Δύο ἀκόμη…

Δύο ἀκόμη άνέκδοτα ἀπὸ τὸ βιβλίο ἡ πίπα του Στάλιν:

α) Τὸ καλύτερο ἀνέκδοτο

Ἕνας δικαστὴς βγαίνει ἀπό τὴν αἴθουσα τοῦ δικαστηρίου σκασμένος στα γέλια.

Τὸν βλέπει ἕνας συνάδελφὸς του καὶ ἐρωτᾶ:

– Τὶ ἔγινε;

– Ἄκουσα ἕνα ξεκαρδιστικὸ άνέκδοτο! Ἀπίστευτο!

– Ἔ, πἐς το ντὲ!

– Εἶσαι καλὰ; Μόλις καταδίκασα αὐτὸν ποὺ τὸ εἶπε σὲ δέκα χρόνια ἐξορία!

β) Τὰ καλὰ τοῦ σοσιαλισμοῦ

Στὴ συνέλευση τοῦ κολχόζ ὁ πρόεδρος μιλάει γιὰ τὸ καλὸ ποὺ ἔχει κάνει τὸ σοβιετικὸ καθεστὼς στὴ ζωὴ τοῦ ἁπλοῦ λαοῦ:

– Νά, βλέπετε ἐδῶ τὴ Μαρία Πετρόβνα! Τἰ ἦταν πρίν; Μία ἁπλὴ ἀγρότισσα. Ὅλη μέρασκωτονόταν στὴ δουλειὰ καὶ φοροῦσε κουρέλια. Καὶ τώρα διευθύνει τὴν Ἀγροτικὴ Λέσχη. Ἤ πάρτε τὴν Πελαγία Φιοντόροβνα, ἐδῶ μπροστά: κι αὐτὴ μιὰ φτωχὴ καὶ ἀμόρφωτη χωριάτισσα ἦταν, καὶ τώρα εἶναι ὑπεύθυνη τῆς Βιβλιοθήκης τῆς περιφέρειάς μας. Κι ἀπὸ  ἐδῶ, ὁ Στεπὰν Μητροφάνοβιτς. Τί ἦταν; Ἕνας μέθυσος, ἕνα ρεμάλι, ἕνα ἀπόβρασμα τῆς κοινωνίας! Καὶ τώρα εἶναι γραμματέας τοῦ κόμματος!

Δημοσιεύθηκε από Παρεμπιπτόντως

Both comments and trackbacks are currently closed.