Ένα ανθρωπάκι του Γαΐτη στα σκουπίδια! Μα τί τέχνη!

 «Ο κόσμος δεν θέλει να βλέπει τον εαυτό του ανθρωπάκι, αλλά είναι»

Στα σκουπίδια βρέθηκε ένα απ’  τα τρία γνωστά ανθρωπάκια του καλλιτέχνη Γιάννη Γαΐτη που ήταν από το 1985 στην είσοδο των επισήμων στο ΣΕΦ. Στήθηκαν ρεπορτάζ και γράφτηκαν στήλες απ’ τα ΜΜΕ, καταδικάζοντας το γεγονός ως βέβηλο. Είναι όμως έτσι; Εμείς είμαστε πεπεισμένοι ότι αν ζούσε ο καλλιτέχνης θα ένιωθε ότι ένα έργο του επιτέλους ολοκληρώθηκε και σε ένα άλλο επίπεδο, επιβεβαιώνοντάς τον καλλιτεχνικά και κοινωνικά.

Τα ανθρωπάκια του καλλιτέχνη έχουν αναφορά στην μάζα. Στο απρόσωπο  άτομο που δεν χρειάζεται να έχει πρόσωπο, και όταν έχει είναι ίδιο με τα άλλα ανθρωπάκια. Το ανθρωπάκι δεν έχει χαρακτήρα, άγεται και φέρεται, εξουσιάζεται και αφήνεται να κυριαρχηθεί. Τα ανθρωπάκια του καλλιτέχνη περιγράφουν μια δυστοπία για τους ανθρώπους.

Έτσι, λοιπόν, κάποιος από αυτό το απρόσωπο πλήθος της πόλης, ανώνυμος επίσης, χωρίς πρόσωπο, έκανε την συγκεκριμένη πράξη, πετώντας ένα ανθρωπάκι στα σκουπίδια. Θα μπορούσαμε, δηλαδή, να πούμε ότι ένα απρόσωπο ανθρωπάκι του Γαΐτη, έκανε αυτή την πράξη. Επίσης τα σκουπίδια είναι απρόσωπα, δεν ξεχωρίζουν και είναι παράγωγα των απρόσωπων κοινωνιών και πόλεων. Για όλους αυτούς τους λόγους λοιπόν, ο καλλιτέχνης πιστεύουμε ότι δεν θα ένιωθε μια αποστροφή εξ΄αιτίας του συγκεκριμένου γεγονότος αλλά μια ικανοποίηση. Ούτως ή άλλως ο ίδιος είχε πει για τα συγκεκριμένα έργα του: «Οι άνθρωποι, τα Ανθρωπάκια που λέω, το κατεστημένο, έφτασε σ’ ένα σημείο όπου δεν παίρνει άλλο να πάει πιο μακριά […] γίνανε ένα νούμερο και τίποτα παραπάνω» ή «Φροντίστε να σωθείτε, να σωθούμε. Οι άνθρωποι, πλέον, έχουν γίνει ένας αριθμός».

Ε.

Both comments and trackbacks are currently closed.