ΟΙ ΑΥΛΟΚΟΛΑΚΕΣ, ΟΙ ΕΚΒΙΑΣΤΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΕΚΒΙΑΖΟΜΕΝΟΙ, ΑΡΙΣΤΕΡΟΙ ΚΑΙ ΛΟΙΠΟΙ ΣΥΓΓΕΝΕΙΣ…

«Η μικροψυχία και η ζήλεια δεν είναι χαρακτηριστικά της αριστεράς. Ούτε το να κάνεις χατίρια σε εκβιαστές. Και ο επιλέγων είναι κρινόμενος. Σε νεοσσούς της πολιτικής συστήνω να διαβάσουν το βιβλιαράκι του Holbach «Η τέχνη της κοινωνικής αναρρίχησης. Δοκίμια προς χρήση αυλικών»».

Είπε και ελάλησε ο πρώην υπουργός εξωτερικών Ν. Κοτζιάς συνιστώντας την ανάγνωση του Δοκιμίου του Baron Holbach (βλ. παρουσίαση στην Διαδρομή Ελευθερίας φύλλο 181, Απρίλιος 2018).

Το να γίνονται, λοιπόν, τα χατίρια των εκβιαστών δεν είναι εκ των χαρακτηριστικών της αριστεράς… Η απάτη για μιαν ακόμη φορά σ’ ολόκληρο το μεγαλείο της. Ο αειθαλής σταλινικός και πάλι σε μεγάλα κέφια. Η αλήθεια εξαφανίζεται γιατί έτσι βολεύει. Οι μνήμες γίνονται στάχτη γιατί έτσι επιτάσσει διαχρονικά το κομμουνιστικό συναξάρι.

Μάλιστα. Μήπως ξεχνά ο Κοτζιάς ότι η περίφημη μεταπολίτευση βασίστηκε εξ αρχής με την συγκατάθεση της αριστεράς στον εκβιασμό «Καραμανλής ή τανκς»;

Μήπως ξεχνά ότι η πατρότητα του ωμού αυτού εκβιασμού ανήκει στον Μίκη Θεοδωράκη, υποψηφίου τότε της Ενωμένης Αριστεράς;

Όχι, βέβαια, δεν ξεχνά και πως θα μπορούσε, αφού ο ίδιος συμπεριλαμβανόταν τότε στα στελέχη, που πρωτοστάτησαν στην λεγόμενη επανίδρυση του ΚΚΕ.

Ας θυμηθούμε, όμως, την διήγηση του ιδίου του Μίκη Θεοδωράκη όπως έχει καταγραφεί από τον ιστορικό Π. Πετρίδη («Ο πολιτικός Θεοδωράκής 1940-1996):

«Είναι αλήθεια πως από τον Ιανουάριο του 1973 είχα δημόσια προτείνει «λύση Καραμανλή». Αλλά το «Καραμανλής ή τανκς» έμεινε στην ιστορία. Φυσικά συμφωνούσα με τη μεταβατική λύση Καραμανλή, αλλά σαν σύνθημα «Καραμανλής ή τανκς» προέκυψε ως εξής: Έκανα τις πρόβες μου στο «Ζουμ»…για να πραγματοποιήσουμε τις περίφημες συναυλίες, τις ιστορικές στο Καραϊσκάκη. Και είχαμε προγραμματίσει μετά, τις συναυλίες μας στην Αθήνα και το Πειραιά, να πάμε στην επαρχία… Την ώρα που τελείωνα την πρόβα, ήμουν έτοιμος να κάνω την πρες-κόνφερανς και να αναγγείλω το πρόγραμμα. Εκείνη τη στιγμή χτύπησε το τηλέφωνο και ήταν νομίζω ο κ. Μολυβιάτης ή κάποιος απ’ το γραφείο του κ. Καραμανλή. Μου είπε «ο κ. Πρόεδρος θα σας παρακαλέσει να περιορίσετε τις συναυλίες σας μόνο στην Αθήνα». Βέβαια, απάντησα και γω, ξαναμμένος από την πρόβα και τον ενθουσιασμό του κόσμου, πολύ άσχημα ξεκινάει η κυβέρνηση Καραμανλή. Δηλαδή μου απαγορεύει να κάνω συναυλίες; Κι αν τις κάνω τι θα γίνει; «Ναι, είπε, το απαγορεύουμε. Υπάρχουν λόγοι που δεν πρέπει να πάτε έξω»… Αγρίεψα και δήλωσα στους δημοσιογράφους: «Αυτή τη στιγμή τηλεφώνησαν εκ μέρους του κ. Καραμανλή και μου απαγορεύουν να βγω έξω απ’ την Αθήνα. Αρχίζει πολύ άσχημα τη διακυβέρνηση της χώρας με απαγορεύσεις. Και μπορεί αυτή τη στιγμή να είμαστε σε πολύ άσχημη κατάσταση και να έχουμε απ’ τη μια τον Καραμανλή κι απ’ την άλλη τα τανκς, αλλά όμως δεν δικαιούται να αρχίζει με απαγορεύσεις». Δηλαδή ήταν μια καταγγελία του Καραμανλή, διότι ξεκίνησε άσχημα απαγορεύοντας να κάνω συναυλίες. Και την άλλη μέρα η «Βραδυνή» είχε τίτλο «Καραμανλής ή τανκς». Να το διαψεύσω αυτό; να πω ότι δεν είναι δικό μου; αφού στη βάση συμφωνούσα, διότι είχα προτείνει εγώ λύση Καραμανλή. Δεν ήταν όμως αυτό το σύνθημά μου…».

