ΟΙ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΕΣ ΕΝΟΣ ΠΡΩΗΝ ΑΡΧΙ-ΚΥΠΑΤΖΗ ΣΤΟ ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΠΑΛΑΤΙ…

«Το θείο παίζει μπιλιάρδο με την τύχη των ανθρώπων».

Μ’ αυτή την φιλοσοφική, αλλά και γενικότερα πολύ ψαγμένη ρήση, επέλεξε να ξεκινήσει την συνέντευξή του στην εκπομπή «Ενώπιος Ενωπίω» του Νι-κολάου Χατζηνι-κολάου, (τον οποίο από τούδε και στο εξής χάριν συντομίας και όχι μόνο θα ονομάζουμε Κολάου-κολάου) στον ΑΝΤ1, ο Δημήτρης Παπαγγελόπουλος, καλεσμένος για να τα πει ντόμπρα και σταράτα, απλός και αυτός μέσα στην απλότητά του.

Τα ερωτήματα του Κολάου-κολάου πολλά και καίρια.

Πώς βρέθηκε παρ’ ολίγον αλεσμένος από τις μυλόπετρες της πολιτικής, μπλεγμένος «άθελά» του σε ίντριγκες, συνομωσίες, πλεκτάνες, κρυμμένος πίσω από τις βαριές κουρτίνες του αριστερού παλατιού, κατηγορούμενος πλέον ότι ραδιουργούσε για να εγκαθιδρυθεί η εκατονταετής βασιλεία του Αλεξέι Τσίπροβιτς του Πορφυρογέννητου, ξεμπερδεύοντας μια και καλή με τους πολιτικούς του αντιπάλους;

Η απάντησή του έκοψε την ανάσα του Κολάου-κολάου και όλων όσων παρακολουθούσαν ούτως ή άλλως με κομμένη την ανάσα, την πολυαναμενόμενη συνέντευξη του πρώην αρχικυπατζή.

«Παραμένω απλός πολίτης, δεν πολιτεύτηκα. Είμαι ένας συνηθισμένος άνθρωπος και αυτό με οδηγεί σε απερισκεψίες, μου αρέσουν οι μικρές απολαύσεις της ζωής, έχω πολλούς φίλους και αρκετούς εχθρούς».

Απλός πολίτης, δηλαδή σαν κάθε περαστικό που κοιτάζει μια βιτρίνα, ή έναν ποδηλάτη, που βολτάρει αμέριμνος στην εξοχή, σαν μια ήσυχη μητέρα και νοικοκυρά, σαν τον ταχυδρόμο ο οποίος σιγοσφυρίζοντας ευδιάθετος ρίχνει τους λογαριασμούς στα γραμματοκιβώτια. Απλός, αλλά, απερίσκεπτος. Σαν μικρό παιδί, που τρώει μερικά ζαχαρωτά παραπάνω, που ρίχνει βολές με το φυσοκάλαμο σημαδεύοντας άλλα παιδάκια, που αρχίζουν με την σειρά τους να το κυνηγούν ή και να του ρίχνουν πετρούλες.

Απερίσκεπτος και λιγουλάκι άτακτος. Αλλά μέχρι εκεί.

Θέλετε, μήπως, να θυμηθούμε τι έκαναν στο Βυζάντιο, σ’ όσους είχαν αυτοκρατορική καταγωγή, οι αντίζηλοί τους για να πάρουν την εξουσία; Έκοβαν μύτες, τύφλωναν τους διαδόχους, ευνούχιζαν άλλους, δηλαδή, μ’ άλλα λόγια, η αυτοκρατορική αυλή ήταν ένας πραγματικός παιχνιδότοπος για αριβίστες, αδίστακτους συνωμότες, και κάθε λογής ιντριγκαδόρους, όπως η αυτοκράτειρα Θεοφανώ που έντυσε γυναίκες τους δολοφόνους και τους έμπασε στα διαμερίσματά της, όπου ήταν σίγουρη ότι δεν θα έψαχναν οι φρουροί του συζύγου της, ο οποίος κάτι είχε μυριστεί για το σχέδιο, που εξυφαινόταν εναντίον του.

