Monthly Archives: Μαρτίου 2019

ΚΥΚΛΟΦΟΡEI το 192ο φύλλο της Μηνιαίας Πανελλαδικής Αναρχικής Εφημερίδας ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ

Από την Παρασκευή 29η Μαρτίου 2019, η μηνιαία αναρχική εφημερίδα ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ βρίσκεται σε περίπτερα της Αθήνας και στον υπόλοιπο Ελλαδικό χώρο σε σημεία όπου διατίθεται ο ημερήσιος και περιοδικός τύπος.

                                                                

Ακολουθεί το προλογικό σημείωμα, του Κύκλου Σύνταξης, για αυτήν την έκδοση: Συνέχεια

Μια άλλη ανθρωπιστική κρίση για τους ανθρώπους της Ζιμπάμπουε και της Μοζαμβίκης

Ο κυκλώνας Ιντάι που σάρωσε στις 15 και 16 Μαρτίου τη Μοζαμβίκη και τη Ζιμπάμπουε, κατέστρεψε δρόμους, γέφυρες και ισοπέδωσε σπίτια, νοσοκομεία και σχολεία, στοίχισε τη ζωή σε τουλάχιστον 400 άτομα, ενώ ο αριθμός των νεκρών υπάρχει πιθανότητα να φτάσει και τους 1.000. Στη Μοζαμβίκη έχουν εκτοπιστεί από τις εστίες τους 400.000 άνθρωποι, ενώ 200.000 άνθρωποι επλήγησαν στην Ζιμπάμπουε. Συνέχεια

Τα χαμόγελα στα My Market

Μέσα Μαρτίου απολύεται η περιφερειακή διευθύντρια λειτουργίας καταστημάτων My Market ύστερα από την διαρροή εγγράφου στο οποίο προέτρεπε τους εργαζόμενους στα καταστήματα να χαμογελούν, γιατί μεταξύ άλλων έχουν δουλειά και επειδή παίρνουν 300 ευρώ που είναι 300% περισσότερα από το 0 ευρώ! Μάλιστα εν είδει αποχαιρετιστηρίου τούς ανέφερε ότι μέσω του μυστικού επισκέπτη θα μάθαινε εάν χαμογελούν! Συνέχεια

Το Roundup, η Bayer, η Monsanto και η εμφάνιση καρκίνου

Η βιομηχανοποίηση και η μαζικοποίηση της τροφής πάει παρέα με την βιομηχανοποίηση και μαζικοποίηση της ζωής μας. Το «δέσιμο» της εξουσίας σ’ όλους μας, έχει να κάνει και με την τροφή. Ασχέτως εάν τρέφεται κάποιος μόνο φυτικά ή είναι παμφάγος. Εφ’ όσον η τροφή έχει γίνει εμπόρευμα και παράγεται μαζικά και βιομηχανικά μέσω μεγάλων εταιριών που ελέγχουν τις ποικιλίες των φυτών και σπόρων, που δημιουργούν ενισχυτικά φάρμακα και ζιζανιοκτόνα, μέχρι την διανομή και στην τιμή της τροφής, τότε η εξουσία μοιράζει απλόχερα αλυσίδες αλλά και αρρώστιες. Συνέχεια

ΥΠΟΨΗΦΙΟΤΗΤΑ ΚΟΚΚΑΛΗ: ΕΝΑ ΑΚΟΜΑ ΑΣΥΜΒΙΒΑΣΤΟ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟ ΧΤΥΠΗΜΑ ΣΤΗΝ «ΔΙΑΠΛΟΚΗ»…

Πεινασμένοι για την εξουσία, αδίστακτοι στα νταλαβέρια με τους «παλαιούς» και «νέους» ολιγάρχες, ασυμβίβαστοι στις απαιτήσεις και στο μέγεθος τής πλεονεξίας τους να καταβροχθίσουν γρήγορα την πίττα ολάκερη, κομμουνιστές μέχρι το μεδούλι, σταλινικοί μέχρι εκεί που δεν παίρνει άλλο. Δοξάστε τους….

Τσίπρας: «επιθυμία της διαπλοκής είναι να με πάρει στην αγκαλιά της» (14-9-2015).

Δημήτρης Κοντομηνάς, επιχειρηματίας και καναλάρχης, με αφορμή το διαγωνισμό για τις τηλεοπτικές άδειες, σε δημόσια ομιλία του σε συγκέντρωση στελεχών του Alpha εξηγώντας πως «βοήθησε» τον Αλέξη Τσίπρα: «Εγώ τους βοήθησα γιατί είναι νέοι άνθρωποι και πίστευα ότι θα βοηθήσουν τη χώρα», ενώ παρεμβαίνοντας σε ψυχαγωγική εκπομπή του Alpha, εξηγεί στον «αέρα» πως κάποιοι προσφέρθηκαν να πάρουν τον «πολιτικό» έλεγχο του σταθμού. «Ήρθε ο άνθρωπός του και μου λέει: “Θα μου δώσετε το 51%”. Λέω: “Τι άλλο θέλεις;”. Λέει: “Θέλω τέσσερις εκπομπές την εβδομάδα πολιτικές, να τις έχω εγώ”. Λέω: “Αλλο τίποτα θέλεις;”. “Θέλω να ελέγχω και το πολιτικό κομμάτι των ειδήσεων”. Λέω: “Τίποτε άλλο να στήσουμε;”. Λέω: “Πήγαινε στο καλό, αγόρι μου, το κανάλι δεν πουλιέται”». Συνέχεια

