Μια προδιαγεγραμμένη απαγόρευση κυκλοφορίας

Είθισται οι εξουσιαστές που επιβάλουν σκληρά μέτρα, να τα δικαιολογούν ως αναγκαία για το συλλογικό καλό. Κύριοι μηχανισμοί στήριξης, που άλλοτε επικουρούν και άλλοτε βρίσκονται στην πρώτη γραμμή της κρατικής προπαγάνδας, είναι τα ΜΜΕ τα οποία στρώνουν τον δρόμο για τα μελλοντικά κρατικά σχέδια. Στον ελλαδικό χώρο, αυτό το έχουμε ζήσει πρόσφατα στην λεγόμενη «μνημονιακή περίοδο» (η οποία και βεβαίως συνεχίζεται) όπου περάστηκαν σκληρά οικονομικά μέτρα.

Στις μέρες μας τα ΜΜΕ έστρωσαν το κλίμα, ώστε στις 23 Μαρτίου η κυβέρνηση να επιβάλει το μέτρο της απαγόρευσης κυκλοφορίας και να φανεί ως κάτι αναγκαίο σε πολλούς υπηκόους του για την διασφάλιση της δημόσιας υγείας. Έτσι, όλοι θα πειστούν, ότι είναι ανεύθυνοι να σκεφτούν και να πράξουν για το συλλογικό καλό, που στην προκειμένη περίπτωση είναι η δημόσια υγεία και έτσι το μόνο που άξιζαν σαν ανεύθυνοι, μπροστά στο συλλογικό καλό, είναι να τους επιβληθεί ο νόμος της απαγόρευσης της κυκλοφορίας.

Το κράτος, λοιπόν, επιρρίπτει τις ευθύνες για την δημόσια υγεία, στους ανεύθυνους υπηκόους του, που ούτως ή άλλως καταβάλει κάθε προσπάθεια ώστε να τους εκπαιδεύει ως τέτοιους. Αλλά τελικά το κράτος είναι ο υπ’ αριθμόν ένα δημόσιος κίνδυνος και δεν ενδιαφέρεται για την δημόσια υγεία, αλλά για την τάξη στους υπηκόους του. Οι λόγοι είναι απλοί και κατανοητοί. Αν ενδιαφερόταν, δεν θα προσλάμβανε μπάτσους αντί για γιατρούς και νοσηλευτικό προσωπικό, θα προετοιμαζόταν με τεστ για τον ιό που θα κάλυπτε όλο τον πληθυσμό και όχι μόνο με μερικές χιλιάδες αντιδραστήρια, θα κοιτούσε επί χρόνια ολόκληρα να μην απαξιώνει την δημόσια υγεία έναντι των ιδιωτικών δομών υγείας. Κύριο μέλημα για το κράτος δεν είναι η δημόσια υγεία, αλλά η αποφυγή «μπουκώματος» στα υποβαθμισμένα δημόσια νοσοκομεία, που θα φέρει ίσως ανεξέλεγκτες και χαώδεις καταστάσεις. Άραγε, γιατί μας προτρέπουν αν έχουμε συμπτώματα να κάτσουμε σπίτι ή, αν πάμε με συμπτώματα σε κάποια δομή υγείας, επιλέγουν να μην μας κάνουν τεστ και την ίδια ώρα να μαθαίνουμε ότι είναι φορείς του ιού γνωστοί τηλεπαρουσιαστές, πολιτικοί και δημοσιογράφοι που έκαναν τεστ, με τους περισσότερους να κάθονται σπίτι τους, άρα με καθόλου ή ελάχιστα συμπτώματα; Η απάντηση είναι ότι δεν είναι όλοι ίσοι και όμοιοι για το κράτος.