Τό άτομο δεν παίζεται!!!

Η ιστορία της αριστεράς, κομμουνιστικής και μη, βασίζεται σε εκβιασμούς και τρομοκράτηση. Όχι ορισμένων ατόμων αλλά ολόκληρων πληθυσμιακών ομάδων («αν ανέβει η δεξιά θα κάνει τούτο και το άλλο», «ψηφίστε μας γιατί αλλοιώς…», «αν βγούμε από την ΕΕ θα καταστραφούμε» και άλλα παρόμοια εκβιαστικά διλλήματα).

Η ζήλεια και ο φθόνος των αριστερών, όταν σκίζονται για να αναλάβουν την διαχείριση των κρατικών υποθέσεων, πηγάζει από ασίγαστο πάθος τους για την εξουσία και «τα καλά και συμφέροντα», τα οποία την συνοδεύουν και τα οποία ορέγονται.

Όσο για τους αυλοκόλακες κάθε εξουσίας όπως γνωρίζει πολύ καλά ο Κοτζιάς πράγματι αναρριχώνται σαν ευκίνητοι πίθηκοι, πάντα γλοιώδεις, πάντα χαμερπείς. Και γιατί όχι; Ας θυμηθούμε ορισμένα λόγια του Baron Holmach.

Ανάμεσα, λοιπόν, στα άλλα ο Βαρώνος Χόλμπαχ ξεκαθαρίζει ποιοι στερούνται των προσόντων που απαιτούνται για την κοινωνικο-πολιτικο-κομματική αναρρίχηση:

[…] Υπάρχουν θνητοί που το πνεύμα τους πάσχει από αδιαλλαξία, που η σπονδυλική τους στήλη παρουσιάζει πρόβλημα ευλυγισίας και ο σβέρκος τους μια έλλειψη ευκαμψίας· η άτυχη αυτή διάπλαση τούς εμποδίζει να τελειοποιηθούν στη τέχνη της αναρρίχησης και τούς καθιστά ανίκανους να προαχθούν στην Αυλή. Τα φίδια και τα άλλα ερπετά φτάνουν ψηλά στα βουνά και στους βράχους, τη στιγμή που και το πιο δυνατό άλογο ουδέποτε μπορεί να φτάσει ως εκεί. Η Αυλή δεν είναι φτιαγμένη γι’ αυτά τα αγέρωχα όντα, τα άκαμπτα, που δεν μπορούν ούτε να δέχονται ιδιοτροπίες, ούτε να ενδίδουν σε καπρίτσια, ούτε ακόμη να εγκρίνουν ή και να υποβοηθούν, όποτε χρειάζεται, τα εγκλήματα τα οποία η Μεγαλειότητα κρίνει απαραίτητα για το καλό του … Κράτους…».

Δεν είναι δύσκολο να διακρίνει ο Κοτζιάς το συνάφι του στην παραπάνω περιγραφή.

Κατά τα άλλα καλά ξεμπερδέματα…

Δημοσιεύθηκε από Παρεμπιπτόντως

Both comments and trackbacks are currently closed.