Monthly Archives: Απρίλιος 2019

Η Ρώσικη πρωτοπορεία και το πνεύμα του Αβραμόπουλου…

Μέσα στην γενικότερη σάχλα των δημοτικών-περιφερειακών και των ευρωεκλογών μας κίνησε ιδιαίτερα το ενδιαφέρον η νέα αφίσα της «αντικαπιταλιστικής ανατροπής για την Αθήνα», δηλαδή του συνονθυλεύματος, που υπό τον σεβάσμιο Πέτρο Κωνσταντίνου διεκδικεί το δημαρχιακό θώκο.

Είναι ομολογουμένως καταπληκτική, διότι αποτελεί τομή στην αισθητική των αριστεριστών και περιέχει πρωτόγνωρους, για την αριστερά, συμβολισμούς. Το όραμα τους για την Αθήνα ξεδιπλώνεται σε μια απέριττη δωρική επίπεδη σύνθεση, εντελώς συμμετρική, φτιαγμένη λες εξ ολοκλήρου με το χάρακα, φαντάζει σαν όψη νεοκλασικού κτιρίου της αθηναϊκής μπελ επόκ.

Το θέμα της είναι, βέβαια, το αστικό τοπίο της Αθήνας (μα τί πρωτοτυπία!) Στο κέντρο της και σε περίοπτη θέση απεικονίζεται, κάπως απλουστευτικά είναι η αλήθεια, ο ίδιος ο ιερός βράχος με τον Παρθενώνα! Συνέχεια

«Βρήκες το ευαίσθητο σημείο μου και αυτό είναι μείον μου…»

Περί τα μέσα του 2016 και ενώ το λαοπρόβλητο καθεστώς Τσίπρα προσπαθεί να πάρει πραγματικά στα χέρια του την εξουσία και όχι απλά να ασκεί κυβερνητικό έργο, όπως εξήγησε σχετικά και σε ανύποπτο χρόνο και η θεωρητικός του καθεστώτος Μπέτυ Μπαζιάνα, έλαβε χώρα ημερίδα στη Νέα Σμύρνη με τίτλο: «Διαπλοκή, Διαφθορά και ΜΜΕ». Ομιλητές ήταν ο υπουργός διαστήματος Νίκος Παππάς, η έγκυρη (μην γελάτε ρε κοθώνια του Κυριάκου) δημοσιογράφος Κ. Ακριβοπούλου και ο νυν υποψήφιος ευρωβουλευτής του Συριζα Κ. Αρβανίτης. Στην πρώτη γραμμή των καθισμάτων, προφανώς επειδή συγκαταλεγόταν στα τιμώμενα πρόσωπα, εθεάθη ο επιχειρηματίας Χρήστος Καλογρίτσας. Λίγους μόλις μήνες μετά, τον Σεπτέμβριο του 2016, σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του εφοπλιστή Β. Μαρινάκη (στην πρόσφατη συνέντευξή του στον Χατζηνικολάου) ο Νίκος Παππάς θα ζητούσε από τον Μαρινάκη να «δανείσει» περίπου 22,5 εκατομμύρια ευρώ στον Καλογρίτσα ώστε να αποκτήσει τηλεοπτική άδεια τόσο ο ίδιος όσο προφανώς και ο Συριζα.

«Δεν μπορώ να σε αλλάξω, δεν μπορώ να σε υποτάξω

Όποιο νόμο κι ας σου βάλω πάλι εσύ παρανομείς»

Συνέχεια

ΤΟ ΣΚΥΛΑΚΙ (ΤΣΙΠΡΑΣ) ΤΟ ΚΑΝΙΣ ΠΟΙΟΣ ΤΟ ΔΙΕΤΑΞΕ; ΚΑΝΕΙΣ;

Μεγάλη εντύπωση έχει κάνει το νέο προεκλογικό σποτ των Ανεξαρτήτων Ελλήνων.

Εμφανίζει ένα μαύρο σκυλάκι κανίς (υπονοείται ο Τσίπρας) εκπαιδευμένο και υπάκουο στις εντολές που δέχεται στα γερμανικά από μια κυρία (υπονοείται η Μέρκελ) η οποία το διατάζει: Thanassis, έλα εδώ «σήκω», «κάτσε», «φάε ψίχουλα», «κάνε κωλοτούμπα», «φέρε λεφτά», «μπράβο, (διακρίνονται μόνο τα χέρια της και τα μανίκια ενός κίτρινου παλτού». Το κανίς λέγεται Thanassis και κατ’ εντολήν της κυρίας του πηδάει με επιτυχία μια μπλε πινακίδα στην οποία αναγράφεται ευρωεκλογές 2019.

Τις πραγματικές εξηγήσεις, όμως, μάς τις δίνει ο ογκόλιθος του αντιμνημονιακού αγώνα, ο Πάνος ο Λεβέντης ο Καμμένος ο Ελληναράς. Συνέχεια

Υπέρ της ανάστασης των «νεκρών» (Μέρος Β΄)

Το βασίλειο των «νεκρών»

Η ευαισθησία είναι η αρχή κάθε γνώσης (Μάνος Ελευθερίου)

Από την οπτική γωνία της διδασκαλίας, δηλαδή από την οπτική γωνία του –σχηματικά λεγόμενου– «ανώτερου Εγώ» που βρίσκεται μέσα σε κάθε άνθρωπο, εάν έχουμε την περιέργεια να δούμε με τί μοιάζει ο κόσμος των νεκρών, τότε δεν έχουμε παρά να ρίξουμε μια ματιά γύρω μας –και μέσα μας.

Πρόκειται για έναν πολύ ισχυρό συμβολισμό. Οι αρχαίοι ταύτισαν το σύνολο των ανθρώπων που αντιλαμβάνονται τον κόσμο με βάση τον συνηθισμένο καθημερινό «εαυτό» –ο οποίος σχηματικά αντιστοιχίζεται στο «κατώτερο Εγώ»– με νεκρούς, οι οποίοι είναι «νεκροί» επειδή δεν «βλέπουν», δεν «ακούν», δεν «αισθάνονται». Αυτό που δεν βλέπουν και δεν ακούν είναι το «ανώτερο Εγώ» ή αλλοιώς ο «πραγματικός τους Εαυτός». Ένας «Εαυτός», με τον οποίο –μολονότι είναι πλήρως ανεπτυγμένος μέσα τους, στην καθημερινότητα– για κάποιον άγνωστο λόγο της εξέλιξης, δεν έχουν καμμιά επαφή. Τα φευγαλέα αγγίγματά του πολύ γρήγορα φροντίζουν να τα ξεχνούν, ίσως θεωρώντας τα ένα παράξενα «περισσότερο αληθινό» όνειρο. Οι «νεκροί» ζουν μέσα στη φαντασίωση γι’ αυτό και η ζωή τους μοιάζει με όνειρο. «Κοιμούνται» όντας στον τυπικό ξύπνιο τους. Κανένας δεν εξαιρείται από αυτόν τον κανόνα. Πλούσιοι και φτωχοί, σπουδαγμένοι και αγράμματοι, μαχητές και δειλοί, νομιμόφρονες κι εγκληματίες.

