Βαρκελώνη 1978: ΥΠΟΘΕΣΗ ΣΚΑΛΑ

του Χαβιέρ Κανιάδας Γασκόν

Εκδόσεις Ισνάφι

σελ. 160 / Ιωάννινα 2011

«Στις 20 Νοεμβρίου του 1975 πεθαίνει από φυσικά αίτια ο Φράνκο και η Ισπανία μετά από 36 χρόνια δικτατορίας ετοιμάζεται να αλλάξει σελίδα.

Η μετάβαση προς την δημοκρατία θα συνδεθεί με το αίτημα της ένταξης της χώρας στην Ε.Ο.Κ., την ατιμωρισία των χουντικών, την νομιμοποίηση όλων των κομμάτων και των συνδικάτων, την ελευθεροτυπία και με σκληρά οικονομικά μέτρα, που προτείνει η Τριμερής Επιτροπή (αύξηση φορολογίας, μείωση μισθών και συντάξεων, αναδιάρθρωση του δημόσιου τομέα, απελευθέρωση των απολύσεων κλπ).

Η δημοκρατία θέτει το δίλλημα της συναίνεσης ή της ρήξης.

Όλα τα κόμματα, τα μεγάλα συνδικάτα, ο στρατός και η κυβέρνηση καταλήγουν σε μια συμφωνία, που θα ονομαστεί «Σύμφωνο του Μονκλόα».

Όσοι δεν δέχονται την συμφωνία (και είναι πάρα πολλοί) οργανώνονται σε αυτόνομα συνδικάτα και κυρίως στην CNT (αναρχοσυνδικαλιστές).

Ενάντια στο «Σύμφωνο του Μονκλόα» την Κυριακή το πρωί της 15ης Ιανουαρίου του 1978 ξεκινάνε σ’ όλη την Ισπανία οι μεγαλύτερες διαδηλώσεις, που έχει δει ποτέ η χώρα.

Το μεσημέρι μια ομάδα νεαρών αναρχικών οργανωμένων στην CNT θα ρίξει έξι βόμβες μολότοφ στην είσοδο ενός πολυτελούς κέντρου διασκέδασης στην Βαρκελώνη, την Σκάλα.

Το απόγευμα ο «γέρο-αναρχικός», που τους προέτρεψε να φτιάξουν τις μολότοφ και τους υπέδειξε τον στόχο θα εξαφανιστεί.

Το βράδυ από τα συντρίμμια της Σκάλα θα ανασυρθούν τέσσερις εργαζόμενοι νεκροί (εκ των οποίων οι δύο ήταν επίσης αναρχικοί και οργανωμένοι στην CNT).

Το επόμενο πρωί η συναίνεση θα νικήσει και το πολυνομοσχέδιο θα ψηφιστεί.

Αυτή είναι η ιστορία του αναρχικού που έριξε τις μολότοφ».

(Από το οπισθόφυλλο της έκδοσης).

Ο Χαβιέρ Κανιάδας Γασκόν σύμφωνα με την μαρτυρία του είναι ο ένας από τους επτά αναρχικούς, οι οποίοι έριξαν την 15η Ιανουαρίου 1978 τις έξι μολότοφ στην τζαμαρία του πολυτελούς κέντρου διασκέδασης Σκάλα στην Βαρκελώνη ύστερα από παρότρυνση του «γέρο-αναρχικού» του Χοακίν Γκαμπίν Ερνάνδεθ.

Ο Γκαμπίν, ένας συνήθης κακοποιός 47 ετών με 28 καταδίκες στο ενεργητικό του, γνωστός στον κόσμο της παρανομίας ως ο «Γρύλλος», στρατολογείται από τις μυστικές υπηρεσίες, του δίνεται αμνηστία και βαπτίζεται από την αστυνομία και ορισμένους κύκλους της CNT με το παρατσούκλι «ο γερο-αναρχικός».

Την ίδια στιγμή, που οι νεαροί αναρχικοί ρίχνουν τις μολότοφ στην τζαμαρία της Σκάλα με αποτέλεσμα ορισμένες μικροζημιές, πυκνοί μαύροι καπνοί σηκώνονται στον ουρανό από την πίσω πλευρά του κτιρίου, εξ αιτίας της ανάφλεξης εμπρηστικών βομβών φωσφόρου (στρατιωτικό υλικό), που έχουν τοποθετηθεί από τις μυστικές υπηρεσίες. Οι συλλήψεις των νεαρών αναρχικών ξεκινούν μόλις 15 ώρες αργότερα, ενώ επίσης βασανίζονται σκληρά για να ομολογήσουν (βλ. επίσης Φάκελος Scala: Η ιστορία μιας κρατικής προβοκάτσιας, από το αγγλικό περιοδικό Anarchy, σειρά 2, τ. 38, μτφ Αναρχικός Πυρήνας ΞΑΝΑ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ, δημοσιευμένο στην αναρχική εφημερίδα ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, φ. 134, Ιανουάριος 2014).

