Από τις συλλήψεις Τούρκων και Κούρδων στα Σεπόλια, στην απομάκρυνση των μεταναστών και την συμφωνία κατάπαυσης της έντασης στον Έβρο

Στις 19 Μαρτίου η ελληνική αστυνομία προχώρησε στη σύλληψη 11 ατόμων, μελών του «Λαϊκού Μετώπου» και της «Επιτροπής Αλληλεγγύης για τους πολιτικούς κρατούμενους στην Τουρκία και το Κουρδιστάν» κουρδικής και τουρκικής καταγωγής ύστερα από έρευνα σε σπίτι στα Σεπόλια, όπου, όπως ανακοινώθηκε, βρέθηκε οπλισμός. Η αστυνομία τούς κατηγορεί ως μέλη της οργάνωσης DHKP-C, που εμπλέκεται σε δεκάδες ένοπλες ενέργειες στην Τουρκία. Η «επιτυχία» της ελληνικής αστυνομίας, δεν είναι ουρανοκατέβατη, ούτε ξεκομμένη από ευρύτερα γεγονότα και εξελίξεις. Όπως έχει ξαναειπωθεί, η καταστολή ξεκινάει πολύ πριν απ’ την φανερή δραστηριοποίηση των κατασταλτικών δυνάμεων του κράτους με ευθύνες, που πολλές φορές καταπίνονται και εξαφανίζονται από την άνευ όρων αλληλεγγύη.

Πιο συγκεκριμένα, οι παραπάνω συλλήψεις από πλευράς Ελλαδικού κράτους, δεν μπορούν να μην συνδεθούν, με το ταυτόχρονο κλείσιμο των συνόρων του Τουρκικού κράτους στον Έβρο. Οι όποιες προσπάθειες εισόδου μεταναστών, συνεπικουρούμενων και από το Τουρκικό κράτος, έληξαν τα μεσάνυχτα στις 19 προς 20 Μαρτίου, την ίδια μέρα δηλαδή της κατασταλτικής επιχείρησης στα Σεπόλια και στα Εξάρχεια. Οι μετανάστες, πλέον, μεταφέρονται απ’ τον Έβρο στην Κων/πολη, με το ψευτοανθρωπιστικό πρόσχημα του κινδύνου απ’ τον κοροναϊό. Τον ίδιο ψευτοανθρωπισμό το Τουρκικό κράτος είχε επιδείξει και με την απαγόρευση της διέλευσης μεταναστών από την θάλασσα[1] σχεδόν δέκα μέρες πριν.

Έτσι, λοιπόν, δύο μέρες πριν τις παραπάνω εξελίξεις (17/03), ο Ερντογάν συμμετείχε σε τηλεδιάσκεψη με Μέρκελ, Μακρόν και Τζόνσον για την Συρία, το μεταναστευτικό και τις σχέσεις του τουρκικού κράτους με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Σ’ αυτή την τηλεδιάσκεψη, ο Ερντογάν φαίνεται ότι μαζί με τα 14 δις ευρώ για την κρίση που προκαλεί ο κοροναϊός, πήρε και άλλα ανταλλάγματα, δίνοντας μια μέρα μετά εντολή να κλείσουν τα σύνορα με Ελλάδα και Βουλγαρία και μετακινώντας από εκεί τους μετανάστες.

Το ελλαδικό κράτος, προφανώς και χρησιμοποίησε την σύλληψη των φερόμενων ως μελών του DHKP-C ως διαπραγματευτικό χαρτί, –ένας εκ των συλληφθέντων είχε κατηγορηθεί στο παρελθόν για μεταφορά οπλισμού δια θαλάσσης– έχοντας προφανώς την άνεση να το κάνει την κατάλληλη χρονική συγκυρία.

Μ’ άλλα λόγια η σύλληψη των φερόμενων ως μελών του DHKP-C είναι μέρος της συμφωνίας του Τουρκικού με το Ελλαδικό κράτος, αλλά και της ΕΕ, ώστε να σταματήσει η ένταση στον Έβρο. Έτσι οι εντάσεις κλιμακώνονται ή αποκλιμακώνονται, ανάλογα με τις επιδιώξεις και τις διαφωνίες των κυριάρχων. Ουδέν μονιμότερο του προσωρινού, ειδικότερα σε μια περιοχή όπου διακυβεύονται πολλά αυτή την περίοδο.