Όντας στην κατάσταση αυτού του «ύπνου», ο άνθρωπος εξαπατά τον εαυτό του πως διαθέτει χαρακτηριστικά τα οποία στην πραγματικότητα δεν διαθέτει. Μπορεί να πιστεύει πως είναι ελεύθερος ενώ η πραγματικότητα τού δείχνει πως είναι έρμαιο τόσο των εσωτερικών του σκέψεων και συναισθημάτων, που συνήθως παράγονται και ανακυκλώνονται τυχαία, όσο και των ερεθισμάτων του εξωτερικού κόσμου, απέναντι στα οποία διαμορφώνει αντανακλαστικές συμπεριφορές σύμφωνα με την οικογενειακή, κοινωνική και πολιτισμική διαμόρφωση της προσωπικότητάς του. Πιστεύει πως έχει δική του βούληση ενώ δεν γνωρίζει καν από που προέρχονται οι συμπεριφορές και οι πράξεις του. Δεν γνωρίζει και δεν θέλει να ξέρει, βολεύεται σε ότι έτυχε να έχει μάθει και σε ότι φαίνεται να παράγει κάποια ευχαρίστηση. Το «κατώτερο Εγώ» δεν θέλει να ξέρει για το «ανώτερο Εγώ», ενοχλείται, το θεωρεί κάτι το αποδιοπομπαίο, γιατί το εμποδίζει από το να απολαμβάνει τις φαντασιώσεις του, την ψευτοελευθερία του, την ανευθυνότητά του.

Το αρχαίο «γνώθι σ’ αυτόν» ξεκινούσε από εκεί: Το να δει δηλαδή ο άνθρωπος ότι στην συνηθισμένη του κατάσταση δεν ξέρει ούτε τι κάνει, ούτε έχει δική του αυτόνομη βούληση και κατά συνέπεια δεν μπορεί να είναι ελεύθερος. Είναι ένα κατακερματισμένο εσωτερικά ον που δεν μπορεί παρά να άγεται και να φέρεται από τυχαίες εσωτερικές και εξωτερικές επιδράσεις. Αυτή είναι η πραγματική διάσταση του «ύπνου». Το να πιστεύεις ότι είσαι κάτι άλλο από αυτό που πραγματικά είσαι, ότι κάνεις κάτι άλλο από αυτό που πραγματικά κάνεις και ότι εκεί «έξω» συμβαίνει κάτι άλλο από αυτό που πραγματικά συμβαίνει. Και όλο αυτό το συνονθύλευμα θεωρεί πως μπορεί να συνεννοηθεί, επί της ουσίας, με ένα άλλο συνονθύλευμα απέναντί του. Είναι γελοίο. Πόσο μάλλον να «δει» πράγματα που θα απαιτούσαν περισσότερη ευαισθησία, περισσότερη ενέργεια, περισσότερη αφοσίωση. Να «δει» το θαύμα, το μεγαλείο που βρίσκεται κάθε στιγμή μπροστά στα μάτια του, ακριβώς δίπλα του.

Ασφαλώς, κάποιος που θα είχε τη γνώση, τη θέληση και την ικανότητα να βγάλει τους ανθρώπους από αυτόν τον καθημερινό λήθαργο στον οποίον τους καταδίκασε η ίδια τους η –χαρισματική και πολυμήχανη κατά τα άλλα– φύση, μπορεί έγκυρα να ειπωθεί πως «ανασταίνει νεκρούς». Τους «ανασταίνει» για δύο λόγους. Πρώτον γιατί είναι δύσκολο και πρέπει ο άνθρωπος να το επιθυμήσει ο ίδιος. Και συνήθως δεν το επιθυμεί παρά μόνον εάν έχει απελπιστεί από ο,τιδήποτε άλλο. Δεύτερον γιατί η επαφή του με τον «πραγματικό Εαυτό» τον αλλάζει δραστικά και για πάντα. Δεν μπορεί να είναι ξανά ο ίδιος.

Υπάρχει ένας περισσότερο σύγχρονος όρος για τον «ύπνο»: το «Matrix». Οι αρχαίοι είχαν αντιληφθεί σε όλη του τη διάσταση πως η πραγματικότητα είναι ένα Matrix. Οι παραγωγοί της ομώνυμης ταινίας έδρασαν όπως οι αρχαίοι μυθοπλάστες: περιτύλιξαν μέρη της διδασκαλίας γύρω από μια φανταστική περιπέτεια. Απλώς, στην αρχαιότητα, δεν δημιουργούσαν κινηματογραφικές ταινίες, αλλά εφάρμοζαν την διδασκαλία δια του παραδείγματος, επιτρέποντας στους μαθητές τους να σπάσουν τα μούτρα τους απέναντι στον εαυτό τους. Όσοι την έχουν παρακολουθήσει, θα θυμούνται πως από το Matrix δεν μπορείς να βγεις μόνος σου. Κάποιος άλλος, που για κάποιο λόγο βρέθηκε έξω από αυτό, θα πρέπει να σε βγάλει και να σου δείξει τον πραγματικό κόσμο, εάν βέβαια το θέλεις.

Εάν σου αρέσει ο «Μεγάλος Ύπνος» και δεν επιθυμείς μπελάδες, σεβαστό˙ παίρνεις το «μπλε χάπι» και τα ξεχνάς όλα, συνεχίζοντας να πιστεύεις ο,τιδήποτε σου αρέσει. Έτσι κι αλλιώς δεν έχει σημασία το τί πιστεύεις και οι μπελάδες θα σε βρουν και στον ύπνο: το Σύμπαν και ο πλανήτης αυτός θα συνεχίσουν να κάνουν τη δουλειά τους μ’ εσένα. Εάν ξεγελαστείς και πάρεις το «κόκκινο χάπι», διασώζεσαι από τη φαντασίωση, αλλά ξεκινούν διαφορετικού είδους μπελάδες. Ξεκινούν, επειδή διαπιστώνεις πως στον δρόμο αυτόν τα πάντα είναι εναντίον σου και πως πρέπει να αντισταθείς στα πάντα προσέχοντας τα πάντα. Ξεκινούν, γιατί διαπιστώνεις πως η αλήθεια είναι φουρτουνιασμένη θάλασσα και όχι απάνεμο λιμάνι. Δεν είναι βολική και δεν θα σε λυπηθεί επειδή την θέλησες. Το «κατώτερο Εγώ» πρέπει να «σταυρωθεί», εθελούσια.

Και στην αρχαιότητα το «κατώτερο Εγώ» συμβολιζόταν από τον γάιδαρο (όνο) που ο καβαλάρης του (το «ανώτερο Εγώ») το έχει «δαμάσει» για να αποδεχτεί το τέλος του.

