Η Ιστορία μιας ομάδας ανταρτών: Οι τρεις αδελφοί Jubiles

του Antonio Téllez Solà

Οι τρεις αδελφοί Jubiles ανέβηκαν στα βουνά περί τα τέλη Μαρτίου του 1939 και περιπλανήθηκαν στους λόφους γύρω από το Villaviciosa, το Almodóvar και το Hornachuelos, πριν εγκατασταθούν στα ορεινά του Montoro.

Η περιφέρεια Bujalance της επαρχίας της Cordoba, όπου κυριαρχούσε η CNT, είχε κατά κάποιο τρόπο ξεφύγει από την εποπτεία του στρατού στις 18 Ιουλίου 1936. Στο Bujalance η Πολιτoφυλακή περιορίστηκε να παραμείνει σε στρατώνες και δεν κούνησε ποτέ το δαχτυλάκι της, παρά τις πιέσεις των τοπικών δεξιών (εθνικοφρόνων) που αναμφίβολα φοβούνταν τη δύναμη της αναρχοσυνδικαλιστικής οργάνωσης. Τελικά, στις 25 Ιουλίου, η Πολιτοφυλακή τέθηκε στη διάθεση του Λαϊκού Μετώπου. Η φρουρά στάλθηκε στη Jaén ή στη Μαδρίτη, εκτός από έναν λοχία και δύο φρουρούς που κατηγορούνται ότι εφάρμοσαν το ley de fugas (πυροβολώντας «δραπέτες» φυλακισμένους) στη χαράδρα του Cañetejo τον Δεκέμβριο του 1933. Αυτοί εκτελέστηκαν στο Cañetejo στις 25 Ιουλίου.

Από την αρχή, ιδρύθηκε ένα Λαϊκό Μέτωπο: αποτελούταν από εννέα μέλη, τρία από αυτά προέρχονταν από την CNT: αυτά ήταν ο Francisco Garcia Cabello (γνωστός και ως El Niño del Aceite) ο οποίος είχε καταδικασθεί σε θάνατο μετά τα επαναστατικά γεγονότα του Δεκεμβρίου 1933, ο Bartolomé Parrodo Serrano και ο Ildefonso Coca Chocero (γνωστός και ως El Viejo).

Μεταξύ των πιο γνωστών μαχητών της CNT στο Bujalance, θα πρέπει να αναφέρουμε τους αδελφούς Francisco, Juan και Sebastián Rodríguez Muñoz, γνωστούς και ως Los Jubiles επειδή δρούσαν μαζί, διοργανωτές των συνομοσπονδιακών πολιτοφυλακών και της 88ης Μικτής Ταξιαρχίας της 38ης Μεραρχίας, της οποίας ο Francisco ήταν διοικητής και όπου πολλοί από τους αναρχικούς της Cordoba υπηρέτησαν κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου. Ένας άλλος αναρχικός που διακρίθηκε στον συντονισμό των πολιτοφυλακών της CNT από το Castro και το Bujalance ήταν ο Alfonso Nieves Nuñez, ο οποίος είχε καταγωγή από την Αργεντινή: τότε υπήρχαν τα αδέρφια Manuel και Luis Ramón Haro Manzano: Germinal García (γιος του El Niño del Aceite) ), Manuel Haro Aguilar, Tomás Martínez Fresco, Francisco Pozuelo Minaya, Antonio Suárez Moreno (Pañete ) Cristobal Nieto Reyes, Pedro Buenosvinos Galiano, Manuel Borrego Belmonte, Antonio Alharilla Morales (Pavano), Antonio Cantanero Pérez ( El Reondo), Antonio Jiménez Venzalà (El Joyito) και Antonio Cantanero Aragón (Peñalver).

Πάντως, εκτός από την αναταραχή των μαχών για πέντε μήνες, το Bujalance γνώρισε και πραγματικές αλλαγές ελευθερίας […]

Εκτός από την Επιτροπή Λαϊκού και Εργατικού Μετώπου που δημιούργησε γραφείο μέσα στο κτίριο του δημαρχείου με τρία μέλη της CNT, δύο Σοσιαλιστές, έναν Κομμουνιστή και έναν εκπρόσωπο της Izquierda Republicana (Ρεπουμπλικανική Αριστερά), ιδρύθηκε και μια Επιτροπή Άμυνας για την εποπτεία του οπλισμού και των πολεμικών επιχειρήσεων και η οποία συγκροτήθηκε από τρία μέλη της CNT.