Έτσι, τρία «διαφορετικά» γεγονότα (Τηλεδιάσκεψη Ερντογάν-Μακρόν-Μέρκελ-Τζόνσον, συλλήψεις φερόμενων μελών του DHKP-C στην Αθήνα και απομάκρυνση ενός σημαντικού μέρους των μεταναστών στον Έβρο) φαίνεται να συνδέονται, επιβεβαιώνοντας, για ακόμα μια φορά, ότι τίποτα στην κυριαρχία δεν γίνεται τυχαία και ότι οι ανθρώπινες ζωές και η δυστυχία, είναι απλά διπλωματικό χαρτί και διαπραγματευτικά δεδομένα. Ένα ζήτημα, λοιπόν, είναι να μην γινόμαστε, εννοείται περισσότερο ηθελημένα, αλλά επίσης και άθελά μας, πιόνια στα σχέδια κρατικών και κυριαρχικών σχεδιασμών.

Η παράδοση του Οτζαλάν τον Φλεβάρη του 1999 με την σύμπραξη του ελληνικού κράτους φαίνεται ότι δεν δίδαξε, όπως θα έπρεπε, τους ενδιαφερόμενους.

Παραθέτουμε, στην συνέχεια, απόσπασμα άρθρου της 16-2-2019 από την Εφ.τ.Συντ. και συγκεκριμένα του Τάσου Κωστόπουλου με τον τίτλο Το Πραξικόπημα του Βαθέως κράτους:

«Η ιστορία μας ξεκινά περίπου δέκα χρόνια πριν από τον τραγικό Φλεβάρη του 1999. Τη δεκαετία του 1980 οι οργανώσεις των Κούρδων πολιτικών προσφύγων στην Ελλάδα συνεργάζονταν στενά μ’ εκείνες των (αριστερών) Τούρκων και τους εγχώριους διεθνιστές συμπαραστάτες τους −έστω κι αν, από το 1986 και δώθε, ορατή ήταν τόσο η διαφοροποίηση του ΡΚΚ (ως αποσχιστικού αντάρτικου) από τους υπόλοιπους, όσο και η προνομιακή αντιμετώπισή του από τους εκπροσώπους του «ριζοσπαστικού ΠΑΣΟΚ» (κυρίως την «Ένωση για τα Δικαιώματα και την Απελευθέρωση των Λαών» του Μιχάλη Χαραλαμπίδη).

Σημείο τομής θ’ αποτελέσει η επίσκεψη Οζάλ τον Ιούνιο του 1988, όταν το ΡΚΚ διαδήλωσε μαζί με τους Έλληνες και Ελληνοκύπριους εθνικιστές σε πλήρη σύμπνοια με τη στοχοθεσία και τα συνθήματά τους.

Λίγο αργότερα, τον Οκτώβριο του 1988, ο άρτι αποστρατευθείς πλοίαρχος Αντώνης Ναξάκης επισκέπτεται μαζί με τον Χαραλαμπίδη, δύο βουλευτές του ΠΑΣΟΚ και τον απόστρατο στρατηγό Ματαφιά τα στρατόπεδα του ΡΚΚ στην κοιλάδα Μπεκάα του Λιβάνου, συναντούν τον Οτζαλάν και βάζουν τα θεμέλια της μετέπειτα ελληνοκουρδικής συνεργασίας.

Η αποφασιστική τομή θα έρθει όμως το 1991, επί κυβέρνησης Μητσοτάκη, όταν η οργάνωση αυτής της σύμπραξης αποκτά διακομματικό χαρακτήρα, με διεύρυνση του αρχικού ΠΑΣΟΚικού πυρήνα προς τη Ν.Δ. και τη σύσταση μιας άτυπης διακομματικής επιτροπής. Κομβικό ρόλο σ’ αυτή την εξέλιξη, σύμφωνα με το βιβλίο του Ναξάκη, διαδραμάτισε εξ αρχής ο Θόδωρος Πάγκαλοςμε δική του καθοδήγηση ο πλοίαρχος ήρθε σ’ επαφή με στελέχη των κομμάτων και τον τότε ΥΠΕΞ Αντώνη Σαμαρά, ο ίδιος συναντήθηκε με την εκπρόσωπο του ΡΚΚ, Σεμσί Κιλίτς ή «Ντυλάν» (σ.46).

Στη δίκη του πάλι ο Ναξάκης κατέθεσε έγγραφο όπου ο Πάγκαλος –ως ΥΠΕΞ πλέον– διατάσσει την καταβολή 91.000.000 δολαρίων στην Ντυλάν «για τις ανάγκες της εργασίας της» («Καθημερινή» 20/6/2003).