Όλα αυτά όμως είναι το τίμημα που καταβάλλει ο άνθρωπος για να γνωρίσει τον εαυτό του και τον κόσμο, έναν κόσμο πολύ παράξενο στ’ αλήθεια. Στην πραγματικότητα υποχρεώνεται να το κάνει ούτως ή άλλως, «σταυρώνεται» διαρκώς, όχι εθελούσια όμως, ανεξάρτητα με ποιον δρόμο θα διαλέξει ή θα διαλέξουν άλλοι γι’ αυτόν. Κοιτάζοντας έξω τον κόσμο μαθαίνει κάτι για τον εαυτό του. Κοιτάζοντας μέσα στον εαυτό του μαθαίνει κάτι για τον κόσμο. Κάποτε, ίσως, μετά από αρκετές ταλαιπωρίες, αντιλαμβάνεται πως δεν υπάρχει διαφορά ανάμεσα στο «μέσα» και στο «έξω». Η εσωτερική σύγκρουση θα μεταφερθεί και έξω και το αντίστροφο. Ο άνθρωπος δεν μπορεί να ξεφύγει από τη σύγκρουση εάν δεν αγκαλιάσει όλον τον εαυτό του. Δεν μπορεί ν’ αφήσει τίποτα απ’ έξω, επειδή δεν του αρέσει, χωρίς αυτό να τον βασανίζει. Και μετά διαπιστώνει πως για να αγκαλιάσει τον εαυτό του είναι υποχρεωμένος ν’ αγκαλιάσει όλον το κόσμο, μαζί με την ομορφιά και όλη του τη φρίκη, μαζί με όλα αυτά που μισεί και αγαπά. Πάλι δεν μπορεί ν’ αφήσει κάτι απ’ έξω. Δεν υπάρχει «μέσα» και «έξω». Τότε «βλέπει» έναν πραγματικό καθρέφτη του εαυτού του σε κάθε άνθρωπο, κάθε ζώο, κάθε δένδρο και στον ίδιο τον πλανήτη· ότι ο ίδιος και όλα αυτά είναι πραγματικά το ίδιο Ον. Και αυτό δεν είναι πλέον μια ωραία ιδέα των ποιητών, αλλά η γυμνή πραγματικότητα που κλονίζει –και κλονίζει για πάντα.

Η αναγέννηση

Η ιερότητα του χρόνου και του κόσμου σήμερα κατέληξε να θεωρείται δεισιδαιμονία. Κάθε βίωση ιερότητας αντιμετωπίζεται ως υποδούλωση, επειδή ο θεός ταυτίστηκε με τον αφέντη-πατέρα, που βλέπει και ελέγχει τα πάντα. Ο θεός έφτασε να ταυτίζεται με το οικονομικό συμφέρον και την συναλλαγή, διαμορφώνοντας μια ωφελιμιστική ηθική. Πολλές θρησκείες διαστρέβλωσαν κάθε αίσθηση ιερού και θεϊκού, μόνο και μόνο, επειδή κατέβασαν τον θεό στην περιορισμένη κι αποσπασματική αντίληψη των πέντε αισθήσεων και της διάνοιας και τον μετέτρεψαν σε πολιτική. Ο κόσμος έτσι έμεινε πολύ περιορισμένος στα μάτια του ορθολογιστή, ο οποίος τυφλώνεται από την λατρεία της υποτιθέμενης ατομικής και εγωιστικής του διάνοιας. Αυτή η ψευδεπίγραφη εικόνα, δυστυχώς, στέκει παγερά στέρεα ανάμεσα στον άνθρωπο και την ιερότητα του κόσμου.

Τα ανείπωτα εγκλήματα αιώνων των επίσημων μονοθεϊστικών θρησκειών ήταν απολύτως προβλέψιμα, τόσο που θα μπορούσε κάποιος να τα «προφητεύσει» ήδη από τότε. Και μοιραία οδήγησαν τελικά στην υιοθέτηση ενός εξίσου «θρησκόληπτου» επιστημονικού ορθολογισμού, ως αντίπαλου δέους στην πνευματική εξαθλίωση στην οποία οδηγήθηκε η ανθρωπότητα, που ουδεμία σχέση έχει με αυτό που ήταν αντιληπτό στην αρχαιότητα ως Ορθός Λόγος και δεν εμπεριείχε δυϊσμούς. Τα εγκλήματα της νέας αυτής «θρησκείας» μπορούμε επίσης να τα «προφητεύσουμε» από τώρα. Από τη Σκύλλα στη Χάρυβδη και πίσω, ενώ φυσιολογικά δεν υπάρχει λόγος για κάτι τέτοιο. Υπό το φως όμως και των νέων επιστημονικών δεδομένων, φαίνεται πως αυτή η σύγκρουση –η οποία κανονικά δεν θα έπρεπε καν να υφίσταται– μπορεί στις μέρες μας να πάρει τέλος. Και το χρειαζόμαστε, επειδή γίνεται ολοένα και πιο δύσκολο το να ζούμε σ’ έναν κόσμο δίχως ιερό και όσιο, προσπαθώντας να αποτινάζουμε διαρκώς από πάνω μας μύριες στρεβλώσεις που επιβλήθηκαν από την εξουσία, πολιτική και θρησκευτική.

Η αποσπασματικότητα με την οποία βιώνουμε τον κόσμο, μεταμόρφωσε την πολιτική στον αποκλειστικό φορέα της «πραγματικότητας». Ρεαλιστής ή πραγματιστής είναι όποιος αποδέχεται ως αποκλειστική πηγή γνώσης την ενασχόληση με τα «γήινα», δηλαδή με τις υλιστικές αποδοχές, απολαβές και απολαύσεις, οι οποίες ικανοποιούν πρόσκαιρες επιθυμίες. Την ίδια ώρα που η πολιτική ευαγγελίστηκε ότι κατέχει την απόλυτη αλήθεια ή πραγματικότητα, την ίδια ώρα ώθησε στη μέγιστη αυταπάτη.

Κάθε ύπαρξη που βιώνει την ιερότητα του κόσμου, απελευθερωμένη από τον φόβο του θανάτου, μπορεί να επικοινωνεί με την Ενότητα. Με αυτό τον τρόπο μεταμορφώνεται και ανασταίνεται, επειδή αρχίζει να βλέπει τη σύνδεσή της με τον κόσμο. Η ψυχή δεν είναι ατομική υπόθεση. Κάθε τι που υπάρχει είναι κομμάτι μίας ενιαίας ψυχής. Ένα ον που αντιλαμβάνεται την ιερότητα του κόσμου και βιώνει την σύνδεσή του με την Ενότητα, δεν χρειάζεται διακηρύξεις ελευθερίας, νόμους και ελέγχους, για να σέβεται ό,τι τον περιβάλλει. Είναι ελεύθερο να βιώσει την αδυναμία και τη δύναμή του, την ατέλειά του και τις ικανότητές του, να νιώσει μικρό και μηδαμινό, αλλά και απέραντο, χωρίς να καλείται να αποδείξει τίποτε. Απελευθερώνεται από το καλό και το κακό, από όρους και όρια, επειδή αρχίζει να του φανερώνεται ο κόσμος μέσα του και έξω του ως Ένα. Η ζωή είναι ένα πολύτιμο ταξίδι προς την απελευθέρωση.

Ελευθερία δεν είναι να «απελευθερωθείς» από τον εξωτερικό σου εξουσιαστή, επιτρέποντας σε κάποιον άλλον να πάρει πρόθυμα τη θέση του. Ελευθερία είναι να απαλλαγείς από τον φόβο του θανάτου και ό,τι μας καταδυναστεύει από την ώρα που γεννιόμαστε. Δυνάστες μπορεί να είναι –και είναι κυρίως– τα εσωτερικά μας «εγώ», που μας καταλαμβάνουν και μας διαβεβαιώνουν ότι είμαστε κάτι ξεχωρισμένο και ατομικό κι ότι μπορούμε να ζήσουμε μόνοι μας ή να τα καταφέρουμε εις βάρος οποιουδήποτε άλλου.