Ομοίως ιδρύθηκαν μια Επιτροπή Προμηθειών και μια Επιτροπή Γεωργίας, αποτελούμενες από μαχητές της CNT συν έναν εκπρόσωπο της Κεντρικής Επιτροπής και επίσης μέλος της CNT. Μια λεγόμενη Επιτροπή Διαχείρισης Εργασίας λειτούργησε εντός της Μεγάλης Ένωσης Εργαζομένων (La Armonía) και η αποστολή της ήταν να παρέχει εργασία στις φάρμες και τις βιομηχανίες.

Η Solidaridad Obrera της 2ας Οκτωβρίου 1936 δημοσίευσε μια συνέντευξη που έδωσε ο Francisco Cabello El Niño del Aceite στον δημοσιογράφο τοπικής εφημερίδας του Bujalance, Antonio Vidal, στις 25 Σεπτεμβρίου 1936, αναφέροντας λεπτομερώς τα ελευθεριακά επιτεύγματα στην πόλη.

Τον Δεκέμβριο του 1936, οι Φρανκικές στρατιωτικές δυνάμεις ξεκίνησαν μια μεγάλη επέλαση με στόχο όλες των επαρχιακές πόλεις που είχαν παραμείνει στα χέρια των Δημοκρατικών.

Στις 18 Δεκεμβρίου, η πόλη του Bujalance δέχεται σφοδρή αεροπορική επιθέσεις από Φρανκικά αεροσκάφη. Όλη την ημέρα μοίρες των τριών αεροσκαφών βομβαρδίζουν το Bujalance τμηματικά. Αυτό επαναλήφθηκε την επόμενη μέρα, οπότε αποφασίστηκε ότι ο πληθυσμός θα έπρεπε να εκκενώσει την πόλη. Μέχρι τις 20 Δεκεμβρίου πολύ λίγοι άνθρωποι είχαν μείνει στο Bujalance. Χαρακτηριστικά, μόνο στην πρώτη αεροπορική επιδρομή στις 14 Δεκεμβρίου, 100 άτομα έχασαν τη ζωή τους και 200 ​​κτίρια κατεδαφίστηκαν.

Οι δυνάμεις του Φράνκο επιτέθηκαν στην πόλη από την Ανατολή και το Βορρά για να διακόψουν τις επικοινωνίες της και να υπερφαλαγγίσουν τις υπάρχουσες οχυρώσεις που βρίσκονταν νότια και δυτικά της πόλης. Οι αναρχοσυνδικαλιστικές πολιτοφυλακές αποσύρθηκαν προς την κατεύθυνση της Villa del Rio και του Montor, όπως και οι άμαχοι. Μέχρι τις 21 Δεκεμβρίου, οι Φρανκικές δυνάμεις είχαν τον πλήρη έλεγχο του Bujalance.

Χωρίς να κάνουμε λεπτομερή ανάλυση για την έκβαση του εμφυλίου πολέμου, ας πούμε απλώς ότι στις 28 Μαρτίου 1939 έπεσε και το τελευταίο χωριό, στα βόρεια της Cordoba, στα χέρια των Φρανκικών. Πολλοί μαχητές κατέφυγαν στα βουνά πάνω από την Cordoba.

Αυτοί οι πρώτοι φυγάδες πήραν μαζί τους δραπέτες από τις φυλακές, λιποτάκτες από τα Πειθαρχικά Τάγματα Εργασίας, από στρατόπεδα συγκέντρωσης και αποστάτες από τις Φρανκικές τάξεις, λιποτάκτες νεοσύλλεκτους και άλλους που απέφυγαν την στρατολόγηση.

Οι τρεις αδελφοί Los Jubiles ανέβηκαν στα βουνά περί τα τέλη Μαρτίου του 1939 και περιπλανήθηκαν στους λόφους πάνω από το Villaviciosa, τον Almodóvar και τον Hornachuelos, και στη συνέχεια εγκαταστάθηκαν στα βουνά του Montoro. Οι Los Jubiles προχώρησαν στην οροσειρά μέσω του Villanueva de Cordoba, στο σημείο όπου πολλά στρατεύματα είχαν υποχωρήσει και είχαν μεταφέρει ένα σημαντικό οπλοστάσιο στα βουνά, μεταξύ των οποίων και ολμοβόλα. Η πρώτη ένοπλη εμπλοκή της ομάδας για την οποία έχουμε γνώση πραγματοποιήθηκε στην περιοχή Montoro στο δρόμο από το Villa del Rio προς την Cardeña. Ο πολιτοφύλακας Antonio Guerrero και ο στρατιώτης Gonzalo Vázquez χάθηκαν στη σύγκρουση.

