Η ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ ΤΟΥ ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟΥ «ΧΑΡΙΣΜΑΤΙΚΩΝ» ΚΑΙ «ΑΛΛΟΠΡΟΣΑΛΩΝ» ΗΓΕΤΩΝ ΚΑΙ Η ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΧΕΙΡΑΓΩΓΗΣΗ…

«Γιατί μπορώ να χαμογελώ κι ενώ χαμογελώ
να θανατώνω,
και να κραυγάζω «ευχαριστώ»
σ’ αυτό που μου πικραίνει την καρδιά,
και να μουσκεύω τα μάγουλα μου
με δάκρυα ψεύτικα,
και ν’ αλλάζω το πρόσωπό μου κατά περίσταση.
Θα πνίξω ναύτες πιο πολλούς κι απ’ τη γοργόνα•
θα σκοτώσω περισσότερους που με κοιτούν
κι από τον βασιλίσκο•
θα παίξω τον ρήτορα καλά όσο κι ο Νέστορας,
εξαπατώντας με πανουργία άφταστη
κι από τον Οδυσσέα•
και, σαν τον Σίνωνα, θα πάρω άλλη Τροία.
Μπορώ να προσθέσω χρώματα στον χαμαιλέωντα,
ν’ αλλάξω μορφές σαν τον Πρωτέα
κατά το συμφέρον μου,
και να στείλω τον κακούργο Μακιαβέλλι στο σχολειό.
Μπορώ να κάνω όλ’ αυτά
και δεν μπορώ να πάρω ένα στέμμα»;

William Shakespeare, 1591, King Henry the Sixth,
Τρίτο μέρος, πράξη 3η, σκηνή 2η, (μονόλογος Ριχάρδου)

Εάν πιστέψουμε τους ποικιλώνυμους δημοσιολόγους ζούμε σε μια εποχή, στην οποία κυριαρχούν οι «αλλοπρόσαλλοι» ηγέτες, οι «απρόβλεπτοι», οι «αντισυμβατικοί», οι «λαϊκιστές» ή εκείνοι, που χαρακτηρίζονται «τρελοί» και «παρανοϊκοί».

Ο τελευταίος, μάλιστα, χαρακτηρισμός έχει αποδοθεί πολλάκις στον ίδιο τον Τραμπ. Ενδεικτικό είναι το γεγονός, ότι ήδη από τον Αύγουστο του 2016 μία Κίνηση ψυχιάτρων και ψυχολόγων («Duty to Warn», Οι Έχοντες καθήκον να προειδοποιήσουν)  συγκέντρωσε 60.000 υπογραφές ψυχιάτρων και ψυχολόγων, οι οποίοι ζητούσαν την αποπομπή του νυν προέδρου των ΗΠΑ, υποστηρίζοντας ότι ο Τραμπ «πάσχει από ανίατη ναρκισσιστική διαταραχή προσωπικότητας, ασθένεια που τον καθιστά ανίκανο να φέρει σε πέρας του προεδρικά του καθήκοντα και επικίνδυνο για το έθνος».

Στην ίδια γραμμή πλήθος αμερικανών ηθοποιών ή γενικότερα καλλιτεχνών αποκαλούν συστηματικά τρελό ή παράφρονα τον Τραμπ, όπως ο Ρόμπερτ ντε Νίρο, ο Τζορτζ Κλούνεϊ, ή η Τζένιφερ Λόρενς, η οποία είχε δηλώσει ότι εάν εκλεγεί ο Τραμπ θα έρθει το τέλος του κόσμου, ενώ επίσης υποστήριξε ότι οι καταστροφικοί τυφώνες, που πλήττουν την Αμερική είναι η οργισμένη απάντηση του Θεού και της Φύσης για την εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ και για την πολιτική του…

Οι παραπάνω και όχι μόνον, σφοδροί επικριτές, αλλά και πάμπλουτοι αστέρες του Χόλυγουντ, ετύγχαναν όλως τυχαίως υποστηρικτές της υποψηφιότητας της Χίλαρι Κλίντον, η οποία αποτελούσε τότε την εκλεκτή του στρατιωτικό-βιομηχανικού συμπλέγματος, του State Department (Αμερικανικό Υπουργείο Εξωτερικών), της CIA, αλλά και της πλειοψηφίας των συστημικών ΜΜΕ.