Όταν ζούμε μονίμως υπό τεχνητά φώτα, τεχνητή θέρμανση και τεχνητή νεότητα, ξεχνάμε την διαδικασία του θανάτου και της αναγέννησης, που είναι η ίδια η ζωή. Με αυτό τον τρόπο, ενώ νομίζουμε ότι αποφεύγουμε τον θάνατο, τον εξυμνούμε. Και βέβαια, έχουμε σοβαρό πρόβλημα με το οριστικό και το αμετάκλητο· το αποδεικνύουμε διαρκώς. Προτιμάμε να βλέπουμε μια σχέση να κακοφορμίζει μόνο και μόνο για να μη βιώσουμε το οριστικό της τέλος –κι αυτό είναι μόνο ένα συνηθισμένο παράδειγμα. Αντίστοιχα, προτιμάμε να βλέπουμε τη ζωή να κακοφορμίζει, αρκεί ο θάνατος να πάει όσο γίνεται πιο μακρυά. Ο θεός που πεθαίνει κι ανασταίνεται μάς θυμίζει ότι εμείς είμαστε αυτοί που πεθαίνουμε και ανασταινόμαστε –όχι αβασάνιστα και όχι χωρίς πόνο–, μεταμορφωμένοι σε κάτι νέο, που καταφάσκει στη ζωή, ακριβώς επειδή αποδέχεται τον θάνατο. Τα πάντα γύρω μας πεθαίνουν, για να ξαναγεννηθούν. Κάθε τι στη φύση έχει τον χειμώνα και την άνοιξή του. Χρειάζεται να μάθουμε να πεθαίνουμε, για να μπορούμε να εξυμνούμε τη ζωή κάθε στιγμή.

Αναρχική συλλογικότητα Πυργῖται

Σχετικά Βιβλία

Timothy Freke & Peter Candy, Τα μυστήρια του Ιησού

Mircea Elliade, Το Ιερό και το Βέβηλο

Peter Kingsley, Αρχαιοελληνική σκέψη και Δυτικός Πολιτισμός

Peter Kingsley, Αρχαία φιλοσοφία, μυστήρια και μαγεία. Ο Εμπεδοκλής και η Πυθαγόρεια παράδοση.

Jiddu Krishnamurti, Μιλώντας για τον Θεό

Κέλσος, Αληθής Λόγος

Pierre Chuvin, Οι τελευταίοι εθνικοί.

G.H. Smith, Ο θάνατος του αρχαίου κόσμου

H. Diels & W. Kranz, Οι προσωκρατικοί, τόμος α και β.

Alex. Krappe, Παγκόσμιος Μυθολογία

K. Kerenyi, Διόνυσος, η αρχέγονη εικόνα της άφθαρτης ζωής

Υπέρ της ανάστασης των «νεκρών» (Μέρος Α΄)

Όπως έχουν τα πράγματα, ο νους είναι αποτέλεσμα πολλών χιλιάδων χρόνων επιρροής -βιολογικής, κοινωνιολογικής, περιβαλλοντικής, κλιματικής, διατροφικής και λοιπά. […] Αν ο νους δεν έχει ελευθερία, δεν μπορεί να ανακαλύψει τί είναι αλήθεια και τί όχι· και το να έχει ελευθερία σημαίνει να είναι απαλλαγμένος από κάθε επιρροή. (Τζίντου Κρισναμούρτι)

Οι θνήσκοντες και ανασταινόμενοι θεοί

Στον αρχαίο κόσμο, αιώνες πριν την εμφάνιση του Χριστιανισμού, υπήρχε μια ευρέως διαδεδομένη θρησκευτική μυθολογική αφήγηση σε όλη την περιοχή της ανατολικής Μεσογείου και στον Ελλαδικό χώρο. Ο μύθος, σε κάθε περίπτωση, αναφερόταν σε έναν θεό, ο οποίος πέθαινε μαρτυρικά και στη συνέχεια ανασταινόταν.

Ο κάθε τόπος διέθετε τη δική του εκδοχή του μύθου και απέδιδε στον θεό αυτόν διαφορετικές ονομασίες. Στην φαραωνική Αίγυπτο λεγόταν Όσιρις, στον μείζονα Ελλαδικό χώρο Διόνυσος, στη Μικρά Ασία Άττις, στη λεγόμενη Συροπαλαιστίνη Άδωνις, στην Περσία Μίθρας και στην Ιταλική χερσόνησο Βάκχος. Η μυθική αφήγηση, ωστόσο, εμπεριείχε στον πυρήνα της παντού τα ίδια χαρακτηριστικά. Ο θεός γεννιόταν από μια παρθένο σε μια σπηλιά ή σε έναν στάβλο στις 25 Δεκεμβρίου. Αργότερα, εισερχόταν θριαμβευτικά σε μια πόλη επί όνου και γινόταν δεκτός από τον λαό, ο οποίος κράδαινε κλάδους φοινικιάς. Στη συνέχεια πέθαινε, θυσιαζόμενος για την αποκατάσταση του κόσμου, κατέβαινε στον Άδη (ή σε άλλη αντίστοιχη θεότητα του λεγόμενου Κάτω Κόσμου) και την τρίτη ημέρα ανασταινόταν εκ νεκρών, ανερχόμενος στον ουρανό. Η θυσία αποκαθιστούσε την ιερότητα του κόσμου, καθαρίζοντας τον καθημερινό χρόνο και τόπο και αναγεννώντας τον. Η αναγέννηση αυτή νοούνταν ως μεταμόρφωση, που ξαναδημιουργούσε τον χρόνο και τον τόπο, αλλά και κάθε ον εντός τους, σε ένα ιερό εδώ και τώρα.

Φαίνεται, πως στοιχεία τουλάχιστον του συγκεκριμένου μύθου είναι πανάρχαια. Η Margaret Murray, αρχαιολόγος και αιγυπτιολόγος των αρχών του περασμένου αιώνα, με ανασκαφές στις πυραμίδες της Αιγύπτου στο ενεργητικό της μαζί με τον περισσότερο γνωστό Flinders Petrie (ο οποίος ανακάλυψε τις πυραμίδες της Γκίζας και τη στήλη του Μερνεφθά) αναφέρει ότι «το ιερό δράμα της αφοσίωσης και της θυσίας του ενσαρκωμένου θεού μπορούμε να το παρακολουθήσουμε στα κείμενα των Πυραμίδων», δηλαδή το 2.700 π.Χ,, περίπου. Συνέχεια

Ο «ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ» ΠΑΓΚΑΛΟΣ, Η ΕΠΕΜΒΑΣΗ ΤΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ ΚΑΙ Η ΜΟΝΜΑΡΤΡΗ ΤΩΝ… ΕΞΑΡΧΕΙΩΝ

Κόψτε φάτσα και βγάλτε συμπέρασμα!

«Η κ. Παπακώστα έχει δίκιο. Τα Εξάρχεια θα μπορούσαν να είναι η γραφική, παραδοσιακή συνοικία της Αθήνας. Οι πολιτικάντηδες, που εν όψει των Ευρωεκλογών ρίχνουν τις ευθύνες στην Αστυνομία μιλούν για κάτι που δεν γίνεται χωρίς την παρέμβαση του στρατού και τη μεταφορά του Ε.Μ.Π.», έγραψε σε ανάρτησή του στον προσωπικό του λογαριασμό στο twitter, ο Πάγκαλος πρώην υπουργός σε κυβερνήσεις του Πασοκ.

