Η ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΠΙΤΗΡΗΣΗΣ

του Ιγνάσιο Ραμονέ

σελ. 186 / ΕΚΔΟΣΕΙΣ του ΕΙΚΟΣΤΟΥ ΠΡΩΤΟΥ ΑΙΩΝΑ

 Ο Ιγνάσιο Ραμονέ ήδη στην Εισαγωγή δίνει το στίγμα της Αυτοκρατορίας της επιτήρησης, που θα περιγράψει στην συνέχεια σε τέσσερα κεφάλαια:

«Με την βοήθεια ολοένα και πιο τελειοποιημένων αλγορίθμων, χιλιάδες ερευνητές, μηχανικοί, μαθηματικοί, στατιστικολόγοι, προγραμματιστές, ιχνηλατούν και ξεδιαλέγουν πληροφορίες, που παράγουμε εμείς οι ίδιοι. Δορυφόροι και δρόνοι με διαπεραστικό βλέμμα μάς παρακολουθούν από το διάστημα. Στα αεροδρόμια, βιομετρικοί σαρωτές αναλύουν το βάδισμά μας, «διαβάζουν» την ίριδα των ματιών μας και τα δακτυλικά μας αποτυπώματα. Υπέρυθρες κάμερες μετρούν τη θερμοκρασία του σώματός μας. Οι σιωπηλοί φακοί των βιντεοκαμερών μάς περνούν από κόσκινο στα πεζοδρόμια των πόλεων ή στους διαδρόμους των σουπερμάρκετ. Μας παρακολουθούν επίσης στο γραφείο, στους δρόμους, στο λεωφορείο, στην τράπεζα, στο μετρό, στα γήπεδο, στα πάρκινγκ, στα ασανσέρ, στα εμπορικά κέντρα, στα διόδια, στους σταθμούς, στα αεροδρόμια».

Ο συγγραφέας εξηγεί πώς έχει συγκροτηθεί μια χωρίς προηγούμενο συμμαχία κράτους, στρατιωτικών μηχανισμών ασφαλείας και των γιγάντιων βιομηχανιών του Ίντερνετ με στόχο να τεθεί το διαδίκτυο, όλο το διαδίκτυο και όλοι οι χρήστες του υπό παρακολούθηση, δηλαδή οι μισοί κάτοικοι του πλανήτη.

Και οι υπόλοιποι; Σύμφωνα με το αφεντικό του Facebook τον Μαρκ Ζάκεμπεργκ, «Αν συνδέσουμε τα τέσσερα δισεκατομμύρια ανθρώπους, που δεν έχουν πρόσβαση στο ίντερνετ, έχουμε μια ιστορική ευκαιρία να γαλουχήσουμε όλο τον πλανήτη τις επόμενες δεκαετίες».

Ο συγγραφέας, στην συνέχεια, χωρίζει το βιβλίο του σε τέσσερα κεφάλαια.

Στο πρώτο κεφάλαιο με τον τίτλο Τρομοκρατία και Αντιτρομοκρατία ο Ιγνάσιο Ραμονέ περιγράφει τον τρόπο με τον οποίο Τρομοκρατία και Αντιτρομοκρατία πέρασαν σε νέα διάσταση μετά τις επιθέσεις της 11ης Σεπτέμβρη 2001, καθώς κατά την γνώμη του, εκείνη την ημέρα έκλεισε ένας γεωπολιτικός κύκλος, που είχε ξεκινήσει στις 9 Νοεμβρίου 1989 με την πτώση του τείχους του Βερολίνου και μετά με την «διάλυση» Σοβιετικής Ένωσης στις 25 Δεκεμβρίου 1991. Εγκαθιδρύεται ένα «έκτακτο» καθεστώς. Ο νόμος Patriot Act, αλλά και γενικότερα ένας καταιγισμός από «ελευθεροκτόνα» μέτρα, όπως τα χαρακτηρίζει, ενίοτε μυστικά αποφασίζονται από την κυβέρνηση του Τζόρτζ Μπους του νεότερου στις ΗΠΑ. Το FBI προτείνει «ορισμένοι» κατηγορούμενοι ή ούτε καν κατηγορούμενοι, απλά «ύποπτοι», να εκδίδονται σε φιλικά «ασφαλή» κράτη με δικτατορικό καθεστώς, έτσι ώστε οι αρχές ασφαλείας να προχωρούν σε ανακρίσεις χρησιμοποιώντας «σκληρές και αποτελεσματικές» μεθόδους. Δηλαδή να βασανίζουν δίχως να προβληματίζονται για τυχόν αντιδράσεις.