Όσοι τα βάζουν με τον «παρανοϊκό» Τραμπ καμώνονται, βέβαια, ότι ξεχνούν πως τόσο το «σύστημα Κλίντον» όσο και ο Ομπάμα εγκαινίασαν την στήριξη στην συριακή αντιπολίτευση και τους τζιχανιστές παρέχοντας όπλα και εκπαίδευση με στόχο την ανατροπή του Άσαντ ματοκυλώντας τον συριακό πληθυσμό και καταστρέφοντας την χώρα.

Ο ίδιος ο Τραμπ απάντησε στους χαρακτηρισμούς εναντίον του λέγοντας απλά, ότι «Από πολύ επιτυχημένος επιχειρηματίας έγινα κορυφαίος τηλεοπτικός αστέρας…και πρόεδρος των ΗΠΑ (με την πρώτη προσπάθεια). Θεωρώ ότι αυτό με καθιστά, όχι απλά έξυπνο, αλλά ιδιοφυή…και πολύ σταθερό διανοητικά!».

Αλλά και η πλευρά Τραμπ δεν έμεινε γενικότερα με τα χέρια ψηλά.

Δύο μήνες πριν τις προεδρικές εκλογές στις ΗΠΑ δημοσιεύθηκε σε μια συντηρητική ιστοσελίδα ένα ανώνυμο άρθρο που αργότερα όμως αποκαλύφθηκε γράφτηκε από ένα ανώτατο στέλεχος του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας (NCA) τον Μάικλ Άντον και στο οποίο μεταξύ άλλων αναφέρονται τα εξής:

«Οι εκλογές του 2016 μοιάζουν με την Πτήση 93 (πρόκειται για την πτήση που συνετρίβη στην Πενσυλβάνια στις 11 Σεπτέμβρη): Ή θα μπουκάρεις στο πιλοτήριο ή θα πεθάνεις. Μπορεί και να πεθάνεις ούτως ή άλλως. Εσύ –ή ο ηγέτης του κόμματός σου– μπορεί τελικά να τα καταφέρεις και να καταλάβεις το πιλοτήριο, αλλά μετά, να μην ξέρεις πώς να πετάξεις ή να προσγειώσεις το αεροπλάνο. Δεν υπάρχουν εγγυήσεις. Εκτός από μία: Εάν δεν προσπαθήσεις, ο θάνατος είναι βέβαιος. Για να ολοκληρώσουμε με μια πιο συνοπτική μεταφορά: Μια προεδρία της Χίλαρυ Κλίντον είναι σαν ρωσική ρουλέτα με ημι-αυτόματο όπλο. Με μια προεδρία Tραμπ μπορείτε, τουλάχιστον, να γυρίσετε τον κύλινδρο του πιστολιού και να έχετε κάποιες πιθανότητες να σας τύχει η άδεια θαλάμη, η χωρίς σφαίρα».

Τον Σεπτέμβρη του 2017 ύστερα από τις απειλές του βορειοκορεάτη Κιμ Γιονγκ Ουν ότι θα δοκιμάσει την χρήση της βόμβας υδρογόνου ο Τραμπ δήλωνε, ότι «Ο Κιμ Γιονγκ Ουν της Βόρειας Κορέας, ο οποίος είναι προφανώς ένας τρελός που δεν τον νοιάζει να πεινάει (ο λαός του) ή να σκοτώσει το λαό του, θα δοκιμαστεί όπως ποτέ πριν», για να λάβει την απάντηση του «τρελού» ότι «Η προειδοποίηση του προέδρου των ΗΠΑ ότι η χώρα του ίσως αναγκαστεί να καταστρέψει τελείως τη Βόρεια Κορέα με έπεισαν, αντί να με τρομάξουν ή να με σταματήσουν, ότι ο δρόμος που έχω επιλέξει είναι ο σωστός και είναι αυτός που πρέπει να ακολουθήσω μέχρις εσχάτων. Θα τιθασεύσω τον ψυχικά διαταραγμένο Αμερικανό γεροξεκούτη με φωτιά». Τον Ιούνιο του 2018, όμως, ο «διαταραγμένος αμερικανός γεροξεκούτης» δήλωνε, ότι πλέον έχει καλή χημεία με τον Κιμ Γιονγκ Ουν και ότι του έδωσε έναν απευθείας αριθμό, ώστε να μπορεί να τον καλεί, «εάν έχει οποιαδήποτε δυσκολία».