Το διαδίκτυο αλλάζει η λογοκρισία αυξάνεται

Η ψήφιση της ευρωπαϊκής οδηγίας για τα δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας και τα συγγενικά δικαιώματα στην ψηφιακή ενιαία αγορά

Ψηφίστηκε σήμερα (26/3) στο ευρωπαϊκό κοινοβούλιο η μεταρρύθμιση για τα πνευματικά δικαιώματα και ειδικά σε ό,τι αφορά το διαδίκτυο. Από τους 658 ευρωβουλευτές, που ήταν παρόντες οι 348 ψήφισαν υπέρ, οι 274 κατά και 36 απείχαν. Η συγκεκριμένη μεταρρύθμιση έχει πλασαριστεί ως προστάτης των καλλιτεχνών και της ελευθερίας της έκφρασης ενώ στην ουσία είναι το τέλος του διαδικτύου όπως το γνωρίζαμε και η αρχή μιας αυτοματοποιημένης, μέσω ειδικών φίλτρων, λογοκρισίας.

Το νομοσχέδιο κατατάσσει ως προϊόντα πνευματικής ιδιοκτησίας όχι μόνο τα προφανή: μουσική και ταινίες αλλά και κείμενα, ηχογραφήσεις προφορικού λόγου, σχέδια και εικαστικά έργα που μπορεί να βρίσκονται ακόμα και σε δημόσια θέα, οχήματα (λόγω του εμπορικού τους logo) και για να μην μακρηγορούμε, περιλαμβάνει τα πάντα. Σύμφωνα με το άρθρο 17, που είναι και το πιο αμφιλεγόμενο άρθρο, οι διαδικτυακές υπηρεσίες φιλοξενίας και δημοσίευσης περιεχομένου θα πρέπει είτε να έχουν αποκτήσει (εκ των προτέρων ή εκ των υστέρων) άδεια για να ανεβεί στο διαδικτυακό τους χώρο κάποιο περιεχόμενο που προστατεύεται από πνευματικά δικαιώματα, ή να έχουν ελεγκτικούς μηχανισμούς που να αποτρέπουν το ανέβασμα αυτού του περιεχομένου. Με λίγα λόγια ότι ανεβαίνει στο διαδίκτυο, ότι γράφεται σε κάποιο ηλεκτρονικό ταχυδρομείο, αν σε κάποιο κείμενο παρατεθεί κάποιο άρθρο ή κάποιο κείμενο ή κάποια φωτογραφία, ο πάροχος θα υποχρεούται να παρακολουθεί μέσω ειδικών φίλτρων και να λογοκρίνει όταν αυτό είναι απαραίτητο. Επίσης όταν κάποιος θα θέλει να μεταδώσει μια διαδήλωση ή εκδήλωση που μπορεί να ακούγονται κάποια τραγούδια δεν θα μπορεί. Ένας δημοσιογράφος που θα θέλει να δημοσιεύσει κάποιο τεκμήριο, κάποιο αποδεικτικό έγγραφο δεν θα μπορεί κ.λπ. Συνέχεια

Η ΣΥΛΛΗΨΗ ΤΗΣ …ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΗΣ 90ΧΡΟΝΗΣ: ΓΡΟΘΙΑ ΣΤΟ ΣΤΟΜΑΧΙ ΤΟΥ ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΟΥ ΕΓΚΛΗΜΑΤΟΣ…

Μια μεγάλη επιτυχία κατά του οργανωμένου εγκλήματος καταγράφηκε από την τιμημένη ΕΛ.ΑΣ. στην Θεσσαλονίκη, που βέβαια έσπευσαν να υποτιμήσουν τα βοθροκάναλα της διαπλοκής. Συνελήφθη μετά από καταγγελία και ύστερα από συντονισμένη επιχείρηση μια επικίνδυνη για την δημόσια τάξη και ασφάλεια 90χρονη, η οποία πουλούσε χωρίς άδεια ποντιακά τερλίκια, δηλαδή χειροποίητα παντοφλάκια, στον δρόμο κοντά στη λαϊκή δίπλα σε σκουπιδοτενεκέδες.

Μάλιστα. Η μεταμφιεσμένη κακοποιός προσπάθησε να μπερδέψει τους πολύπειρους αστυνομικούς, αλλά δεν τα κατάφερε με αποτέλεσμα να οδηγηθεί άμεσα στο Αστυνομικό Τμήμα, όπου κρατήθηκε για 12 ώρες, φωτογραφήθηκε και της πάρθηκαν τα αποτυπώματα. Άλλωστε, οι έμπειροι αστυνομικοί, που ξέρουν από βαριά εγκληματικότητα, σου λένε τώρα στα 90 πουλάει παράνομα παντοφλάκια, στα 92 θα αρχίζει να πουλάει κάλτσες, στα 95 πουλόβερ και γύρευε σε τί δραστηριότητες θα μπλεχτεί στα 100… Των φρονίμων τα παιδιά πριν πεινάσουν, μαγειρεύουν… Συνέχεια