Το γαλλικό κράτος θέτει σε ισχύ τον περίφημο νόμο περί Πληροφοριών στις 25 Ιουλίου 2015 με πρόσχημα την καταπολέμηση της τρομοκρατίας. Πρόκειται για έναν νόμο ο οποίος μεταξύ άλλων επιτρέπει τη χρήση ενός λεγόμενου λογισμικού «κατασκόπου» για να παρακολουθείται στενά η ηλεκτρονική δραστηριότητα ενός «υπόπτου»: «Ο νόμος διευκρινίζει ότι κάθε άτομο που παρακινεί σε «συλλογικές πράξεις βίας», ή αποτελεί κίνδυνο για «τα μείζονα συμφέροντα της εξωτερικής πολιτικής της Γαλλίας», η απειλεί τα «οικονομικά ή επιστημονικά συμφέροντά της», θα μπορεί να τίθεται υπό παρακολούθηση. Όμως η δικαστική εξουσία δεν έχει πια λόγο επί του θέματος, καθώς ο έλεγχος των παρακολουθήσεων θα ασκείται εφεξής από την Εθνική Επιτροπή Ελέγχου των Τεχνικών Συλλογής Πληροφοριών».

Μόνο που και σ’ αυτήν την περίπτωση πρόκειται απλά, για την επισημοποίηση της ύπαρξης του Μεγάλου Αδελφού και της γιγάντωσης του, αφού ήδη από το 2013 η γαλλική εφημερίδα Le Monde αποκαλύπτει την ύπαρξη ενός μυστηριώδους Τομέα συλλογής και διαβάθμισης προσωπικών δεδομένων με το όνομα Εθνική Πλατφόρμα Κρυπτανάλυσης και Αποκρυπτογράφησης. Πρόκειται για το δεύτερο κέντρο σε σημασία στην Ευρώπη μετά το βρετανικό, όπου γιγάντιοι υπολογιστές ξεδιαλέγουν καθημερινά εκατομμύρια e-mail, SMS, μηνύματα στο Skype, στο WhatsApp, στο Facebook, λογισμικά απομονώνουν αυτόματα ανά τηλεφωνικό αριθμό ή IP τις ανταλλαγές των ατόμων που έχουν μπει στο στόχαστρο, ενώ άλλο λογισμικό αναγνωρίζει την φωνή και άλλο μεταφράζει, με αποτέλεσμα το σύνολο της κυκλοφορίας να περνάει κυριολεκτικά από κόσκινο, χώρα την χώρα.

«Τα μεταδεδόμενα αυτά αποθηκεύονται και διατηρούνται για χρόνια, όπως κάνει η αμερικάνικη NSA, ώστε να μπορούν να πραγματοποιούνται έρευνες εκ των υστέρων. Ο στόχος είναι να εξασφαλιστεί μια πλήρης καταγραφή των επικοινωνιών όλου του κόσμου τα πέντε τελευταία χρόνια, ώστε να είναι δυνατόν αν μια μέρα τραβήξει κάποιο άτομο την προσοχή, να αναζητηθεί μέσα σε όλο αυτόν τον όγκο των αποθηκευμένων δεδομένων και να αναβρεθεί ο κατάλογος των επαφών του υπόπτου, προκειμένου να ανασυσταθεί όλο το δίκτυο των σχέσεων του. Έτσι, με δορυφορικά και ερτζιανά εργαλεία, προπάντων όμως με υποθαλάσσια καλώδια οπτικών ινών, μέσα από τα οποία περνά πλέον το μεγαλύτερο μέρος των παγκό­σμιων επικοινωνιών, δισεκατομμύρια δεδομένα αναφορικά με Γάλλους όσο και αλλοδαπούς πολίτες υποκλέπτονται, αποκρυπτογραφούνται, συλλέγονται, ξεδιαλέγονται».

Στο δεύτερο κεφάλαιο, με τον τίτλο Τα «πέντε μάτια» και το δίκτυο Echelon, ο Ραμονέ θυμίζει την συμφωνία BRUSA μεταξύ ΗΠΑ και Μ. Βρετανίας το 1943 με την οποία μπήκαν οι πρώτες βάσεις ενός πλανητικού συστήματος μαζικής παρακολούθησης και υποκλοπής των τηλεπικοινωνιών, που κάλυπτε ολόκληρο τον κόσμο σε στενή σύνδεση με τις κυριότερες βιομηχανίες των επικοινωνιών.

«Τον Μάρτιο του 1946, τις παραμονές του Ψυχρού Πολέμου, υπογράφεται με στόχο την κατασκοπεία της Σοβιετικής Ένωσης και των συμμάχων της, η βαρυσήμαντη, άκρως απόρρητη συμφωνία UKUSA ανάμεσα στις υπηρεσίες πληροφοριών πέντε αγγλοσαξονικών κρατών: τον πρόδρομο της αμερικανικής Υπηρεσίας Εθνικής Ασφαλείας (NSA), με έδρα το Φορτ Μιντ (Μέριλαντ, ΗΠΑ)· το βρετανικό Κυβερνητικό Επιτελείο Επικοινωνιών (GCHQ)· την αυστραλιανή Αμυντική Διεύθυνση Διαβιβάσεων (DSI) με έδρα το Κίνγκστον (Αυστραλία)· τον καναδικό Οργανισμό Ασφαλείας των Επικοινωνιών (CSE), με έδρα την Οτάβα (Καναδάς)· και το νεοζηλανδικό Κυβερνητικό Γραφείο Ασφαλείας των Επικοινωνιών (GCSB), με έδρα το Ουέλιγκτον (Νέα Ζηλανδία). Η συμμαχία αυτή, που είναι επίσης γνωστή ως συμμαχία των Five Eyes (Πέντε μάτια), είναι ιστορικά η πρώτη επίσημη –αν και μυστική– διεθνής συνεργασία σε θέματα παρακολούθησης των παγκόσμιων επικοινωνιών».