Σύμφωνα με τον πρώην διευθυντή  της CIA Ντέιβιντ Πετρέους η «παράνοια» που διακρίνεται στο μάτι του αμερικανού προέδρου είναι ένα πολύτιμο εργαλείο, που χρησιμοποίησαν αρκετοί ακόμη προκάτοχοί του. Υπάρχει μια βάση στη λογική του “παρανοϊκού ηγέτη”», εξήγησε ο Πετρέους θυμίζοντας μια φράση του Ρίτσαρντ Νίξον, ο οποίος υποστήριζε, ότι «όταν εισέρχεσαι σε μια κρίση είναι καλό να αφήνεις τον αντίπαλό σου να πιστεύει ότι δεν είσαι και πολύ στα λογικά σου».

Προφανώς, λοιπόν, στις ΗΠΑ κονταροχτυπιούνται δύο πανίσχυρα κέντρα εξουσίας και εκπροσώπησης τεράστιων γεωπολιτικών και επιχειρηματικών συμφερόντων, με το «σύστημα Κλίντον» να αντιτίθεται στην προοπτική μιας συμμαχίας με το ρωσικό κράτος απέναντι στον κινέζικο δράκο, μια αντίθεση που καθρεπτίζεται στην συγκρότηση επιτροπών «ανακάλυψης» γενικά ρωσικών συνομωσιών ή ειδικότερα της εμπλοκής στις αμερικανικές εκλογές και στην στήριξη Τραμπ.

Σύμφωνα με τον Άρη Χατζηστεφάνου: «Όταν ο κινέζος πρόεδρος ανακοίνωσε στις αρχές Σεπτεμβρίου (2017) το τελικό πρόγραμμα  των συναντήσεων, που θα είχε στο πλαίσιο της επίσκεψής του στις ΗΠΑ, όλοι πρόσεξαν δυο σημαντικά «ραντεβού»: τις επισκέψεις στη Microsoft και την Boeing. Λίγες ημέρες αργότερα, οι κόκκινες σημαίες της Κίνας που κυμάτιζαν στα γραφεία του κολοσσού που ίδρυσε ο Μπιλ Γκέιτς δεν αποτελούσαν μόνο ένα μήνυμα φιλίας προς το Πεκίνο, αλλά και ένα σινιάλο στην Ουάσινγκτον: Εδώ κάνουμε μπίζνες… τον νου σας. Η Microsoft είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα των εταιρειών που δυσανασχετούν με την κλιμάκωση της αντιπαράθεσης με την Κίνα, αφού τα τελευταία 20 χρόνια έχει στήσει εκεί τα μεγαλύτερα κέντρα Έρευνας και Ανάπτυξης που διαθέτει εκτός αμερικανικού εδάφους. Μόνο τις τελευταίες εβδομάδες, μάλιστα, ανακοίνωσε νέες συνεργασίες  με τις κινεζικές εταιρείες UniGroup, Baidu, CETC, Xiaomi, Shanghai Media Group, αλλά και νέες επιχειρηματικές δράσεις σε ειδικές οικονομικές ζώνες της Κίνας» (βλ. άρθρο Ο Τραμπ ο πιο τρελός πρόεδρος μετά από τον …Κέννεντυ, 31-10-2017).

Η «σκοτεινή πλευρά» της εξουσίας, λοιπόν, δεν αφορά «παράφρονες» ηγέτες, που είναι έτοιμοι να πατήσουν ένα κουμπί και να ισοπεδώσουν με μια κίνηση τον πλανήτη, αλλά συστήματα κυριαρχίας, που συγκρούονται άγρια για την «επόμενη ημέρα».