Ο «στρατηγός» Πάγκαλος επανήλθε με άρθρο του στην Κυριακάτικη Καθημερινή στην στήλη Άποψη, το οποίο και δημοσιεύθηκε με τον τίτλο Προτάσεις για την πάταξη της ανομίας στο κέντρο της Αθήνας (21 Απριλίου 2019, σελ. 11).

Προφανώς και το συγκεκριμένο άρθρο αποτελεί και την συμβολή της εφημερίδας και του ίδιου του «στρατάρχη» Παγκάλου στην επέτειο της εθνοσωτηρίου επαναστάσεως της 21ης Απριλίου, καθώς όσο και να ψάξαμε, δεν βρήκαμε κάποια άλλη, έστω και σύντομη, αναφορά ή σχόλιο για την επιβολή της χούντας των συνταγματαρχών (εκτός από το άρθρο του Τ. Θεοδωρόπουλου με τον τίτλο Το Κληροδότημα της δικτατορίας με αφορμή το οποίο θα κάνουμε ξεχωριστό σχόλιο).

Ας θαυμάσουμε, όμως, την σκέψη του «στρατηγού». Συνέχεια

ΑΝΑΛΕΚΤΑ

του Αλέξανδρου Χέρτσεν

Εκδόσεις Κάλβος / Σελ. 315

Tα ΑΝΑΛΕΚΤΑ είναι μία ανθολόγηση επιστολών, δοκιμίων, διηγημάτων κλπ. του Χέρτσεν που άλλα εκδόθηκαν σε μορφή βιβλίου και άλλα φιλοξενήθηκαν σε εφημερίδες και περιοδικά.

Στον πρόλογο του βιβλίου αναφέρεται: «Ο Αλέξανδρος Χέρτσεν (1812-1870) είναι ο δεύτερος από την τετράδα των μεγάλων ρώσων στοχαστών (Μπελίνσκι, Χέρτσεν, Τσερνισέφσκι και Ντομπρολιούμπωφ) που τα γραφτά τους αποτελούν την πεμπτουσία του ρωσικού διαφωτισμού του προπερασμένου αιώνα. Δημοσιογράφος και δημοσιολόγος, δοκιμιογράφος και διηγηματογράφος, μυθιστοριογράφος και διευθυντής εφημερίδας, φιλόσοφος και κοινωνιολόγος, μα συνάμα άνθρωπος της πρακτικής δράσης, ανειρήνευτος μαστιγωτής της κοινωνικής αδικίας και φοβερός αντίπαλος του τσαρικού απολυταρχισμού, άφησε ένα πλούσιο έργο στον πνευματικό τομέα που του εξασφάλισε τιμητική θέση στα ρωσικά και παγκόσμια γράμματα, μα κι ένα παράδειγμα προμάχου της ελευθερίας».

Τα περιεχόμενα χωρίζονται σε 5 Βιβλία-Κεφάλαια. Συνέχεια

Eπιλεγμένα κείμενα

του ΜΑΡΕΪ ΜΠΟΥΚΤΣΙΝ

ΕΠΙΛΟΓΗ-ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ-ΕΙΣΑΓΩΓΗ – Τζάνετ Μπίελ

Οι Εκδόσεις των Συναδέλφων-Αθήνα 2016

Πρόκειται για μια ανθολογία κειμένων του Μάρεϊ Μπούκτσιν, που καλύπτουν πέντε δεκαετίες και ένα μεγάλο εύρος θεμάτων, όπως αναφέρεται και στο οπισθόφυλλο του βιβλίου.

Το πρώτο κεφάλαιο τιτλοφορείται Μια Οικολογική Κοινωνία και φιλοξενεί κείμενα με τους τίτλους: ΑΠΟΚΕΝΤΡΩΣΗ (από το βιβλίο Our Synthetic Enviromment, 1962), ΑΝΑΡΧΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΟΙΚΟΛΟΓΙΑ (από το βιβλίο Η Οικολογία και η Επαναστατική Σκέψη, 1964), Η ΝΕΑ ΟΙΚΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΚΛΙΜΑΚΑ (απόσπασμα από το Προς μια απελευθερωτική τεχνολογία, 1965), ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΗ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ (απόσπασμα από το Προς μια απελευθερωτική τεχνολογία, 1965), ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΟΙΚΟΛΟΓΙΑ (από το βιβλίο Η Οικολογία της Ελευθερίας, 1982).

Το δεύτερο κεφάλαιο τιτλοφορείται Πρώτη και δεύτερη φάση και εδώ βρίσκουμε επιλεγμένα κείμενα με τους τίτλους: ΕΙΚΟΝΕΣ ΤΗΣ ΠΡΩΤΗΣ ΦΥΣΗΣ (από το βιβλίο, Τι είναι η Κοινωνική Οικολογία, 1984), ΣΥΜΜΕΤΟΧΙΚΗ ΕΞΕΛΙΞΗ (από το άρθρο «Freedom and Necessity in Nature: A Problem in Ecologist Ethies», 1968, αναθεωρημένο 1994), ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΩΣ ΔΕΥΤΕΡΗ ΦΥΣΗ (από το βιβλίο Ξαναφτιάχνοντας την Κοινωνία, 1989), ΓΙΑ ΤΟΝ ΒΙΟΚΕΝΤΡΙΣΜΟ (από το βιβλίο Re-Enchanting Hummanity, 1995). Συνέχεια

«Κατάσταση Εκτάκτου Ανάγκης» και ο ταλαίπωρος Κωλοβρέχτης

Τον περασμένο μήνα μια συγκεκριμένη περιοχή του Δήμου Χαλκιδέων κηρύχθηκε σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης μέχρι τις 3 Ιουνίου. Ο λόγος; Ένα συγκεκριμένο πλημμυρικό φαινόμενο που λαμβάνει χώρα στην περιοχή της Λιανής Άμμου, Αλατσάτων και φθάνει μέχρι το Δοκό. Η συγκεκριμένη έκταση αποτελείται από αγροτικές καλλιέργειες, χωριά και οικιστικές περιοχές που δημιουργήθηκαν με την εξάπλωση της δόμησης κατά τις τελευταίες δεκαετίες. Από άποψη φυσικής αποτύπωσης της περιοχής, αυτή καταλαμβάνεται από έναν (πρώην) υγρότοπο, (πρώην) έλος και μικρό τμήμα του Ληλάντιου πεδίου με αγροτικές χρήσεις.

Όπως εύκολα αντιλαμβάνεται κάποιος οι πρώην υγρότοποι, έλη και βούρκοι έγιναν μονοκατοικίες με πυλωτή ή μη, για να στεγαστούν τα «όνειρα» ιδιοκτησίας, επιχειρήσεις και καταστήματα. Οι κατασκευαστές «ονείρων» επέτρεψαν ημιπαράνομα-ημινόμιμα τη δόμηση ώστε οι λέοντες της ψηφοθηρίας να έχουν ακόμη έναν εκβιασμό στο χέρι τους. Και οι, κατά τους τύπους, καταπατητές να διεκδικούν ή να εκλιπαρούν για την εντός σχεδίου ένταξή τους και την ταυτόχρονη κατασκευή υποδομών αστικής κατεύθυνσης. Συνέχεια

«Ναι, ρε! Και στην Ομόνοια με αντίσκηνο!»