Λίγο αργότερα στις αρχές της δεκαετίας του ’50 τα πέντε κράτη θέτουν σε εφαρμογή το δίκτυο Echelon, ένα πλανητικό σύστημα υποκλοπής ιδιωτικών και δημόσιων επικοινωνιών: «Το Echelon μπορεί να καταγράψει μέχρι δύο εκατομμύρια συνομιλίες το λεπτό… Η βασική του αποστολή είναι να κατασκοπεύει τις κυβερνήσεις (τις φίλα, όσο και τις εχθρικά προσκείμενες, τα πολιτικά κόμματα, τα συνδικάτα, τα κοινωνικά κινήματα και τις εταιρείες. Δεκαπέντε μεγάλες βάσεις ανά τον κόσμο υποκλέπτουν τις επικοινωνίες, τις οποίες οι υπερυπολογιστές NSA «κοσκινίζουν» έπειτα εστιάζοντας σε συγκεκριμένες λέξεις σε ένα πλήθος γλωσσών».

Το πιο παραληρηματικό, όμως, σύμφωνα με τον συγγραφέα, απ’ όλα τα σχέδια λαθραίας μαζικής κατασκοπίας είναι εκείνο που αναπτύχθηκε από το αμερικανικό Πεντάγωνο με την επωνυμία Καθολική Επίγνωση Πληροφοριών, ένα σύστημα καθολικής παρακολούθησης των πληροφοριών που ανατέθηκε στον στρατηγό Τζον Ποϊντέξτερ:

«Το σχέδιο αφορά την συγκέντρωση σαράντα σελίδων πληροφοριών κατά μέσο όρο για καθέναν από τα επτά δισεκατομμύρια του πλανήτη και την ανάθεση της επεξεργασίας τους σε μια συστοιχία υπερυπολογιστών. Με την επεξεργασία όλων των διαθέσιμων προσωπικών δεδομένων –πληρωμές με πιστωτική κάρτα, συνδρομές σε ΜΜΕ, τραπεζικές κινήσεις, τηλεφωνικές κλήσεις, πλοήγηση στο διαδίκτυο, ηλεκτρονικό ταχυδρομείο, κοινωνικά δίκτυα, ιατρικά ιστορικά, αστυνομικοί φάκελοι, ασφαλιστήρια, λίστες αεροπορικών εταιρειών, πληροφορίες κοινωνικής ασφάλισης, κοκ.-, το Πεντάγωνο σχεδίαζε να πετύχει την πλήρη εντοπισιμότητα κάθε ατόμου που ζει επί γης. Επισήμως το ολοκληρωτικό αυτό σχέδιο εγκαταλείφθηκε. Στην πραγματικότητα όμως όλοι οι στόχοι του διατηρούνται λαθραία και μια από τις σημερινές αποστολές της NSA είναι να τους φέρει εις πέρας».

Στο τρίτο κεφάλαιο, με τον τίτλο Οι αποκαλύψεις του Έντουαρντ Σνόουντεν, ο συγγραφέας ασχολείται με το Πρόγραμμα PRISM, την ύπαρξη Ελέγχου σ’ όλες τις επικοινωνίες, τον Νόμο USA FREEDOM ACT, την National Security Agency, την Παρακολούθηση των Γάλλων προέδρων, τις Πρεσβείες που λειτουργούν ως φωλιές κατασκόπων, το Πρόγραμμα TEMPORA και το Ασφαλειο-ψηφιακό σύμπλεγμα.

Στο τέταρτο κεφάλαιο, με τον τίτλο Ένας πόλεμος τέταρτης γενιάς, ο Ραμονέ αναφέρεται στα Ιπταμένα Ρομποτικά έντομα, στην Τηλεόραση που μας ακούει, στις Σύγχρονες Κοινωνίες ελέγχου, στην Google που ξέρει τα πάντα για εμάς, στις Κοινωνίες Επιδειξίες, στους Εθελοντές Πληροφοριοδότες και στο Ίντερνετ το 2030.

Στο επίμετρο συμπεριλαμβάνονται συνεντεύξεις με τον Τζούλιαν Ασάνζ και τον Νόαμ Τσόμσκι.

Συσπείρωση Αναρχικών

Both comments and trackbacks are currently closed.