ΚΕΙΜΕΝΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ

 του ΕΡΡΙΚΟ ΜΑΛΑΤΕΣΤΑ

 Εκδόσεις Νησίδες / 2019 / Σελ. 146

Η έκδοση περιλαμβάνει βιογραφία του Ερρίκο Μαλατέστα (14 Δεκεμβρίου 1853 – 22 Ιουλίου 1932) που γράφτηκε από τον Μαξ Νετλάου στα τέλη του 1920 και δημοσιεύθηκε στην Freedom. Όπως σημειώνει ο μεταφραστής Β. Τομανάς, «Το 1969 είχα δει το όνομα «Μαλατέστα» σε ένα βιβλίο Pier Carlo Masini, Storia degli anarchici italiani da Bacunin a Malatesta (1862-1892). Δεν ήξερα τότε ποιος ήταν ο Μαλατέστα. Αργότερα έμαθα. Στις αρχές της δεκαετίας του 1980 μετέφρασα και εξέδωσα ορισμένα κείμενα του (στις εκδόσεις Κατσάνος). Σήμερα ξανακοίταξα, διόρθωσα τα παλιά κείμενα και πρόσθεσα και δυο σημαντικά καινούργια. Αποτέλεσμα είναι το βιβλίο που κρατάτε στα χέρια σας. Πιστεύω πως δίνει μια καθαρή εικόνα της σκέψης και της δράσης του μεγάλου Ιταλού αναρχικού».

Η έκδοση, λοιπόν, περιλαμβάνει πλειάδα κειμένων του Ερρίκο Μαλατέστα.

Ολίγη Θεωρία (1892), Μεταξύ αγροτών (1894), Το πρόβλημα της αγάπης και του έρωτα (6-1-1900), Για τις δολοφονίες προσωπικοτήτων (1900), Το Πρόγραμμα των αναρχικών (1903), Οι αναρχικοί και η ηθική (5-11-1904), Στον δρόμο για την αναρχία (1910), Οι αναρχικοί έχουν ξεχάσει τις αρχές τους (Νοέμ. 1914), Συνδικαλισμός και αναρχισμός (6-4-1922), Η γενική απεργία (7-6-1922), Ανολοκλήρωτα κινήματα (28-6-1922), Ο κίνδυνος της κοκαΐνης (10-8-1922), Ιδεαλισμός και υλισμός (1-1-1924), Η επαναστατική τρομοκρατία (1-10-1924), Σάκο και Βαντσέτι (1-6-1926), Απάντηση στην πλατφόρμα των Ρώσων αναρχικών (1927), Σκέψεις για το καθεστώς ιδιοκτησίας μετά την επανάσταση (30-10-1929), Για τον Πιοτρ Κροπότκιν (1931).

Παραθέτουμε, στην συνέχεια, ένα απόσπασμα του κειμένου του Ερρίκο Μαλατέστα Η Επαναστατική Τρομοκρατία.

«Θα απασχοληθώ, λοιπόν, αποκλειστικά και υποθετικά με την επαύριο μιας νικηφόρας επανάστασης. Θα μιλήσω για τις μεθόδους βίας που μερικοί θα ήθελαν να χρησιμοποιήσουν για «να αποδώσουν δικαιοσύνη» και που άλλοι τις θεωρούν απαραίτητες για να διαφυλάξουν την επανάσταση από τις παγίδες που θα της στήσουν οι εχθροί τους.

Ας βάλουμε κατά μέρος τη «δικαιοσύνη», μιαν έννοια υπερβολικά σχετική που χρησιμοποιήθηκε πάντα σαν πρόσχημα για όλες τις καταπιέσεις και όλες τις αδικίες, και που συχνά δεν σημαίνει τίποτε άλλο από εκδίκηση. Το μίσος και η επιθυμία για εκδίκηση είναι συναισθήματα, που δεν μπορούν να χαλιναγωγηθούν και, όπως είναι φυσικό, τα γεννά και τα θρέφει η καταπίεση· αν, όμως, αυτά μπορεί να είναι μια δύναμη που βοηθάει να απαλλαγούμε από τον ζυγό, θα γίνουν στην συνέχεια δύναμη αρνητική, όταν θα δοκιμάσουμε να βάλουμε στη θέση της καταπίεσης, όχι μια νέα καταπίεση, αλλά την ελευθερία και την αδελφοσύνη ανάμεσα στους ανθρώπους. Γι’ αυτούς τους λόγους πρέπει να πασχίσουμε να προκαλέσουμε την εμφάνιση των ανώτερων συναισθημάτων, που η ενεργητικότητά τους είναι προσανατολισμένη στην παθιασμένη αγάπη για το καλό, ενώ συνάμα θα φροντίσουμε να μην περιορίσουμε την οργή που είναι απαραίτητη για τη νίκη, είτε αυτή προέρχεται από αιτίες καλές είτε από κακές. Αξίζει περισσότερο να ενεργήσουν οι άνθρωποι ακολουθώντας τις παρορμήσεις τους παρά με πρόσχημα να τους καθοδηγήσουμε καλύτερα, να τους χαλιναγωγήσουμε –πράγμα που θα σήμαινε την επιβολή μιας νέας τυραννίας. Ας θυμόμαστε, όμως πάντα ότι εμείς οι αναρχικοί δεν μπορούμε να είμαστε ούτε εκδικητές ούτε δικαστές. Θέλουμε να είμαστε ελευθερωτές και ως τέτοιοι πρέπει να ενεργούμε με μέσα τη διδαχή και το παράδειγμά μας».

Συσπείρωση Αναρχικών

Both comments and trackbacks are currently closed.