«ΕΛΛΗΝΟ-ΤΟΥΡΚΙΚΑ»: Cito fit quod dii volunt (Γρήγορα γίνεται αυτό που θέλουν οι θεοί…)

«Πρώτον, οι τακτικές επικράτησης δεν είναι από τη φύση τους καταστρεπτικές ή απειλητικές. Αντίθετα, ο τρόπος με τον οποίο χρησιμοποιούνται αυτές οι τακτικές είναι που τις καθιστά επιβλαβείς. Για παράδειγμα, παρ(’) όλο που οι απειλές (δηλαδή η προσπάθεια των Εμπλεκόμενου να επιβάλλει τη θέλησή του δηλώνοντας την πρόθεσή του να χρησιμοποιήσει ενδεχομένως ακόμα και βίαια μέσα) θεωρούνται εργαλεία καταστροφής ή εχθρότητας, μπορούν επίσης να χρησιμοποιηθούν για να υποδηλώσουν την απροθυμία ή την αδυναμία του Εμπλεκομένου να υποχωρήσει πέρα από ένα κρίσιμο σημείο σε μια ρύθμιση συνεργασίας. Παρόμοια, οι αμετάκλητες δεσμεύσεις μπορούν να χρησιμοποιηθούν όχι μόνο για να επιβάλλουν την θέληση του Εμπλεκομένου στον Άλλο, αλλά και για να υποδηλώσουν την αποφασιστικότητα του Εμπλεκόμενου να διατηρήσει τη σχέση, ακόμα και υπό τις πιο δύσκολες συνθήκες. Με λίγα λόγια, οι τακτικές επικράτησης χρησιμοποιούνται συχνά και για την προώθηση της συνεργασίας». (Η διευθέτηση της κοινωνικής σύγκρουσης, Τζέφρεϋ Ρούμπιν-Ντην Προύιτ, Σουνγκ Χη Κιμ)

«Αν η Ελλάδα θέλει να πληρώσει το τίμημα, ας έρθει να μας αντιμετωπίσει. Αν δεν έχουν το θάρρος να το πράξουν, θα πρέπει να μείνουν μακριά από τον δρόμο μας […] (η Ελλάδα είναι) ανάξια απέναντι στη βυζαντινή κληρονομιά», […] αρνείται να πάρει μαθήματα από την ιστορία και δρα ως ψεύτικος τραμπούκος στη Μεσόγειο […] Η Τουρκία θα πάρει όσα δικαιούται στην Ανατολική Μεσόγειο, το Αιγαίο και τη Μαύρη Θάλασσα, δεν θα κάνουμε καμία υποχώρηση. Καλούμε τους συνομιλητές μας να μείνουν μακριά από λάθη, που θα τους προκαλέσουν καταστροφή. Δεν θα συμβιβαστούμε σε αυτά που είναι δικά μας… Είμαστε αποφασισμένοι να κάνουμε οτιδήποτε είναι απαραίτητο». (Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, Απόσπασμα της ομιλίας του στην 949ηεπέτειο της μάχης του Μαντζικέρτ.)

Στον κόσμο της κυριαρχίας είναι γνωστό ότι εκείνοι που απειλούν, στις περισσότερες των περιπτώσεων, θεωρούνται πιο ισχυροί και με μεγαλύτερη ικανότητα ελέγχου από εκείνους που υπόσχονται. Επίσης, θεωρείται σχεδόν δεδομένο ότι οι ισχυρότεροι απειλούν, γιατί πολύ απλά οι απειλές γι’ αυτούς είναι αποτελεσματικότερες από τις υποσχέσεις. Άλλωστε, ακόμα και αν ανακαλέσουν στα λόγια ή στις πράξεις τις απειλές, μπορούν, εξ ίσου, να βγουν ωφελημένοι, εμφανιζόμενοι ως διαλλακτικοί και έτοιμοι να υπηρετήσουν την «αποκλιμάκωση», που εμφανίζονται να αναζητούν οι κάθε λογής περιβόητοι μεσολαβητές.