Τα Κίτρινα Γιλέκα συνεχίζουν…

Για τέταρτο μήνα συνεχίζονται οι κινητοποιήσεις σε πολλές πόλεις της Γαλλίας. Στην χώρα όπου το 2018 πέθαναν εξ αιτίας των άσχημων συνθηκών διαβίωσης στους δρόμους 566 άστεγοι, εκ των οποίων οι 13 ήταν ανήλικοι. Το 2017 είχαν πεθάνει 511 άστεγοι. Η Γαλλία βρίσκεται μπροστά σε μια κοινωνική κρίση που με την σειρά της γεννάει αυτές τις αντιδράσεις που όχι μόνο δεν πρόκειται να σβήσουν αλλά έχουν έρθει για να μείνουν. Την ώρα που στο Παρίσι γινόταν χαμός, ο πρόεδρος Μακρόν απολάμβανε το σκι και το φαγητό στα Πυρηναία.

Ειδικότερα η κινητοποίηση στις 16 Μαρτίου στο Παρίσι σημαδεύτηκε από σφοδρές μάχες με την αστυνομία, πυρπολήθηκε μια τράπεζα, καταστήματα με είδη πολυτελείας, καθώς και το διάσημο εστιατόριο Fouquet’s το οποίο αποτελεί χώρο εστίασης ευπόρων. Μετά από τις ιδιαίτερες σκληρές συγκρούσεις ο Μακρόν αποφασίζει να απαγορεύσει τις διαδηλώσεις στο Παρίσι στην περιοχή των Ηλισίων Πεδίων και των γύρω περιοχών καθώς και σε πολλές μεγάλες πόλεις, ενώ ο στρατός καλείται να ενισχύσει τους αστυνομικούς για τις διαδηλώσεις στις 23 Μαρτίου. «Όλοι οι διαδηλωτές που θα συμμετέχουν στις κινητοποιήσεις των Κίτρινων Γιλέκων θα θεωρούνται από εδώ και στο εξής ταραχοποιοί», δήλωσε ο υφυπουργός αρμόδιος για την εσωτερική ασφάλεια Λοράν Νουνέζ. Συνέχεια

Άλλο ένα χτύπημα στην φοροδιαφυγή. Σύλληψη 90χρονης επειδή έπλεκε και πουλούσε τερλίκια(1)

Άλλο ένα χτύπημα στην φοροδιαφυγή από την κυβέρνηση Σύριζα. Στις 21 Μαρτίου συνελήφθη μια 90χρονη στην Θεσσαλονίκη, επειδή πουλούσε τερλίκια (μάλλινα παπούτσια) χωρίς νόμιμη άδεια στην άκρη μιας λαϊκής αγοράς. Η καταγγελία έγινε από πωλητές της λαϊκής αγοράς. Η αγαστή συνεργασία λαϊκεμπόρων και μπάτσων απέφερε καρπούς. Φτωχοί (;) εναντίον φτωχού, λοιπόν, και όποιος αντέξει.

Η γιαγιά ζει με τον συνομήλικο σύζυγο της και πλέκει τερλίκια τα οποία κάποιες φορές βγαίνει στην λαϊκή και προσπαθεί να τα πουλήσει. Η γιαγιά αφού έδωσε δαχτυλικά αποτυπώματα, κρατήθηκε για πάνω από 12 ώρες στο αστυνομικό μέγαρο Θεσσαλονίκης χωρίς φαγητό. Αυτά να τα βλέπουν οι εφοπλιστές και οι μεγαλοεπιχειρηματίες και να τρέμουν.

Και η βασανιστική διαδικασία της λήψης αποτυπωμάτων από την «εγκληματία». Συνέχεια

Αντίσταση στην αποδάσωση και καταστροφή της γης

Σε εξέλιξη βρίσκεται μια μεγάλη πορεία διαμαρτυρίας στην Βολιβία από κοινότητες αυτοχθόνων ιθαγενών που διαμαρτύρονται για την κατάληψη και καταστροφή των εδαφών τους από πολυεθνικές εξορυκτικές εταιρίες. Το κράτος της Βολιβίας έχει δώσει γη και ύδωρ σε όλες αυτές τις εταιρίες που καταστρέφουν την φύση και εκτοπίζουν τις αυτόχθονες κοινότητες στο όνομα του κέρδους.

Η πορεία ξεκίνησε τέλη Φεβρουαρίου από την πόλη Sucre για την πόλη La Paz, μια διαδρομή περίπου 415 χιλιομέτρων. H φυλετική ομάδα Ayllus που εντάσσεται στην ευρύτερη φυλή Qhara Qhara ανέλαβε την πρωτοβουλία και ενώθηκε με εκπροσώπους του Nation Uchupiamonas, που αγωνίζονται κατά ενός υδροηλεκτρικού έργου στο El Bala-Chepete. Μέλη των κοινοτήτων Rio Beni και Quiquibey, μαζί με μέλη της κοινότητας της Tariquía, έχουν προσχωρήσει στην πορεία. Η περιοχή Tariquía βρίσκεται στο τμήμα Tarija, όπου το κράτος επιδιώκει να διεξάγει έρευνες για την εκμετάλλευση υδρογονανθράκων με αποτέλεσμα την αποδάσωση και την εξαφάνιση των άγριων ζώων. Η αντίσταση της κοινότητας Tariquía είναι ισχυρή και συνεχόμενη για πολλά χρόνια. Παρά την καταστολή του κράτους, που κατά διαστήματα είναι έντονη, η πορεία συνεχίζεται μέχρι την La Paz. Συνέχεια

