Τα έντομα στο κεφάλι μας

Δειλά ξυράφια
φρεσκάρουν στους νέους
κλεμμένους στίχους

Κωμικοί με ρόδα στα
χέρια προβάρουν
ομοβροντίες λυγμών

Νέοι καμώνονται
πως γνωρίζουν
το μυστικό της αθανασίας

Γέροι έχουν βγάλει
αποβραδίς
το βούρδουλα
χλευάζοντας τον ήπιο τόνο
του άγνωστου κειμένου

Σε μια καρότσα
μεταφέρεις τους κό(μ)πους
Καθυστέρησες

Δεν θα σε αφήσουν ποτέ σε ησυχία: εσύ θα φύγεις από το θόρυβο

Σε σπασμένα δοχεία
μαζεύουμε τα
κελαριστά γέλια μας

Φυσικοί, καλοπροαίρετοι, σχεδόν ανύπαρκτοι οι κυνηγοί μυρμηγκιών

Μια γαντοφορεμένη σκιά έρχεται να προσθέσει λίγη από την εσάνς του διωκόμενου φρύνου. Κουβαλά στην πλάτη της πανάρχαια φορτία από ψεγάδια επιφανών. Σε ένα μπαούλο-αντίκα φυλά τα δόντια που χάνει μαζί με την περηφάνια που κάποτε νόμιζε πως δεν θα αποχωριζόταν. Μετρά τα δόντια κάθε βράδυ πριν κοιμηθεί κι όλο κάποιο της λείπει. Η μνήμη παίζει με τη σκιά βρώμικο παιχνίδι παρασύροντάς την στο φως των δεδομένων. Τα βατράχια κοάζουν τις ανυπόφορες ώρες της μοναξιάς κρατώντας συντροφιά στην απουσία του ιδανικού εραστή. Οι εξάρσεις συμπόνοιας ανακυκλώνονται με τις εντάσεις προτροπής.

«Παρατήρησες κάτι διαφορετικό σήμερα;» ρωτά η γλώσσα το μυαλό κι εκείνο λουφάζει σε μια γωνιά αποτραβηγμένο από τις γιγαντιαίες έριδες.

«Παρατήρησα» -σκέφτεται όταν απομακρύνεται η γλώσσα– «μα μου είναι δύσκολο να τα κατονομάσω ή να τα περισυλλέξω. Για όσο κρατάω ζωντανή την εικόνα τους θα τα αφήσω χωρίς όνομα, απλά να υπάρχουν. Αν τους δώσω όνομα θα γίνουν άλλη μια μακρινή ανάμνηση με κόστος.»

Στερητικά σύνδρομα
συγγενεύουν με
προληπτικές απόχες

Φέρε πίσω την εικόνα που έφτιαξες για μένα: θα την κατέστρεφα με μεγάλη μου χαρά

Ένιωσες το κρύο κύμα να σου παγώνει τα πόδια κάθε που ανοίγεις το ντουλάπι της κουζίνας; Ίσως προσπαθούν να βγουν –για λίγο– στον κόσμο μας πεταμένες κουβέντες στον νεροχύτη. Ένα ακόμη αστείο πνίγεται στο σάλιο του.

Πότε είδες για τελευταία φορά τον εαυτό σου;
Συμπεριφερόταν φυσικά ή μήπως κάτι είχε αλλάξει –ριζικά– επάνω του;
Θα μπορούσες να δώσεις πληροφορίες –για τον εαυτό σου– ή θα σε δυσκόλευε η αναγνώριση του πτώματος;

Μην παίρνεις τοις μετρητοίς όσα ακούγονται:
ένα πτώμα μπορεί να είναι πιο ζωντανό
παρά τις συρμάτινες φλέβες του
και τα πολλαπλά ράμματα

Άλλοι ζητάνε ψωμί
Άλλοι τσιγάρο ή βιβλία
Κάτι να χορτάσεις την πείνα σου
και την ανάγκη σου για συντροφιά

Σώμα / άμμος

Τα έντομα στο κεφάλι μας παράγουν έργο

Μη σκεπάσεις τα χέρια σου: άφησέ τα ελεύθερα να αναγνωρίσουν τους περαστικούς των ονείρων

Μαδάει ο γάτος. Ρίχνει φύλλα αντί για τρίχες (σα δέντρο που θέλησε να ελαφρώσει το τρίχωμά του και έτσι γυμνό να αποτραβηχτεί από τα μάτια του κόσμου)

Πώς γίνεται να βλέπεις στον ύπνο σου τον σκύλο μιας παλιάς γειτόνισσας; (όχι με τη μορφή του «τότε» αλλά με το ίδιο ακίνητο βλέμμα και την ίδια κίνηση του σώματος: δες τον με τη ηρεμία περπατά προς το μέρος σου: αναγνωρίζει τη μυρωδιά σου στο «τότε»).

Πρόσωπα νεανικά εγκιβωτίζουν τη μέθη του ύπνου σου. Έρχονται με φιλικές διαθέσεις: στην αρχή κάπως διστακτικά, μετά πιο ξεθαρρεμένα, γυρίζουν το διακόπτη προς το «τότε» να ξαναθυμηθεί τον αργό ρυθμό της ζωής πάνω σε ρόδες από λίπος. Ο διακόπτης άρχισε να γυρίζει σαν τρελός.

Ophelia

Both comments and trackbacks are currently closed.