Οι απειλές όμως, επίσης, εκτοξεύονται για να θεμελιώσουν αμετάκλητες δεσμεύσεις, μ’ άλλα λόγια, να θέσουν ήδη κεκτημένα σ’ ένα τραπέζι διαπραγματεύσεων, αλλά και να κινητοποιήσουν κρυφά ή φανερά περισσότερους εμπλεκόμενους. Μην ξεχνάμε ότι ο όρος «κλιμάκωση» χρησιμοποιείται είτε για να καταδειχθεί ότι ένα εμπλεκόμενο μέρος αυξάνει την ένταση χρησιμοποιώντας σκληρότερες πρακτικές για να πιέσει, είτε ότι αυξάνεται συνολικά η ένταση μιας αντιπαράθεσης, που αφορά περισσότερους εμπλεκόμενους από αυτούς που εμφανίζονται ως οι άμεσα ενδιαφερόμενοι.

Η λεγόμενη κλιμάκωση στα «ελληνοτουρκικά» λεγόμενα ζητήματα είναι φανερό ότι αποτελεί ένα ακόμα επεισόδιο στο σφοδρό ανταγωνισμό, που μαίνεται και αφορά τους κυριαρχικούς συσχετισμούς, έτσι όπως αυτοί αποτυπώνονται την τελευταία περίοδο, με αφορμή το ξέσπασμα της χρηματοοικονομικής «κρίσης» του 2008 και τους πολέμους δι’ αντιπροσώπων στην ευρύτερη Μέση Ανατολή, με προεξέχουσα την περίπτωση της Συρίας, αλλά και πρόσφατα της Λιβύης.

Η διάρκεια, λοιπόν, της λεγόμενης ελληνοτουρκικής «κρίσης», και η παράταση της είναι φανερό ότι σχετίζεται με μια σειρά εξελίξεων, που δεν έχουν σχέση μόνον με τις εκλογές στις ΗΠΑ στις 3 Νοεμβρίου ή την επερχόμενη αλλαγή ηγεσίας στην Γερμανία· εξελίξεις που αφορούν τις πολύχρονες και αιματηρές διαδικασίες στην ευρύτερη Μέση Ανατολή, η οποία αυτή τη στιγμή φαντάζει σαν την «μαύρη τρύπα», που άφησε πίσω της η πρόσφατη έκρηξη στο λιμάνι της Βηρυτού.

Είναι χαρακτηριστικό ότι την ίδια στιγμή που ο Ερντογάν φιλοξενεί στελέχη της Χαμάς προσφέροντας τους διαβατήρια, το κράτος του Ισραήλ βομβαρδίζει θέσεις της Χεζμπολάχ στον Λίβανο και της Χαμάς στην Λωρίδα της Γάζας· προηγουμένως ισραηλινό αεροπλάνο εφοδιασμένο με συστήματα ηλεκτρονικής παρακολούθησης επιτηρούσε το τουρκικό ερευνητικό σκάφος Ορούτς Ρέι και τα συνοδευτικά τουρκικά πολεμικά πλοία, ενώ λίγες ημέρες πριν ο ισραηλινός πρόεδρος, Ρεουβέν Ρίβλιν, διεμήνυε στη Χαμάς χαρακτηριστικά ότι «αν θέλει πόλεμο, θα έχει πόλεμο».

Σημειωτέον ότι το Ισραηλινό κράτος βομβαρδίζει σχεδόν καθημερινά τη Γάζα από τις 6 Αυγούστου, έπειτα από τις εκτοξεύσεις ρουκετών και τα μπαλόνια που προκάλεσαν δεκάδες πυρκαγιές στο Ισραήλ καίγοντας καλλιέργειες και θαμνώδεις εκτάσεις, ενώ επίσης, έχει πρόσφατα αποκλείσει το Κερέμ Σαλόμ, σημείο εισόδου εμπορευμάτων και καυσίμων για την Λωρίδα της Γάζας, κλείνοντας έτσι τον μοναδικό τοπικό σταθμό παραγωγής ενέργειας. Την ίδια «στιγμή» (27/8), αεροσκάφη των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων προσγειώνονται στην Σούδα στα πλαίσια συνεκπαίδευσης, ενώ γαλλικά πολεμικά αεροσκάφη προσγειώνονται στην Κύπρο, συμμετέχοντας σε τετραεθνή άσκηση. Θα σημειώσουμε εδώ και την πρόσφατη συμφωνία μεταξύ Ισραήλ και Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, ύστερα από μια περίοδο επαφών και βελτίωσης των διμερών σχέσεων υπό τις ευλογίες των ΗΠΑ.