ΤΑ ΚΟΥΡΕΛΙΑ ΤΟΥ ΕΚΛΟΓΙΚΟΥ ΜΠΕΡΝΤΕ ΚΑΙ ΟΙ ΤΣΑΡΛΑΤΑΝΟΙ ΚΑΘΕ ΕΞΟΥΣΙΑΣ

«Οι αστοί δημοκράτες είναι οι πιο μανιώδεις και παθιασμένοι εχθροί της Κοινωνικής Επανάστασης. Σε στιγμές πολιτικής κρίσης, όταν χρειάζονται το δυνατό χέρι το λαού για να ανατρέψουν τον θρόνο, υπόσχονται υλικές απολαβές σ’ αυτήν την “τόσο ενδιαφέρουσα„ τάξη των εργατών· επειδή όμως εμφορούνται συνάμα από την πιο ακλόνητη απόφαση να διαφυλάξουν και να διατηρήσουν όλες τις αρχές, όλα τα ιερά θεμέλια, της υπάρχουσας κοινωνίας, και να διασώσουν όλους εκείνους τους οικονομικούς και νομικούς θεσμούς, που έχουν ως αναγκαία συνέπειά τους την πραγματική δουλεία του λαού –είναι λογικό να διαλύονται οι υποσχέσεις τους σαν καπνός στον αέρα. Απογοητευμένος ο λαός μουρμουρίζει, απειλεί, εξεγείρεται και τότε, προκειμένου να ανασταλεί η έκρηξη της λαϊκής δυσαρέσκειας, αυτοί, οι αστοί επαναστάτες, βλέπουν τον εαυτό τους αναγκασμένο να καταφύγει στην παντοδύναμη καταστολή εκ μέρους του κράτους. Άρα, το δημοκρατικό κράτος είναι εξ ίσου καταπιεστικό με το μοναρχικό· μόνον που η καταπίεση του κατευθύνεται όχι ενάντια στις κατέχουσες τάξεις αλλά αποκλειστικά ενάντια στον λαό». (Μ. Μπακούνιν, Κριτική της υπάρχουσας κοινωνίας, κεφ. 9, Το αντιπροσωπευτικό σύστημα είναι πλάσμα φαντασίας)

Ο Ελία Κανέτι στο βιβλίο του Μάζα και εξουσία αναφέρεται στην περίπτωση του Φιλίππου Μαρία του τελευταίου Βισκόντι, του οποίου το δουκάτο στο Μιλάνο αποτελούσε μια ισχυρή δύναμη στην Ιταλία του 15ου αιώνα.

Ο Φίλιππος Μαρία Βισκόντι, όπως λέγεται, είχε μια ιδιαίτερη ικανότητα να κρύβει τις βαθύτερες σκέψεις του, απέφευγε συστηματικά να λέει ανοιχτά αυτό που ήθελε, καλυπτόμενος πάντα από τον περίεργο τρόπο, που εκφραζόταν. Όταν σταματούσε να συμπαθεί κάποιον, εξακολουθούσε να τον εγκωμιάζει, ενώ αντίθετα, όταν είχε τιμήσει κάποιον άλλον με οποιοδήποτε τρόπο, τον κατηγορούσε την άλλη στιγμή λόγου χάρη για βιαιότητα ή κουταμάρα.

Πολλές φορές παραπονιόταν δημόσια για την απονομή μιας χάρης ή για την εύνοια, που ο ίδιος είχε παραχωρήσει, ή αντίθετα δήθεν δυσανασχετούσε για την εκτέλεση των θανατικών ποινών, που ο ίδιος είχε επιβάλλει. Κατά κανόνα παραχωρούσε κάτι διαφορετικό από εκείνο που του είχε ζητηθεί.

Ο εξουσιαστής εδώ μοιάζει, πράγματι, να ενεδρεύει. Συνέχεια

Περί τοῦ ὁρισμοῦ τῆς γλώσσης καί ἀκαταλλήλων λέξεων (Μέρος Β΄)

Ἡ πτῶσις τῆς γλώσσης

Αἱ γλῶσσαι ἀναπτύσονται ἀπό τάς κοινότητας τῶν ἀνθρώπων μόνον εἰς συνθήκας ἐλευθερίας. Ἑπομένως ὅλα ὅσα λέγονται περί τῆς «δημοτικῆς» δέν εὐσταθοῦν διότι αὐτή ἔζησεν καί «ἀνεπτύχθη» κάτω ἀπό συνθήκας σκλαβιᾶς. Ἀντιθέτως, θά πρέπει νά παραδεχθῶμεν ὅτι ἡ καθαρεύουσα ἐπέζησεν καί ἐξελίχθη ἀπό μειοψηφίας αἱ ὁποίαι εἶχον περισσότερον χῶρον ἐλευθερίας καί καλλιεργείας τῆς γλώσσης ἀπ’ ὅσον ὁ ὑπόδουλος πληθυσμός τοῦ ἑλλαδικοῦ χώρου.