Μην ξεφεύγουμε, όμως, και ας επιστρέψουμε στις μικρές απολαύσεις της ζωής.

«Οι φίλοι μου στην ΝΔ με πίεζαν να γίνω υπουργός του ΣΥΡΙΖΑ».

Τα παλιόπαιδα αυτοί φταίνε.

Πόσο εύκολο, όμως, είναι τελικά να παρασυρθεί κάποιος από τις παλιοπαρέες!!! Που στην αρχή δείχνουν αθώες, απονήρευτες, άδολες, ρομαντικές. Και πόσο εύκολο είναι να καταλήξει κάποιος να γίνει υπουργός στον Συριζα, χωρίς σχεδόν να το καταλάβει, από την μια μέρα στην άλλη.

Ο Κολάου-κολάου έσκυψε το κεφάλι του προβληματισμένος, ποιοι να είναι αυτοί οι φίλοι σκέφθηκε, να ρωτήσω, να μην ρωτήσω, μήπως να προσέξω μη τυχόν και τον πιέσω παραπάνω από ότι συμφωνήσαμε, αλλά να μην το ξεφτιλίσουμε τελείως και δεν κρύβεται με τίποτα ότι πρόκειται για μιαν ακόμη συνέντευξη κουρελού…

Πώς, λοιπόν, ξεκίνησαν όλα;

«Δεν υπήρξα ποτέ ενταγμένος σε κόμματα. Έχω πολλούς φίλους στην ΝΔ. Η συγκυρία το έφερε και μόλις συνταξιοδοτήθηκα, έμεινα δίπλα στο πατρικό σπίτι του Τσίπρα. Η πρόταση του Τσίπρα να γίνω υπουργός ήταν πολύ τιμητική, αλλά δεν ήθελα να εμπλακώ στην πολιτική, είχα επιφυλάξεις», είπε ο κ. Παπαγγελόπουλος λύνοντας το μυστήριο.

Τώρα εξηγούνται όλα.

Όποιος τυχαίνει, ή μάλλον έχει την τιμή, να μένει δίπλα στο σπίτι του Αλεξέι Τσίπροβιτς μπορεί να γίνει υπουργός, και μάλιστα αναπληρωτής υπουργός δικαιοσύνης, αμετακίνητος στην θέση του, ριζωμένος στο αξίωμά του «υπηρετώντας» τρεις διαφορετικούς υπουργούς. Είσαι γείτονας του Αλεξέι, μπορεί να γίνεις και υπουργός. Το εθνολαϊκό καθεστώς Τσίπροβιτς δίνει τέτοιες ευκαιρίες σ’ όλα τα παιδιά του λαού. Άκου Κυριάκο Μητσοτάκη για να μαθαίνεις, καθένας συνταξιούχος, που μένει στην γειτονία του πατερούλη Αλεξέι μπορεί να γίνει υπουργός.

Τώρα αν τυγχάνει και πρώην εισαγγελέας και αρχικυπατζής δεξιάς κυβέρνησης ακόμα καλύτερα.

Όμως, ας γυρίσουμε και πάλι στον ύποπτο ρόλο, που έπαιξαν αυτοί οι φίλοι που σε παρασύρουν στην άβυσσο, δίχως να το καταλάβεις.

«Ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Τσίπρας κάλπαζαν προς την εξουσία και πολλοί έλεγαν ότι “έρχεται η καταστροφή του κόσμου”. Επειδή είχα πολλούς φίλους, όλοι οι φίλοι μου και από την ΝΔ, ζώντα και τεθνεώτα στελέχη, μου έλεγαν να αποδεχθώ την πρόταση».

Εδώ το πράγμα σοβαρεύει, ή μάλλον παρασοβαρεύει.

Δηλαδή ζώντα και τεθνεώτα στελέχη της ΝΔ έδιναν τέτοιες συμβουλές; Δηλαδή η εντολή ήρθε ακόμα και από το βασίλειο των νεκρών;

Εδώ ο Κολάου-Κολάου κόλλησε εντελώς, πάγωσε, σκιάχτηκε κιόλας λιγάκι, αγριεύτηκε και κοίταξε με άλλη ματιά τον συνομιλητή του, που τώρα πια φαινόταν περισσότερο τρομακτικός με την καμπούρα του να συμβολίζει πια κάτι απροσδιόριστα απόκοσμο, αλλόκοτο, πέρα από τα ανθρώπινα.