Σύμφωνα με τον Μακιαβέλλι (Ο Ηγεμόνας), «ο καθένας κατανοεί πόσο αξιέπαινο είναι να κρατά ένας ηγεμόνας τον λόγο του και να ζει με ευθύτητα κι όχι με δόλο: όπως όμως μας δείχνει η πείρα των καιρών μας, μεγάλα πράγματα έχουν κατορθώσει οι ηγεμόνες που έδωσαν λίγη σημασία στην καλή πίστη και που κατάφεραν με δολιότητες να ξεγελάσουν τα μυαλά των ανθρώπων· και στο τέλος έβαλαν κάτω όσους βασίστηκαν στην τιμιότητα». Γνωστά θα πει κάποιος αυτά και δίχως αμφιβολία διαχρονικά.

Οι «αλλοπρόσαλλοι», λοιπόν, οι «ανεύθυνοι» ή οι δήθεν αντισυμβατικοί ηγέτες εμφανίζονται και δίνουν τεράστια ώθηση σε περιόδους «κρίσης», στις οποίες είτε λόγω της γραφειοκρατίας και ανελαστικών κανόνων παρουσιάζεται στασιμότητα είτε επειδή είναι αδύνατη η πολιτική εκπροσώπηση των κοινωνικών στρωμάτων, που νιώθουν μετέωρα σε ένα κόσμο στον οποίο η ανασφάλεια και η σύγχυση γιγαντώνονται.

Ο Μακιαβέλλι, όμως, εύστοχα τόνιζε κάτι ακόμη: «Οι άνθρωποι, εν γένει κρίνουν περισσότερο με βάση τα μάτια, παρά τα έργα· γιατί όλοι μπορούν να δουν, λίγοι όμως καταλαβαίνουν. Ο καθένας βλέπει αυτό που φαίνεται, λίγοι όμως καταλαβαίνουν αυτό που πραγματικά είσαι· και αυτοί οι λίγοι δεν τολμούν να εναντιωθούν στην γνώμη των πολλών, που έχουν την αυθεντία του κράτους να τους προστατεύει· και στις πράξεις όλων των ανθρώπων, και ιδιαίτερα των ηγεμόνων, όπου δεν υπάρχει ένα δικαστήριο στο οποίο να προσφύγεις, κρίνει κανείς από το τελικό αποτέλεσμα».

Και το τελικό αποτέλεσμα είναι που έχει σημασία, το τελικό αποτέλεσμα είναι αυτό που ξεκαθαρίζει το θολό τοπίο. Όπως ακριβώς και στην περίπτωση του Brexit και στις πρόσφατες συναντήσεις του «ακατανόμαστου» βρετανού πρωθυπουργού Μπόρις Τζόνσον με την γερμανίδα καγκελάριο Άγκελα Μέρκελ και στη συνέχεια με τον Γάλλο πρόεδρο Εμμανουέλ Μακρόν. Ο Μπόρις Τζόνσον, ο οποίος σημειωτέον ουδέποτε τάχθηκε υπέρ της «άτακτης εξόδου» της Βρετανίας από την Ε.Ε., δίχως να καταθέσει κατάλογο «αλλαγών» της συμφωνίας έθεσε με τρόπο «οξύτατο» την απάλειψη της «δικλίδος ασφαλείας» των ιρλανδικών συνόρων – ή backstop.

Παρ’ ότι ο επικεφαλής της ευρωπαϊκής διαπραγματευτικής ομάδος Μισέλ Μπαρνιέ απέρριψε την απαίτηση αυτή, όπως επίσης και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η Μέρκελ χαρακτήρισε τη «δικλίδα ασφαλείας» όρο όχι «αδιαπραγμάτευτο», αλλά «εφεδρική διάταξη» αναθεωρητέα εντός τριάντα ημερών, υπό την προϋπόθεση ότι διασφαλίζει τα συμφέροντα της Ε.Ε. και της Βρετανίας, για να εισπράξει τον ενθουσιασμό του Μπόρις Τζόνσον. Για μιαν ακόμη φορά ένας «αλλοπρόσαλλος» ή «παλαβός» ηγέτης θα συμβάλλει στην «λύση της τελευταίας στιγμής»;