Στον Σπύρο και στην αμέτρητη αγάπη του για την Αθήνα…

«Δεν μπορείς να καταλάβεις, έτσι δεν είναι; Εδώ γεννήθηκα, εδώ μεγάλωσα, εδώ είναι ο τόπος μου. Για μένα τα καυσαέρια της Σταδίου είναι ο καθαρότερος αέρας που υπήρξε ποτέ, γιατί αυτόν έμαθα να αναπνέω. Όλοι αυτοί οι δισεκατομμύρια τόνοι τσιμέντου, χάλυβα, γυαλιού και πλαστικού, που βλέπεις, είναι η πατρίδα μου. Δεν πρόκειται να φύγω από εδώ. Όχι, δεν θα με διώξουν, όση ανεργία, φτώχεια κι εξαθλίωση κι αν κατασκευάσουν, με χίλιους-δυο τεχνητούς τρόπους, όσα γκέτο κι αν «φυτέψουν», όσους φτωχοδιάβολους κι αν εγκλωβίσουν, προσπαθώντας να μας στρέψουν βιαίως τον έναν έναντι του άλλου. Δεν θα με διώξουν, σου λέω, αυτοί που έκλεισαν το Ροζικλαίρ, την Αλάσκα, το Γκρην Παρκ, την Μπλε Αλεπού, όλους τους τόπους που αγάπησαν οι γονείς μου, για να φτιάξουν σούπερ μάρκετ κι εμπορικά κέντρα, οι κανάγιες του κερατά.

Γιατί αυτό είναι πατρίδα και μητρίδα, ο τόπος του πατέρα και της μητέρας, ο τόπος των προγόνων, ο τόπος που το δικό σου «τώρα» συντροφεύει και συνδιαλέγεται νοερά με το «τότε» των άμεσα οικείων σου, ζώντων και τεθνεόντων. Κι ο καθένας μας έχει τον δικό του. Εσύ έχεις το καθαρό ποτάμι και τα αιωνόβια πλατάνια του, εγώ έχω την Ομόνοια, το Πολυτεχνείο και τα Εξάρχεια. Δεν υπάρχει ιδεαλιστική αντίληψη για την πατρίδα-μητρίδα, κατάλαβέ το. Για μια αδέσποτη γάτα μπορεί να είναι ακόμη κι ένας κάδος σκουπιδιών, τα πάντα. Ό,τι σε κάνει να νιώθεις αυθεντικά, το συναίσθημα της οικειότητας. Συνέχεια

Με την βούλα του Σύριζα ο νόμος για τα πνευματικά δικαιώματα που ουσιαστικά λογοκρίνει το διαδίκτυο

Συντάχτηκε από κοινού με Χ.Α., Ν.Δ και Ποτάμι που είχαν αρχικά υπερψηφίσει τον νόμο.

Σε προηγούμενη ανάρτησή μας είχαμε αναφερθεί στην ψήφιση του νόμου για τα πνευματικά δικαιώματα (ΒΛΕΠΕ ΑΝΑΡΤΗΣΗ) και είχαμε επισημάνει το δυστοπικό περιβάλλον που ετοιμάζεται στο χώρο του διαδικτύου. Στην τότε ψήφιση του νόμου μόνο δύο εγχώριοι ευρωβουλευτές καταψήφισαν τον νόμο (Σακοράφα και Χουντής) οι υπόλοιποι είτε ψήφισαν υπέρ, είτε παρών, είτε απείχαν συμφωνούντες ουσιαστικά στην επερχόμενη λογοκρισία που θα επιβληθεί.

Αφού ο νόμος πέρασε από την ευρωβουλή τα κράτη μέλη της Ε.Ε έπρεπε να ψηφίσουν εάν θα ήθελαν την συγκεκριμένη συμφωνία ή όχι. Για να εγκριθεί η συμφωνία χρειαζόταν 55% των χωρών να ψηφίσουν κατά και να καλύπτουν το 65% του πληθυσμού της Ε.Ε. Η συγκεκριμένη ψήφιση έγινε χθες με την κυβέρνηση Σύριζα, μέσω του αντιπροσώπου της Υπουργού Ανάπτυξης και Τροφίμων Σταύρου Αραχωβίτη, να υπερψηφίζει τον νόμο. Συνέχεια

Το αυτονόητο που έγινε… αδιανόητο

Θεσσαλονίκη, Ιούνης του ’06, φοιτητές κι ανυπότακτοι νεολαίοι μπουκάρουν στο υπουργείο Μακεδονίας-Θράκης. Ευθύς αμέσως, οι μπάτσοι τους «ρένουν» με δηλητηριώδη χημικά (εις κάνιστρα-«ροδοπέταλα») μα οι συγκεντρωμένοι αρνούνται πεισματικά να διαλυθούν, ανασυντάσονται άμεσα λίγο παραπέρα, με την πύλη του υπουργείου, εμπρός τους, παραδομένη σαν πτώμα στην αγκαλιά της ασφάλτου. Ο νόμος πλαίσιο, για τα πανεπιστήμια, δεν πρέπει να περάσει. Μα αυτό, για τους περισσότερους, που εκείνο το ηλιόλουστο πρωινό βρέθηκαν εκεί, ήταν απλώς μια αφορμή, μικρή ή μεγάλη δεν έχει σημασία. Άλλως τε, για όσους δεν καταντούν βαδίζοντα πτώματα, για όσους επιμένουν, κόντρα σε κάθε «ρεαλισμό» και «πραγματικότητα» να διατηρούν ευαισθησίες και τρυφερότητα, πάντοτε θα βρίσκεται αφορμή, για να δώσουν σχήμα, με λόγια και έργα, στο πηγαίο κι αυθόρμητο της ανυπακοής τους.

Στιγμές, όπως η ανωτέρω, με ελάχιστη απόκλιση ανά περίπτωση, συνέβαιναν κάθε Πέμπτη του Μάη και Ιούνη, τα «σωτήρια» έτη ’06-’07, σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Και οι καταληψίες (άπασες οι σχολές τελούσαν υπό κατάληψη), οι ανυπότακτοι, οι μετέχοντες στις άγριες οδομαχίες (με ουκ ολίγους εξ αυτών να επισκέπτονται συχνά τα πέριξ νοσοκομεία), όλοι όσοι αγωνίστηκαν, με τον δικό τους τρόπο, «έβαλαν φρένο» στο νόμο πλαίσιο. Έστω για λίγο… Συνέχεια

Αλληλεγγύη στον Τζούλιαν Ασάνζ!