Ἐάν κάποιος θά ἔπρεπε νά ἐπιλέξη ἀνάμεσα σέ μίαν ὁλοκληρωμένη γλῶσσα καί σέ ἕνα ἡμιτελές σύνολο γλωσσικῶν ἰδιωμάτων εἶναι φανερόν τί θά ἐπέλεγε. Ἀντιθέτως, μετά ἀπό πολύχρονον φθοροποιόν διαδικασίαν καί μέ ἀφορμήν τήν δικτατορίαν τῆς 21ης  Ἀπριλίου 1967, ἐκαλλιεργήθη σκοπίμως ἡ ἀνίερος ταύτισις τῆς καθαρευούσης μέ τό καθεστώς τῶν συνταγματαρχῶν καί ἐπεβλήθη ἡ πολιτική ἀπόφασις μέ τήν ὁποία καθιερώθη ἐπισήμως ἡ «δημοτική».

Τί ἐπετεύχθη μέ τήν ἀκύρωσιν τῆς καθαρευούσης καί τήν ἐγκαθίδρυσιν τῆς «δημοτικῆς γλώσσης»; Μήπως ηὐξήθη τό ἐνδιαφέρον τῶν νέων ἀνθρώπων γιά τήν μελέτη καί τήν ἀνάγνωσιν; Μήπως ἀνεπτύχθη τό γνωσιακό πεδίο τους; Μήπως εὐρύτερα τμήματα τοῦ ἑλλαδικοῦ πληθυσμοῦ ἐμπλούτισαν τήν γλῶσσαν πού ὁμιλοῦν; Συνέχεια

Περί τοῦ ὁρισμοῦ τῆς γλώσσης καί ἀκαταλλήλων λέξεων (Μέρος Α΄)

Καράμπωσα τό βούλινο διράνι

Σάν ἄλιφο τουνέσι πού κιράνει

Ναπολέων Λαπαθιώτης

Εἶναι πολλά τά ζητούμενα τά ὁποῖα καλούμεθα νά διερευνήσωμεν ἀναφορικῶς μέ τό ὑπό εξέτασιν θέμα τῆς γλώσσης. Ὑπάρχει πάντοτε ἡ δυνατότης τῆς ἐπεκτάσεώς τους ἤ τῆς συρρικνώσεώς τους κατ’ ἀναλογίαν τῆς ἐκτάσεως καί τῆς ὀπτικῆς ὑπό τήν ὁποία θά θελήσωμε νά προσεγγίσωμεν τό ἐν λόγῳ θέμα. Ἐν πάση περιπτώσει, τό ζητούμενο εἶναι ἡ ὀρθή καί ἀκριβῆς διατύπωσις τῶν ὅσων ἐπιθυμοῦμε νά τύχουν τῆς προσοχῆς καί τοῦ προβληματισμοῦ τῶν ἐνδιαφερομένων.

Μία βασική προϋπόθεσις, ἡ ὁποία τίθεται, συνήθως, εἶναι ὁ προσδιορισμός τῆς γλώσσης. Συνακόλουθα ἔρ­χεται ὁ καθορισμός τοῦ ἐνδιαφέροντος πού παρουσιάζει. Ἐδῶ, καλούμεθα νά διαπιστώσωμεν τόσον τό ἐνδιαφέρον ἀπό γενικῆς ἀπόψεως ὅσον καί σέ σχέσιν μέ τήν ἀναρχική σκέψιν, δρᾶσιν καί προοπτικήν.

Εἶναι χρήσιμη ἡ γλῶσσα γιά τήν ἀπελευθερωτική διερ­γασία; Ἄν ναί, τότε ποία εἶναι ἡ ἀναγκαία συνθήκη, πού διευκολύνει τήν ἀνάδειξιν τῆς ἀπελευθερούσης δια­στάσεώς της;

Αὐτά εἶναι ὡρισμένα ἀπό τά ἐρωτήματα τά ὁποῖα χρειάζεται νά ἀπαντῶνται, ὥστε νά γίνονται σαφεῖς οἱ ὁρίζοντες καί τά πεδία πού ὁδηγοῦν πρός τήν ἀναρχία. Συνέχεια

Κρεατοφάγοι, Παμφάγοι ή Χορτοφάγοι;

Αλιεύσαμε από το διαδίκτυο την οπτικομαγνητική εγγραφή (Video)που παρουσιάζουμε  και η οποία αναφέρεται στο κατά πόσον ο άνθρωπος είναι από την φύση του χορτοφάγος, κρεατοφάγος ή παμφάγος.

Μία μικρή συνεισφορά σε αυτόν τον προβληματισμό-«δίλλημα» αποτελεί το υλικό που προβάλλεται και που δεν αποτελεί το μοναδικό πειστήριο που αποδεικνύει ότι ο κατασκευασμένος μύθος της αναγκαιότητας για κρεατοφαγία  εξυπηρετεί  τόσον την διατήρηση του κύκλου των ασθενειών, προς όφελος των κλινικών, των φαρμακευτικών εταιρειών και της διατήρησης ενός ευρύτατου κυκλώματος εμπορίας των ανθρωπίνων ζωών, όσο και της διατήρησης  σε κατάσταση αιχμαλωσίας, βασανισμού και συστηματικής εξόντωσης του ζωικού βασιλείου. Συνέχεια

Ο ΕΘΝΙΚΟΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ ΚΑΙ Η ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑ

του Johann Chapoutot

Έκδοση ΠΟΛΙΣ

σελ. 716

Ο συγγραφέας στην Εισαγωγή αναφέρει ότι η αξιόλογη αυτή μελέτη γεννήθηκε από μια απορία, που προέκυψε στην διάρκεια των ερευνών του για τα κινήματα της νεολαίας και την ιδέα της Ευρώπης, όταν παρακινήθηκε να διαβάσει τις ομιλίες του Alfred Rosenberg (επικεφαλής της εξωτερικής πολιτικής του Γ΄ Ράιχ, και υπεύθυνου για την πνευματική και φιλοσοφική παιδεία του Κόμματος και όλων των συναφών οργανισμών των ναζί, συγγραφέας πολλών βιβλίων), ο οποίος διακήρυσσε ότι οι Έλληνες ήταν λαός του Βορρά. Έτσι, ο συγγραφέας ανακαλύπτει ότι αυτό το «παράξενο κειμενικό τεκμήριο» ακολουθούσε, απλά, τον κανόνα του εθνικοσοσιαλιστικού δόγματος, τον οποίο αποτύπωνε ο Hitler στο Mein Kampf, όπου υποστηρίζει ότι υπάρχει «φυλετική ενότητα» ανάμεσα στους αρχαίους Έλληνες, τους Ρωμαίους και τους Γερμανούς, κι ότι αυτούς τους τρεις λαούς ενώνει η ίδια μακραίωνη πάλη.

Ο Johann Chapoutot ισχυρίζεται ότι «για να δικαιολογήσει κανείς αυτούς τους δυσνόητους ισχυρισμούς, μπορεί να ανατρέξει στις μεγαλοστομίες των σύγχρονων του Hitler για τους αιώνες και για τον θρύλο των αιώνων, διαπιστώνοντας ότι, αν κάποιο φάντασμα στοιχειώνει την Ευρώπη των ισχυρών, αυτό είναι πράγματι το φάντασμα της κλασσικής αρχαιότητας. Από την Αναγέννηση τουλάχιστον, ένα ρωμαϊκού ύφους οικοδόμημα με κολόνες κοσμημένες με κορινθιακά κιονόκρονα παραπέμπει στην επιβλητική μνήμη της ρωμαϊκής ισχύος, μιας κυριαρχίας βασισμένης στα όπλα και το δίκαιο και πρόθυμα οικουμενιστικής». Συνέχεια

Από το Κυπριακό του ’52-’58 έως το Μακεδονικό τού σήμερα: Οι ανυπότακτοι νεολαίοι και ο αγώνας τους ενάντια στην εξουσία.

Το άρθρο που ακολουθεί αφιερώνεται στη μνήμη του Νίκου Νικολαΐδη και των ανυπότακτων νεολαίων της δεκαετίας του ’50.

«Η Κυβέρνησις είναι αποφασισμένη να πατάξη πάσαν αναρχικήν εκδήλωσιν, η οποία υπό το πρόσχημα του πατριωτισμού αποβλέπει ευθέως εις αντεθνικούς σκοπούς». Κωνσταντίνος Καραμανλής (πρωθυπουργός) 9/5/1956

«Εκείνο το βράδυ διώξαμε νωρίς τα κορίτσια από το Στέκι και συναντηθήκαμε για πρώτη φορά με κάτι άλλα παιδιά από τα γύρω δημόσια σχολεία κι αποφασίσαμε την άλλη μέρα στη διαδήλωση να φτιάξουμε μια σφιχτή ομάδα καμιά σαρανταριά να ήμαστε όλοι μαζί μακρυά από τους άλλους – όχι σαν τα πρόβατα και να την πέφτουμε πίσω από τους μπάτσους εκεί που δεν περίμεναν θα είχαμε μαζί μας ξυραφάκια και σουγιάδες μα κάτι τύποι πιο μεγάλοι από εμάς δεκαοχτάρηδες και βάλε δεν γουστάραν τέτοιο σκηνικό και είπαν ότι έπρεπε να πάμε όλοι μαζί με τους άλλους και να είμαστε ήσυχοι γιατί αν τους χτυπούσαμε τους μπάτσους θα παίζαμε λέει το παιχνίδι τους...». Νίκος Νικολαΐδης, Μια στεκιά στο μάτι του Μοντεζούμα

Οι ιστορίες που δεν είναι Ιστορία

Θηριωδίες των άγγλων κατακτητών

Λέγεται πως την Ιστορία την κατασκευάζουν οι νικητές. Οι κάθε είδους νικητές που ενσαρκώνουν, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, την εξουσία διαχρονικά. Νικητές που, συχνά πυκνά, εκκινούν από το μετερίζι των καταπιεσμένων, για να καταλήξουν, ανερυθρίαστα, καταπιεστές, συνήθως χαρακτηριστικά σκληρότεροι από αυτούς που μέχρι πρότινος μέμφονταν. Αυτοί «γράφουν» την Ιστορία, με κεφαλαίο, αυτοί ορίζουν με ακρίβεια το «αληθές», αυτοί διαχειρίζονται την προκρούστεια κλίνη του damnati memoriae, άλλοτε με επιτυχία κι άλλοτε όχι.

