Να ’τανε το ’21, χρόνια δοξασμένα…

21Θα έχετε οπωσδήποτε παρατηρήσει μια αυξανόμενη κινητικότητα στον βόρβορο της κεντρικής πολιτικής σκηνής και της αυτοδιοίκησης τα τελευταία 2-3 χρόνια, από μπουρμπουλήθρες και έντονες αναθυμιάσεις.

Δεν είναι τίποτα άλλο από τα νέα κόμματα και δημοτικές παρατάξεις που συγκροτούνται από διάφορες προσωπικότητες-βιτρίνες με σαφείς και ομολογημένες αναφορές στον υποκόσμο, το οργανωμένο έγκλημα, λαμπρούς μεγαλοεπιχειρηματίες και ιδού το νέο «τρεντ»: τηνπραγματική ή φανταστική σύνδεση με ξένες πρεσβείες και διεθνή οικονομικά συμφέροντα. Τα νέα «μορφώματα» έρχονται να μοιραστούν την πίτα μαζί με τους επίσημους κομματικούς σχηματισμούς, που ομολογημένα και αυτοί χρωστούν την εξουσία τους στη σύνδεση με ισχυρά οικονομικά συμφέροντα και την εύνοια του «ξένου παράγοντα».

Ο μεγαλο-επιχειρηματίας σπόνσορας θεωρείται κάτι το απολύτως φυσιολογικό και νόμιμο, και πλέον βρισκόμαστε στην εποχή, που οι πολιτικοί διαλαλούν όσο μπορούν την προνομιακή σχέση τους με τα ισχυρά κράτη ως αποδεικτικό ισχύος και αξιοπιστίας. Λόγου χάρη ο Τσίπρας, οι υπουργοί και οι βουλευτές του δεν χάνουν ευκαιρία να κάνουν κωλοτούμπες μπροστά στον αμερικανό πρεσβευτή, τα ευρωπαϊκά όργανα και τη μαντάμ Μέρκελ.

Ο ταλαίπωρος Κυριάκος προσπαθεί και αυτός να πείσει την «Ευρώπη», πως ο Τσίπρας «δεν είναι εντάξει» και ότι είναι ψευτοευρωπαίος.

Ο αξιοθρήνητος «συντηρητικός κόσμος» επιτιμά τους Δανειστές και Εταίρους για την υποκριτική τους ανοχή απέναντι στην πολιτική παροχών του Τσίπρα.

Τα ρώσικα κόμματα, –δύο-τρία για αρχή και έπεται συνέχεια–, ξεφύτρωσαν πριν μερικά χρόνια και πλέον διαθέτουν βάσεις, πανελλαδικό τηλεοπτικό σταθμό, ποδοσφαιρική ομάδα και διεκδικούν με αξιώσεις την περιφέρεια και το δήμο Θεσσαλονίκης.

Να υπενθυμίσουμε μόνο πως οι μετεμφυλιακές κυβερνήσεις, ακόμα και η δικτατορία των συνταγματαρχών αρνούνταν με επιμονή ότι διατηρούσαν προνομιακές σχέσεις με τον πανίσχυρο τότε αμερικάνικο παράγοντα παρά την οφθαλμοφανή σε πολλές περιπτώσεις διασύνδεση.

Γιατί ίσως να μας έχει διαφύγει μέσα στην τούρλα των παροχών και των εκλογομαγειρεμάτων, αλλά σε δύο χρόνια, θα εορταστούν από την «πολιτεία» (φανταζόμαστε με μεγαλοπρέπεια) τα 200 χρόνια από την επανάσταση του ’21.

Και τί καλύτερος τρόπος από το να αποκτήσουμε ξανά, το αγγλικό, το γαλλικό και το ρώσικο κόμμα!

Λ.

Both comments and trackbacks are currently closed.