Ο Κολάου-κολάου ένιωσε ένα ρίγος να διαπερνάει την σπονδυλική του στήλη· μετά από αυτήν την αποκάλυψη ήθελε να τελειώνει άρον άρον την συνέντευξη, αλλά έπρεπε να λάμψει ολόκληρη η αλήθεια, όπως πάντα άλλωστε, και επέμεινε να ρωτά παρ’ ότι ήξερε ότι δεν θα πάρει απάντηση, εάν υπήρξαν υψηλόβαθμα στελέχη της ΝΔ, που τον παρότρυναν να γίνει υπουργός του ΣΥΡΙΖΑ.

Ο Κολάου-κολάου τότε άκουσε τον «παρασυρμένο» από τους φίλους του Παπαγγελόπουλο να λέει ότι τυχόν απάντηση του θα πυροδοτήσει σενάρια για «παράγκες της ΝΔ στον ΣΥΡΙΖΑ» κι αυτό είναι κάτι που δεν θα ήθελε βεβαίως-βεβαίως, παρ’ ότι ιδεολογικοπολιτικά δεν είναι ούτε ΣΥΡΙΖΑ ούτε ΝΔ, αλλά «ένας άνθρωπος ελεύθερος».

Σαν να λέμε ένα ελεύθερο πουλί.

Δηλαδή, εάν βέβαια καταλάβαμε καλά, οι παράγκες της ΝΔ στον Συριζα υπήρχαν και εξακολουθούν να υπάρχουν, αλλά είναι άλλο πράγμα να τις ονοματίζουν οι άμεσα εμπλεκόμενοι σαν τον Παπαγγελόπουλο, που προτιμά να μένει στο παιχνίδι εκβιάζοντας (;;;) την στήριξή τους. Να μην ξεσπάσει και κανένας εσωτερικός καυγάς στην ΝΔ, τώρα ξαφνικά.

Το θέλουν οι ενδιαφερομένοι; Μάλλον δεν το θέλουν.

«Όσο ήμουν υπουργός του Τσίπρα συνομιλούσα με υψηλόβαθμα στελέχη της Κεντροδεξιάς», δήλωσε με νόημα στον Κολάου-κολάου, που είχε σταματήσει εδώ και ώρα να τον ξύνει με απορία το κεφάλι του κοιτώντας με αυξανόμενη περιέργεια αυτό το χόμπιτ, που περιέγραφε τις περιπέτειές του στην χώρα των αριστερών πλασμάτων, που τον καταδίωκαν ανηλεώς τεράστιες δεξιές αράχνες, που όμως κάποτε κάποτε γινόντουσαν και φίλοι…

Άλλωστε ο Παπαγγελόπουλος, χαρακτηρίζοντας την Νοβάρτις το μεγαλύτερο μεταπολιτευτικό σκάνδαλο, ποτέ δεν μίλησε για πολιτικά πρόσωπα.

Μίλησε, για δεν μίλησε;;;

Εκείνο το τραγουδάκι το θυμάστε, που λέει «εμείς οι δυο οι φίλοι που τρώμε το σταφύλι». Να αποκατασταθούν οι πολιτικές ισορροπίες, να τραβηχτούν ορισμένα αυτάκια, που πήγαιναν για το colpo grosso (της δίωξης δύο πρώην πρωθυπουργών, ενός αντιπροέδρου κυβέρνησης και αρκετών βουλευτών) ώστε να κατσικωθεί ο κατά τα άλλα ανέτοιμος για την εξουσία Συριζα (σύμφωνα με την σοφή κουκουβάγια τον Ν. Βούτση), να κάτσει και ο Τσίπροβιτς σαν καλό παιδάκι στα έδρανα της αντιπολίτευσης για όσο χρόνο χρειαστεί, έστω και λίγο παραπάνω και βλέπουμε.

Ε, κάπως έτσι…

Λ.

Both comments and trackbacks are currently closed.