Εξ ίσου κρίσιμη αποδείχτηκε η επαφή με την ελληνοκυπριακή Επιτροπή Αλληλεγγύης που είχε στήσει το 1988 ο τουρκολόγος υπάλληλος του Γραφείου Τύπου και Πληροφοριών της Λευκωσίας, Θεόφιλος Γεωργιάδης. «Ήταν ο άνθρωπος εκείνος που είδε ό,τι ακριβώς έβλεπα κι εγώ: την ανάγκη δημιουργίας μιας Συμμαχίας κατά της Τουρκίας» εξηγεί ο Ναξάκης (σ.43). Μαζί του πραγματοποιεί τον Αύγουστο του 1991 το τρίτο ταξίδι του στο στρατηγείο τού Άπο.

Θα ακολουθήσει τον Οκτώβριο νέα επίσκεψη εκεί με κοινοβουλευτική αντιπροσωπεία ΠΑΣΟΚ-Ν.Δ. κι ακόμη μια το 1993, με τον εκδότη του περιοδικού «Άμυνα και Διπλωματία» (που «κυκλοφορούσε σε όλες τις πρεσβείες και όλα τα γραφεία στρατιωτικών ακολούθων»), Γιάννη Φιλιππάκη −εκδότη, σήμερα, της «Δημοκρατίας», της «Espresso» και της «Εστίας». Όλες περιλάμβαναν συναντήσεις, συνομιλίες και φωτογραφήσεις με τον Οτζαλάν. «Δεν στάθηκα τυχερός με τα κόμματα της Αριστεράς» διευκρινίζει πάντως ο πλοίαρχος, καθώς αυτά «αρνήθηκαν κατηγορηματικά» να συμπορευτούν μαζί του (σ.46). Αν και όχι μέχρι τέλους, όπως θα δούμε.

Στο πλαίσιο αυτό η παρουσία του ΡΚΚ αναβαθμίστηκε με τη μετακίνηση των γραφείων του το καλοκαίρι του 1991 από τα Εξάρχεια στην Ιπποκράτους κι από εκεί το 1993 σε πολυτελές οροφοδιαμέρισμα της Βασιλίσσης Σοφίας, το νοίκι του οποίου (240.000-300.000 δρχ./μήνα) πλήρωνε ο Ναξάκης με χρήματα –όπως ο ίδιος γράφει– κάποιων μη κατονομαζόμενων «Ελλήνων πατριωτών επιχειρηματιών» (σ.55-6). Σύμφωνα πάλι με το «Βήμα» (21/2/1999), τα λεφτά κατέβαλλε η ΕΥΠ ύστερα από σχετικό γραπτό αίτημα του πλοιάρχου.

Πτυχή αυτού του μετασχηματισμού υπήρξε η εργαλειοποίηση της αλληλεγγύης στην υπηρεσία της εγχώριας εθνικιστικής ιδεολογίας και στοχοθεσίας. Το ίδιο και η σταδιακή υποκατάσταση του αρχικού πυρήνα των αλληλέγγυων από συλλογικότητες και άτομα που δεν διακρίνονταν ιδιαίτερα για την ταύτισή τους με καταπιεζόμενους λαούς κι απελευθερωτικά κινήματα ανά την υφήλιο.

Για «δραματική στροφή» στην πολιτική συμμαχιών του ΡΚΚ στην Ελλάδα από τα μέσα περίπου της δεκαετίας του 1990 κάνει έτσι λόγο ο Θανάσης Σταματούκος, από τους πρώτους συμπαραστάτες του στην Ελλάδα, περιγράφοντας τους διαδόχους του σαν «ένα μικρό, χωρίς καμμία συγκρότηση και διάταξη συνονθύλευμα παντός είδους καλοθελητών (από ακροδεξιούς μέχρι εντελώς απολίτικους, ενίοτε ύποπτους και από σκόρπιους αριστερούς μέχρι άκρως θρησκευόμενους)» που μετέτρεψαν το ΡΚΚ σε «εύκολη λεία για πρακτόρικους μηχανισμούς» («Ελευθεροτυπία», 21/6/2003)».

Ελευθερόκοκκος

[1] Όπως είχαμε αναφέρει λίγο καιρό πριν, στις 11/03/20, για τα γεγονότα στον Έβρο: «Το απαγορευτικό, λοιπόν, στο θαλάσσιο πέρασμα του Αιγαίου συνδέεται με την συμφωνία της Τουρκία με την Ε.Ε, ενώ ο Έβρος είναι εκτός συμφωνίας οπότε το πεδίο είναι καθαρό, μέχρι και εκεί να δημιουργηθεί μια συμφέρουσα συμφωνία για τον Ερντογάν».

Both comments and trackbacks are currently closed.