Η σύλληψη του Τζούλιαν Ασάνζ έρχεται να κολλήσει στην οργανωμένη επίθεση των κυρίαρχων εναντίον του ελεύθερου διαδικτύου. Μετά το νόμο για τα πνευματικά δικαιώματα και τον προς ψήφιση ευρωτρομονόμο του διαδικτύου η σύλληψη του Ασάνζ έρχεται να αποδείξει ότι οι κυρίαρχοι όχι μόνο θέλουν να ελέγξουν τις πληροφορίες αλλά και να εξοντώσουν κάθε ελεύθερη φωνή και στάση. Για εμάς επίσης δεν είναι τυχαίο ότι λίγες μέρες πριν εγκρίθηκε στο Εκουαδόρ δάνειο από το ΔΝΤ ύψους 4,2 δις δολαρίων. Είναι προφανές ότι η συμφωνία περιελάμβανε και την σύλληψη του Ασάνζ. Φαίνεται πως ο Ασάνζ δεν χαρίστηκε ούτε στον ίδιο τον πρόεδρο του Εκουαδόρ που του παρείχε άσυλο και διέρρευσε έγγραφα μέσω της ιστοσελίδας του WikiLeaks που εμπλέκoυν τον πρόεδρο της χώρας, Λενίν Μορένο σε σκάνδαλο διαφθοράς, το λεγόμενο ΙΝΑPapers. Επίσης o Μορένο κατηγορεί τα WikiLeaks του Ασάνζ για διαρροή φωτογραφιών της προσωπικής του ζωής. Συνέχεια

Η COCA COLA ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΜΕ ΟΛΑ…

Σύμφωνα με τα στοιχεία που έδωσε στην δημοσιότητα η ίδια η Coca-Cola παράγει τρία εκατομμύρια τόνους πλαστικών συσκευασιών ετησίως και παρ’ όλο που η εταιρεία δεν αναφέρθηκε λεπτομερώς στην κλίμακα της παραγωγής μπουκαλιών της, η ποσότητα ισοδυναμεί με περισσότερο από το ένα πέμπτο της παγκόσμιας παραγωγής πλαστικών μπουκαλιών τερεφθαλικού πολυαιθυλενίου των 500ml, η οποία είναι 500 δισεκατομμύρια μπουκάλια το χρόνο, σύμφωνα με τον Guardian.

Η Coca-Cola είναι μία από τις 31 τέτοιες εταιρείες, συμπεριλαμβανομένων των Mars, Nestlé και Danone, οι οποίες έχουν επίσης αποκαλύψει πόση πλαστική συσκευασία παράγουν. Ωστόσο, οι υπόλοιπες δεν έχουν ακόμη δημοσιοποιήσει τα δικά τους στοιχεία. Θα θυμίσουμε ότι μόνο οι Κίνα, Ινδονησία, Φιλιππίνες, Ταϊλάνδη και Βιετνάμ πετούν κάθε χρόνο περισσότερα από τέσσερα εκατομμύρια τόνους πλαστικού στη θάλασσα, δηλαδή τα μισά απορρίμματα σε παγκόσμια κλίμακα, ενώ σύμφωνα με περιβαλλοντικές οργανώσεις αν δεν ληφθούν μέτρα ως το 2025, 250 εκατομμύρια τόνοι πλαστικών απορριμμάτων θα έχουν συγκεντρωθεί στις θάλασσες παγκοσμίως. Συνέχεια

Η εξέγερση των κρεμασμένων

του Μπ. Τρέηβεν

εκδ. ΑΡΔΗΝ, 2006

Μπ. Τρεηβεν είναι μάλλον το δεύτερο ψευδώνυμο του …μάλλον γερμανού (1882 πιθανή γέννηση…), Όττο Φίγκ (Otto Feige). Μετά τη στρατιωτική του θητεία το 1904-1905, και ίσως επειδή συμμετείχε από νέος στην λεγόμενη ριζοσπαστική δράση, φεύγει από τη γενέτειρα του, την κωμοπόλη Σβάιμπους, πιάνει δουλειά ως μηχανικός στην πόλη Μάγκνεμπουργκ και το 1906 γίνεται επικεφαλής στο σωματείο εργατών μετάλλου.

Το 1907 εγκαταλείπει την πόλη, αλλάζει το όνομά του σε Ρετ Μαρούτ, και δηλώνει ηθοποιός από το Σαν Φρανσίσκο. Τα επόμενα χρόνια εκδίδει το αναρχικοατομικιστικό περιοδικό Der Zeigelbrenner («Ο πλινθοποιός»). Προφανώς βρίσκεται σε αναζήτηση απόψεων, μιας και συμμετέχει ενεργά στην Δημοκρατία των Συμβουλίων της Βαυαρίας το 1919, μετά την συντριβή των οποίων από τα σοσιαλδημοκρατικά στρατεύματα, μάλλον συλλαμβάνεται, αντιμετωπίζοντας την θανατική ποινή για «εθνική προδοσία». Προφανώς κατορθώνει να διαφύγει και μετά από περιπλάνηση στην Ευρώπη εγκαθίσταται για τρία χρόνια στο Λονδίνο. Κάποια στιγμή συλλαμβάνεται, καταλήγει στη φυλακή του Μπρίξτον, όπου προσπαθεί να πείσει τους δεσμοφύλακές του ότι είναι αμερικανός πολίτης.

Τελικά αφήνεται ελεύθερος και μετά από πολλά ταξίδια με πλοία [ήταν αφορμή για να γράψει αργότερα τη νουβέλα Το πλοίο του θανάτου (The death Ship), αναφερόμενος σε πλοία προορισμένα από τους ιδιοκτήτες τους να βουλιάξουν για να πάρουν μετά τα ασφάλιστρα] καταλήγει στο Μεξικό όπου και εγκαθίσταται για το υπόλοιπο της ζωής του (πεθαίνει το 1969). Συνέχεια

Ο ΤΣΙΠΡΑΣ, ΤΑ ΨΕΜΜΑΤΑ, Ο ΛΕΝΙΝ ΚΑΙ Ο ΤΕΛΙΚΟΣ ΣΚΟΠΟΣ…

«Go back, κ. Μέρκελ, go back, κυρίες και κύριοι της συντηρητικής νομενκλατούρας της Ευρώπης». «Είναι μια πολιτικός που έχει συναίσθηση της ευθύνης και παρ’ ότι είναι στο κεντροδεξιό κόμμα, είναι ανοιχτόμυαλη, όπως φάνηκε από τη στάση της στο προσφυγικό».

«Κωλοτούμπες και υποχωρήσεις εξευτελισμού, υπάρχουν άλλοι για να τις κάνουν». «Διότι εμείς θα βαράμε το νταούλι και αυτές (σ.σ. οι αγορές) θα χορεύουν. Δεν θα παίζουν αυτοί τον ζουρνά για να χορεύουμε εμείς σε όποιον σκοπό αυτές θέλουνε. Θα παίζουμε τη λύρα και θα χορεύουν πεντοζάλη» (ομιλία στο Ηράκλειο τον Δεκέμβρη του 2014).

«Η μόνη εναλλακτική και σωτήρια πρόταση είναι η κατάργηση με έναν νόμο και σε ένα άρθρο, όπως ακριβώς τα ψηφίσατε προχθές, όλων των μέτρων λιτότητας που εξαθλιώνουν την κοινωνία και γεννούν ακόμη μεγαλύτερη ύφεση». «Δεν είπα εγώ ότι μπορούν να σκιστούν τα μνημόνια με έναν νόμο» (Ιούλιος 2015, ραδιοσταθμός Κόκκινο). Συνέχεια

Πάμε Σελήνη;

Τα μάθατε τα νέα; Πάμε Σελήνη! Είμαστε έτοιμοι να διαβούμε τον δρόμο που χάραξαν οι πρωτοπόροι σύντροφοι της ΕΣΣΔ. Θα θέλαμε βέβαια να μπορούσαμε να σηκώσουμε την σημαία με το σφυροδρέπανο στην μέση ενός σεληνιακού κρατήρα αλλά οι συνοδοί μας σ’ αυτή την βόλτα θα είναι Αμερικάνοι, οπότε επειδή υπάρχει περίπτωση να πάρουν το διαστημόπλοιο και να φύγουν αφήνοντας μας σύξυλους με το στύλο της σημαίας, θα αρκεστούμε να υψώσουμε, με πόνο ψυχής, την σημαία της αμερικανικής NASA.

