ΚΥΚΛΟΦΟΡEI το 189ο φύλλο της Μηνιαίας Πανελλαδικής Αναρχικής Εφημερίδας ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ

Από το Σάββατο 29  Δεκεμβρίου 2018, η μηνιαία αναρχική εφημερίδα ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ βρίσκεται σε περίπτερα της Αθήνας και στον υπόλοιπο Ελλαδικό χώρο σε σημεία όπου διατίθεται ο ημερήσιος και περιοδικός τύπος.

Ακολουθεί το προλογικό σημείωμα, του Κύκλου Σύνταξης, για αυτήν την έκδοση:

Αν κάποιος ανατρέξει στο έτος που παρήλθε (2018) θα διαπιστώσει εύκολα ότι οι κυρίαρχοι διαχειρίστηκαν τις μεταξύ τους αντιθέσεις στις εμπόλεμες ζώνες, αλλά και στο πεδίο της παγκόσμιας οικονομίας χρησιμοποιώντας με εναλλασσόμενο τρόπο τόσο την σύγκρουση όσο και τον συμβιβασμό και την υποχωρητικότητα, πραγματική ή πλασματική, ευκαιριακά ή με μεγαλύτερη συνέχεια. Το γεγονός αυτό δεν αναιρεί ούτε στο ελάχιστο την διάθεση επικράτησης. Άλλωστε, επικράτηση και υποχωρητικότητα δεν συνιστούν παρά στρατηγικές, που η καθεμία αποτελεί το είδωλο της άλλης.

Έχει υποστηριχθεί από διάφορες πλευρές ότι η «εποχή», που διανύουμε είναι από τις δυσκολότερες ιστορικά όσον αφορά την δυνατότητα έστω και βραχύβιων προβλέψεων σε κάθε τομέα. Η λεγόμενη επιτάχυνση της Ιστορίας, όπως έχουμε αναφέρει και παλαιότερα είναι ένας όρος, που χρησιμοποιούν ιστορικοί, όπως ο Πιερ Νορά για να περιγράψουν το μέγεθος της μεταβολής, που εξελίσσεται «ασύμμετρα» και ανατινάζει κυριολεκτικά την «αδράνεια» του παρόντος, το οποίο πλέον καθίσταται στιγμιαία παρελθόν. Όμως, κατά πόσο κάτι τέτοιο είναι καινοφανές και ποια είναι τα κριτήρια που οδηγούν σ’ αυτό ή σε ένα αντίθετο συμπέρασμα; «Ο Γουώλτ Ντίσνεϊ δουλεύει γρήγορα – σαν γρασαρισμένη μηχανή. Έτσι θα λειτουργούμε εντός ολίγου. Γινόμαστε ό,τι ονειρευόμαστε. Θα το κατέχουμε το πράγμα συντόμως. Θα μάθουμε πώς να ξεπαστρεύουμε όλο τον πλανήτη σε μια στιγμή. Περίμενε και θα δεις», έγραφε ήδη το 1945 ο Henry Miller στο βιβλίο του Κλιματιζόμενος Εφιάλτης.

Η επιτάχυνση, λοιπόν, έχει ξεκινήσει προ πολλού, μόνο που η εξουσία είναι εκείνη που την ελέγχει κατανοώντας βαθειά ότι όχι μόνο δεν ανοίγονται οδοί απελευθέρωσης εξ αιτίας της αλλά αντίθετα τα δεσμά πολλαπλασιάζονται, και τελικά κατοχυρώνεται εκ νέου η κατάσταση υποδούλωσης, η οποία επιβάλλεται στην ανθρωπότητα. Η επιτάχυνση, λοιπόν, της Ιστορίας ήταν, είναι και παραμένει ένας αγώνας της κυριαρχίας ενάντια στην μνήμη, είναι η διαρκής επιθυμία κάθε μορφής εξουσίας να κατακτήσει τον «χρόνο» να εποικίσει κάθε στιγμή, να επιβάλλει οριστικά και αμετάκλητα την δικτατορία της ταχύτητας. Μπορούμε να μείνουμε «αδρανείς» μπροστά σε μια τέτοια πρόκληση; Μπορούμε…

Ιανουάριος 2019

anarchy.gr

Both comments and trackbacks are currently closed.