Στις 22 Φεβρουαρίου του 1978, ο δικαστής του Δικαστηρίου νούμερο 2 απήγγειλε κατηγορίες ενάντια στον Χοσέ 26 ετών, τον Φρανθίσκο Χαβιέρ 19 ετών, τον Αρτούρο 18 ετών, στον «Γρύλλο» που φυσικά δεν είχε εντοπιστεί, την Πιλάρ 19 ετών και την Ρόσα 19 ετών, για κατασκευή και κατοχή εκρηκτικών με βάση το άρθρο 264 του Ποινικού Κώδικα. Και ενάντια στους τέσσερις πρώτους μαζί με τον Λουίς 17 ετών, τη Μαρία Τερέσα 17 ετών, τον Φρανθίσκο 20 ετών τον Χεσούς Εμίλιο 18 ετών και τον Κάρλος 20 ετών απήγγειλε κατηγορίες για τρομοκρατία με βάση το άρθρο 1 του Παραρτήματος του Ποινικού Κώδικα.

Ο Χαβιέρ Κανιάδας Γασκόν αποφυλακίζεται με όρους τον Σεπτέμβριο του 1986 χάριν της τετράμηνης εξαγοράς ποινής για ένα από τα πέντε ακαδημαϊκά έτη που είχε περάσει όντας έγκλειστος.

Στον επίλογο του βιβλίου μεταξύ άλλων αναφέρει:

«Κάποιοι, που βρίσκονταν έξω από την φυλακή, θεωρώντας ότι η υπόθεση Σκάλα ήταν «μια αστυνομική σκευωρία κατά της CNT» χρησιμοποίησαν για να υπερασπιστούν πολιτικά τον αναρχοσυνδικαλισμό.

Ενώ τους πρώτους μήνες η CNT σαν συνδικάτο στήριξε τους κρατούμενους της υπόθεση Σκάλα (και μόνο αυτούς), λίγο αργότερα σε μια ολομέλεια της Εθνικής Επιτροπής αποφάσισε ότι έπρεπε να μας ξεχάσουν και οι προσπάθειες να επικεντρωθούν στην αναδιοργάνωση της CNT· υπάρχουν πρακτικά στα οποία ποτέ δεν κατάφερα να έχω πρόσβαση.

Η αλήθεια είναι πως η λίστα με τα ονόματα των αναρχικών που βρίσκονταν στην φυλακή –κατά κάποιους έφταναν τους πενήντα– δημοσιευόταν για μεγάλο χρονικό διάστημα στις αναρχοσυνδικαλιστικές εφημερίδες της εποχής, CNT και Solidaridad Obrera. Όμως όσο περνάει ο χρόνος, είμαι όλο και πιο πεπεισμένος ότι αυτό γινόταν για λόγους πολιτικής κερδοσκοπίας και όχι γιατί ενδιαφέρονταν για την ελευθερία μας.

Η υπόθεση Σκάλα δεν ήταν μια αστυνομική σκευωρία ενάντια στην CNT, που στην τελική αναδύθηκε από την παρανομία γύρω στο 1976 χάρη στους «θινκοπουντίστας»,[1] τον Ντιέγο Αμπάντ ντε Σαντιγιάν, τον υπουργό Εσωτερικών Ροδόλφο Μαρτίν Βίγια και τον τότε δήμαρχο της Βαρκελώνης, που ήθελαν να αποδυναμώσουν τα δύο συνδικάτα που αντιπροσώπευαν την εργατική τάξη της εποχής: τις COCO και τις UGT.

Βέβαια το κράτος μετά από μερικούς μήνες έχασε τον έλεγχο της αναρχοσυνδικαλιστικής οργάνωσης, η οποία ριζοσπαστικοποιήθηκε. Τότε ο υπουργός Εσωτερικών Ροδόλφο Μαρτίν Βίγια αποφάσισε ότι έπρεπε να τελειώσουν μια για πάντα με τη CNT, που είχε ξεφύγει από κάθε έλεγχο, αλλά ιδιαίτερα με το ελευθεριακό κίνημα, που ανερχόταν με ασυνήθιστη δύναμη, και έτσι κατάστρωσε την πρώτη του αστυνομική προχειροδουλειά.

Ούτως ή άλλως η CNT δε θα αργούσε πολύ να διαλυθεί από μόνη της. Οι εσωτερικές διαμάχες για τον έλεγχο της εξουσίας του συνδικάτου μεταξύ ρεφορμιστών, μαρξιστών, αριβιστών, και θινκοπουνίστας –ίδιες με αυτές που γίνονται στο εσωτερικό οποιουδήποτε παραδοσιακού πολιτικού κόμματος– θα κατέστρεφαν σύντομα την οργάνωση. Το κράτος είχε πλήρη επίγνωση αυτού του γεγονότος, γιατί στις ανώτατες βαθμίδες της οργάνωσης είχαν διεισδύσει μυστικοί πράκτορες».

Συσπείρωση Αναρχικών

[1]. Το 1965 κάποια μέλη της CNT στο εσωτερικό της Ισπανίας υπέγραψαν με στελέχη του συνδικαλιστικού μηχανισμού του καθεστώτος του Φράνκο (το λεγόμενο κάθετο συνδικάτο) μια συμφωνία που βασιζόταν σε πέντε σημεία και γι’ αυτό το λόγο έμεινε γνωστή ως «cincopuntismo» (θινκοπουντίσμο). Η συμφωνία συνάντησε την ομόφωνη καταδίκη των υπόλοιπων αγωνιστών της CNT τόσο στην εξορία όσο και στην Ισπανία.

 

Both comments and trackbacks are currently closed.