μετανάστευαν στις ΗΠΑ, ώστε να καταφέρουν να βρουν μια δουλειά εκεί, για να στέλνουν την όποια μηδαμινή οικονομική βοήθεια μπορούσαν. Οι φτωχοί αυτόχθονες από τη Γουατεμάλα σπάνια είχαν θεωρημένες βίζες και έφευγαν χωρίς έγγραφα. Διέσχιζαν περίπου 1500 μίλια ως το Μεξικό. Αυτή η πορεία είχε ξεκινήσει από τη δεκαετία του ’90. Έτσι, οι ιθαγενείς έγιναν μετανάστες στην ήπειρο που κατοικούν εδώ και χιλιάδες χρόνια. Τα αποτελέσματα πενιχρά.

Ας μην ξεχνάμε ότι η «απελευθέρωση» του εμπορίου από τις «πολιτικές διαρθρωτικής προσαρμογής» από την Παγκόσμια Τράπεζα στη δεκαετία του ’80 μείωσε τους φραγμούς στις εισαγωγές από τις ΗΠΑ. Καθώς το καλαμπόκι των ΗΠΑ εισέρρεε στη Γουατεμάλα, μειώθηκε η αξία των τοπικά καλλιεργούμενων προϊόντων, εξαναγκάζοντας τους αμέτρητους αγροτικούς πληθυσμούς σε χρέη ή σε οικονομική καταστροφή. Οι αγρότες δεν μπορούσαν πλέον να κερδίζουν αρκετά από τις καλλιέργειές τους, για να επιβιώσουν. Οι Maya-mam της Γουατεμάλα είδαν την επέκταση του ελεύθερου εμπορίου στην χώρα τους ως επέκταση της γενοκτονίας που είχε αρχίσει εναντίον τους ήδη νωρίτερα. Έχοντας, όμως, κουραστεί από τις δεκαετίες ανοιχτού πολέμου, οι κάτοικοι της Γουατεμάλα δεν αντιστάθηκαν. Αντ’ αυτού, έφυγαν. Στο μεταξύ, συνέβη η έκρηξη ενός πλήθους ασθενειών, όπως καρδιακές παθήσεις, γαστρίτιδα, καρκίνους, σαφέστατα ως αποτέλεσμα του άγχους και της φτώχειας. Το μέλλον των παιδιών τους υποθηκεύτηκε.

Η μετανάστευση αποτελεί τη βασική στρατηγική επιβίωσης όχι μόνο για όσους έφυγαν, αλλά και για όσους έμειναν πίσω. Το 2017, 7,5 δισεκατομμύρια δολάρια ήρθαν από τις ΗΠΑ στη Γουατεμάλα, από όσους κατάφεραν να πάνε και να εργαστούν εκεί. Τα περισσότερα χρήματα δαπανώνται για τις βασικές ανάγκες του νοικοκυριού. Αρχικά οι μετανάστες ήταν κυρίως άντρες. Μετά, ακολούθησαν και οι γυναίκες, προκειμένου να βρουν μια καλύτερη ποιότητας ζωής. Ωστόσο, η πορεία της μετανάστευσης για μια γυναίκα είναι επιπλέον δύσκολη˙ έξι με οκτώ στις δέκα βιάζονται στη διαδρομή.

Η πολιτική τρομοκράτησης που εφαρμόζεται από τις ΗΠΑ εναντίον των μεταναστών είναι κατά μία έννοια μάταιη˙ οι μετανάστες είναι ήδη τρομοκρατημένοι. Φεύγουν από αληθινή ανάγκη, που τους πιέζει να αφήσουν πίσω κάθε φόβο˙ γι’ αυτούς, η μετανάστευση δεν είναι μια επιλογή, αλλά προς το παρόν η μόνη λύση επιβίωσης.

Ωστόσο, δεν έχασαν το γέλιο τους. Η αυτοκυριαρχία τους δεν καταπατήθηκε. Ακόμη και μπροστά στις δύσκολες αυτές συνθήκες οι γυναίκες που μένουν στη Γουατεμάλα καταφέρνουν να συνεχίσουν. Παρηγορούν η μια την άλλη στη θλίψη, στις κακουχίες και στη βία. Αν μια γυναίκα βρει δουλειά που απέχει κάποιες ώρες από το σπίτι της, τα άλλα μέλη της κοινότητας φροντίζουν τα παιδιά της. Κάθε φορά ένας άνδρας αναλαμβάνει να συνοδεύσει τα παιδιά που πάνε στο σχολείο, για να τα προστατεύσει από επιθέσεις. Δουλεύουν ο ένας στους λαχανόκηπους του άλλου και μοιράζονται τα οικιακά καθήκοντα, όπως το μαγείρεμα και τα ψώνια. Αφηγούνται ιστορίες, λένε αστεία, για να ανακτήσουν τις χαμένες μνήμες και να ξαναφτιάξουν το μέλλον που τους στέρησαν. Επαναλαμβάνουν «θα επιβιώσουμε, θα επιβιώσουμε, θα επιβιώσουμε».