Στις 8 Ιουλίου 1940, κατά τη διάρκεια ανταλλαγής πυροβολισμών στο Obejo, ο γαιοκτήμονας Antonio Pedilla Olivares και οι φαλαγγίτες Edmundo Cano Juárez, Pedro González Herruzo και Juan Herrera Herruzo σκοτώθηκαν. Από την πλευρά των ανταρτών, ο El Aceituno, ένας κάτοικος του Marmolejo (Jaén) τραυματίστηκε θανάσιμα. Το πτώμα του ανακαλύφθηκε στις 21 Ιουλίου σε ένα κοντινό αγρόκτημα, το La Dehesa de la Abuela, στη Λα Candelera.

Στις 26 Σεπτεμβρίου 1940, ένα τμήμα της ομάδας των Los Jubiles υπέστη μια ακόμη απώλεια: καθώς διέσχιζαν την περιοχή Alcaracejos, και έπεφτε το σούρουπο, συγκρούστηκαν με μονάδα της Πολιτοφυλακής. Ο αντάρτης Alfonso García Gavilán (διοικητής πολέμου) από την πόλη του Bujalance έχασε τη ζωή του.

Το 1941 ο αντάρτης Francisco Parrado σκοτώθηκε στην επαρχία Montoro ως αποτέλεσμα «καλής δουλειάς» πληροφοριοδοτών, ενώ στις 4 Μαρτίου 1941 ο Manuel Alcalá Rodríguez (54χρονος ανθρακωρύχος) και ο Francisco Cobos Benitez, 36 ετών, πέθαναν στη γέφυρα Cañete κοντά στο Bujalance σε ενέδρα από την Πολιτοφυλακή μέσα στο σκοτάδι της νύχτας.

Η παρουσία στρατευμάτων ξένων λεγεώνων και τακτικού στρατού στο κυνήγι των ανταρτών, ένα πολύ κοινό φαινόμενο το 1940, μετριάστηκε, καθώς η Πολιτοφυλακή ανέλαβε μετά το 1941. Σε μια ακόμη ενέδρα έχασε τη ζωή του ο Eugenio (El Moreno), ο οποίος είχε προσχωρήσει πρόσφατα στους αντάρτες, επειδή είχε αποκαλυφθεί η δραστηριότητά του ως συνδέσμου. Επίσης, ο Francisco Cabello Milla (Paco Simón), γαμπρός των αδελφών Los Jubiles, συνελήφθη. Μεταφέρθηκε στη φυλακή του Jaén, όπου και εκτελέστηκε.

Σε άγνωστες ημερομηνίες, ο Felipe García Flores, ο Manuel Martínez, ο Manuel Alcaraz και οι δύο γιοι του Antonio Vanzalá Soriano και Bartolomé El Chivito έχασαν τη ζωή τους. Η οργάνωση των Los Jubiles εξοντώθηκε την αυγή στις 6 Ιανουαρίου 1944 στην αγροικία Mojapié, στην περιοχή Montoro.

Ένας επιζών από την οργάνωση των Los Jubiles ήταν ο José Moreno Salazar El Quincallero, ο οποίος ήταν μόλις 16 ετών το 1940. Αρχικά ήταν αγγελιαφόρος για την οργάνωση και αργότερα, όταν η κάλυψή του αποκαλύφθηκε, έγινε μέλος της οργάνωσης στις 16 Δεκεμβρίου 1942.

Περίπου είκοσι φυγάδες συμμετείχαν στους Los Jubiles ταυτόχρονα, για να μην αναφέρουμε τις σχέσεις τους με τις οργανώσεις των Perico El Manco, Adamuz και El Portugués από το Marmoloejo. Εκτός από τους τρεις αδελφούς Jubiles, στον πυρήνα της οργάνωσης συμμετείχαν και οι Tomás Martinez Luque, Antonio Castilla Bigotín, Manuel Jiménez El Gato και οι αδελφοί Alcalá Cabanilla. Την τελευταία χρονιά συμμετείχαν οι επιζώντες José Moreno Salazar, Miguel Morales και Francisco Jiménez El Churro. Ένας άλλος επιζών από την οργάνωση ήταν ο Cristobal Nieto.

Πηγή: Polémica (Βαρκελώνη), αρ. 70, Ιανουάριος 2000. Μετάφραση από τα ισπανικά: Paul Sharkey.

Μετάφραση-απόδοση Π.

Δημοσιεύθηκε στην ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, φ. 210, Δεκέμβριος 2020
Both comments and trackbacks are currently closed.
Αρέσει σε %d bloggers: