Eπιλεγμένα κείμενα

του ΜΑΡΕΪ ΜΠΟΥΚΤΣΙΝ

ΕΠΙΛΟΓΗ-ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ-ΕΙΣΑΓΩΓΗ – Τζάνετ Μπίελ

Οι Εκδόσεις των Συναδέλφων-Αθήνα 2016

Πρόκειται για μια ανθολογία κειμένων του Μάρεϊ Μπούκτσιν, που καλύπτουν πέντε δεκαετίες και ένα μεγάλο εύρος θεμάτων, όπως αναφέρεται και στο οπισθόφυλλο του βιβλίου.

Το πρώτο κεφάλαιο τιτλοφορείται Μια Οικολογική Κοινωνία και φιλοξενεί κείμενα με τους τίτλους: ΑΠΟΚΕΝΤΡΩΣΗ (από το βιβλίο Our Synthetic Enviromment, 1962), ΑΝΑΡΧΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΟΙΚΟΛΟΓΙΑ (από το βιβλίο Η Οικολογία και η Επαναστατική Σκέψη, 1964), Η ΝΕΑ ΟΙΚΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΚΛΙΜΑΚΑ (απόσπασμα από το Προς μια απελευθερωτική τεχνολογία, 1965), ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΗ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ (απόσπασμα από το Προς μια απελευθερωτική τεχνολογία, 1965), ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΟΙΚΟΛΟΓΙΑ (από το βιβλίο Η Οικολογία της Ελευθερίας, 1982).

Το δεύτερο κεφάλαιο τιτλοφορείται Πρώτη και δεύτερη φάση και εδώ βρίσκουμε επιλεγμένα κείμενα με τους τίτλους: ΕΙΚΟΝΕΣ ΤΗΣ ΠΡΩΤΗΣ ΦΥΣΗΣ (από το βιβλίο, Τι είναι η Κοινωνική Οικολογία, 1984), ΣΥΜΜΕΤΟΧΙΚΗ ΕΞΕΛΙΞΗ (από το άρθρο «Freedom and Necessity in Nature: A Problem in Ecologist Ethies», 1968, αναθεωρημένο 1994), ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΩΣ ΔΕΥΤΕΡΗ ΦΥΣΗ (από το βιβλίο Ξαναφτιάχνοντας την Κοινωνία, 1989), ΓΙΑ ΤΟΝ ΒΙΟΚΕΝΤΡΙΣΜΟ (από το βιβλίο Re-Enchanting Hummanity, 1995).

Το τρίτο κεφάλαιο τιτλοφορείται Οργανική Κοινωνία και εδώ συναντούμε κείμενα με τους τίτλους: ΧΡΗΣΙΚΤΗΣΙΑ, ΣΥΜΠΛΗΡΩΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΤΟ ΜΗ ΑΝΑΓΩΓΙΜΟ ΕΛΑΧΙΣΤΟ (από το βιβλίο Η Οικολογία της Ελευθερίας, 1982), ΕΞΕΙΔΑΝΙΚΕΥΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΟΡΓΑΝΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ (από το κείμενο Είκοσι χρόνια μετά…, 1991).

Το τέταρτο κεφάλαιο τιτλοφορείται Η κληρονομιά της κυριαρχίας, ενώ τα κείμενα που έχουν επιλεχθεί έχουν την εξής θεματολογία: Η ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΗΣ ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ (από το βιβλίο Η Οικολογία της Ελευθερίας, 1982), Η ΑΝΑΔΥΣΗ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ (από το βιβλίο From Urbanization to Cities, 1987), Η ΑΝΑΔΥΣΗ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ (από το βιβλίο From Urbanization to Cities, 1987), Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΗΣ ΑΓΟΡΑΣ, (από το βιβλίο Η Οικολογία της Ελευθερίας, 1982).

Στο πέμπτο κεφάλαιο με τον τίτλο Σπάνη και μετασπάνη θα διαβάσουμε κείμενα με τους τίτλους: ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ (από το βιβλίο Post-Scarcity Anarchism, 1967), ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΗΣ ΑΝΕΧΕΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ (από το βιβλίο Προς μια απελευθερωτική τεχνολογία, 1965), ΚΥΒΕΡΝΟΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΑΥΤΟΜΑΤΟΠΟΙΗΣΗ (από το βιβλίο Προς μια απελευθερωτική τεχνολογία, 1965), ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΖΩΗ (από το βιβλίο Προς μια απελευθερωτική τεχνολογία, 1965), Ο ΦΕΤΙΧΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΑΝΑΓΚΩΝ (από το βιβλίο Η Οικολογία της Ελευθερίας, 1982).

Το έκτο κεφάλαιο τιτλοφορείται Μαρξισμός και εδώ θα συναντήσουμε τα εξής κείμενα: ΜΑΡΞΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ (από το βιβλίο Η Οικολογία της Ελευθερίας, 1982, και Marxism as Bourgeois Sociology, 1979), ΜΑΡΞΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΛΕΝΙΝΙΣΜΟΣ (από το βιβλίο Άκου, Μαρξιστή!, 1969).

Το έβδομο κεφάλαιο τιτλοφορείται Αναρχισμός και φιλοξενεί τα εξής κείμενα: ΟΙ ΔΥΟ ΠΑΡΑΔΟΣΕΙΣ: Ο ΑΝΑΡΧΙΣΜΟΣ από το βιβλίο Άκου, Μαρξιστή!, 1969), Η ΑΝΑΡΧΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΕΣ ΟΥΤΟΠΙΕΣ (από το βιβλίο Ξαναφτιάχνοντας την κοινωνία, 1990), ΕΞΕΓΕΡΣΙΑΚΕΣ ΚΟΥΛΤΟΥΡΕΣ (από το βιβλίο From Urbanization to Cities, 1987) και ΙΣΠΑΝΙΚΟΣ ΑΝΑΡΧΙΣΜΟΣ: ΟΙ ΚΟΛΕΚΤΙΒΕΣ (από τα κείμενα «Overview of the Spanish Libertarian Movement», 1974 και «After fithy Years», 1985), Η ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΟΥ ΛΑΪΦΣΤΑΪΛ ΑΝΑΡΧΙΣΜΟΥ (από το βιβλίο Κοινωνικός Αναρχισμός ή lifestyle αναρχισμός, 1995).

Το όγδοο κεφάλαιο τιτλοφορείται Ο ελευθεριακός δημοτισμός και φιλοξενεί αποκλειστικά ένα εκτενές κείμενο με τον τίτλο ΤΟ ΝΕΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΔΡΑΣΗΣ (από το βιβλίο From Urbanization to Cities, 1987, η επανέκδοση έγινε το 1995 με εμβόλιμα τμήματα από διάφορα άλλα δοκίμια).

Το ένατο κεφάλαιο τιτλοφορείται Διαλεκτικός Νατουραλισμός και εδώ θα βρούμε κείμενα που πραγματεύονται θέματα όπως: ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΑ ΘΕΜΕΛΙΩΜΕΝΗ ΗΘΙΚΗ (από το βιβλίο Rethinking Ethics, Nature and Society, 1985), ΕΝΑΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΟΣ ΝΑΤΟΥΡΑΛΙΣΜΟΣ (από την Εισαγωγή του Βιβλίου The Philosophy of Social Ecology, 1990), και ΟΙΚΟΛΟΓΟΠΟΙΩΝΤΑΣ ΤΗ ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΗ (από το δοκίμιο «Thinking Ecologically: A Dialectical Approach», 1987).

Το δέκατο και τελευταίο κεφάλαιο τιτλοφορείται Λόγος και Ιστορία, όπου συναντούμε τα κείμενα: ΙΣΤΟΡΙΑ, ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΠΡΟΟΔΟΣ (από το δοκίμιο Ιστορία, Πολιτισμός και Πρόοδος, 1994).

Κλείνοντας θα παραθέσουμε δύο μικρά αποσπάσματα από το έκτο κεφάλαιο που όπως προαναφέραμε τιτλοφορείται Μαρξισμός και όπου ο συγγραφέας αναφέρεται στην Επανάσταση του Φλεβάρη του 1917 στο Πέτρογκραντ και στην εξέγερση του Μάη του 1968 στο Παρίσι.

«Το ένδοξο κόμμα», όταν υπάρχει ένα τέτοιο, σχεδόν απαρέγκλιτα τρέχει να προλάβει τα γεγονότα. Τον Φεβρουάριο του 1917 η οργάνωση των μπολσεβίκων στο Πέτρογκραντ εναντιώθηκε στην προκήρυξη απεργιών, ακριβώς τις παραμονές της επανάστασης που επρόκειτο να ανατρέψει τον τσάρο. Ευτυχώς οι εργάτες αγνόησαν τις «οδηγίες» των μπολσεβίκων και κατέβηκαν σε απεργία. Στα γεγονότα που ακολούθησαν κανείς δεν ξαφνιάστηκε περισσότερο με την επανάσταση από τα «επαναστατικά» κόμματα, των μπολσεβίκων συμπεριλαμβανομένων. Όπως θυμάται ο μπολσεβίκος ηγέτης Καγιούροφ (Kayurov): «Απολύτως καμμία καθοδηγητική πρωτοβουλία του κόμματος δεν έγινε αισθητή […] Η επιτροπή του Πέτρογκραντ είχε συλληφθεί και ο αντιπρόσωπος της Κεντρικής Επιτροπής ο σύντροφος Σλιάπνικοφ (Shliapnikov) δεν ήταν σε θέση να δώσει καμία οδηγία για την επόμενη ημέρα. Ίσως αυτό να ήταν συμπτωματικό. Πριν να συλληφθεί η επιτροπή του Πέτρογκραντ, η εκτίμησή της για την κατάσταση και τον δικό της ρόλο ήταν τόσο δυσμενής που αν οι εργάτες είχαν ακολουθήσει τις συμβουλές της, είναι αμφίβολο ότι η επανάσταση θα είχε συμβεί τη στιγμή που συνέβη».

***

«Μέχρι τις 7 Μαΐου όλες οι μαοϊκές ομάδες ασκούσαν κριτική στην φοιτητική εξέγερση ως περιφερειακή και ασήμαντη. Η τροτσκιστική Ομοσπονδία Επαναστατών Φοιτητών (Federation des Etudiants Revolutionnaires) θεωρούσε την εξέγερση «τυχοδιωκτική» και προσπαθούσε να πείσει τους φοιτητές να εγκαταλείψουν τα οδοφράγματα στις 10 Μαΐου. Φυσικά το Κομμουνιστικό Κόμμα και οι Τροτσκιστές όχι μόνο δεν ηγήθηκαν του λαϊκού κινήματος, αλλά παρέμειναν δέσμιοι του Κομμουνιστικού Κόμματος καθ’ όλη την διάρκεια των γεγονότων. Κατά ειρωνικό τρόπο, οι περισσότερες απ’ αυτές τις μπολσεβίκικες ομάδες χρησιμοποίησαν αδιάντροπα τεχνικές χειραγώγησης στη φοιτητική συνέλευση της Σορβόννης σε μια προσπάθεια να την «ελέγξουν», προκαλώντας ένα διασπαστικό κλίμα που έκαμψε το ηθικό ολόκληρου του σώματος. Τέλος, για να συμπληρωθεί η ειρωνεία, όλες αυτές οι μπολσεβίκικες ομάδες ξεκίνησαν να φανφαρολογούν γύρω από την ανάγκη για «κεντρική ηγεσία», όταν το λαϊκό κίνημα κατέρρευσε –ένα κίνημα που συνέβη σε πείσμα των «οδηγιών» τους και συχνά σε αντίθεση μ’ αυτές.

Οι αξιομνημόνευτες επαναστάσεις και εξεγέρσεις όχι μόνο έχουν μια αρχική φάση που είναι μεγαλειωδώς αναρχική, αλλά συνάμα τείνουν αυθόρμητα να δημιουργήσουν τις δικές τους μορφές επαναστατικής αυτοδιαχείρισης».

Συσπείρωση Αναρχικών

Both comments and trackbacks are currently closed.