Γι’ αυτό, λοιπόν, όσοι επιζητούν κράτος και νιώθουν ευχαριστημένοι με τις κατασταλτικές πρακτικές του, να ξέρουν ότι τίποτα δεν θα είναι το ίδιο στην δημόσια ζωή, στην οικονομία, στην δουλειά, στις μετακινήσεις, στην υγεία και στην ψυχολογία από εδώ και ύστερα και κάποια μέτρα ήρθαν για να μείνουν και να εξελιχθούν. Αρκετές μέρες πριν την απαγόρευση κυκλοφορίας, είχε προηγηθεί βομβαρδισμός κατευθυνόμενων ειδήσεων που έφτιαχναν το παραπάνω κλίμα, με αποκορύφωμα τις ψευδείς ειδήσεις για τις ουρές στα διόδια των εθνικών οδών και την μαζική έξοδο των κατοίκων της Αθήνας στην επαρχία. Ενώ, λοιπόν, τα στοιχεία από τις εταιρίες των αυτοκινητοδρόμων έδειχναν μείωση στην κίνηση των αυτοκινήτων σε σχέση με την προηγούμενη Παρασκευή και οι εταιρίες αυτοκινητοδρόμων εξηγούσαν ότι οι φωτογραφίες με κάποιες μικρές ουρές, ήταν αποτέλεσμα του νέου συστήματος αυτόματης πληρωμής στα διόδια, τα ΜΜΕ επέλεξαν να αποκρύψουν τα παραπάνω στοιχεία και να κάνουν λόγο για μαζική έξοδο, κατηγορώντας τον πληθυσμό ως ανεγκέφαλο, την στιγμή μάλιστα που δεν υπήρχε καμμία εντολή απαγόρευσης της μετακίνησης. Έτσι, λοιπόν, η απόφαση για την απαγόρευση κυκλοφορίας είχε παρθεί από καιρό και απλά περίμεναν την κατάλληλη στιγμή, δηλαδή την ψεύτική είδηση για μαζική έξοδο που θα ξεχείλιζε και καλά, το ποτήρι της κρατικής ανοχής.

Η απαγόρευση κυκλοφορίας ήρθε με πλήρη συναίνεση από όλα ανεξαιρέτως τα κόμματα, αποδεικνύοντας για ακόμα μια φορά το βασικό ρόλο όλων των κομμάτων, που είναι η προάσπιση του κράτους και της εξουσίας τους. Μ’ αυτό τον τρόπο φάνηκε ξεκάθαρα ότι όποιος και να διαχειρίζονταν την κρατική εξουσία αυτή την περίοδο, θα έκανε ακριβώς τα ίδια πράγματα ώστε να διαφυλάξει το πολιτικό τομάρι του και μόνο.

Η πορεία των βημάτων που θα ακολουθηθεί είναι προδιαγεγραμμένη απ’ την αρχή της εξάπλωσης του κορωναϊού στον ελλαδικό χώρο. Εξάπλωση, αντιμετώπιση με λίγο πολύ παρόμοιες μεθόδους με άλλα κράτη, εξύμνηση της κυβέρνησης για την σωστή αντιμετώπιση, οικονομικές επιπτώσεις λόγω επιδημίας, και τελικά πλάτη για ακόμα μια φορά για το έθνος που δήθεν κινδυνεύει.

Εμείς, όμως, δεν νιώθουμε ότι βρισκόμαστε σε παύση απ’ την ζωή, αλλά ότι την κατακτάμε, προετοιμάζοντας το έδαφος για την όλο και μεγαλύτερη απαλλαγή του ανθρώπου απ’ οποιοδήποτε εξουσιαστικό βαρίδι τον καθυστερεί, στον βηματισμό για την ατομική και συλλογική απελευθέρωση. Είμαστε απαλλαγμένοι, άλλοι λιγότερο και άλλοι περισσότερο, απ’ τις αναγκαστικές δουλειές της επιβίωσής μας και αυτό να μας ανακουφίζει, αλλά δεν σημαίνει ότι εφησυχάζουμε. Παρατηρούμε και αναλύουμε τα βήματα της κυριαρχίας, που προετοιμάζει την επόμενη μέρα στην παγκόσμια διακυβέρνηση, με αφορμή την αντιμετώπιση της πανδημίας. Ετοιμαζόμαστε να αντιμετωπίσουμε όλα τα νέα δεδομένα που θα προκύψουν από εδώ και έπειτα. Πολλά πράγματα δεν θα είναι ίδια, αλλά ούτε και εμείς.

B.

Δημοσιεύθηκε στην ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, φ. 203, Απρίλιος 2020
Both comments and trackbacks are currently closed.