Είδομεν. Το σίγουρο είναι ότι οι ευρωπαϊκές κοινωνίες διασχίζουν μια μεταβατική περίοδο, όπου ο λεγόμενος διχαστικός λόγος προϋποθέτει τα νέα ηγετικά πρότυπα, μη συμβατά τουλάχιστον στο θεαθήναι, ώστε να προσελκύουν τα βλέμματα, να γοητεύουν τους οργισμένους, τους χαμένους της παγκοσμιοποίησης, όσους χρειάζεται και δεν είναι λίγοι να παραπλανηθούν ακόμη περισσότερο με τις διαβεβαιώσεις, που λένε ότι «μπορούμε και μόνοι μας δίχως τα δεκανίκια της παγκοσμιοποίησης».

Σύμφωνα με τον ολλανδό μελετητή, Κας Μούντε «Είναι η αίσθηση της κρίσης περισσότερο, παρά μια πραγματική κρίση, που παίζει σημαντικό ρόλο σε μια τέτοια περίπτωση. Κι αυτό γιατί δείχνει ότι τα καθιερωμένα κόμματα αδυνατούν να ελέγξουν τα γεγονότα, κάτι που δημιουργεί ατμόσφαιρα επείγουσας κατάστασης που με τη σειρά της κάνει πολλούς να αναζητούν ριζοσπαστικές εναλλακτικές λύσεις, περιλαμβανομένων και ριζικότερων εκδοχών από εκείνες, που θα υποστήριζαν σε κανονικές συνθήκες» (Λαϊκισμός, Μια Σύντομη Εισαγωγή», Κας Μούντε, Κριστομπάλ Καλτβάσερ).

Εδώ, ακριβώς, εισάγεται και στον ελλαδικό χώρο και η εικόνα της «παλαβής» αριστεράς, που αναλαμβάνει πάραυτα την εξουσία:

«Αυτό έκανε πάντα η παλαβή Αριστερά, όποτε κυβερνούσε. Έπαιρνε ένα πρόβλημα και το μεγέθυνε. Έβρισκε μιζέρια και την πολλαπλασίαζε. Φωνασκούσε για τις χαμηλές συντάξεις και τις πετσόκοβε. Γκρίνιαζε για την ανεργία και την πολλαπλασίαζε. Δεν θέλησε ποτέ να κάνει πιο πλούσιους τους φτωχούς· αρκείται κομπλεξικά να κάνει τους πλούσιους πιο φτωχούς. Δεν συμπονά τους άτυχους, φθονεί τους επιτυχημένους». (Πάσχος Μανδράβελης 3-7-2015, Καθημερινή).

Η «παλαβή» αριστερά, όμως, έκανε μια χαρά την «δουλειά», ψήφισε και επέβαλλε δύο μνηνόμια, έθαψε τους «επαναστατημένους» του δημοψηφίσματος στην αδράνεια και στην παραίτηση και παρέδωσε τα ηνία στον επόμενο διαχειριστή. Ο «μεγάλος», όμως, ηγέτης της «παλαβής» αριστεράς έχει στρίψει το τιμόνι εδώ και καιρό με τους γέροντες συμβούλους όπως ο Δραγασάκης να μιλούν ήδη σε ανυποψίαστο χρόνο για την «ανάγκη ωρίμανσης» του Συριζα. Σε κάθε περίπτωση ο αριστερός ηγέτης Τσίπρας, μια μετριότητα, προϊόν του κομματικού σωλήνα, και φυσικά ιδιαίτερα αυταρχικός, ήταν και παραμένει στο απυρόβλητο, γιατί παραμένει χρήσιμος, γιατί έχει ευλογηθεί και βαπτισθεί πλέον στην κολυμπήθρα της εξουσίας, γιατί τα μεγάλα αφεντικά μπορεί και να τον χρειασθούν κάποια άλλη στιγμή.