Αν το καλοσκεφτούμε, οι ανωτέρω βίαια κατακτημένες δυνατότητες δίνουν στους εξουσιαστές, παράλληλα, και το «δικαίωμα» να δομήσουν το παρελθόν, αυτό που ονομάζουμε μνήμη, κατά το κέφι τους. Και είναι σαφές πως όποιος δύναται σε μεγάλο βαθμό να ελέγξει τη μνήμη του παρελθόντος, μπορεί να κάνει το ίδιο και για το παρόν, αλλά και να διαμορφώσει κατά το δοκούν το μέλλον. Με άλλα λόγια, αυτό που καταφανώς αδόκιμα και αφηρημένα αποκαλούμε «πραγματικότητα» είναι αποτέλεσμα συστηματικής στρέβλωσης, μεγέθυνσης και, κυρίως, αφαίρεσης. Συνέχεια

«ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΝΕΚΡΟ, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΝ ΠΑΡΕΛΘΟΝ»…

«Μια προσωρινή άποψη εγκαθίσταται εύκολα μέσα στην ψυχή των μαζών, όμως είναι πολύ δύσκολο να ριζώσει εκεί μια σταθερή πεποίθηση, και επίσης πολύ δύσκολο να καταστρέψουν αυτή την τελευταία, αφού διαμορφώθηκε. Δεν μπορούν καθόλου να την αλλάξουν παρά με τίμημα βίαιες επαναστάσεις, και μόνο αφού η πεποίθηση έχει χάσει σχεδόν ολοκληρωτικά την εξουσία της πάνω στις ψυχές. Οι επαναστάσεις χρησιμεύουν τότε για να αποκρούσουν ολοκληρωτικά πεποιθήσεις, που σχεδόν είναι εγκαταλελειμμένες ήδη, αλλά τις οποίες ο ζυγός της συνήθειας εμπόδιζε να εγκαταλειφθούν ολοκληρωτικά. Οι επαναστάσεις που αρχίζουν είναι στην πραγματικότητα πεποιθήσεις που τελειώνουν». (Gustav Le Bon, Η ψυχολογία των μαζών)

«Οι προβλέψεις του μέλλοντος ουδέποτε είναι κάτι περισσότερο από προβολές αυτόματων διαδικασιών και διεργασιών του παρόντος, δηλαδή συγκυριών που είναι πιθανό να λάβουν χώρα αν οι άνθρωποι δεν δράσουν και αν τίποτε το απροσδόκητο δεν συμβεί. Κάθε πράξη, καλώς ή κακώς, και κάθε τυχαίο περιστατικό καταστρέφει κατ’ ανάγκη το όλο σχήμα στο πλαίσιο του οποίου κινείται η πρόβλεψη και βρίσκει τα τεκμήριά της. (Η σχετική παρατήρηση του Προυντόν ότι «η γονιμότητα του απροσδόκητου υπερβαίνει κατά πολύ τη φρόνηση του πολιτικού ανδρός» ευτυχώς εξακολουθεί να ισχύει. Υπερβαίνει δε, ακόμη προφανέστερα, τους υπολογισμούς των ειδικών.) Το να αποκαλούνται «τυχαία γεγονότα» ή «επιθανάτιος ρόγχος του παρελθόντος» τέτοια απροσδόκητα, απρόβλεπτα και μη προβλέψιμα συμβάντα, και να καταχωνιάζονται έτσι ως αμελητέα στο περιβόητο «χρονοντούλαπο της ιστορίας», είναι ένα από τα πιο παλιά κόλπα του επαγγέλματος (Hannah Arendt, Περί βίας)

Έχει ειπωθεί και δικαιολογημένα ότι ένα μυρμήγκι, που θα είχε το χρόνο μπροστά του θα μπορούσε να ισοπεδώσει το Λευκό Όρος. Ο Gustav Le Bon αναλογιζόμενος την επίδραση του χρόνου στη γένεση των ιδεών των μαζών υποστηρίζει ότι ο χρόνος κρατεί υπό την εξάρτησή του τις μεγάλες δυνάμεις (όπως η φυλή), που αποκτούν εξ αιτίας του δύναμη και εξ αιτίας του την χάνουν, ενώ επίσης ο χρόνος είναι εκείνος που προετοιμάζει τις ιδέες και τις πεποιθήσεις, το έδαφος που θα φυτρώσουν και θα καλλιεργηθούν. Πρόσθετε, επίσης, ότι ο χρόνος συσσωρεύει το τεράστιο απόθεμα πεποιθήσεων και σκέψεων, πάνω στο οποίο γεννιούνται οι ιδέες μιας εποχής και γι’ αυτόν τον λόγο πρέπει πάντα να ανατρέχουμε στο παρελθόν για να κατανοήσουμε την γένεσή τους. Συνέχεια

ΠΡΙΝ ΤΟ ΤΕΛΟΣ

του Ερνέστο Σάμπατο

Εκδόσεις Γκοβόστη

Το τελευταίο βιβλίο του Ερνέστο Σάμπατο (Ernesto Sαbato) έχει τον προφητικό τίτλο «Πριν το τέλος». Εκδίδεται το 1998· συγγράφεται με δυσκολία αφού οι γιατροί απαγορεύουν στον υπερήλικα (είναι ήδη 87 ετών) συγγραφέα, για λόγους υγείας να διαβάζει και να γράφει. Ο Σάμπατο πεθαίνει δεκατρία χρόνια αργότερα στις 30 Απριλίου του 2011, δύο μήνες πριν κλεί­σει έναν αιώνα ζωής.