Όσο για το στρατιωτικό «αποτύπωμα» των ΗΠΑ στον ελλαδικό χώρο, μετά την υπερψήφιση στις αρχές του έτους στη Βουλή της επικαιροποιημένης αμυντικής συνεργασίας (MDCA), αυτό δεν μεγαλώνει, απλά, αλλά γιγαντώνεται, καθώς οι αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις αποκτούν και επισήμως μόνιμη παρουσία –εκτός από τη Σούδα– σε άλλα τρία στρατηγικά σημεία, στη Λάρισα, τον Βόλο και την Αλεξανδρούπολη (έλεγχος Βαλκανίων, Δαρδανελίων και Αιγαίου) με στόχο να εξασφαλίσουν καλύτερο έλεγχο στην περιοχή της Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής. Επιπροσθέτως, οι ΗΠΑ διαθέτουν και ιπτάμενα ραντάρ AWACS που σταθμεύουν στη νατοϊκή βάση στο Άκτιο, ενώ οι εγκαταστάσεις σε Λάρισα, Βόλο και Αλεξανδρούπολη θα χρησιμοποιούνται ως «ορμητήρια» για τα υπερσύγχρονα αμερικανικά UAVs, τα πλοία και ελικόπτερα μάχης. Θα τονίσουμε ότι την συμφωνία αυτή είχε προετοιμάσει η πρώτη φορά αριστερά κυβέρνηση Συριζα-Ανελ, η οποία είχε προχωρήσει και στην υπογραφή της συμφωνίας των Πρεσπών κατ’ επιταγήν των αμερικανών και γερμανών «φίλων», προκαλώντας την αντίδραση του ρωσικού παράγοντα, που προσβλέπει πάντα σε ερείσματα στην Μεσόγειο.

Στην πρόσφατη ομιλία του στην επαρχία Μους, στη νοτιανατολική Τουρκία, με αφορμή την μάχη του Μαντζικέρτ[1], ο Ερντογάν είπε ότι οι επιθέσεις που δέχεται η χώρα του σε οικονομικό επίπεδο είναι παρόμοιες με προηγούμενες απόπειρες εισβολής στη Μικρά Ασία, προειδοποιώντας ότι κάτι τέτοιο θα οδηγούσε στην κατάρρευση και των γύρω περιοχών: «Μην ξεχνάτε, η Μικρά Ασία είναι ένα τείχος και αν αυτό το τείχος καταρρεύσει δεν θα υπάρχουν πια Μέση Ανατολή, Αφρική, Κεντρική Ασία, Βαλκάνια ή Καύκασος. Δεν είναι τυχαίο που οι μοναδικές περιοχές της Συρίας όπου υπάρχει ασφάλεια και ειρήνη είναι υπό τον έλεγχο της Τουρκίας. Θεού θέλοντος, θα φέρουμε την ίδια ειρήνη και σε άλλες περιοχές της Συρίας επίσης. Θεού θέλοντος, θα φέρουμε την ίδια ειρήνη στο Ιράκ, όπου δρουν τρομοκρατικές οργανώσεις».

Το μήνυμα του Ερντογάν έχει πολλούς αποδέκτες, και στέλνεται ιδιαιτέρως σε Ε.Ε. και ΗΠΑ: «Αποθανέτω η ψυχή μου μετά των αλλοφύλων»…

Όσο για τους ντόπιους εξουσιαστές, τρέχουν και δεν προλαβαίνουν τον τελευταίο καιρό να ενημερώσουν τους ιθαγενείς ποια είναι η διαφορά ανάμεσα στην αιγιαλίτιδα ζώνη, στην ΑΟΖ, και στην υφαλοκρηπίδα και ποια τα κυριαρχικά δικαιώματα για να καταλάβουν οι «αδαείς» ποια εθνική επιτυχία οφείλουν ανακουφισμένοι να πανηγυρίσουν όταν έρθει ώρα.

Μετά θα βάλουν τα «καλά τους ρούχα» και θα ταξιδέψουν για την Χάγη, πράγματα παστρικά, και ευλογημένα από τον «θεό της Ελλάδος» και φυσικά από τους συμμάχους.

Η Ελλάδα, άλλωστε, ποτέ δεν πεθαίνει…

Συσπείρωση Αναρχικών

[1]. Στις 26 Αυγούστου 1071 οι Βυζαντινοί υφίστανται δεινή ήττα από τους Σελτζούκους Τούρκους στο Μαντζικέρτ, κοντά στην λίμνη Βαν με αποτέλεσμα να κλονισθεί ο έλεγχος τους στην Μ. Ασία.

Δημοσιεύθηκε στην ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, φ. 207, Σεπτέμβριος 2020
Both comments and trackbacks are currently closed.