ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ

του Ernesto Sabato

σελ. 157 / Εκδ. Γκοβόστη

Αθήνα 2001

Ο Σάμπατο ορθώνει εμπρός μας ξανά και ξανά την «τρελή του ελπίδα»: οι δυνατότητες για μια πιο ανθρώπινη ζωή είναι κοντά μας, αρκεί να απλώσουμε το χέρι μας, να βρούμε το κουράγιο, που μας τοποθετεί στην πραγματική διάσταση του ανθρώπου. Μπορεί όλοι κάποιες φορές να υποτασσόμαστε, όμως, όπως μας διαβεβαιώνει, εκείνη που δεν λαθεύει ποτέ, είναι η πεποίθηση ότι μονάχα οι αξίες του πνεύματος μπορούν να μας σώσουν απ’ αυτό το σεισμό που απειλεί την ανθρώπινη υπόσταση.

Ο Σάμπατο αντικρύζει την αποξένωση, την απουσία διαλόγου με τους άλλους, την αδυναμία αναγνώρισης του κόσμου που μας περιβάλλει, την απουσία αγάπης και αλληλεγγύης που σημαδεύει το μαζικοποιημένο πλήθος, την ολοένα και μεγαλύτερη αναισθησία στον θόρυβο κάθε απρόσωπης πόλης, που όσο μεγαλώνει τόσο πνίγει τους δεσμώτες της. Και όπως παρατηρεί όσο η παθητικότητα μεγαλώνει τόσο πιο γρήγορα καταλήγει σε μια πνευματική δουλεία, σε μια πραγματική σκλαβιά.

Την ίδια στιγμή οι πόλεμοι που ενώνουν την παραδοσιακή θηριωδία με την απάνθρωπη μηχανοποίηση, η καταστροφική φθορά της φύσης, η συλλογική νεύρωση, οι ολοκληρωτικές δικτατορίες, η αποξένωση του ανθρώπου μάς ανοίγουν τα μάτια για να αντικρύσουμε το τέρας που μεγαλώνει.

Οι δρόμοι διαφυγής, όμως, δεν είναι όλοι κλειστοί, αφού «δεν υπάρχει άλλος τρόπος να φθάσεις την αιωνιότητα παρά με το να βυθιστείς στη στιγμή, ούτε άλλη περίπτωση να φθάσει στην παγκοσμιότητα παρά μέσω της ίδιας της περίστασης: το σήμερα και το εδώ».

Το Πρώτο Γράμμα του Σάμπατο έχει τον τίτλο Το μικρό και το μεγάλο, το Δεύτερο Γράμμα αναφέρεται στις Παλιές Αξίες, το Τρίτο Γράμμα έχει τον τίτλο Ανάμεσα στο καλό το κακό, το Τέταρτο Γράμμα ασχολείται με τις Αξίες της κοινότητας, το Πέμπτο Γράμμα στην Αντίσταση και ο Επίλογος έχει τον τίτλο Η απόφαση και ο θάνατος.

Το παρακάτω απόσπασμα βρίσκεται στο Πέμπτο Γράμμα.

«Η ιστορία είναι το μεγαλύτερο σύνολο παρεκκλίσεων, πολέμων, διώξεων, βασανιστηρίων και αδικιών, όμως, ταυτόχρονα, ή γι’ αυτό ακριβώς εκατομμύρια άντρες και γυναίκες θυσιάζονται για να φροντίσουν τους πιο κακότυχους. Αυτοί ενσαρκώνουν την αντίσταση. Εδώ πρόκειται, για το να ξέρει καθείς, όπως είπε ο Καμύ, αν η θυσία του είναι στείρα ή γόνιμη, κι αυτό είναι ένα ερώτημα, που πρέπει να τίθεται μέσα σε κάθε καρδιά, με τη σοβαρότητα της αποφασιστικής στιγμής. Σ’ αυτή την απόφαση θα αναγνωρίσουμε το σημείο, όπου ο καθένας από μας καλείται να αντιτάξει αντίσταση. Θα δημιουργηθούν, επομένως, σημεία ελευθερίας, που μπορούν ν’ ανοίξουν ορίζοντες ανέλπιστους μέχρι σήμερα.

Είναι μια γέφυρα που θα πρέπει να διαβούμε, ένα πέρασμα. Δεν μπορούμε να μείνουμε βιδωμένοι στο παρελθόν ούτε και να γοητευτούμε βλέποντας την άβυσσο. Σ’ αυτό το αδιέξοδο που αντιμετωπίζουμε σήμερα, η αναδημιουργία του ανθρώπου και του κόσμου του μας παρουσιάζονται όχι σαν μια επιλογή ανάμεσα στις άλλες, αλλά σαν η χειρονομία που δε σηκώνει αναβολή, όπως η γέννηση του πλάσματος όταν έχει φτάσει η ώρα του».

Συσπείρωση Αναρχικών

Both comments and trackbacks are currently closed.