Στις σελίδες αυτού του βιβλίου μαζί με την αυτοβιογραφία του εξελίσσονται και περιγράφονται οι καθοριστικές αλλαγές των τελευταίων 100 χρόνων στο πεδίο της επιστήμης, των ιδεών, της εκπαίδευσης, της τέχνης – (οι παγκόσμιοι πόλεμοι, τα διάφορα καθεστώτα, οι οικονομικές κρίσεις, τα εγκλήματα του σταλινισμού, οι διάφοροι -ισμοί [ιδιαίτερα ο Μαρξισμός που με τον οικονομικό σχεδιασμό του βοήθησε στην μεταρρύθμιση του καπιταλισμού και της εξουσίας], η διαρκώς εξελισσόμενη τεχνολογία, η χρησιμοποίηση της επιστήμης για επιβολή, όπως π.χ. η πυρηνική βόμβα, οι ανατροπές στην τέχνη, η αμφισβήτηση, η φτώχεια, η καταστροφή του περιβάλλοντος…). Ευαίσθητος καθώς είναι, αυτά τα γεγονότα και οι καταστάσεις τον συγκλονίζουν και μεταβάλλουν διαρκώς, ιδιαίτερα στην νεανική του ηλικία, τον προσανατολισμό της ζωής του και τους στόχους του. Συνέχεια

Όταν ο Ανδρέας «χάριζε» ζωές!!

Όταν οι κάθε λογής εξουσιαστές –μικρής ή μεγάλης δυναμικότητας– αποφασίζουν να μιλήσουν σε διάφορα αφιερώματα-αγιογραφίες πολιτικών, είναι πολύ πιθανό να εντοπιστούν διάφορα «μαργαριτάρια». Είναι το διαρκές άγχος της εξουσίας να επιβεβαιώνει την αναγκαιότητα της ύπαρξής της και ταυτόχρονα η διαδρομή και οι αποφάσεις τού κάθε πολιτικού να εντάσσονται στο εκάστοτε πλαίσιο. Έτσι μπορεί κάποιος να εμφανίζεται από υπερασπιστής της Δημοκρατίας και των δικαιωμάτων μέχρι γνήσιος πατριώτης και πετυχημένος διπλωμάτης. «Φωτοστέφανο» από τους αυλικούς στους αυλάρχες. Αυτή η προσπάθεια η οποία συναντάται, όχι μόνο μέσω των συνεντεύξεων, αλλά και στις ονοματοθεσίες οδών, πλατειών, γηπέδων, αεροδρομίων και οπουδήποτε, ώστε η συχνή επανάληψη της χρήσης και της επαφής να δημιουργεί την αίσθηση του οικείου και της απότισης φόρου τιμής και σεβασμού. Είναι τέτοια η πρεμούρα τους, που πολλές φορές παρατηρούμε σε όμορες περιοχές, η κοινή και όμοια ονοματοθεσία οδών να δημιουργεί προβλήματα ορθής χωροταξικής αποτύπωσης. Αλλά ας όψεται.

Πρόσφατα και με αφορμή τα 100 χρόνια από τη γέννηση του Ανδρέα Παπανδρέου ο προσωπικός γιατρός του και πρώην υπουργός σε συνέντευξή του στο κανάλι της Βουλής, «Ζωντανοί Διάλογοι» με τον Τάκη Κάμπρα ανέφερε:

«Η Αυριανή μετά έβαζε προσωπικές φωτογραφίες της Δήμητρας Παπανδρέου και ο Παπανδρέου βλέποντας αυτή την εικόνα, να βλέπει τη γυναίκα του σε τέτοιες φωτογραφίες, μπορώ να σας πω ότι είχε καταρρακωθεί. Αλλά δεν το έδειχνε, δεν παραπονιότανε». Συνέχεια

ΤΗΣ ΤΡΟΠΟΛΟΓΙΑΣ ΤΟ ΚΑΓΚΕΛΟ…

Το κοινοβουλευτικό τσίρκο, που απολαύσαμε μετά από την ψήφιση της συμφωνίας των Πρεσπών αν και σχετικά μπριόζικο λόγω των σούργελων, που πρωταγωνίστησαν ήταν μάλλον αναμενόμενο και θεωρούμε απολύτως υπερβολική κάθε απόπειρα σύγκρισης με την κοινοβουλευτική «κρίση» του 1965, λόγω των παλατιανών επεμβάσεων, καθώς και του «ξένου παράγοντα».

Μετά από ένα δεκαπενθήμερο γερού ξεκατινιάσματος, βουλευτικών μεταγραφών, δραμάτων και «προδοσιών», ξαφνικά κάλμαραν τα πράγματα. Ο «καταιγισμός αποκαλύψεων» του προδομένου συζύγου Πάνου Καμμένου δεν ήρθε ποτέ. Η «κότα η τρίλειρη και μακροπουπουλάτη» (ο καλύτερος ορισμός για τον Πάνο τον Καμμένο από την Ντόρα Μπακογιάννη) έχει χωθεί στο κοτέτσι περιμένοντας το μαχαίρι του χασάπη.

Ας τολμήσουμε μια εξερεύνηση σε «παρθένα εδάφη».

Αλήθεια, έχετε αναρωτηθεί ποτέ, πως νομοθετεί η βουλή; Συνέχεια