Στις 23 Μαϊου του 2015 η αναπληρωτής υπουργός τότε Κοινωνικής Αλληλεγγύης Θεανώ Φωτίου έκανε την εξής εκπληκτική δήλωση «Ο Τσίπρας είναι ένας ηγέτης παγκόσμιας ακτινοβολίας, απ› αυτούς που γεννιούνται κάθε 100 χρόνια». Και όμως γεννήθηκε για να μας κυβερνήσει σίγουρα λόγω της θεϊκής πρόνοιας, σίγουρα γιατί, δεν μπορεί, κατά βάθος μέσα στην ατυχία μας είμαστε και εμείς εκλεκτοί της μοίρας, …σίγουρα, δεν μπορεί, η αντικατάστασή του από τον Κυριάκο Μητσοτάκη είναι προσωρινή, αλλά παρ’ όλα αυτά απίστευτα απρόσμενη…

Σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας Αυγή (24-6-2016) «Τώρα, πώς να συνδυάσει κανείς Bilderberg με λαϊκή αγορά; Κι όμως, για χάρη του απώτερου σκοπού, το κάνει κι αυτό. «Συμπάσχει» με τους κατοίκους στο Μενίδι και όχι μόνο! Δεν τα καταφέρνει. Χρησιμοποιεί τα όπλα που γνωρίζει καλύτερα: λασπολογία, ύβρεις (κρίμα το «λουστράρισμα» στο Χάρβαρντ), απειλές, αθέμιτα μέσα… Τίποτα! Προσλαμβάνει «μισθοφόρους» και υποσκάπτει την κυβέρνηση με ΜΜΕ, ψευδοκινήματα… Τζίφος! Σκέφτεται να κάνει πλαστική στο πρόσωπο, στη μύτη, για να ελκύει τουλάχιστον τις γυναίκες! Τίποτα! Ο επηρμένος γόνος της αρχοντοχωριάτικης αριστοκρατίας χάνεται καθημερινά στη λυσσώδη προσπάθεια για αναγνώριση. Αυτοδιαφημίζεται στους Financial Times… Αποτέλεσμα, μηδέν! Δεν το χωράει ο νους του πώς ένας πτυχιούχος του ΕΜΠ μπορεί να τον επισκιάζει… Και το χειρότερο: αρχίζουν και κάτι αμφισβητήσεις μέσα στο κόμμα. Είναι έτοιμος να καταρρεύσει… Πόσα χάπια να πάρει ακόμη; Κι αυτές οι ηλίθιες δημοσκοπήσεις… Άδωνι, δεν τους πληρώσαμε αυτό τον μήνα;».

Δεν θα πρέπει να εκπλήσσει ότι η πέννα του αρθρογράφου είναι τόσο βαθιά βουτηγμένη στο μελάνι του βούρκου εκείνης της, τελικά όχι και τόσο αξεπέραστης, Αυριανής της περίφημης δεκαετίας του ’80.

Ο ηγέτης της «παλαβής» αριστεράς εμφανίζεται ανίκητος, άτρωτος, βγαλμένος μέσα από τα κόκκαλα της ιερά της ταξικής πάλης, τίποτα δεν μπορεί να τον επισκιάσει, κανένας απώτερος σκοπός της άρχουσας τάξης δεν τον αγγίζει· χαρισματικός δίχως άλλο αφού δύσκολα μπορεί να συγκριθεί κάποιος μαζί του, παρά μόνο εάν περάσουν 100 χρόνια και πάλι βλέπουμε. Η «πτώση», που επέρχεται δεν είναι τελικά παρά μια «αρρυθμία» της ιστορίας, ένα «λάθος» και μια αδικία που δεν του αξίζει, η αντικατάσταση του από έναν «κατασκευασμένο» ηγέτη της ελίτ μια παραφωνία στις επαναστατικές εξελίξεις του 2015.

Δυστυχώς η παράσταση δεν έχει τελειώσει ακόμη…

Συσπείρωση Αναρχικών

Δημοσιεύθηκε στην αναρχική εφημερίδα ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, φ. 196, Σεπτέμβριος 2019
Both comments and trackbacks are currently closed.