Το ανθρώπινο καραβάνι που βαδίζει προς τα σύνορα ως ένδειξη διαμαρτυρίας μπορεί να έχει αγνές προθέσεις, αλλά οι πολιτικοί της σημερινής αντιπολίτευσης των ΗΠΑ φαίνεται ότι προσπαθούν να το εκμεταλλευτούν προς όφελός τους. Ας ελπίσουμε ότι οι κάπηλοι της απελπισίας αυτή τη φορά θα αποτύχουν. Η ειρωνεία είναι ότι οι αυτόχθονες κάτοικοι της αμερικάνικης ηπείρου, που κινούνταν χωρίς να γνωρίζουν σύνορα, όσο ζούσαν ελεύθεροι από κρατικούς σχηματισμούς, που ιχνηλάτησαν τους νόμους του σύμπαντος και υπολόγισαν με μαθηματική ακρίβεια τις κινήσεις των πλανητών του ηλιακού μας συστήματος και δημιούργησαν ένα από τα ακριβέστερα ημερολόγια, σήμερα είναι οι απαγορευμένοι μετανάστες σε έναν κόσμο γεμάτο σύνορα. Αντί να περνούν την «Πύλη του Ήλιου» φαίνεται ότι περνούν την πύλη του σκότους. Οι υποσχέσεις της παγκοσμιοποίησης για ανοιχτά σύνορα έφεραν μεγαλύτερο έλεγχο κι όλεθρο στις ψυχές των ανθρώπων ακόμη κι από τα εθνικά κράτη. Μακριά από τον διεθνισμό και εθνικισμό, ας λάμψει επιτέλους η Αναρχία.

Κλείνουμε με έναν μύθο των Μάγια-κιτσέ:

Οι θεοί έφτιαξαν από λάσπη τους πρώτους Μάγια-Κιτσέ. Αλλά δεν κράτησαν πολύ. Ήταν μαλακοί, χωρίς δύναμη. Κατέρρευσαν πριν προλάβουν να περπατήσουν.

Στη συνέχεια δοκίμασαν από ξύλο. Τα ξύλινα ομοιώματα μιλούσαν, περπατούσαν, αλλά ήταν κούφια, δίχως αίμα, δίχως μνήμη και δίχως σκοπό. Δεν ήξεραν πώς να μιλήσουν με τους θεούς ή δεν έβρισκαν τίποτα να πουν.

Τότε οι θεοί έφτιαξαν τους ανθρώπους από καλαμπόκι. Ζύμωσαν τη σάρκα τους με λευκό και κίτρινο καλαμπόκι.

Οι γυναίκες και οι άντρες από καλαμπόκι έβλεπαν όπως και οι θεοί. Το βλέμμα τους μπορούσε ν’ ατενίζει όλη την πλάση. Οι θεοί έριξαν ατμό για να τους θαμπώσουν τα μάτια για πάντα, επειδή δεν ήθελαν οι άνθρωποι να βλέπουν πέρα από τον ορίζοντα.

Εντουάρντο Γκαλεάνο «Η μνήμη της φωτιάς. Ι. Η αρχή», σελ. 38-39

σύντροφοι για την Αναρχική απελευθερωτική δράση

Δημοσιεύθηκε στην ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, φ. 188, Δεκέμβριος 2018

Πηγές:

https://www.sapiens.org/culture/guatemala-migrants-united-states/

https://www.theguardian.com/world/2018/jun/02/guatemala-texas-rio-bravo-border-claudia-gomez?CMP=Share_iOSApp_Other

https://www.theguardian.com/us-news/2018/may/25/woman-shot-dead-border-patrol-rio-bravo-texas-identified

https://truthout.org/articles/why-was-claudia-murdered/

[1]. Ασφαλώς και δεν θεωρούμε οιανδήποτε επιτροπή που υποστηρίζεται από κρατικούς ή υπερκρατικούς οργανισμούς, όπως ο ΟΗΕ, φορέα αλήθειας. Ωστόσο, έχει πολλές φορές αποδειχθεί ότι στο όνομα ενδοεξουσιαστικών ανταγωνισμών, η μία επιτροπή «αλήθειας» βγάζει τα άπλυτα της άλλης στη φόρα και αντιστρόφως. Στις περιπτώσεις αυτές, θεωρούμε πως οι εξουσιαζόμενοι, με φιλοπονία και προσπάθεια, μπορούν, αν το επιθυμούν, να μάθουν πολλά που, υπό «κανονικές» συνθήκες, οι εξουσιαστές καταφέρνουν να αποκρύβουν επιμελώς.

[2]. Ασφαλώς, η «συγγνώμη» από έναν σφαγέα όπως ο Clinton είναι λιγότερο γνήσια κι από χαρτονόμισμα των έντεκα δολλαρίων, ουδείς εχέφρων θα υποστήριζε το αντίθετο.

 

Both comments and trackbacks are currently closed.