ΕΝΑΣ ΟΡΓΑΣΜΟΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ: ΤΟ 1977 ΣΤΗΝ ΙΤΑΛΙΑ

Παρεκβάσεις στο κουβάρι

των αναμνήσεων ενός

πρώην καταστασιακού

GIANFRANCO SANGUINETI

σελ. 69 / Εκδ. Bibliothèque du temps perdu

Νοέμβριος 2018 Αθήνα

Ο Σανγκουινέτι σ’ αυτήν την ιδιαίτερα επιμελημένη έκδοση της Bibliothèque du temps perdu, εκρηκτικός, ευθύς, διεισδυτικός προχωρά σε μια ανατομία του ’77, που πρώτα απ’ όλα σηματοδότησε, όπως τονίζει, την άρνηση των ιδεολογιών, μια απρόσμενη έκρηξη μέσα σ’ ένα ειδεχθές και ερημωμένο τοπίο συντριβής της σκέψης, «το οποίο δημιούργησαν στην Ιταλία ιδεολογίες ηγεμονικές, δογματικές και αλαζονικές στην υπηρεσία της αριστεράς και της άκρας αριστεράς, στις οποίες εντάσσονταν όλοι οι διανοούμενοι».

Σ’ αυτήν την εξέγερση του ’77, σ’ αυτήν την έκρηξη δημιουργικότητας και φαντασίας, ανοιχτή, όπως θυμίζει ο Σανγκουινέτι, σε κάθε καλλιτεχνική επιμόλυνση, ένα από τα συστατικά της και μάλιστα το πιο γνήσιο ανατρεπτικά ήταν η ριζική άρνηση της εθελοδουλείας που επέβαλλε η οποιαδήποτε ιδεολογία, ήταν ακόμη η άρνηση του μιλιταντισμού, αλλά και της πολιτικής, της αντιπροσώπευσης, της ιεραρχίας, του κάθε συμβιβασμού.

Το Κράτος, όπως επισημαίνει, ο Σανγκουινέτι, για να καταστείλει χρησιμοποιεί την τρομοκρατία, την ανεργία, τα ναρκωτικά, την εξαθλίωση, την αστυνομία, τα δικαστήρια, την φυλακή. Θυμίζει ακόμη, ότι τότε «ζούσαμε κάθε μέρα σαν να ήταν η τελευταία, και για πολλούς η τελευταία μέρα ήρθε νωρίς. Όμως τουλάχιστον είχαμε πολεμήσει». Ο συγγραφέας παραθέτει, επίσης, τις απόψεις που είχε δημοσιοποιήσει τον Σεπτέμβρη εκείνης της χρονιάς στο Διεθνές Συνέδριο της Μπολόνια:

«Μέχρι τώρα κανένα μέτρο καταστολής, από το μικρότερο μέχρι το μεγαλύτερο, από τη συκοφαντία μέχρι τα τανκς, δεν ωφέλησε την εξουσία, μιας και δεν κατάφερε να εμποδίσει το παραμικρό από ότι έγινε. Μα δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε πως το πιο μικρό λάθος του κινήματος μπορεί να μας βλάψει ανεπανόρθωτα. Η ανεπαρκής θεωρητικο-πρακτική διαύγεια σε σχέση μ’ ένα στρατηγικό ζήτημα, όπως εκείνο των όπλων, κινδυνεύει να προκαλέσει σοβαρότατο αποτελέσματα… Τα όπλα χρησιμοποιούνται όταν είναι όλοι έτοιμοι να τα χρησιμοποιήσουν. Και όλοι θα ’ναι έτοιμοι να τα χρησιμοποιήσουν όταν η χρήση τους θα είναι απαραίτητη. Το ζήτημα είναι στρατηγικό όχι τακτικό. Όποιος παίζει σήμερα με τα όπλα, παίζει με την εξουσία, που είναι πιο οπλισμένη από εμάς· και με την εξουσία δεν πρέπει να παίζουμε, πρέπει να την καταστρέψουμε… Από πρακτική άποψη, η χρησιμοποίηση όπλων σε μια διαδήλωση είκοσι χιλιάδων ατόμων, όπου μόνο εκατό είναι οπλισμένα, δεν είναι μόνο ανώφελη αλλά και επιζήμια: εκτίθενται στα πυρά της αστυνομίας χιλιάδες σύντροφοι που δεν μπορούν να αμυνθούν… Από θεωρητική άποψη, οι λίγοι που κατεβαίνουν οπλισμένοι στις διαδηλώσεις θέλουν να αποτελούν, και αποτελούν εκ των πραγμάτων μια νέα διαχωρισμένη εξουσία στο εσωτερικό του επαναστατικού κινήματος, που πολεμάει ακριβώς ενάντια σε κάθε διαχωρισμένη εξουσία».

«Καταλαβαίνουμε καλά», καταλήγει ο Σανγκουινέτι, «για πόσους και ποιους λόγους το ’77, αυτή η καθοριστική και κρίσιμη χρονιά, αποσιωπήθηκε και αποκόπηκε από τη συλλογική συνείδηση, ακριβώς όπως χρόνια τώρα λογοκρίνονται ξεδιάντροπα οι αδάμαστες εξεγέρσεις του ελληνικού λαού ενάντια στην επιβολή του δεσποτισμού της Ευρωπαϊκής Ένωσης: σήμερα είναι η Ελλάδα που έχει μετατραπεί σε ένα πειραματικό εργαστήρι του δυτικού δεσποτισμού, εν μέσω παγκόσμιας αδιαφορίας».

Ο Σανγκουινέτι, κλείνοντας, αναφέρει για την τερατώδη, όπως την χαρακτηρίζει υλοποίηση του «ιστορικού συμβιβασμού»:

«Η Κίνα αποτελεί σήμερα την τερατώδη, αλλά παραδειγματική υλοποίηση του «ιστορικού συμβιβασμού» μεταξύ κομμουνισμού και καπιταλισμού, τον οποίο είχαν επινοήσει οι πολυμήχανοι και δολιότατοι ιταλοί κομμουνιστές ηγέτες. Αυτό το εγχείρημα, που ενοποιεί το χειρότερο κομμάτι των δυο ολοκληρωτικών συστημάτων και ήδη αποτυπώνει την πορεία και το γίγνεσθαι του κόσμου, καθορίζει επίσης και ποιοι θα είναι οι θεμέλιοι λίθοι του νέου δεσποτισμού, ο οποίος εγκαθιδρύεται παντού. Απόλυτη ελευθερία για απαλλοτρίωση οι πλούσιοι και απόλυτη σκλαβιά οι φτωχοί».

Συσπείρωση Αναρχικών

 

Both comments and trackbacks are currently closed.