ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΑ ΓΡΑΠΤΑ

ΑΛΜΠΕΡ ΚΑΜΥ και Μορίς Ζουαγιέ, Λουί Λεκουάν, Γκαστόν Λεβάλ,
Ριρέτ Μερτζάν, Ζαν Πολ Σαμσόν

Συλλογή Κειμένων και παρουσίαση ΛΟΥ ΜΑΡΕΝ
Εκδ. Καστανιώτη / σελ. 332
1η έκδοση Νοέμβριος 2019

Η παρούσα συλλογή, όπως σημειώνουν στον Πρόλογο της παρούσας έκδοσης ο ΖανΠιερ Μπαρού και η Συλβί Κροσμάν, κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 2008 από τις Égrégores Éditions, που σήμερα δεν υπάρχουν, με την Κλερ Οζιάς να πρωτοστατεί με την υποστήριξη των αναρχικών φίλων της. Σύμφωνα με την ίδια, ιστορικό της αναρχίας, αλλά και αγώνων των γυναικών και της καταπίεσης που βιώνουν οι τσιγγάνοι: «Αυτό το βιβλίο φτιάχτηκε με αδελφοσύνη χάρη στην αρωγή και το ταλέντο πολλών τεχνιτών του βιβλίου, ως αναρχικό φόρο τιμής στον ομοϊδεάτη τους, και χάρη στην γενναιόδωρη συμβολή της Κατρίν Καμύ».

Όπως διαβάζουμε μεταξύ άλλων στον Πρόλογο, ο Καμύ συνεισφέρει σ’ όλα τα αναρχικά έντυπα ορόσημα της εποχής του: Le Libertaire, Défense de l’ Homme, La Revolution prolétarienne, Témoins… Τα κείμενα του είναι αδιαχώριστα από τις απόψεις που αντάλλασσε με τους πρωταγωνιστές της ελευθεριακής σκέψης της εποχής, όπως Γκαστόν Λεβάλ, ο Μορίς Ζουαγιέ, ο Λουί Λεκουάν, η Ριρέτ Μερτζάν, Ζαν Πωλ Σαμσόν, οι παρεμβάσεις των οποίων περιλαμβάνονται στην έκδοση.

Στην συνέχεια παραθέτουμε ένα απόσπασμα άρθρου του Αλμπέρ Καμύ, που δημοσιεύτηκε στην La Revolution prolétarienne, (τχ 376, σελ. 18-30) τον Οκτώβριο του 1953, με τίτλο «Να αποκαταστήσουμε την αξία της ελευθερίας».

«Σε εμάς για παράδειγμα στην Δυτική Ευρώπη, η ελευθερία είναι επισήμως αποδεκτή. Απλώς, μου φέρνει στο νου εκείνες τις ταλαίπωρες εξαδέλφες, που βλέπουμε σε ορισμένες αστικές οικογένειες. Η εξαδέλφη χήρεψε, έχασε τον φυσικό προστάτη της. Έτσι, την περιμάζεψαν, της έδωσαν μια κάμαρα στη σοφίτα και την καλοδέχονται στην κουζίνα. Πότε πότε της δείχνουν την πόλη, τις Κυριακές, για να αποδείξουν ότι είναι πονόψυχοι και δεν είναι άκαρδοι. Για ο,τιδήποτε άλλο, όμως, και κυρίως για σοβαρά θέματα της ζητούν να κρατάει το στόμα της κλειστό. Και αν ακόμη ένας απρόσεκτος αστυνομικός την στριμώξει σε μια γωνιά και αρχίσει τις θωπείες, σιγά το πράγμα, έχει περάσει και άλλα τέτοια, ιδίως με τον αφέντη του σπιτιού και εν τέλει, για κάτι τέτοιο δεν αξίζει τον κόπο να μπλέξεις με τις επίσημες αρχές. Στις ανατολικές χώρες, οφείλουμε να πούμε ότι είναι πιο ειλικρινείς. Κανόνισαν την ιστορία με την εξαδέλφη άπαξ δια παντός πετώντας την σε μια τρύπα με δυο γερούς σύρτες στην πόρτα. Φαίνεται πως θα την ξαναβγάλουν σε πενήντα χρόνια από τώρα, όταν η ιδανική κοινωνία θα έχει οριστικά εγκαθιδρυθεί. Και τότε, θα κάνουν γιορτές προς τιμήν της. Κατά την γνώμη μου, όμως, η γυναίκα μπορεί να βρεθεί σκωροφαγωμένη και φοβάμαι πως δεν θα μπορούν πια να την χρησιμοποιήσουν. Αν προσθέσουμε ότι αυτές οι δύο έννοιες της ελευθερίας, της σκοτεινής τρύπας και της κουζίνας αποφάσισαν να επιβληθούν η μια στην άλλη και είναι υποχρεωμένες μέσα σε όλο τούτο τον αχταρμά να περιορίσουν κι άλλο την δραστηριότητα της εξαδέλφης, εύκολα θα καταλάβουμε ότι η ιστορία μας είναι, μάλλον, η ιστορία της δουλείας παρά της ελευθερίας και ότι ο κόσμος στον οποίο ζούμε είναι αυτός, που μόλις περιγράψαμε και που, κάθε πρωί, ξεπηδά από την εφημερίδα μας, για να μετατρέψει τις μέρες και τις βδομάδες μας σε μια και μόνο μέρα εξέγερσης και οργής.

Το πιο απλό, και επομένως το πιο δελεαστικό είναι να κατηγορήσουμε κυβερνήσεις ή κάποιες σκοτεινές δυνάμεις για ανάρμοστη συμπεριφορά. Και είναι αλήθεια, βέβαια, πως είναι ένοχες, με μια ενοχή τόσο πυκνή και τόσο μεγάλη που δεν βλέπουμε καν την απαρχή της. Δεν είναι όμως οι μόνες υπεύθυνες. Τελικά, αν η ελευθερία έπρεπε ανέκαθεν να βασίζεται σε κυβερνήσεις για να ενθαρρύνει την ανάπτυξή της, πιθανόν να ήταν ακόμη σε νηπιακό στάδιο, ή οριστικά θαμμένη, με την μνεία «άλλο ένα αγγελούδι στον ουρανό». Η κοινωνία του χρήματος και της εκμετάλλευσης ουδέποτε επωμίσθηκε, εξ όσων γνωρίζω την διασφάλιση της ελευθερίας και της δικαιοσύνης. Τα αστυνομικά κράτη ουδέποτε τα υποπτεύθηκαν ότι ανοίγουν «νομικές σχολές» στα υπόγεια όπου ανακρίνουν τους υπηκόους τους. Έτσι, όταν καταδυναστεύουν και εκμεταλλεύονται, κάνουν απλώς την δουλειά τους και όποιος τους αναθέτει τυφλά την μέριμνα της ελευθερίας δεν δικαιούται να εκπλήσσεται που η ελευθερία ατιμάζεται πάραυτα. Αν η ελευθερία είναι σήμερα ταπεινωμένη ή αλυσοδεμένη, αυτό δεν συμβαίνει επειδή οι εχθροί της κατέφυγαν στην προδοσία. Συμβαίνει επειδή οι φίλοι της την εγκατέλειψαν, επειδή έχασε ακριβώς τον φυσικό προστάτη της. Ναι, η ελευθερία χήρεψε, αλλά οφείλουμε να το πούμε επειδή είναι αλήθεια, χήρεψε από όλους μας».

Συσπείρωση Αναρχικών

Both comments and trackbacks are currently closed.