Ο υπουργός Ψηφιακής Πολιτικής, Τηλεπικοινωνιών και Ενημέρωσης Νίκος Παππάς μας ενημέρωσε επίσης ότι οι συνοδοί μας σ’ αυτή την εκδρομή θα μας αφήσουν να κάνουμε και μια βόλτα, με όχημα όμως που θα το έχουμε φτιάξει μόνοι μας στον ελλαδικό χώρο. Μπορούμε ίσως να φανταστούμε το όχημα με κολλημένα αυτοκόλλητα του τύπου «I LOVE THE MOON», με εγκατεστημένο ηχοσύστημα που θα παίζει στην διαπασών το Bella Ciao, με ξεθωριασμένα κολλημένα αυτοκόλλητα με το σήμα του Σύριζα και «Μπαμπά μην τρέχεις» με την εικόνα του Τσίπρα από κάτω. Συνέχεια

«ΟΛΟΙ ΜΙΛΟΥΝ ΓΙΑ Τ’ ΑΡΜΑΤΑ ΚΑΙ Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΙΤΤΑ»…

«Η ψείρα τρώει τα φυτά, η σκουριά το σίδερο, αλλά η ψευτιά την ψυχή». (Άντον Τσέχωφ, 1860-1904, Ρώσος συγγραφέας)

Έχει υποστηριχτεί ότι η κουτοπονηριά είναι το καταφύγιο της ανικανότητας. Και αν είναι έτσι αναρωτιούνται πολλοί, πώς γίνεται και οι πολιτικοί καταφέρνουν και ξεγελούν τόσο κόσμο; Μα και οι ίδιοι οι πολιτικοί μάλλον το ίδιο αναρωτιούνται. Όπως έλεγε ο Σαρλ Ντε Γκωλ «επειδή ένας πολιτικός ποτέ δεν πιστεύει αυτά που λέει, εκπλήσσεται όταν οι άλλοι τον πιστεύουν».

Ο Καμύ, πάλι, πίστευε ότι κανένας άνθρωπος, που έχει μεγαλείο ψυχής, δεν εμπλέκεται με την πολιτική γεγονός που εύκολα επιβεβαιώνεται από την κοινή πείρα.

Τί να κάνουμε λένε κάποιοι άλλοι, αν δεν μας κάνει αυτή η κυβέρνηση πρέπει να χρησιμοποιήσουμε την ψήφο μας για να την αλλάξουμε. Δηλαδή οι κυβερνήσεις είναι σαν τις πάνες των μωρών, πρέπει να τις αλλάζουμε συχνά και μάλιστα για τον ίδιο λόγο… Εμείς πάντως όσο πλησιάζουν οι εκλογές τόσο περισσότερο διασκεδάζουμε με τους πονηρούς πολιτευτάδες, που παρελαύνουν και υπόσχονται τα πάντα, με εκείνους που αφήνουν το ένα μαντρί, για να μασήσουν σανό στο επόμενο που αφήνουν –λόγω λανθασμένων υπολογισμών– και βρίσκουν καταφύγιο στο διπλανό. Συνέχεια

ΜΟΝΟΜΑΧΙΑ ΚΑΜΜΕΝΟΥ-ΚΟΤΖΙΑ: «ΦΟΒΕΡΙΣΕ ΤΟΝ ΚΩΛΟ ΣΟΥ, ΜΗΝ ΚΛΑΣΕΙ ΣΤΟ ΠΑΖΑΡΙ»…

Το ως άνω απαξιωτικό σχόλιο απευθύνεται συνήθως σε δειλούς ή αδύναμους, που τολμούν και απειλούν, χαρακτηριστικό νομίζουμε της …φοβερής κονταρομαχίας, που συνεχίζει να διεξάγεται ανάμεσα στους δυο πρώην εκλεκτούς υπουργούς του καθεστώτος Τσίπρα, δηλαδή του τέως υπουργού Αμύνης του λεβέντη του Πάνου του Καμμένου, που μας λείπει πολύ, και του τέως υπουργού Εξωτερικών Ν. Κοτζιά.

Το νέο «θερμό» επεισόδιο ξεκίνησε ο Νίκος Κοτζιάς με συνέντευξή του στην εφημερίδα Realnews: «Όλα τα ήξερε (ο Π. Καμμένος). Είχε ψηφίσει τις προγραμματικές τής κυβέρνησης Τσίπρα, που ήδη τον Ιανουάριο του 2015 έθεταν ως στόχο την υλοποίηση μιας πολιτικής σύνθετης ονομασίας. Το ίδιο είχε κάνει και ως υφυπουργός των κυβερνήσεων Καραμανλή. Επί πλέον είχε συμφωνήσει εξ αρχής να ξεκινήσει η διαπραγμάτευση με στόχο να κλείσει το θέμα. Γνώριζε δε, ότι αυτή η συμφωνία είχε χρονοδιαγράμματα». Συνέχεια

Η ΣΥΝΕΧΙΖΟΜΕΝΗ …«ΚΑΤΟΛΙΣΘΗΣΗ» ΤΟΥ ATHENS INDYMEDIA: Ο PORCA MISERIA…

«Ανήρ πονηρός δράσσεται πράον λόγον.

Έχει γαρ αυτός τους λόγους ώσπερ δόλους», Μένανδρος.

«Με σκοπό την βελτίωση της παρουσίασης των πληροφοριών που δημοσιεύονται στο Athens Indymedia και την στήριξη της ευθύνης των συλλογικοτήτων στην κοινοποίηση των δραστηριοτήτων τους και του λόγου τους, ενημερώνουμε τους δημοσιευτές για την μορφή των αναδημοσιεύσεων από κινηματικά μέσα που θεωρούμε ότι συνάδουν με αυτό τον σκοπό. Ενημερώσεις από πολιτικές δραστηριότητες, καλέσματα και ανακοινώσεις μπορούν να αναδημοσιεύονται στο Athens Indymedia μόνο αν έχουν σταλεί από τον αρχικό συντάκτη και δημοσιευτή. Οι κινηματικές αναδημοσιεύσεις στις στήλες Αναλύσεις, Βιβλιοθήκη, Έντυπα-Αφίσες-Προκηρύξεις και Συζητήσεις-Ερωτήσεις-Απόψεις πρέπει να είναι επιμελημένες από τον αναδημοσιευτή και να συνοδεύονται από εισαγωγικό σημείωμα».

Τα παραπάνω αναφέρονται στις 20-1-2019 εκ μέρους του Athens Indymedia και με τον τίτλο «Σχετικά με τις αναδημοσιεύσεις από κινηματικά μέσα». Συνέχεια